NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
No więc wybuchły zamieszki.
Podpaliłem samochód i narobiłem sporo szkód.
Charlie, wstawaj.
Proszę, obudź się.
No już, proszę.
Nie.
Rodzice wstali, musisz się wymknąć.
No dobra.
Śpisz jak zabity.
Lubię spać.
Zwłaszcza obok ciebie.
I wzajemnie.
Może kiedyś zrobimy coś poza spaniem?
Może kiedyś, ale teraz musisz spadać.
Mógłbym też zostać i poznać twoich rodziców.
Od razu spotkajmy się z twoim tatą i całym klubem drużyny Liberty,
któremu prezesuje.
Prztyk.
Chyba przytyk?
Tego słowa nie znam.
A idź mi stąd.
Najgorsze, że dziekan Foundry wkroczył na wojenną ścieżkę.
Nie wiem, czemu groziłem policji kijem.
Nie myślałem.
Nie dość się wyżyłeś, niszcząc moje rzeczy?
Wyjąłeś tylko jeden dokument ze swojej teczki:
list od trenera Kerby.
Dlaczego?
- Nie wiem. - Niektórzy mieli prawo czuć żal.
Niektórzy chcieli odreagować, ale to nie na mnie jesteś wściekły.
Prawda?
Justin.
Wstawaj, nie możemy się spóźnić.
- Szybko. - To dzisiaj?
Zamknęli szkołę na tydzień, ale musimy wytrzymać do końca roku.
Podobno robią to całe…
śledztwo, żeby dojść, kto zaczął
i o co biłeś się z Diegiem.
Kurwa.
Czy…
wszystko dobrze?
Złapałem grypę czy inny syf.
Grypę?
Czy inny syf?
Od dawna nie brałem.
- Miałeś rzucić. - Rzuciłem.
Po prostu…
tak już musi być.
Muszę się wyspać.
Wiem, że muszę się wygrzebać z własnych problemów…
ale nie powinieneś wrócić na odwyk?
Rodzice załatwią ci lekarza od uzależnień…
Nie chcę szastać ich kasą.
- Zróbmy coś! - Nie chcę, żeby o tym wiedzieli.
Daj mi chwilę, żebym się ogarnął, dobra?
Jasne.
Potrzebujesz czegoś?
Idź już do szkoły.
Nasze sekrety wciąż mogły wyjść na jaw.
Wszystkich nie wyrzucimy…
ani nie zawiesimy.
Dlatego musimy zidentyfikować podżegaczy
i tych odpowiedzialnych za zniszczenia.
Dlatego zawiesił pan Zacha?
Kto cię w to wciągnął?
O co kłócili się Diego i Justin? Podobno mówili o jakiejś taśmie.
Zostałam w to wciągnięta
przez państwo policyjne tłamszące prawa uczniów.
W wojsku byłem w Koreańskiej Strefie Zdemilitaryzowanej.
To jest państwo policyjne.
A potem było jeszcze gorzej.
Więc waszą odpowiedzią będą dodatkowe kary?
Policja nie postawi zarzutów bez naszego śledztwa,
więc musimy się dowiedzieć, kto co zrobił.
Proszę ukarać mnie, ale nie odwołujcie balu maturalnego.
To nie fair.
Grupa rodziców namówiła sędziego,
żeby zakazał imprez w Liberty.
Nie będzie balu.
To jakiś obłęd.
Nie podjąłbym takiej decyzji,
ale tak wygląda sytuacja.
Możesz mi pomóc.
Wystarczy, że zdradzisz mi,
o co kłócili się Justin i Diego.
Dlaczego Clay Jensen zniszczył kamery?
O co tu naprawdę chodzi?
Chodzi o to…
że zrobimy ten bal.
Będę, kurwa, wywijać na parkiecie,
jakbym nie miała żadnych zmartwień,
i chociaż przez minutę
będę wolna od tego szajsu.
Chciałbym móc ci to obiecać, ale nie mogę.
Nie musi pan.
Sama to załatwię.
Mogłeś zginąć.
- Nie zginąłem. - Albo siedzieć.
Nie siedzę.
Już na ringu wywinąłeś się śmierci.
Bzdura, tylko raz mnie znokautował.
Biały rasista.
Uniknąłeś śmierci, żeby wszczynać burdy i zaatakować glinę.
Winn go udobruchał,
więc nie wiem, czemu do tego wracamy.
Odezwij się do Nevady.
Lepiej nie.
Coś ty się tak uparł, żeby pogrzebać taką dobrą przyszłość?
Muszę się zająć warsztatem.
To moja przyszłość.
Nie aresztowali cię,
więc o co tutaj chodzi?
O czym mi nie mówisz?
Nie otwierasz siłki?
Nie mogliśmy czekać, aż sprawy przycichną.
Ktoś nie chciał na to pozwolić.
Zamieszki dotarły aż tutaj?
Nie, ktoś tu myszkował, gdy szkoła była zamknięta.
I czego szukał?
Dacie nam chwilę?
Cały tydzień.
I ani SMS-a.
Miałam szlaban.
Na telefon też.
Jak sprawdzę twój telefon, nie znajdę wiadomości do Justina?
Nie sprawdzisz mojego telefonu i nie.
Bardzo cię wtedy chronił.
- Nie chciał, żeby cię zgarnęli. - Wolał, żeby padło na ciebie.
Udajesz spokojną, ale to może się dla ciebie źle skończyć.
Czym ty mi właściwie grozisz?
Chyba wiesz.
Zabawne. Muszę powiedzieć Justinowi.
Kurwa, nie śmiej się ze mnie.
Idę do Foundry’ego.
Pogadamy sobie.
Proszę bardzo.
Czego się tak właściwie boisz?
Dziekan wie o aucie.
Nikomu jeszcze nie powiedziałem o kamerach i graffiti.
Ani o tym, co zrobiłem przyjaciołom na biwaku.
Tylko pan wie.
Myślisz, że dziekan już wie o niektórych wybrykach?
Może…
- Chcesz mu powiedzieć? - Nie!
Twoi przyjaciele wiedzą?
Nie sądzę.
Powiesz im?
A powinienem?
Tego nie mówię.
Pytam, co twoim zdaniem powinieneś zrobić.
W zeszłym tygodniu dokonaliśmy przełomu.
Odkrycie twoich najgłębszych sekretów i stłumionej traumy
to klucz do poradzenia sobie z lękami i dysocjacją.
Moim zdaniem jeszcze nie zaczęliśmy pracować nad tą traumą.
Wciąż zbyt wiele ukrywasz.
Mam sekrety.
To na pewno.
Nawet przed przyjaciółmi.
Ale robię to też dla ich dobra.
Chciałbym poznać twoje sekrety,
ale lepiej zacznij od rozmowy z przyjaciółmi.
Jezu Chryste, Clay.
Wykończysz nas.
Przepraszam.
Od dłuższego czasu nie byłem sobą.
Foundry wszystkich przesłuchuje.
Dowie się, czemu Clay się tak zachowywał.
Będzie nas przesłuchiwał po kolei.
Skłamiemy.
Mamy w tym wprawę.
Mnie idzie nieźle.
Z doświadczenia wiem, że to słabe rozwiązanie.
Przesłuchał Diega.
Przecież miałaś się nim zająć.
Diego, Estela i Winston chcą nas załatwić.
Foundry słyszał taśmę, a teraz przesłuchuje całą szkołę.
- Kto wie, co wygadał Diego. - Robią to przez rodziców.
Cały klub wydzwania do taty.
Domagali się śledztwa, a szkoła się ugięła.
Już po nas.
A jeśli nasi rodzice nam pomogą?
Mają całe gigabajty danych o tym, jak ich okłamujemy.
Jak mają nam zaufać?
Powiemy prawdę.
W sensie nie całą.
Nie powiemy im wszystkiego, tylko wystarczająco dużo,
żeby nam znowu zaufali.
Prowadzimy wojnę.
I dostajemy wciry.
Rodzice by się nam przydali.
Chcesz prosić, żeby pomogli przerwać śledztwo?
Nie wprost.
Najpierw im się zwierzymy,
a potem poprosimy o przywrócenie balu.
To będzie taka zmyłka.
Wycofają obostrzenia, żeby można było wyprawić bal,
a kwestia śledztwa przycichnie,
zanim cokolwiek ustalą.
Mają uwierzyć, że tak nam zależy na balu?
Mnie zależy.
Mnie też.
W sumie.
Mamy powiedzieć prawdę?
To nasze najbardziej ryzykowne zagranie.
Cześć, Charlie.
Przepraszam za to, co zrobiłam z Diegiem.
Ale odtrąciłeś mnie.
Nie dałeś sobie pomóc, a potem się poddawałeś.
Raz po raz.
To ty mnie zostawiłeś.
Próbowałem cię odzyskać.
Byłeś na mnie taki wściekły.
Złamałaś mi, kurwa, serce!
Twoje serce było złamane, zanim się poznaliśmy.
Wcale nam nie zależało na balu,
ale przeciągnięcie rodziców na naszą stronę mogłoby pomóc.
Mam rozumieć, że nie jesteście fanami Gordona Lightfoota?
Nawet nie wiedziałem, kto to jest.
Nie wiedziałem, że zaczniesz śpiewać jego kawałki.
Alex Standall uwielbia jego piosenkę.
„Wrak Edwarda Fitzgeralda”.
Edmunda Fitzgeralda.
To klasyk.
Sęk w tym, że nas okłamywaliście.
Nie kłamaliśmy.
Tylko…
pominęliśmy prawdę.
A wy co?
Zainstalowaliście nam apki śledzące
i płaciliście za ochronę i te ćwiczenia,
przez które przywiązali mnie do łóżka.
Nie chcieliśmy tego. Próbowaliśmy…
Myśleliśmy…
że te środki zapewnią wam bezpieczeństwo.
Jesteśmy rodzicami.
Jeśli nam nie mówicie, co się dzieje, musimy się jakoś dowiedzieć.
Zapytać nie mogliście?
Bez przerwy pytamy!
Wiesz, że to nic nie daje.
Słuszna uwaga.
No dobrze, mam nową propozycję.
Jeśli martwicie się o moje bezpieczeństwo i życie,
musimy sobie znowu zaufać.
Musimy rozmawiać.
To nam pasuje.
Chociaż w tym momencie
znacie więcej naszych sekretów niż my waszych.
Wandalizm w szkole,
wybite okna,
samochód Bolana…
to wszystko moja wina.
Dr Ellman podejrzewa u mnie dysocjację,
bo nic z tego nie pamiętam.
Przepracowuję swoją traumę,
żeby z nią żyć, a nie wypierać.
Skarbie.
A ja…
wróciłem do dragów.
Wylali mnie z pracy za podkradanie pieniędzy.
Wam też ukradłem parę rzeczy.
Zegarek i naszyjnik…
żeby kupić prochy.
Justin.
Teraz nie biorę,
ale tym razem było naprawdę ciężko.
Musisz wrócić na odwyk?
Oby nie.
Po prostu…
potrzebuję kilku dni…
żeby odpocząć i dojść do siebie.
Wrócę do wypełniania kolejnych kroków…
wszystko wam oddam.
Justin, jesteśmy tu, żeby pomóc ci przez to przejść.
Ale chłopcy…
będziemy musieli poważnie porozmawiać.
Dobrze,
wrócimy do tego…
ale…
musicie nam z czymś pomóc.
Chcemy mieć bal maturalny.
Dobra, młody.
Co to za wieści wymagają spotkania poza domem?
Kolejne zamieszki?
Nic z tych rzeczy.
Chodzi o to…
No dobra.
Nie jestem do końca hetero.
Właściwie to wcale.
Chyba jestem biseksualny
i lubię ludzi za to, kim są.
I…
mam chłopaka.
No tak.
Co znaczy „no tak”?
To znaczy…
że cię kocham.
Bardzo.
Zawsze będę cię kochał.
Jestem z ciebie bardzo dumny.
- Bo nie jestem hetero? - Bo jesteś sobą.
Ale co znaczyło to „no tak”?
Wiedziałeś?
Wyczułem, że próbujesz zrozumieć
swoją seksualność.
Jak?
Obserwując cię na co dzień.
Ale jak konkretnie?
Cóż.
Żaden nastoletni rozgrywający
nie jest tak wielkim fanem Elia Manninga.
- Ma dwa pierścienie Super Bowl. - Przypadek.
- Nigdy się nie poddaje. - Dobra cecha przy tak słabych wynikach.
Jak możesz? Mówiłeś, że mnie kochasz.
Bo kocham, a w ósmej klasie
miałeś zdjęcie Elia Manninga na tapecie.
- To dobry zawodnik. - Bez koszulki.
- Jest bardzo przystojny. - Nie przeczę.
Myślałeś, że to cokolwiek zmieni?
Nigdy nie wiadomo.
Nie rozmawiamy o wszystkim.
Od śmierci mamy.
Wiem.
Popracujemy nad tym.
Wiesz, że szalenie cię kocham?
Tak.
To dobrze,
bo potrzebuję przysługi.
Wiedziałem.
Będę za tym tęsknił, gdy wyjedziesz na studia.
Daleko stąd.
Oto moja propozycja.
Biorę pełną odpowiedzialność za zamieszki.
Zawiesi mnie pan na tyle, ile chce, ale nie wyrzuci.
Policja oskarży mnie o podżeganie,
ale wycofa zarzuty dla innych, zwłaszcza Justina i Diega.
To przekreśli twoją szansę na studia.
Może.
Ale wie pan, że reakcja policji była nieadekwatna.
Na YouTubie i Twitterze wszyscy się z nami zgadzają.
Wielu rodziców, w tym mój ojciec, pułkownik,
i pani Achola, imigrantka, chce wiedzieć, dlaczego niebiali uczniowie
byli o wiele częściej przesłuchiwani.
A było tak?
Chce pan przeliczyć?
Pani Jensen poprosi dzisiaj w sądzie o zniesienie zakazu szkolnych imprez.
Klub drużyny będzie nas doglądał. Prezes do pana napisze.
Wystarczy, że pozwoli pan na bal
i wstrzyma śledztwo.
I powie właścicielom sali, że nie jesteśmy gangiem.
Czy to prawda?
Gary.
Będę ci mówić Gary, dobrze?
Na początku roku mówiłeś, że chcesz nam pomóc
i zapewnić nam bezpieczeństwo.
Pomóc nam przeżyć liceum jak najlepiej.
Chyba można…
to tak ująć.
Wszystkie plany się posypały,
ale jeśli odwołamy bal, to cały ten chaos wygra.
Nie pozwólmy mu.
Bal i wręczenie świadectw odbędą się bez zakłóceń?
Przemowę wygłosi na nim przewodnicząca?
Najpierw zatwierdzi ją dyrekcja.
W porządku.
Stoi?
Daj mi 24 godziny.
Dzięki, Peter.
Tu jesteście.
Chyba nie poznaliśmy jeszcze twojego gościa.
To Charlie.
St. George, nowy rozgrywający.
A poza tym…
jest też…
moim chłopakiem.
Miło cię znowu widzieć, Charlie. Lubisz stek?
Tak.
Chodzisz z rozgrywającym? Zajebiście.
- Słownictwo. - Super!
Charlie, usiądź obok.
Pogadamy o waszym ataku.
- No chodź. - Powodzenia.
Śmiało.
- Wszystko gra? - Tak, tylko…
Myślałem, że się bardziej przejmiecie.
Jest dla ciebie dobry?
Uszczęśliwia cię?
Szybkie zagranie.
Trzy kroki i podanie do rogu.
Tak.
I to bardzo.
I tym się najbardziej przejmuję.
Może bal na zawsze zmieni temat rozmów.
Mamy to.
- Bal się odbędzie. - Co?
Tak!
Mam tyle do załatwienia!
Ale się cieszę!
No co?
Nie mówię, że pójdę.
Kolejne zwycięstwo, tylko nie dla mnie.
Znowu.
Rzucę politykę i wyjdę za milionera.
Dobry pomysł, bogacze to niezłe mózgi.
Właśnie.
Chodź ze mną na bal.
Nie.
Nie odstawimy żenady z parą przyjaciółek.
No to, kurna, nie odstawiajmy.
- Jessico Davis. - Ja nie mogę.
Kłóciłyśmy się jak kochanki.
Z żadnym facetem nie gadałam o seksie tyle co z tobą.
Chyba się w tobie kocham,
od kiedy pierwszy raz dostałaś szału na spotkaniu samorządu.
Nie jako przyjaciółki, nie jako dziewczyny,
ale jako ty i ja…
pójdziesz ze mną na bal?
Co ty wyprawiasz?
Zgoda! Pójdę z tobą na bal!
Ale ty masz głos.
Dziękuję. Oczekuję limuzyny.
Niech będzie.
HEJ, ALEX, SPÓJRZ TUTAJ!
HEJ, ALEX, PÓJDZIESZ ZE MNĄ NA BAL?
Wcześniej wszystkie posortowałem według planu,
ale wtedy byłem innym człowiekiem.
Teraz mój system sortowania się zmienił
i muszę wszystko zrobić od nowa.
Nie sądzisz, że masz lekką nerwicę natręctw?
Lekką?
Błagam.
Ale piękna.
To Hannah Baker, prawda?
Tak.
Była piękną dziewczyną.
Była dla mnie miła, w przeciwieństwie do innych.
Chciałabyś…
chciałabyś pójść ze mną na bal?
Bal?
Ten maturalny?
Tak.
Wiem, to…
Pewnie czułabyś się dziwnie.
No pewnie!
Pójdę z tobą na bal. Nie żartuj.
Serio?
Tak.
Super.
Fajnie.
Zróbmy to.
BAL?
No to jest upiorne.
Kawa i pączki.
Nie mam czasu, ale dzięki.
- No weź, zjedz pączka. - Zjem na przerwie.
Zrób ją teraz.
Jestem zakopany w robocie, jak przerwę, będę musiał się umyć
i stracę pół godziny.
Mogę cię nakarmić. Kawałek po kawałku.
Tutaj się pracuje. I od kiedy przynosisz pączki?
Rozmawiałem z Ani o różnych rzeczach i o nas.
Mieszka z nami, ma prawo wyrazić swoje zdanie.
Dzięki niej wymyśliłem, jak ci pokazać, że bez względu na to,
co zechcesz robić w życiu, będę cię kochał i wspierał.
Więc przyniosłeś pączki?
Specjalne pączki.
Javi, chłopaki.
Czas na pączki.
Co ty wyprawiasz?
PÓJDZIESZ ZE MNĄ NA BAL?
Zgodzisz się?
Będę w domu o 17.
Muszę odrobić moją karę.
Mam sprzątać starą czytelnię.
BAL?
To cześć.
Nie możesz tu palić świec, to czytelnia.
To sztuczne świece, bez ognia.
Jeśli się zgodzę, skończysz z tym cyrkiem?
Taki jest mój cel.
Więc…
tak.
Tak, Charlie…
Tak, Charlesie Haydenie Brixtonie St. George’u.
Pójdę z tobą na bal.
Po prostu…
powinienem z tobą zostać.
Stary, to twój bal maturalny.
Nie wpadniesz ani na chwilę?
Charlie ma limuzynę.
Czy to nie gejowskie, że z nimi idziesz?
Nawet jeśli, to co? Kochałbyś mnie mniej?
Poza tym to przeciwieństwo gejostwa,
bo Alex mnie o to poprosił.
- Boi się, że Charlie się na niego rzuci. - Te jego słynne lepkie rączki.
Sam widzisz.
Serio nie mam ochoty.
W dupie mam ten cały bal.
Jess idzie z Ani, prawda?
Tak.
A co…
z Diegiem?
Idzie z futbolistami.
Diego nie ma partnerki?
Miałeś to mieć w dupie.
Justin, po prostu chodź.
Martwię się o ciebie.
Ja też.
W razie czego tata jest w domu.
Nie powiem.
Na bogato.
- Prawie jestem pod wrażeniem. - Jessica Davis się nie opierdala.
W rzeczy samej.
O mój Boże.
Wasza trójka powinna się pobrać. Poliamorycznie.
W żadnym wypadku nie chcę was tutaj obrazić.
Po prostu wyglądacie uroczo,
a nigdy tak nie mówię o Clayu.
To prawda.
Wyglądacie super.
Prawdziwe królowe balu.
Nie ma szans, wygrywa faworytka futbolistów,
czyli na pewno nie ja.
Monarchia to przestarzała instytucja.
Poza tym widzę tu seksowną konkurencję.
Zmusił mnie, żeby tu przyjść.
W końcu bal maturalny ma się tylko raz.
Dla ciebie to drugi.
No to czas się zabawić.
Idziemy?
Cześć, co tam?
Siema.
Siedzimy przy tym samym stole.
Zjadłem wszystkie bułki, bo zgłodniałem.
A to Presmella.
- Presmilla. - Presmilla.
Cześć.
Idę do kibla
wciągnąć kokę.
Serio, serio.
Czy ona…
Przyprowadził…
To na bank prostytutka.
Nie odsuwaj mi krzesła.
Odsuwam, to kulturalne.
Jak chcesz.
Wyglądacie rewelacyjnie.
Jedzenie jest świetne, opiekunowie już zjedli.
Miło pana widzieć.
Będziemy grzeczni.
Serio?
Ty nawet nie tańczysz.
Młody, żartujesz?
Tylko się na mnie nie zmawiajcie.
Clay, dobrze cię tu widzieć.
Dziękuję.
Chciałem panu podziękować za pomoc.
Po tym całym zamieszaniu w szkole.
Mnie nie dziękuj.
Szeryfowi Diazowi naprawdę na was zależy.
Kiedy mówi takie rzeczy, zawsze coś się chrzani.
Foundry tam jest.
Nie macie wrażenia, że nas obserwują?
Możemy pogadać?
Jasne, tutaj, przy Ani.
Cześć.
- Nie chcę, żeby coś ci się stało. - Ja też.
Fajnie, że się zgadzamy.
Brakuje mi ciebie.
No to już się nie zgadzamy.
Przyszedłem dzisiaj sam.
I sam wyjdziesz.
Coś nas łączyło, Jess.
Wciąż łączy.
Nie musisz wyjawiać swoich sekretów.
Ochronię cię.
Jak tam zabawa?
Serwujemy główne danie.
Tak.
Diego właśnie wracał do stolika.
Miłej zabawy.
Jak tam, słodziaki?
- Gdzie Bismillah? - Presmilla.
A tak, „Bismillah” to tekst z „Bohemian Rhapsody”.
- Tak. - Pomieszałem.
- Tak. - To gdzie ona jest?
W łazience. Często tam chodzi.
Zach, przyszedłeś na bal z prostytutką, to pewnie narkomanka.
To laska do towarzystwa, dotrzymuje mi go.
Ciągle pije wodę, bo nie je, więc dużo sika.
Tak się lubisz bawić?
A ty?
Siedzicie jak na pieprzonej stypie.
Choć udawajcie, że się dobrze bawicie.
Dużo dla tego poświęciłam i będę się dobrze bawić.
Do upadłego.
Właśnie.
Czy kiedyś poczujemy się normalnie?
Jak normalni ludzie?
Od bardzo dawna nie czułam się normalnie,
ale znajdę sposób, żeby być szczęśliwa.
Mnie się chyba nie uda.
Powinien tu być.
Powinien żyć.
I tak by się schlał.
Polowałby na następną ofiarę
i wmawiałby ci, że nie jesteś prawdziwym facetem.
Nie jestem.
Weź nie chrzań.
Nie zasłużył na śmierć.
Nie.
Nie zasłużył.
Ale my też nie.
A tego życiem nie można nazwać.
Zrujnował nam, kurwa, życie. Całej trójce.
Nie zasłużył na śmierć, ale my zasługujemy, by żyć.
Więc…
wybaczcie,
ale idę tańczyć z dziwką.
- Wyglądasz na samotnego. - Ktoś tu nie zjadł deseru.
Dzisiaj mam dyspensę, więc witaj, serniczku.
Clay,
jak ci mija wieczór?
- Dobrze się bawię. - Tak?
Tak.
Wszystko jest dzisiaj takie radosne.
Chcę się tym nacieszyć.
Wypalam to sobie w pamięci.
To moja ostatnia klasa, wiesz?
Przez ostatnich kilka lat
czasami zapominałem, że jestem w liceum…
To była szalona przygoda…
i koszmarna…
ale jednocześnie…
w pewien sposób wspaniała.
Żyłem w sposób, którego nigdy bym się nie spodziewał.
Nie sądziłem, że będę miał przyjaciół.
Kocham cię!
Kochasz deser.
Morda.
Staram się być tu i teraz.
Dopóki to trwa.
Przyszłaś z Jessicą.
Jesteś jej partnerką…
czy ochroniarką?
A co, planujesz morderstwo?
Wiem, że to ona.
Ciekawa teza.
Ale błędna.
- Miała motyw. - Tak.
Zgwałcił ją.
I co?
- Zasłużył na śmierć. - Lepiej, żeby nikt nie umierał.
Dwie osoby nie żyją. Sprawa zamknięta.
- Odpuść. - Ty odpuściłaś?
To ty mnie znalazłaś.
Przepraszam.
Dwie wody gazowane.
Mam dość dowodów.
Nie powstrzymasz mnie.
To prawda.
Wiem o tym.
To cię nie przeraża?
Ani.
Dlaczego ich kryłaś?
Nie brałaś w tym udziału.
Ależ brałam.
Powiem ci coś.
Przyjechałam tutaj i wszystkich ich poznałam.
Byli popieprzeni, zagubieni
i ludzcy.
Od razu ich pokochałam.
Kiedyś będziesz musiał podjąć decyzję,
co zrobić z tymi informacjami, i nie będzie idealnego rozwiązania.
Zapewniam cię.
Nie powiem ci, co masz robić.
Ale ja to wszystko zrobiłam z miłości.
Nigdy bym z tobą nie zatańczył.
Mógłbyś.
Kochałem cię.
W ogóle mnie nie znałeś.
Nie pozwoliłbym ci się pokochać.
Nikomu nie pozwoliłem.
Nie miałem nawet szansy spróbować.
Tęsknię za tobą.
Tęsknisz za swoim wyobrażeniem o mnie.
Posłuchaj.
Żyj wśród żywych.
Tylko jeden taniec.
W jakim języku zrozumiesz „nie”?
Co jest?
Kurwa, panowie.
Nie przeszkadzać.
- Co ty wyprawiasz? - Zach, ona ledwo kontaktuje.
- Nic mi nie jest. - Widzisz?
No dobra.
Potrzebuje kawy i taksówki.
Chryste, Zach, weź się ogarnij.
Dziękuję.
Postaraj się trochę.
Dobra?
Uwaga, Liberty!
Znamy wyniki.
Czas ogłosić króla i królową balu.
Opiekunowie przeliczyli głosy.
Wszystko według zasad, bo procesu doglądał dziekan Foundry.
Dziękuję.
Jasny gwint.
Królem i królową balu zostają…
a raczej królem i królem.
Albo królową i królową.
Jakkolwiek im pasuje.
Oto para królewska balu:
Alex Standall i Charlie St. George!
Gdzie oni są?
Tutaj!
- Co? - Co to ma być?
- Jak to możliwe? To ty? - Uczciwe głosowanie.
Mówiłam, wynik zależy od futbolistów.
Kto chce koronę, a kto tiarę?
Wolę tę mniejszą.
Zasługujesz na szczęście.
Gorzko!
Królu Charlie, królu Alexie,
czas na wasz pierwszy królewski taniec.
Wasza Wysokość.
Smutno ci?
Teraz?
Część mnie zawsze będzie smutna.
Ale ta druga część nigdy nie była szczęśliwsza.
Chyba…
chyba cię kocham.
Jestem tego pewien…
bo ja na pewno kocham ciebie.
Liberty, czas dołączyć do naszych władców.
Dajcie czadu!
Jebać to.
- Tańczymy. - Co?
Jestem z nich taki dumny
i właśnie zrozumiałem, że im zazdroszczę,
więc wciąż jestem licealistą.
- Słychać. - Na parkiet, kurwa.
W porządku.
My też tańczymy, chodź.
Jednak zależało nam na balu.
Kto by pomyślał?
Czuliśmy, że to nie jest koniec ani początek.
Tylko chwila zawieszona w czasie, kiedy nic nas nie określało,
niczego od nas nie oczekiwano
i nic nie było stracone.
Po prostu byliśmy.
Wolni.
Pełni życia.
Idź.
Zatańcz z nim.
Śmiało.
Kocham cię nad życie.
Nie kochaj niczego bardziej od życia.
W porządku.
Obejmij mnie i nigdy nie puszczaj.
Dobrze.
Też masz mieszane uczucia?
Nie wiem, czym jest taka miłość. Nigdy jej nie czułem.
Przepraszam.
Nie trzeba.
Wiem, na czym stoję.
Gdy byliśmy razem,
nie byłem gotowy na związek.
Nie potrafiłem w nim być. Wciąż nie potrafię.
Myślę, że szukasz jakiegoś ideału dziewczyny
i odepchnąłeś mnie,
gdy okazało się, że jestem inna.
Tak naprawdę nikt nie dorówna temu ideałowi.
I ja też nie mam, kurwa, pojęcia, jak być w związku.
Jak kogoś kochać, nie narzucając mu swojej opieki.
Więc…
przyjaciele?
Przyjaciele.
Dobrzy przyjaciele.
Tamci już mieli swoje pięć minut. Wracam tam.
A ty?
Nie.
Myślałam, że to z nią tu przyjdziesz.
Nie.
Wszyscy wyglądacie tak przystojnie.
Dorośle.
Pamiętaj, Clay, że kiedy patrzymy na ciebie z tatą,
wciąż widzimy małego chłopca, który codziennie potrzebował, żebyśmy…
pocałowali mu „ała” albo naprawili rower.
Sporo było tych rowerów.
To prawda.
Tak.
Mamo.
Zatańczysz ze mną?
Z miłą chęcią.
Dzięki.
Cholera, udawaj niewiniątko.
Świetnie wypadliście.
- Dziękujemy. - Za moich czasów tak się nie dało.
Królowie balu.
Niebywałe.
Miło to widzieć.
My też byliśmy zaskoczeni.
Tu jesteś.
To mój mąż Josh. A to Charlie St. George i Alex Standall.
Gratulacje.
- Dziękujemy. - Miło mi.
Miłego wieczoru.
Bądźcie grzeczni.
Foundry jest gejem?
Mózg rozjebany.
Przez resztę wieczoru tańczyliśmy bez przerwy,
jakby nic się nie liczyło.
Jakby świat się kończył.
Pomocy!
Niech ktoś wezwie pomoc!
Zróbcie miejsce!
I się skończył.
Potrzebujesz pomocy? Wejdź na stronę 13reasonswhy. info
Napisy: Magdalena Adamus