Cześć.
- W porządku? - Tak.
Zamknij drzwi.
- Nikogo nie ma? - Nie.
- Dla ciebie. - Dzięki.
- Zaraz wrócę. - Jasne.
Więcej niż zwykle.
- To oddaj. - Nie.
Wszystko gra?
- Tak. - Super.
Ile tego tam jest?
- Żadnych pytań. - To u mnie to ukrywasz.
Ale umówiliśmy się inaczej.
- Żadnych pytań. - Dobra.
Zostaniesz na drinka?
Nie zjebmy tego.
Niedługo przyjdzie Kieron, jasne?
Nie wychodź. Będzie za jakąś godzinę.
- Spoko. - Na razie.
Pa.
- Co tam? - Cześć.
- Co jest? - Towar czeka.
Jasne.
Powiedziałem, że będziesz za godzinę.
- Dobra. - To samo miejsce.
- Weź ze dwa. - Jasne.
Spoko. Zdzwonimy się.
Obyś miał dobre wieści. Potrzebuję tego.
Lizzie poleciała ze Stansted do Dublina.
Kurwa.
Gdzie jest teraz?
Gość może ją znaleźć, ale za dodatkowe 20 koła.
Ile, kurwa?!
- Co mam mu powiedzieć? - Że go pojebało!
To nie pomoże ci jej znaleźć.
Kurwa!
Twój wybór.
Powiedz, że dostanie tę jebaną kasę,
ale jak tylko ją znajdzie, chcę wiedzieć jako pierwszy.
Jasne.
Bez jebanych gierek.
Kurwa.
Zgadza się.
Daj znać jak najszybciej.
Załatwione.
- Nie wiem. - Kilka miesięcy temu.
- Joł. - Nie mówiłam.
- Joł. - Co tam?
Macie.
- Lećcie. - Na razie.
Na razie.
- Spoko? - Tak.
- Cześć, Crystal. - Hej.
Nie wierzę!
Pomogliśmy ci, gdy przyszły po ciebie służby.
Wdaliśmy się w przepychanki i ryzykowaliśmy.
I tak nam odpłacasz? Sprzedając towar dzieciom?
Wstyd mi za ciebie.
Za was wszystkich.
- Nie zgrywaj Malcolma X. - Zamknij ryj!
- Wiesz o proteście? - Tak.
Przyjdź i wesprzyj społeczność,
a nie rozpierdalaj ją tym.
Jamie.
U ciebie w porządku?
Wpadłem pogadać.
Mam wieści.
Erin się we mnie zabujała.
Obłęd.
Chciałem dać ci znać...
że nadszedł czas.
Kumasz?
Będę wrażliwy i ostrożny, jak mówiłeś mi i Aaronowi.
A teraz muszę lecieć, bo kobieta na mnie czeka.
Kocham cię.
Na serio.
To ja, Mandy.
Przyniosłam jedzenie.
W porządku?
Kupiłam potrawkę z kurczaka u Juniora.
Przesyła wyrazy współczucia.
Kupiłam też owoce.
- Dzięki. - Żaden problem.
- Gdzie mały? - U Becks.
- Nie powinnaś siedzieć tak sama. - Potrzebuję czasu.
Nie trać niezłomnego ducha.
Chwilowo nie mam sił na ten gówniany świat.
Byłam w pace.
Wiesz, za co siedziałam. Nieumyślne zabójstwo.
Ale człowiek nie żył.
A ja byłam w to zamieszana.
Przez pierwsze lata nie mogłam się z tym pogodzić.
O co ci chodzi?
Powiem to wprost.
Piękna Lauryn nie żyje, bo wzięła towar, który sprzedajesz.
- Wynoś się. - Liść tego nie zmieni.
Wypierdalaj z mojej chaty!
Dla Lauryn jest za późno,
ale dla jej dziecka jeszcze nie.
Cześć, Naomi. Będę później. Muszę coś załatwić.
Wszystko dobrze.
Nie wiem, ile to zajmie, ale raczej niedługo.
Wielkie dzięki.
Pa.
- W porządku? - Jasne.
Pójdziemy na górę?
Dobrze.
Dostałeś SMS-a z kliniki? Ja tak.
- Ja też. - Pokaż.
Nie wierzysz mi?
Według mamy faceci łżą byle dobrać się do majtek,
więc chcę sprawdzić to sama.
Wygadałeś się kumplom?
- Nie. - Przysięgasz?
- Tylko jednej osobie. - Wiedziałam.
Bratu.
- Aaronowi? - Nie.
Jamiemu.
Rozmawiałem z nim na ławce.
Wszystko w porządku? Nie musimy tego robić,
jeśli...
Ziomuś.
- Siemasz. - Co tam?
- Spoko. - Czemu masz takie suche łapy?
- Spoko? - Gada o tym viralu.
Masakra.
Nie robi fryzur ani makijażu. Otacza ją naturalna aura.
Hej, Bradders!
- Co tam? - Co tam?
Co tam?
- W porządku? - Ludzie mnie wkurzają.
- Ciągle coś pieprzą. - Załatwimy to?
Nic takiego.
- Wszystko spoko? - Co sądzisz o tej lasce?
Gość mówi, że to dobra dupa.
- Nie mówiłem tak. - Średniawa.
- Powiedziałem, że jest niezła. - Nieważne.
Miałaś nie podchodzić tak z kasą.
Sporo kupujesz. Skąd masz szmal?
- Pij swój soczek! - Kurde!
Zdzira.
- Czekaj, Marianne. - Co znowu?
Wyluzuj. Co się stało?
Gdzie twoje dziecko?
Robisz dla opieki społecznej?
Nie pierdol. Zadałam ci pytanie.
- Z moją mamą. - Co?
- Gdzie mieszka? - W Newham.
Przy jakiej ulicy?
Muszę je odebrać!
Zabierz mnie do dziecka, a dam ci darmową działkę.
- Serio? - Nie dosłyszysz?
Hej!
Dajcie jej działkę. Zapłacę.
Dzięki.
- Jedziemy do Newham. - Nie ma go tam.
Kieron.
- Leć po auto. - Jasne.
Chodź.
No dalej!
Co za gówno!
Dobra.
Tutaj.
Czemu leży na jebanej podłodze?
- Nic mu nie jest. - Podnieś je, kurwa!
- Podnieś małego, kurwa! - Dobra.
No chodź. Już dobrze.
No już.
Zostawiasz go samego?
No już.
Kurwa.
Nie będziesz przy nim palić!
Spierdalaj tam.
- Oddaj! - Idź z tym tam, ćpunko.
Co jest?
Jaq.
W porządku?
To jest pojebane.
Co?
Odwieź mnie na chatę.
- Gdzie byłeś rano? - Co?
Sully i Dushane biorą towar od Irlandczyka?
Tak.
Dali ci go w Highbury czy Stamford Hill?
W Highbury.
A co?
Nic.
Pewnie masa ludzi wali ci teraz frazesami,
choć nie byli ci bliscy. Ale jesteś moją rodziną.
Lauryn też była.
Mówię serio. Możesz na mnie liczyć.
Jasne? Poważnie.
- Dasz sobie radę? - Tak, będzie spoko.
No dobra.
- Trzymaj się. - Ty też.
- Twoja mama? - Cholera.
Erin!
Idę! Sprzątam pokój!
Nie słyszałaś telefonu?
- Co to za hałasy? - Szybko.
- Co z tym? - Do kieszeni.
Cześć.
Cześć, Mandy.
Cześć, Stef.
- Co robiliście? - Odrabialiśmy lekcje.
Lekcje?
Tak.
Co robisz?
Spakowałam siebie i Tish.
- Ktoś odbierze resztę. - Jak to?
To nie wypali. Oboje to wiemy.
Chodzi o jebany salon?
Przestań się pakować. Posłuchaj mnie.
Wiem, zjebałem.
Mam na głowie niezły syf.
Ale rozwiązałem to i załatwię ci kasę.
Obiecuję.
Nie chodzi o pieniądze.
A o co?
Wygląda, jakby chodziło o kasę.
To posrane. Co ty odwalasz?
Raz powiedziałem „nie” i zapomniałaś o wszystkich „tak”?
Po prostu odejdziesz?
Nie rozumiesz. Nie chodzi o pieniądze.
Czyli odejdziesz, jeśli dam ci kasę?
- Raczej nie! - Słuchasz mnie?
Nie chodzi o kasę!
To o co?
- Pakujesz jebane walizki! - Bo nie mogę tak żyć!
Masz świetny humor, a za chwilę wracasz z krwią na rękach.
- Moja córka ma tu mieszkać? - A co myślałaś?
Siedzieliśmy w domu mojej mamy
i powiedziałaś, że mnie rozumiesz i nie będziesz mnie oceniać.
A teraz?
Rozumiem cię.
Dlatego odchodzę.
Macie coś?
Idealny odcisk na blacie, częściowe na patelni.
Kolejny na drzwiach. Wyniki będą jutro.
Cieszę się.
Oszalałeś?
Hugo.
Zaszyłabym się w domu.
Biedactwo.
Rany boskie.
Jasne.
Za chwilę oddzwonię.
Pa.
Puszczaj!
Jesteście parą?
Czemu cię to obchodzi?
Bo jesteś moim jedynym dzieckiem.
Dobra.
Chcę, żebyście sobie coś przyrzekli.
Po pierwsze: bądźcie dla siebie dobrzy.
Musicie chronić swoje uczucia,
ale szanując przy tym uczucia drugiej osoby.
Po drugie: żadnych intymnych fotek.
Zwłaszcza z twarzą. Internet nie zapomina.
- Pozmywam. - Nie skończyłam.
I na koniec:
żadnych dzieci. Jeszcze nie chcę być babcią.
- To zasady. Umowa? - Umowa.
- Pozmywam. - Muszę lecieć.
Pa, Erin.
Co chcesz?
Pogadać.
Widziałeś wiadomości?
Nie.
Jeffrey nie żyje.
To pewnie Lizzie.
- Wciskaj to glinom. - Nie muszę.
- To nie ja. - W porządku.
- A jeśli... - Nie martwię się.
Martw się o moją kasę.
Irlandczycy załatwieni, mamy towar.
- Połowa jest moja. - Wiem. Obiecałem, że ci ją dam.
Ale wtedy...
to koniec.
Każdy rozejdzie się w swoją stronę.
Co powiesz?
Już to słyszałem.
Nie będzie problemu?
Tak myślałem.
Kto będzie twoim dostawcą?
Popracuj nad swoją wersją.
Mną się nie martw.
POŁĄCZENIE OD ANTONII
Co?
W porządku, przystojniaku?
Co tam?
- Gdzie jesteś? - Na chacie. Co jest?
Musimy się zobaczyć. Za 20 minut przy garażach.
- Jasne. Pozdro. - Pozdro.
Ciocia Jaqie niedługo wróci.
Na razie.
Jaki zadowolony z siebie.
Taka prawda!
Wiedziałem.
Trzymaj.
Teraz jesteś dorosły.
Mam coś dla ciebie.
- Pokazać ci? - Jasne.
- Trzymałeś kiedyś broń? - Nie.
Weź.
Jamie mi ją dał.
Browning, 9 mm.
Tu zwalniasz magazynek.
Naciśnij.
Widzisz? Magazynek wylatuje.
Mieści 13 pocisków.
Trzynaście strzałów.
Włóż z powrotem.
Do kliknięcia.
Złap i wyceluj w dół.
Nie w stopę.
- Chcesz ją sobie odstrzelić? - Nie.
No raczej.
Trzymaj pewnie.
W ten sposób.
Drugą ręką pociągnij to.
Palec ze spustu!
Pociągnij.
Do końca.
Przytrzymaj i puść.
Załadowałeś ją.
Możesz strzelić.
Wyceluj w ścianę.
Gotowy kogoś zajebać?
- Tak. - Na bank?
- Tak. - Serio?
- Na bank! - Kogo zajebiesz?
Wszystko?
Dwie jebane torby?
- Tak, przykro mi. - Zamknij ryj!
Ryj, kurwa!
Sully nie kazał przenosić towaru.
Dla Lauryn już za późno, ale dla mojego siostrzeńca nie.
Napisy: Krzysztof Zając