NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mam rozmowę kwalifikacyjną na uczelnię,
na którą nie składałem podania.
Teraz pamiętam,
że w eseju przyznałem się do zatuszowania morderstwa.
Ktoś inny musiał go wysłać.
I zaprosili mnie na rozmowę.
Porypane, co nie?
Mam dziś rozmowę kwalifikacyjną.
Muszę iść.
Koniecznie.
Przekażę lekarzowi.
Wiem, że nie byłem idealny.
Miałem sporo problemów,
ale liczę na to, że będę mógł zacząć od nowa.
Stanę się lepszą wersją siebie.
Wielu uczniów naszej akademii sztuk pięknych
miało problemy w liceum.
Na studiach doszli do siebie.
Właśnie, mam wiele do zaoferowania.
Twoje prace są świetne.
Dziękuję.
Opowiedz mi o broni.
Wygląda u ciebie…
elegancko.
Myślę, że broń może być piękna.
Jej wygląd i możliwości mogą…
mogą być pociągające.
Według ciebie to…
zdrowe?
Nie.
To, że ją sfotografowałem, nie znaczy, że jestem zwolennikiem broni.
Po prostu…
musiałem zrobić to zdjęcie.
Chciałem to pokazać ludziom.
Tak naprawdę boję się broni.
Ale jednocześnie uważam, że jest piękna.
Wiele osób mówi,
że młodzież jest wściekła, zdeprawowana i agresywna,
ale pomijamy skomplikowane tematy,
jak to, że broń nas pociąga.
Niektórych z pewnością obrzydza,
a dla innych może być wręcz atrakcyjna.
Te zdjęcia mają zmusić ludzi do zastanowienia się, dlaczego tak jest.
…że może sobie coś zrobić.
Tak?
Boi się pan, że zrobi sobie krzywdę?
Myślę, że powinniśmy kontynuować obserwację.
Ćwiczenia zestresowały nie tylko Claya.
Cześć.
Jak się czujesz?
Nie wypuszczą mnie stąd, prawda?
Prawda.
Nie zgadzam się z tym.
Chwilę temu na nich nawrzeszczałem.
No to…
gratuluję, teraz ty jesteś „idealnym synem”.
Stary…
Przestań.
Przepraszam.
Przepraszam, że…
ci nie pomogłem.
Że tak się pochrzaniło.
Nie jestem wariatem.
Tylko się boję.
Wiem.
Ja też.
Mam z tobą dzisiaj zostać?
Nie.
Jest mi…
wstyd.
Cześć, kochanie.
Rozmawialiśmy o tym całym „kochanie”.
Widzicie, nic mu nie jest.
Lekarze woleliby
poobserwować cię przez jakiś czas.
Dobrze?
A mam tu coś do powiedzenia?
Wyciągniemy cię jak najszybciej.
Muszę się dowiedzieć, co z Clayem.
Ludzie myślą,
że miałam coś wspólnego z tymi ćwiczeniami.
Nikt cię nie łączy z ćwiczeniami
ani z tym pojebusem Clayem.
Nie mów tak o nim.
Przepraszam.
Wracaj do łóżka.
Gdzie odpłynęłaś?
Co?
Mój Boże.
Motyw latynoskiego kochanka jest taki wyświechtany.
Co?
- Nie wiesz, o co chodzi? - Nie.
Śliczny jesteś.
Halo!
Cholera, zapomniałam, że Ani dzisiaj wraca.
- Achola? - Tak.
Czasem tu mieszka. Musisz iść.
- Już. - A ciuchy?
Bierz je i uciekaj.
Szybko!
Ubierzesz się po drodze! Sorki!
Cześć.
Witaj z powrotem!
Myślę, że Jessica Davis wie.
Zobacz.
Monty pisze z kimś, używając numerów.
„21 powiedział mi, że to zrobił.
21 bierze prochy od Bryce’a”.
Pomyślałem, że chodzi o numer koszulki.
Dwadzieścia jeden.
Justin Foley.
Diego spróbuje to dzisiaj wydusić z Zacha.
I sądzisz, że Jessica wie?
Musi.
Nie okłamałaby mnie.
Żeby chronić chłopaka?
Myślałam…
że się przyjaźnimy.
Ja i ona.
Według Bolana to nie tylko ćwiczenia.
Wciąż jest na obserwacji.
Wstępne badania nie wykazały psychozy,
więc rozważają, czy go przyjąć.
Nie wymaga hospitalizacji?
Nie wiedzą.
A ja nie wiem, czy chodzi tylko o ćwiczenia…
A o co innego?
Cóż…
Mam kilka pytań o sprawę Walkera.
Sprawę Walkera?
Po prostu…
chcę w niej wszystko domknąć.
Upewniam się, że wiemy wszystko.
A ponieważ nie mamy żadnego nagrania z rozmowy z Acholą,
miałem nadzieję, że mi pomożesz.
Pewnie.
Został obezwładniony.
Trzymał w ręku pistolet.
Oni go pobili.
Clay był wściekły,
bredził i miał broń, musieli zareagować.
Wszyscy byliśmy wściekli
i zajebiście przerażeni.
Celem ćwiczeń była ocena reakcji uczniów i nauczycieli
na sytuację kryzysową.
A rezultat był taki, że przestraszyliście nas na śmierć.
A teraz jesteśmy wkurzeni.
Bezpieczeństwo miało być najważniejsze.
Uważa pan, że Clay jest teraz bezpieczny?
Przykro mi z powodu Claya.
Naprawdę.
Ale moim zdaniem tu chodzi o coś więcej niż ćwiczenia.
Ludzie podpisują petycję, żeby zmusić mnie do rezygnacji.
Że niby ćwiczenia to mój pomysł,
tak samo jak kamery i wykrywacze metalu.
Nikt nie wie o naszych rozmowach.
Ale wiedzą, że nie zareagowałam.
A powinnaś?
Zareagować?
Myślisz, że to by cokolwiek zmieniło?
Wiesz, o co mnie pytali na rozmowie?
O najbardziej stresującą sytuację,
jaką przeżyłem w liceum.
Miałem tyle rzeczy do wyboru.
Tyle posranych sytuacji,
a wiesz, o czym pomyślałem?
O tobie.
O tobie i Clayu.
Rozważałem, czy jesteście moimi przyjaciółmi.
Zastanawiałem się, czy was stracę albo czy mnie odrzucicie.
Teraz już wiem.
Nikt cię nie odrzuca.
Ale co się dzieje?
Czemu kupowałeś broń?
Czy to wszystko, przez co przeszliśmy,
nic dla ciebie nie znaczy?
Myślisz, że mógłbym być taki jak dawniej,
zanim wyciągnęliście do mnie rękę i mi pomogliście?
Po tym, jak ciężko nad sobą pracowałem?
- Myśleliście, że to zniknie? - Oby nie.
- Czemu przeszukałeś moje rzeczy? - Uznałem, że tak trzeba.
Mogłeś mi zniszczyć życie.
Winston mówił, że się wczoraj zakumplowaliście.
Raczej naćpaliśmy.
Podobno trochę mu się zwierzałeś.
Z jakichś ciekawych sekretów.
- Czego, kurwa, chcesz? - Poznać tę historię.
Brzmisz, jakbyś już ją znał.
Chronisz przyjaciela.
Tak jak Clay.
I jak to się dla niego skończyło?
Miałeś być takim solidnym facetem,
a ukrywasz coś takiego?
To pojebane.
Nikt nie zrobił nic gorszego.
Po prostu powiedz prawdę.
Oczyść sumienie.
Albo ponieś konsekwencje.
Zawsze miałeś gadane, wiesz?
A gdy przychodzi co do czego,
gadka jest gówno warta.
Tak?
Zobaczymy.
Naprawdę muszę już iść.
Jak poszło rano? W porządku?
Nie.
Co z Clayem?
Źle z nim.
Jak ze wszystkim.
Zach powiedział Winstonowi, że pobił Bryce’a.
Kurwa.
- Co? - A Diego wie od Winstona.
Wciąż się z nim widujesz?
Gość prowadzi krucjatę.
Nie mogę go rzucić, muszę go kontrolować.
Tylko o to chodzi? O kontrolowanie go?
Tak.
Pomocy.
Proszę.
O co chodzi?
Zesrałem się.
Rety.
Przykro mi.
Proszę.
Zaczekaj.
Weźmiesz prysznic.
Nie mogę cię zostawić, więc zaczekam, aż skończysz.
Co za bajzel.
Poproszę prześcieradła.
Taylor?
Nie zamykaj drzwi, muszę cię słyszeć.
Taylor? Jest tu kto?
Wyszedł?
W sensie zwiał?
Tak.
- Jak? - Nie wiemy.
Wiem, że między mną a Clayem było różnie,
ale chcę mu pomóc.
Martwię się.
Jest teraz w złym stanie psychicznym.
Podziękujcie za to Bolanowi.
Nie powinien być teraz sam.
Może się zachowywać agresywnie.
Nikogo nie skrzywdzi.
Nawet siebie?
- Wiesz, gdzie jest? - Nie mam pojęcia.
Wszędzie jest bezpieczniej niż tutaj.
Nie wiem, czy w ogóle się lubiliśmy.
Myślę, że ją kochałem. Nie wiem.
Chyba ją kochałem.
- Cześć. Witaj z powrotem. - Cześć.
Wyglądasz…
Jak się czujesz? Słyszałam o ćwiczeniach
i szpitalu.
Wszystko w porządku.
Wypuścili mnie.
Tylko nie jestem jeszcze gotowy na powrót do szkoły.
W porządku.
O czym chciałeś pomówić?
Wysłałaś moje podanie?
Bo zaprosili mnie na rozmowę.
To wspaniale!
Co w tym wspaniałego?
Napisałem ten pieprzony esej o tym, jak zatuszowałem morderstwo!
Nie chciałem go wysyłać.
Wysłałaś podanie, a rozmowę ustawiła policja.
- Chryste, oddychaj. - Szlag.
Nie jestem idiotką, napisałam go od nowa.
O tym, że budowanie robotów to metafora pokonywania przeszkód.
A teraz chcą się spotkać. Nie ma za co.
Ani, kurwa!
Kiedy przestaniesz wtrącać się w życie innych?
Może teraz?
W tej chwili.
A z mamą w porządku.
Dzięki za troskę.
Czekaj, co z twoją mamą?
W porządku.
- Cześć. - Ja pier… Kto tak robi?
Wszyscy, to normalne.
To jak „Jestem królem świata” z Titanica.
Tak się robi.
Nie jestem Kate Winslet i co tu się w ogóle dzieje?
Między nami?
Zakładałem, że teraz będziemy parą.
Nie?
Nie wiem.
Jesteś pierwszym facetem, który odwzajemnił pocałunek.
I nie wymyśliłem sobie ciebie.
Tyler jest w szkole.
- Jakby nic się nie stało. - Jak to?
- Co się dzieje? - Nie wiem, kurwa.
Tony zakazał nam mówić, sam się tym zajmie.
Więc tak będzie.
Czy mógłbyś…
Mam historię, potem rozmowę kwalifikacyjną…
Dobra.
St. George.
Masz zadanie z matmy?
Lepiej im pomóż.
No idź.
Dwa razy do ciebie pisałem.
„Gordon Lightfoot. Pilne”.
No więc…
obecnie wszystkich olewam.
Serio powiedziałeś Winstonowi?
Coś ty sobie myślał?
Że umrę.
Ja pieprzę, wszyscy umrzemy!
Pytanie, czy chcesz umrzeć w więzieniu.
Wiem, że nienawidzisz Jess, ale co z Alexem?
To niepraw…
Nikogo nie nienawidzę.
Nie chciałem, byłem naćpany i myślałem, że umrę.
Te ćwiczenia rzuciły mi się na mózg…
Musisz to załatwić z Diegiem.
Jak?
Kurwa, nie wiem.
To ty jesteś prymusem.
Już nie.
Posłuchajcie.
Ustawiliśmy transakcję z Downem.
- Kurwa. - Tony!
Proszę.
Mogliby zrobić to online,
ale boks utknął w prehistorii.
Twój trener, Caleb, ma siłownię, nie?
- Tak. - Musi to wypełnić.
Własność lokalu, ubezpieczenie.
Potem ustalimy termin walki i styknie.
- Ted, jesteś potrzebny. - Już idę.
Załatw to jak najszybciej,
bo ten McConnell chce walczyć, choćby zaraz.
Dobrze się odżywiasz?
- Tak. - Na pewno?
Do wymiany dojdzie w czwartek wieczorem pod Blue Spot.
Przyda się oddział reagowania…
Clay.
Nie powinieneś tu przychodzić.
Wiem, przepraszam, nie wiedziałem, co robić.
Muszę zawiadomić policję.
Wtedy więcej mnie pan nie zobaczy.
Po prostu jestem zmęczony.
W ogóle nie sypiam. Mam tego dosyć.
Ten szum w mojej głowie jest coraz głośniejszy
i to mnie zabija.
A ja nie chcę umierać…
Chcę, żeby to się skończyło.
Czy może mi pan pomóc?
Zaczekaj tu.
Porozmawiamy w moim gabinecie.
A potem obaj zrobimy to, co musimy.
Dobrze?
Unikałaś mnie dzisiaj w szkole.
Olałaś nasze wspólne lekcje.
Musiałam się czymś zająć.
A teraz muszę lecieć.
Do Diega?
Tak, masz z tym jakiś problem?
Nie.
Naprawdę.
Bo to nie twoja sprawa, z kim sypiam.
Wiem, co robię.
Wiem.
Chciałam tylko podziękować za to, że mogłam tu zamieszkać.
Wyprowadzam się.
Wracasz do Oakland?
Nie.
Co zabawne, mama naciska, żebym skończyła rok w Liberty.
Uważa, że jej choroba za bardzo wpłynęła na moją edukację.
Zatrzymam się u Tony’ego.
Nie musisz.
Muszę.
To, co zrobiłam…
z Bryce’em…
jest niewybaczalne.
I jest mi bardzo przykro, że cię skrzywdziłam.
Nie chciałam.
Naprawdę.
Po prostu nie myślałam.
Byłam głupią gówniarą.
Wiem tylko…
że byłam samotna.
I nie myślałam o konsekwencjach.
Dziewczyny tak czasem mają.
Z chłopakami.
Boję się, że wszystko…
totalnie się posypało.
Między nami.
I w ogóle.
Jest dla mnie jasne, że tego nie naprawię.
To rickenbacker?
Guild Starfire III.
Z 1966 roku.
Dzisiaj ja usiądę na fotelu.
Clay.
Rozumiem, jeśli chcesz mieć w tej sytuacji przewagę.
Ale w pewnym momencie muszę zawiadomić policję.
Pan będzie na kanapie, ja na fotelu.
Jednak nie chcesz fotela?
Jutro mam mieć rozmowę na studia.
Wyobraża pan sobie?
Nie czujesz się gotowy?
Nie dam rady, nie mogę nawet ustać w miejscu.
Jak myślisz, dlaczego?
Zaczęło się od aresztowania.
Gdy przewieźli mnie z biura szeryfa do aresztu.
Skuli mi ręce i nogi i wrzucili na tył furgonetki.
Bez okien, powietrza i światła.
Musiałeś być przerażony.
W szpitalu też poczułeś się uwięziony?
Musiałem się wydostać.
Uciec.
Od ludzi, którzy chcieli ci pomóc?
Bałem się.
Tak długo bałem się tylu różnych rzeczy.
Już nie pamiętam życia bez strachu.
Spróbuj sobie przypomnieć…
kiedy czułeś się bezpieczny.
Otoczony opieką.
Nie wiem.
Cofnij się w przeszłość.
Pamiętam, jak miałem…
jakieś siedem, osiem lat.
Miałem wysoką gorączkę
i omamy.
Tata został w domu, żeby się mną zająć.
Spałem na kanapie z naszym psem.
Jakby…
Jakby mnie pilnowała.
Pamiętam, że się obudziłem,
a tata siedział przy mnie…
i po prostu…
głaskał mnie po głowie.
I…
wyglądał na bardzo zmartwionego…
ale ja się nie martwiłem.
Cieszyłem się, że jest obok.
Czemu twoi rodzice się martwią?
Nie chcę, żeby się martwili.
Ale dlaczego to robią?
Przez…
wszystko, co robię.
Bo sprawiam kłopoty i jest ze mną źle.
Czy nie martwiliby się, gdybyś był idealny?
O to, gdzie jesteś, co robisz, czy jesteś zdrowy?
Zadowolony, bezpieczny?
Pewnie by się martwili.
A kiedy to zrobią,
przypomnij sobie tę radość z tego, że są obok ciebie.
Spróbuję.
Może wtedy…
uwierzysz, że w twoim życiu są ludzie…
którym na tobie zależy.
Życzą ci jak najlepiej.
Rodzice, nauczyciele, lekarze.
Nawet rekruterzy z uczelni.
Mogę spróbować.
Kochanie.
Powiedziałem szeryfowi,
że Clay nie zrobi sobie krzywdy.
Może wrócić do domu.
Uznaliśmy, że powinniśmy się widywać dwa razy w tygodniu.
Przez jakiś czas.
Dziękujemy.
Chcesz dzisiaj spać z nami w domu?
- A jest Justin? - Tak.
Więc sobie poradzę.
W porządku.
Mówi się, że odporność to pewny zwiastun sukcesu.
Naprawdę?
Czy to nie kolejny sposób na powiedzenie, że powinniśmy tolerować niektóre rzeczy
zamiast je zmieniać?
Myślę…
Czym właściwie jest prawdziwa zmiana?
Miałam dwoje przyjaciół.
Bardzo różnych.
Kochałam ich…
Każde z nich miało…
taką chwilę w swoim życiu, kiedy spojrzeli na świat
i zobaczyli, że nic się nigdy nie zmieni.
Nigdy.
Każde podjęło decyzję…
w tamtej właśnie chwili.
Okropną…
straszną
i bolesną decyzję,
której nie dało się cofnąć.
I właśnie to przyniosło zmianę.
Bolesną…
okropną…
zmianę.
Zmiany nie są łatwe.
Nie.
Nie są.
Dziękuję.
Wybacz, że wyciągam cię z klasy, ale to ważne.
Chodzi o Claya?
Rodzice pozwolili mu zostać w domu. Wciąż dochodzi do siebie.
Nie chodzi o Claya.
Tylko o twoją mamę.
Wczoraj zmarła.
Dowiedzieliśmy się rano.
Czy…
Co?
Znalazł ją patrol.
To był rutynowy obchód po porcie.
- A Seth? - Wciąż na północy.
Nic nie wskazuje na udział osób trzecich.
Przedawkowała?
Tak zakładamy,
ale czekamy na raport toksykologiczny.
Wiem, że ostatnio nie miałeś z nią kontaktu.
Zgadza się…
nie miałem.
Bardzo mi przykro.
Dziękuję…
że mi pan powiedział.
Podwieźć cię do domu Jensenów?
Powinieneś odpocząć.
Pomówię z dyrektorem i wyjaśnię sprawę.
Jeśli to nie problem…
wolałbym zostać w szkole.
Chcę mieć idealną frekwencję.
I mam dzisiaj rozmowę na studia.
W porządku.
W razie czego daj znać.
Alex?
Przepraszam, nie mogę.
Nie zasługuję na studia.
Oczywiście, że zasługujesz.
Jak każdy, bez względu na niepełnosprawność.
Jak poszło?
Co tu robisz?
Chciałem zapytać, jak poszło.
Jesteś jak cholerny golden retriever. Nie możesz odpuścić?
Nie, jestem jak Russell Wilson.
Nigdy nie odpuszczam, zawsze walczę.
No to jak poszło?
Do dupy, bo jestem pojebany,
gdybyś nie był głupi, trzymałbyś się z daleka.
Gdybym zapytała twoich przyjaciół,
co uznaliby za twoją największą zaletę?
Powiedzieliby, że jestem…
bardzo oddana.
Lojalna.
Zawsze daję innym drugą szansę.
Przepraszam…
nie powiedzieliby tego.
Wcale.
Czemu tak mówisz?
Prawda jest taka…
że moi przyjaciele nie mieliby…
zielonego pojęcia, jak mnie opisać.
Gdy na mnie patrzą, widzą tylko to, co chcę im pokazać.
Tak jak pani teraz…
A to wcale nie jestem prawdziwa ja.
Więc kim jesteś?
Nie wiem.
Myślisz, że Tyler kupi broń, a policja go aresztuje?
Zastawią na niego pułapkę jutro wieczorem.
Musimy go powstrzymać, ale nie wiem, gdzie jest.
Nie nadaję się teraz do pomagania komukolwiek.
Co to znaczy?
Nie rozumiem, co się dzieje.
Dostałem wieczny szlaban.
Clay, to jest superważne.
Jeśli go zgarną, to po nas.
- To będzie koniec. - Ja już czuję, że to koniec.
Co się dzieje?
Nie jesteś sobą.
Nie…
Wiem.
Przepraszam…
moje okoliczności?
W eseju napisałeś,
że musiałeś przezwyciężyć wiele trudności.
Opowiedz mi o nich.
Byłem uzależniony od heroiny.
I…
uprawiałem prostytucję.
Twoja matka również była uzależniona?
Ona…
Tak, zgadza się.
Wykazałeś się wielkim hartem ducha.
To ci się przyda na studiach.
Albo po prostu miałem szczęście.
Mnie udało się rzucić…
a jej nie.
Nikt jej, kurwa, nie dał szansy.
Może „hart ducha”…
gówno tu znaczy…
a liczą się tylko okoliczności.
Przepraszam.
Nie chciałam cię urazić.
Jesteś dla nas wielką inspiracją.
Jak mnie znalazłeś?
Przez twoją mamę.
Bez obaw. Powiedziałem, że chodzi o szkołę.
Nie o to, że lubisz facetów,
przynajmniej czasami, i właśnie łamiesz mi serce.
Nie łamię ci serca.
A jednak.
Dlaczego?
Czemu miałbym ci się podobać?
Znowu sam siebie deprecjujesz.
„Deprecjonujesz”.
Znowu sam siebie deprecjonujesz, żeby wyszło, że to twoja wina.
Ale tak naprawdę mówisz, że jestem głupi, bo cię lubię.
Kwestionujesz mój gust.
A gust to mam akurat świetny.
Aleś ty pewny siebie.
Zgadza się.
Większość osób to pociąga.
Pewność siebie jest podejrzana.
Dobra.
Jestem na tyle pewny siebie, że mi to nie przeszkadza.
A ja nie. Nigdy nie byłem.
Poza tym mam uraz mózgu
i zrobiłem okropne rzeczy, których nigdy nie naprawię.
Nie jestem dobrym człowiekiem.
A ty roztaczasz aurę pewnego siebie sportowca
i nigdy nie przekonam cię, że nie powinniśmy być razem.
Więc uwierz mi na słowo.
Idę sobie.
Nie idź za mną.
Ten twój esej o robotyce.
Co za piękne wykorzystanie metafory.
Co lubisz w robotach?
Budowanie ich.
Robotów.
W porządku.
Zawsze byłeś pilnym uczniem.
- Jaki jest twój sekret? - Nie mam żadnego.
Po prostu jestem bystry.
Wiem, że ostatnio masz gorsze oceny.
W podaniu opisałeś przykre okoliczności.
Czego cię to nauczyło?
Nie lubię ciasnych przestrzeni.
Rozumiem.
- Co jest dla ciebie najważniejsze? - Przyjaciele.
Popełniłem wiele błędów i podjąłem kilka złych decyzji.
Nie zawsze mam wszystko przemyślane.
Ale jeśli przyjaciel mnie potrzebuje, jeśli coś mu grozi,
jeśli mogę mu pomóc, zawsze to zrobię.
Bardzo się staram robić to, co należy.
Naprawdę.
Nawet jeśli nie wiadomo, co to znaczy.
Bo nie chcę, żeby inni mówili mi w życiu,
co jest słuszne, moralne i dobre.
Sam chcę się tego dowiedzieć.
Nawet jeśli po drodze popełnię błędy.
Wiem jedno.
Troska o przyjaciół nigdy nie jest niewłaściwa.
Zawsze warto być człowiekiem
i kochać kogoś najlepiej, jak potrafisz.
I…
No właśnie.
Nie chcę, żeby Clay wiedział.
Powinien o siebie zadbać…
a ja nie chcę mu w tym przeszkadzać.
Nie przeszkadzałbyś.
Jakie chciałbyś nabożeństwo?
Nabożeństwo?
Pogrzeb.
Ceremonię?
Nie chcę żadnego pogrzebu.
Nie miała rodziny ani przyjaciół…
Miała ciebie.
Właściwie to nie.
Może zrobimy to jako rodzina.
Rozsypiemy jej prochy.
Niczego, kurwa, nie chcę!
Nie potrzebuję pieprzonej ceremonii,
żebyście mogli uczcić śmierć jakiejś spłukanej ćpunki.
Jezu!
Kurwa!
Przepraszam.
Mam już dość pogrzebów w moim życiu.
- Oczywiście. - Skarbie.
Co możemy zrobić?
Nic mi nie trzeba.
Serio. Dziękuję.
Kwiaty były piękne.
Tak.
- Miło, że pani o nas pomyślała. - Obie byłyście dla mnie takie dobre.
Jak się czuje mama?
O wiele lepiej.
- A ty jak się trzymasz? - Dobrze.
Tak.
Dziękuję.
Słonko.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Próbowałam dawać ludziom to, czego potrzebowali…
Ale…
chyba nie wiem, co to znaczy.
Wiem tylko, że zawiodłam.
Wcale nie.
Świetnie sobie radzisz.
Pamiętaj, że jesteś jeszcze nastolatką.
Masz jeszcze czas, żeby odkryć, kim jesteś.
I nikogo nie zawiodłaś.
Wiesz, Ani…
zawsze wyobrażałam sobie…
że będę teraz wyprawiać Bryce’a do college’u.
Z jego ojcem odkładaliśmy pieniądze na jego studia.
A teraz…
będziesz studiować na Yale, Stanfordzie czy gdzie tam zechcesz…
Może pomożesz mi je dobrze wykorzystać.
Pani Walker, nie mogę wziąć pieniędzy Bryce’a.
Poza tym nie wiem, czy gdziekolwiek mnie przyjmą.
Nikt przy zdrowych zmysłach cię nie odrzuci.
Myślę, że widziałaś w moim synu coś, czego nawet ja nie dostrzegałam.
Próbowałam go wspierać, gdy potrzebował przyjaciela.
Chcę zrobić dla ciebie to samo.
Zasługujesz, żeby stworzyć dla siebie przyszłość, jakiej pragniesz.
Jakakolwiek by nie była.
Dobra decyzja, Dempsey.
W końcu po to tu jesteśmy.
O tak.
Oczyszczę swoje sumienie.
Dobrze.
No to słuchamy.
No chodź. Przecież nie gryzę.
Dobra.
Pierdol…
się.
Poważnie?
Ściągnąłeś nas, żeby kozaczyć?
Zgadza się.
Zaprosiłem was wszystkich, żeby powiedzieć wam osobiście,
z najlepszymi życzeniami,
że możecie obciągnąć mojego wielkiego fiuta.
Jezu, Diego!
Co ty na to?
- Pomaga na pamięć? - Nawet tak.
Pomogło, dzięki.
Przypomniałem coś sobie.
Że jesteś pieprzoną cipą.
Skurwiel.
No dobra!
Powiem, kto to.
To byłem ja.
To zawsze byłem ja!
Mocniej.
Pizda!
Uderz mocniej!
Diego, dosyć!
Jesteś pojebany, wiesz?
Niech cię zamkną w psychiatryku z Jensenem, zjebie!
Daj spokój!
Idziemy, kurwa.
To wszystko?
Ja pierdolę!
Cześć.
Przyszedłeś.
W końcu mnie potrzebowałeś.
Długo tu siedzisz?
Ze dwie godziny.
Nie ma Tylera ani glin, więc może odwołali akcję.
Czekaj.
Patrz.
Idziemy.
Tyler, stój!
- Co tu robicie? - Chodź z nami.
A to kto?
Musicie natychmiast przestać!
- Co to za pajace? - Nikt.
Wypieprzajcie stąd!
- Musisz iść z nami! - Jebać to, spadam.
Szlag!
- O Boże. - Nie.
Nie ruszać się!
Opuść broń!
- Opuść broń! - Zamknij się!
Odłóż broń!
Pierdol się!
Potrzebujesz pomocy? Wejdź na stronę 13reasonswhy. info
Napisy: Magdalena Adamus