Udostępniam archiwum danych.
Jeszcze raz.
Tron powoli wprowadza podopiecznego w rolę bohatera.
To Encom 786, motocykl świetlny pierwszej generacji.
Mara została doceniona w warsztacie.
Miło widzieć, że ktoś nadal docenia
starszą technologię.
Beck nadal utrzymuje swoją tożsamość w tajemnicy.
Jak zostałeś buntownikiem?
No dobra, Tronie.
Oby zadziałało.
To nie mój czołg.
Przepraszam za pomyłkę. Do później.
Dopadliście mnie.
Uwaga. Intruz na poziomie trzecim.
Planowałeś odejść bez pożegnania?
Nici z cichej ucieczki.
Sam cię stąd wyniosę.
Martwego.
Gońcie go!
Ognia.
TRON: REBELIA
Co się dzieje?
Czyli jednak sobie radzę.
Zero szacunku.
Jeśli druga zmiana liczy na to, że będę po niej sprzątać…
- Mara. - Able!
Nie zauważyłam cię.
Muszę coś załatwić.
Wystarczająco długo to odciągałem.
Czy Zed i Beck są w garażu?
Jeszcze nie.
Przekażę, że ich szukałeś.
Nie mam czasu.
Jestem spóźniony. Przejmujesz dowodzenie.
- Ja? - A mam jakiś wybór?
Zapowiada się nudny dzień. Dasz radę.
Wszystko na twojej głowie.
Nie zawiodę cię.
Wierzę.
Wtedy jeden z programów mówi:
„Nawet nie zauważyliście, że nie pijecie energii”.
Nie łapię.
- Jako to? - Spóźniliście się.
- Obydwaj. - I co z tego?
Able coś mówił?
Nie, ale zostawił listę rzeczy do zrobienia.
Able’a nie ma?
- Gdzie wybył? - Nieistotne.
Nie wiesz, prawda?
Najważniejsze, że zostawił warsztat pod moją opieką.
Mogę liczyć na waszą pomoc?
- Oczywiście. - Od czego mamy zacząć?
Winda szwankuje.
Dobra. Gdy skończymy, będzie jak nowa.
Dzięki.
Daj spokój, Zed.
Co ty wiesz o windach towarowych?
Nic. To tłumaczy, jak ją popsułem.
Sieciowy bug.
Wtedy jeden z programów mówi:
„Nawet nie zauważyliście, że nie pijecie energii”.
- Nie czaję. - A nie mówiłem?
- Jak to? - Może coś pokręciłeś.
Szybko wam poszło.
- Co do windy. Powiedz jej, Zed. - Nie ma o czym.
Działała bez zarzutów, kiedy ją testowaliśmy.
Nie naprawiliście jej?
- Zrobimy to za chwilę. - Że co?
- Mówiłem, że się wkurzy. - Cześć, Mara.
Możemy dzisiaj wcześniej wyjść z roboty?
Jeśli pozwolisz.
- Ogarnęliście śmigłowiec? - Nie.
Skończymy go jutro.
Poza tym nic nie zdziałamy bez windy.
Dobra, ale wróćcie szybko.
- Dzięki, Mara. - Rządzisz!
Nie powinniście pracować?
- Pozwoliłaś Dashowi i Copperowi… - Oni nie zepsuli windy.
Wiem, że to twoja wina.
Dobra.
Robię to, bo cię lubię.
Jako przyjaciółkę. Tylko tyle.
- O co chodzi, Dash? - Wyluzuj.
Zdążymy przed powrotem Able’a.
Wszystko ogarniemy. Bez obaw.
Uwaga!
Teraz możesz się obawiać.
W czym mogę pomóc?
Ten plugawiec buntownik uszkodził czołgi.
Wymagają natychmiastowej naprawy.
Są w opłakanym stanie.
Co jest chyba oczywiste.
Niezła robota, buntowniku.
Może zaczekasz na Able’a?
Wykonaj swoją robotę.
Generał Tesler potrzebuje tych czołgów.
Żaden kłopot.
Mam nadzieję, dla twojego dobra.
Wrócę po nie przed koniec zmiany.
Jeśli nie będą gotowe, Igrzyska będą twoim najmniejszym zmartwieniem.
Zapewniam cię.
To przykre.
Nie ma już niezawodnych mechaników.
W jakim są stanie?
Uszkodzony kod nieustannie mutuje i nie da się go odwrócić.
Nieodwracalny kod. Genialne.
Jaki mamy plan?
Musimy przeanalizować kod każdego czołgu.
Pojedynczo. Może uda nam się zatrzymać mutację.
Jak długo to zajmie?
Nie wiem, ale to jedyne rozwiązanie. Wspólnie powinno nam pójść szybciej.
- Działajmy w zespole. - Nie ma czasu.
Jeden czołg na głowę.
Napiszemy kody od początku.
Co ty wyprawiasz? Able kazał mi dowodzić.
I zakończy się to naszą kasacją.
Wyluzuj, Dash. To nie jej wina.
- Able o niczym nie wiedział. - Co z tego?
Nie trafię na Igrzyska z powodu czyjejś niekompetencji.
Jeśli chcecie wyjść z tego cało,
chodźcie za mną.
Zdążymy, jeśli będziemy współpracować.
Able by na to nie pozwolił.
Dzięki za wsparcie.
Czy ktoś wie, jak to naprawić? Pomocy!
- Z byka spadłeś? - Przepraszam.
Panuję nad wszystkim.
Co się dzieje?
Wyłącz czołg, zanim zniszczysz garaż.
Cudownie. Wracaj!
Nie! Zatrzymaj się!
Witaj, Able.
Łap. Bateria do komory leczniczej.
Nie wystarczy na długo.
Po co naprawdę mnie tu wezwałeś?
Chcę, żebyś z tym skończył.
- Wiem o Becku. - Jego szkolenie jest konieczne.
Po co? Przedstaw mi swój plan, jeśli w ogóle jakiś masz.
Mieszkańcy Argonu muszą uwierzyć w swoje siły.
Nawet za cenę kasacji Becka?
- Jest świadom ryzyka. - Wszyscy jesteśmy!
Ale tylko ja go nie lekceważę.
Beck nie jest na to gotowy.
Wiemy, jak to się skończy.
Nie tak!
Przeze mnie wylądujemy na Igrzyskach.
Chciałam udowodnić Able’owi, że sobie poradzę.
To nie twoja wina, że Link wysadził śmigłowiec w powietrze.
Albo że Zed utopił czołg.
Coś ty powiedział?
Zed zatopił czołg?
A ty jesteś bez winy?
Potrzebuję twojej pomocy.
Naprawdę?
Że co?
Twój czołg wystrzelił. Jakim cudem?
Nie wiem. To był wypadek.
Pokaż mi krok po kroku, jak do tego doszło.
Nie zamierzam ci pomagać, jeśli będziesz ryzykować życie Becka.
Nie możesz czy nie chcesz?
Nie pozwolę, żebyś go poświęcił.
Nie mam wyboru.
To nie prawda.
Podejmujesz złą decyzję.
Nie atakuj mnie, tylko bugi!
Za dużo ich!
Myślisz o tym, co ja?
Kończmy to.
Następnym razem ja wybiorę miejsce spotkania.
- Gotowe. - Dlatego twój czołg wystrzelił.
Przypadkiem uruchomiłeś system awaryjny, który odblokowuje kod.
Jeżeli go wyodrębnimy, damy radę go powielić.
- I gotowe. - Zadziałało?
Ile czasu nam zostało?
Nie zdążymy. Zostało za dużo czołgów.
Poradzimy sobie. Do roboty, Beck.
Beck?
Dobra, buntowniku. Naprawisz, co zepsułeś.
Dokąd się wybierasz?
Bez obaw. Załatwię to.
Poszukam dodatkowych mechaników.
- A na razie… - Nie ma mowy.
Nie zamierzam przymykać oka na twoje wybryki.
Nie w obecnej sytuacji.
Ja tu dowodzę i naprawimy te czołgi.
Na twoim miejscu nie migałabym się od pracy,
a skupiła na uniknięciu Igrzysk.
Zrozumiano?
- Tak. - Dobrze. Wracaj do roboty.
Posłuchajcie mnie!
Dzisiaj był trudny dzień
i częściowo ponoszę za to odpowiedzialność.
Starałam się wszystkich zadowolić.
Ale potrzebowaliście przywódcy, a nie koleżanki.
Nie pozwolę wam płacić za moje błędy.
Jeśli nie zdążymy, zgłoszę się na ochotnika
i zastąpię was na Igrzyskach.
Nie dojdzie do tego, jeśli będziemy współpracować.
Wiesz, jak naprawić czołgi?
Powiedz, co robić.
Wkrótce Koloseum znów się zapełni.
Jestem dziś hojny, więc dam wam wybór:
natychmiastowa kasacja
albo udział w Igrzyskach. Wybieraj.
Twoje czołgi są gotowe, Pavel. W pełnej gotowości.
To się okaże.
No proszę.
Są w świetnej formie,
ale jednego brakuje!
Przywiozłem ci 12 czołgów,
a tutaj stoi 11.
Zapytam ponownie.
- Kasacja czy Igrzyska? - Wybaczcie!
Polerowałem go.
Mamy komplet. Ruchy.
Brzydzę się tym miejscem.
Jakim cudem…
Pamiętasz windę, którą rzekomo zepsułem?
Możliwe, że ją naprawiłem.
Zwróć go w moim imieniu.
- Komu? - Myślę, że wiesz.
Widzę, że warsztat nadal funkcjonuje.
Jakieś komplikacje?
Nic wartego uwagi.
Miło słyszeć.
Cieszę się, że podjąłem słuszną decyzję.
- Podobno nie miałeś wyboru. - To prawda.
Nie wątpiłem w ciebie.
Byłaś moim jedynym wyborem.
Jestem z ciebie dumny.
Dziękuję.
Napisy: Sylwester Stachowicz