www.pozycjonowanie.bplaced.net
Tłumaczenie: hellcat Korekta: Gall Anonim ;-)
Dwa lata przed Wojną Secesyjną
gdzieś w Teksasie
Kogo tam niesie po nocy?
Mów w czym sprawa albo cię zdmuchniemy!
Spokojnie panowie. Nie obawiajcie się mnie.
Jestem tylko znużonym wędrowcem.
Chłodny wieczór, panowie.
Szukam pary handlarzy niewolników, których zwą Bracia Speck.
Czyż to wy?
- A kto pyta? - Dr King Schultz. A to mój koń Fritz.
- Niby jaki doktor? - Dentysta.
Jesteście Bracia Speck i kupiliście tych niewolników na aukcji w Greenville?
- I co z tego? - Więc chcę z wami pertraktować.
Mówże po angielsku.
Wybaczcie mi. To mój drugi język.
Sądzę, że pośród waszego inwentarza są osobniki,
które skory jestem pozyskać.
Czołem czorty!
Czy któryś z was zamieszkiwał niegdyś Plantację Carrucan?
Ja jestem z plantacji Carrucan.
Który to powiedział?
Jak się nazywasz?
Django.
Więc jesteś tym, którego szukam.
Wiesz kim są Bracia Brittle?
Co to za jedni?
Duży John, Ellis,
Roger, zwany też mały Raj.
- Byli nadzorcami na Plantacji Carrucan. - Już nie.
Jeśli znowu zobaczyłbyś tych trzech dżentelmenów,
rozpoznałbyś ich?
- Nie rozmawiaj tak z nim. - Jak?
- Właśnie tak. - Dobry człowieku. Chcę jedynie ustalić...
- Mów po ludzku, do cholery. - Spokojnie.
Jestem jedynie klientem chcącym przeprowadzić transakcję.
Nieważne. Nie na sprzedaż. Zmiataj już.
Niedorzeczność. Oczywiście, że są na sprzedaż.
- Ruszaj stąd. - Dobry człowieku,
dał się pan po prostu ponieść dramatyzmowi,
czy celuje pan tę broń ze śmiertelnym zamiarem?
Ostatnia szansa, gogusiu.
Więc dobrze.
Wybacz, że zraniłem twego wierzchowca.
Nie chciałem byś wykonał pochopny ruch,
zanim pójdziesz po rozum do głowy.
Szlag by cię skurwielu!
Zastrzeliłeś Rustle'a.
I zabiłeś Ace'a.
Tylko dlatego, że groził, że zabije mnie.
I sądzę, że znajdę pięciu świadków, którzy to potwierdzą.
Nogi mi rozwaliłeś.
Bez wątpienia. Jeśli byłbyś łaskaw powstrzymać to miauczenie,
chciałbym kontynuować rozmowę z Django.
Więc jak już mówiliśmy.
Czy rozpoznałbyś Braci Brittle?
- Tak. - Sprzedany!
Panie Speck! Ile za młodego Django?
To dopiero paskudny interes.
Przytrzymasz?
Django, wskakuj na tamtego konia.
Na twoim miejscu wziąłbym również zimowy płaszcz,
który pozostawił nasz drogi zmarły Speck.
Nie waż się tknąć płaszcza mojego brata.
Sto...
dziesięć... dwadzieścia i pięć.
Za młodego Django.
I jako, że już nie będzie jej potrzebował,
chciałbym zakupić chabetę pana brata.
Ponadto, panie Speck
obawiam się, że będę potrzebował rachunek.
Posiada pan?
Idź w cholerę, dentysto!
Zapewne nie. Bez obaw.
Jestem przygotowany.
Dziękuję. To będzie godnie służyć za rachunek.
A co do was biedne czorty...
Jak widzę zmierzamy do tematu
co począć dalej,
macie panowie dwie opcje.
Pierwsza.
Jak tylko odjadę, możecie podnieść tą łachudrę Specka
i zanieść go do najbliższego miasta.
Które będzie jakieś 37 mil stąd.
Lub druga.
Rozkujecie się,
Weźmiecie strzelby, odstrzelicie mu łeb, zakopiecie głęboko
i znajdziecie drogę do bardziej oświeconych terenów tego kraju.
Wasz wybór.
W razie gdyby pośród was nie było miłośników astronomii,
Gwiazda Północna to tamta.
Chwileczkę, panowie. Pogadajmy o tym.
Bądźcie rozsądni.
Nie jestem złym człowiekiem. Tylko robię co do mnie należy.
Blueberry, czy nie dałem ci ostatniego jabłka?
Słuchajcie chłopaki...
zabierzcie mnie do El Paso, to was uwolnię.
Nie, proszę...
Dobrze więc...
weźmie pani dzisiaj 2 pigułki, a rano...
Czarnuch wierzchem jedzie.
Na co oni tak patrzą?
Nigdy wcześniej nie widzieli czarnego na koniu.
Dzień dobry gospodarzu!
Dwa piwa dla znużonych wędrowców.
Wcześnie jeszcze...
Jeszcze przez godzinę będzie zamknięte.
Na razie podajemy śniadania.
Co to ma znaczyć? Zabieraj pan stąd tego smolucha.
Gospodarzu...
wezwij szeryfa, nie marshala.
Nareszcie...
Teraz sami będziemy musieli się obsłużyć.
Siadaj, chłopcze.
Co za dentystą jesteś?
Nie zajmowałem się stomatologią od pięciu lat.
Teraz param się nową profesją.
Łowca Głów.
Wiesz, kto to taki?
Nie.
Więc...
tak jak handlarze niewolników kupczą życiem ludzkim za pieniądze,
tak łowca głów handluje trupami.
Prost!
Stan ustala głowiznę za kogoś.
Ścigam tego człowieka, znajduję go, zabijam,
jak już zabiję, transportuję zwłoki tego człowieka do władz,
co czasami łatwiej powiedzieć niż zrobić.
Okazuję te zwłoki władzom, udowadniając, że w istocie go zabiłem
i po tym władze wypłacają mi głowiznę.
Czyli handel mięsem, tak jak niewolnictwo.
Co to jest głowizna?
Coś jak nagroda.
Zabijasz ludzi i dostajesz za to nagrodę?
Pewnych ludzi.
Złych ludzi?
Im bardziej źli, tym większa nagroda.
Co sprowadza mnie do ciebie.
I jak muszę przyznać, mam co do ciebie rozterki.
Z jednej strony gardzę niewolnictwem.
A z drugiej...
potrzebuję twojej pomocy, więc jeśli nie zamierzasz odmówić
to tym lepiej.
Dlatego póki co, uczynię użytek z tego bzdurnego procederu.
Wciąż jednak, jak już powiedziałem,
czuję się winny.
Chciałbym więc, żebyśmy zawarli we dwóch umowę.
Szukam Braci Brittle.
Jednakże w tym dążeniu jestem nieco ograniczony,
gdyż jak dotąd nie wiem jak oni wyglądają.
Lecz ty tak, prawda?
Wiem jak wyglądają.
Dobrze.
Więc umowa jest taka:
podróżujesz ze mną, aż ich znajdziemy.
Gdzie jedziemy?
Wiem, że przynajmniej dwóch z nich nadzoruje w Gatlinburgu
ale nie wiem gdzie.
Odwiedzimy więc tam każdą plantację, aż ich znajdziemy.
A jak ich znajdziemy, ty ich wskażesz,
a ja ich zabiję.
Zrobisz to, a ja ci dam wolność.
25 $ za każdego brata, co daje 75 $.
I w chwili gdy kończymy, nadchodzi szeryf.
Dobra chłopaki, koniec zabawy.
Wyłazić.
Dobra, ludziska.
Spokojnie... Wracajcie do roboty.
Zaraz się zaczną żarty.
Dlaczego przyjeżdżacie do mojego miasteczka i zaczynacie grandzić?
Straszyć tych miłych ludzi?
Nie macie nic lepszego do roboty, niż przyjeżdżać do miasteczka Billa Sharpa
i pokazywać swoje dupska?
Coś pan zrobił szeryfowi?
Teraz możesz iść po marshala.
Wejdziesz do środka?
Nie możemy zwiać?
Weźcie te powozy, ustawcie na linii wzdłuż salonu.
Chcę za nimi sześciu mężczyzn ze strzelbami.
Dwóch ze strzelbami na tamtym dachu.
Dwóch ze strzelbami na tamtym.
Wszystkie lufy skierowane na frontowe drzwi.
Niech weźmie któryś z ulicy biednego Billa.
Wy w salonie!
Mamy strzelby przed każdym wyjściem z budynku.
Macie tylko jedną szansę, by wyjść z tego żywo.
Ty i twój czarnuch, wychodzić natychmiast z rękoma w górze.
Czy mam przyjemność zwracać się do marshala?
Tak, to ja.
Marshal Gill Tatum.
Wunderbar, marshalu!
Pozbyłem się całej swojej broni.
I według pana instrukcji gotów jestem wyjść
z rękoma uniesionymi nad głową.
Ufam, że jako reprezentant wymiaru sprawiedliwości U.S.A.
nie zostanę postrzelony na ulicy, przez pana lub pana podwładnych,
dopóki nie doczekam dnia sądu.
Tak jak zastrzeliłeś naszego szeryfa?
Jak psa na ulicy.
To właśnie miałem na myśli.
Czy zapewnia pan, jako przedstawiciel prawa,
nie zastrzelenie mnie jak psa na ulicy?
Choć wszyscy lubimy takie widowiska,
nikt w moim mieście kata nie oszuka.
Dobrze więc marshalu, już idziemy.
Sporo tam na zewnątrz napięcia, więc nie rób żadnych
gwałtownych ruchów i pozwól mi mówić.
Wyłazić.
Jesteście nieuzbrojeni?
W istocie, jesteśmy.
Czy mogę przemówić do pana, pańskich podwładnych
oraz widocznie całego zgromadzonego miasteczka,
w kwestii incydentu, który się wydarzył?
Śmiało.
Jestem Dr King Schultz.
I tak jak pan jestem w służbie sądu.
Ten trup leżący w brudzie,
którego mieszkańcy Daughtrey uznali za pasującego na swojego szeryfa,
znany pod imieniem Bill Sharp,
jest poszukiwanym kryminalistą, Willardem Peckiem,
z nagrodą za głowę w wysokości 200 $.
Za żywego lub martwego.
Co ty u diabła mówisz?
Jestem świadomy, że to zawstydzające wieści.
Zakładam jednak, że szeryf został wybrany w przeciągu
dwóch ostatnich lat.
Wiem to, gdyż trzy lata temu kradł bydło od B.C. Corrigan
Cattle Company w Lubbock w Teksasie.
To jest nakaz podpisany przez sędziego sądu okręgowego
Henry'ego Allena Laudermilka z Austin w Teksasie.
Może pan zatelegrafować.
Potwierdza to, kim ja jestem i kim odeszły szeryf był.
Innymi słowy marszałku, wisi mi pan 200 $.
Jak już sprawa braci Brittle będzie za nami,
będziesz wolnym człowiekiem,
z koniem i 75-oma dolarami w kieszeni.
Co wtedy zamierzasz?
Znaleźć żonę i wykupić jej wolność.
Django...
nie miałem pojęcia, że jesteś żonaty.
Czy większość niewolników akceptuje małżeństwo?
Ja z żoną tak.
Wszyscy w Carrucan akceptowali.
Django...
masz charakter Django.
Chłopak ma charakter.
Nic mi po czarnuchu z charakterem.
Wypalicie mu "r" uciekiniera na policzku.
Dziewczynie też.
Weźcie ich na aukcję w Greenville.
I sprzedajcie.
Oboje.
Oddzielnie.
I tym razem...
sprzedacie go tanio.
W Greenville?
Powinno być coś w stylu biura rejestrów.
Wiesz kiedy została sprzedana,
wiesz skąd pochodzi
i znasz jej imię.
Jak miała na imię?
Brunhilda.
Jak?
Brun-hilda.
Brunhilda?
Jej właściciel był Niemcem?
Skąd wiesz?
Wychowała ją niemiecka guwernantka. Von Schafts.
Mówi też po niemiecku.
Twoja żona?
Niemka uczyła ją, żeby miała z kim pogadać.
Twoja żona niewolnica mówi po niemiecku
i nazywa się Brunhilda Von Schaft?
Mówią na mnie Hildie.
Gdy zdobędziemy dostęp na tą plantację,
będzie to jak odegranie sztuki.
Będziesz odgrywał postać.
Nie?
Podczas sztuki nie możesz nigdy przerwać roli.
Rozumiesz?
Tak.
Nie przerwać roli.
I twoja postać jest lokajem.
Co to jest?
Fantazyjnie ubrany służący.
Lokaj.
A teraz Django możesz wybrać kostium dla twojej postaci.
Mogę wybrać dla siebie ubrania?
Oczywiście.
Prawo na tym terenie zakazuje czarnym jeździć konno.
To mój kamerdyner, nie będzie chodził pieszo.
Powiedziałem, że czarnuchy...
On nazywa się Django, jest wolnym człowiekiem
i może jeździć czym mu się podoba.
Nie na mojej posiadłości.
Nie wśród moich czarnych.
Dobry panie...
być może źle zaczęliśmy.
Pozwól mi naprawić swój błąd.
Jestem Dr King Schultz, to jest mój kamerdyner Django
a to są nasze konie, Tony i Fritz.
Panie Bennett, powiedziano mi, że jest pan dżentelmenem i biznesmenem
i ze względu na te cechy, przyjechaliśmy z Teksasu do Tennessee,
aby z panem pomówić.
Chciałbym kupić jedną z pańskich czarnulek.
Ty i twój Jorguś jechaliście z Teksasu do Tennessee,
żeby kupić jedną z moich czarnych?
Bez umawiania, bez niczego?
Obawiam się, że tak.
Co powiesz na to, że cię nie lubię,
ani twojego fircykowatego lokaja,
i nie sprzedałbym ci złamanego grosza?
Co powiesz na to?
Panie Bennett, jeśli jest pan biznesmenem,
a tak mi powiedziano,
mogę podać 5000 powodów,
mogących zmienić pana zdanie.
Wejdźcie proszę do środka, napijcie się coś zimnego.
Może w czasie, gdy będziemy omawiać nasz interes, jedno z pana
uroczych stworzeń oprowadzi Django po pana wspaniałych terenach.
Jak najbardziej. Betina!
Tak Tatuśku?
Jak on się nazywa?
Django.
Betina, mogłabyś zabrać Django i pokazać mu nasze wspaniałości?
Jak sobie życzysz Tatuśku.
Panie Bennett, muszę przypomnieć, że Django jest wolnym człowiekiem.
Nie może być traktowany jak niewolnik.
Ze względu na skłonność do dobrego smaku, traktujcie go przedłużeniem mnie.
Zrozumiano, Schultz. Betina, słońce?
Tak?
Django nie jest niewolnikiem.
Jest wolnym człowiekiem. Rozumiesz?
Nie możesz go traktować jak jakiegoś głupiego czarnucha, bo nim nie jest.
Mam go traktować jak białego?
Nie.
Nie to powiedziałem.
Więc nie wiem o co chodzi Tatuśku.
Właśnie widzę.
Jak się nazywa ten chłopak z miasta, od szkła?
Jego matka robi w składzie drzewnym.
Jerry?
Właśnie, Jerry.
Znasz Jerry'ego słońce?
Tak Tatuśku.
To o to chodzi...
Traktuj go jak Jerry'ego.
Dom przed którym staliśmy, to Duży Dom.
Tatuśka na niego mówi, bo jest duży.
Tamto jest spiżarnia. Tam Tatusiek wiesza mięso.
Biedne wiewiórki...
Co robisz dla swojego pana?
Nie słyszałaś, że nie jestem niewolnikiem.
Naprawdę jesteś wolny?
Tak.
To mówisz, że sam się tak ubierasz?
Betina, muszę cię spytać o coś.
Czego chcesz?
Szukam trzech białych.
Trzech braci nadzorców, zwą ich Brittle.
Znasz ich?
Brittle?
Tak, Brittle. John, Ellis i Roger.
Mówią też na niego Raj.
Nie znam ich.
Mogą używać innych imion.
Mogli przyjechać na plantację zeszłego roku.
Chodzi ci o Schafferów?
Może tak.
Trzech braci?
Są tutaj?
Możesz ich wskazać?
Jeden jest tam na polu.
Carrucanowi się nie spodoba... Ona służy w domu...
Jak jej skórę zniszczycie,
nic nie będzie warta...
Gotowa?
To ja ją zmusiłem, ja tam powinienem być...
Panu się to nie spodoba, ona służy w domu...
Lubię jak mnie błagasz chłopcze.
To jego szukasz?
Taa.
Gdzie dwaj pozostali?
Przy stajni. Karzą Małą Jody za zbicie jajek.
Biczują małą Jody?
Wskaż mi kierunek.
Pójdziesz do tamtego drzewa i dalej prosto.
Idź po białego, z którym przyszedłem.
Niechaj się was boi...
i lęka...
wszelkie zwierzę na ziemi.
Dobra, jest gotowa!
Zobaczymy czy po tym znowu stłuczesz jajka.
John Brittle!
Pamiętasz mnie?
Lubię jak zdychasz, chłopcze.
Skurczybyk!
Chcecie coś zobaczyć?
Co to za jedni?
To duży John.
To Mały Raj.
Gdzie Ellis?
Właśnie zwiewa przez tamto pole.
To na pewno on?
Jesteś przekonany?
- Nie wiem. - Nie jesteś przekonany?
- Nie wiem co znaczy przekonany. - To znaczy pewny.
Tak.
- Co tak? - Tak, jestem pewny, że to on.
Jestem przekonany, że był.
Proszę wszystkich o spokój. Nikogo więcej nie krzywdzimy.
Co z was za jedni?
Jestem Dr King Schultz, legalny reprezentant wymiaru sprawiedliwości U.S.A.
a człowiek po lewej, to Django, mój zastępca.
W kieszeni mam pełnomocnictwo, podpisane przez sędziego
sądu okręgowego Henry'ego Allena Laudermilka z Austin w Teksasie,
do schwytania, żywych lub martwych,
Johna Brittle, Rogera Brittle i Ellisa Brittle.
Znanych pod nazwiskiem Schaffer.
Znanych jako Schaffer, ale rzeźnicy nazywali się Brittle.
To poszukiwani ludzie.
Prawo ściga ich za morderstwo.
Powtarzam: żywych lub martwych.
Wykonując więc egzekucję, działaliśmy w granicach prawa.
Rozumiem, że wzburzenie jest wielkie.
Lecz muszę was ostrzec,
że karą za powzięcie zabójczych zamiarów
nad reprezentantem prawa na służbie,
będzie powieszenie z efektem śmiertelnym.
Mogę wyciągnąć pełnomocnictwo z kieszeni,
by mógł je pan sprawdzić?
Dawaj.
Usatysfakcjonowany?
Mogę dostać z powrotem?
Wynoście się z mojej ziemi.
Niezwłocznie.
Załaduj ciała najszybciej jak możesz.
I wynośmy się stąd.
To te skurwysyny.
Dopóki sami nie zaczną strzelać, nikt ich nie postrzeli.
To by było dla nich zbyt łaskawe.
Wysmagamy czarnego kochasia na śmierć.
I osobiście zedrę z niego skórę.
Ni cholery przez to kurewstwo nie widzę.
Zaczynamy czy jak?
Zara, tylko te dziury poszerzę.
Jeszcze bardziej skiepściłem.
Kto to w ogóle robił?
Żona Willarda.
Sam sobie zrób maskę!
Nikt nie powiedział, że nie docenia trudu Jenny.
Jak cała robota to przedziurawienie worka,
to sam bym sobie wyciął lepsze.
A ty jak Robert, widzisz coś?
Nie za wiele.
Jak nie ruszam głową, to cię widzę całkiem nieźle.
Ale jak jadę to mi worek lata naokoło i ni cholery nie widzę.
Chyba zepsułem swój.
Ma któryś zapasowy worek?
Nie, nikt nie brał zapasowego.
Pytam tylko.
Musimy to nosić, jak jeździmy?
Jasna cholera!
Bez tych worków udaremnimy nasze zamiary.
Ale ja gówno widzę przez ten worek!
Oddychać nie mogę. Nie będę w tym jeździł.
Pies was jebał! Wracam do domu.
Żona cały dzień robiła te 30 worków, dla was, niewdzięcznych sukinsynów.
A ciągle tylko słyszę krytykę i krytykę!
Od teraz o nic mnie już nie proście!
Słuchajcie...
nie zapominajmy po co tu jesteśmy.
Mamy zabić czarnucha w tamtej dolinie.
Musimy dać im lekcję.
Już mi się pomieszało.
Zakładamy te worki czy nie?
Myślę, że wszyscy uważamy, że worki były niezłym pomysłem.
Ale nie wskazując nikogo palcem,
mogły zostać zrobione lepiej.
Więc co wy na to...
żadnych worków tym razem.
Ale następnym
zrobimy takie, jakie trzeba
i jedziemy w pełnej gali.
Chwila!
Nie powiedziałem: ściągnąć worki.
Ale nikt nic nie widzi.
I co?
Dobrze byłoby widzieć.
Szlag by to! To jest najazd!
Ja nie widzę, wy nie widzicie. I co z tego?
Ważne, że cholerne konie widzą.
To jest właśnie najazd!
Tu jest.
Wyciągnąć tego czarnucha!
Wyciągnąć go!
Nie ma tu czarnucha!
Co?
Oszukali nas!
To gdzie oni są?
Auf wiedersehen...
Idealnie.
Uciekają.
Tchórze tak już mają.
Chciałbyś?
Ucieka.
Mam go.
Tatusiek ucieka.
Mam go.
Dostałem go.
Skąd wiesz, że pierwsi właściciele Brunhildy byli Niemcami?
Brunhilda to niemieckie imię.
Skoro ją tak nazwali, to by świadczyło, że są Niemcami.
Sporo dziewczyn z twoich stron tak się nazywa?
Brunhilda to imię postaci z jednej
z najpopularniejszych niemieckich legend.
Jest opowieść o Brunhildzie?
Tak, jest.
Znasz ją?
Każdy Niemiec ją zna.
Chciałbyś, żebym ci ją opowiedział?
Brunhilda była księżniczką.
Była córką Wotana.
Boga wszystkich bogów.
Jej ojciec był na nią wściekły.
Co ona zrobiła?
Nie pamiętam dokładnie. Chyba była mu jakoś nieposłuszna.
Umieścił ją więc na szczycie góry.
Brunhilda była na górze?
To niemiecka legenda, zawsze gdzieś pojawi się góra.
Umieścił smoki ziejące ogniem, by strzegły góry.
I otoczył ją pierścieniem piekielnego ognia.
I tam Brunhilda miała pozostać,
dopóki nie przybyłby bohater, odważny dostatecznie, by ją uratować.
I koleś przybył?
Tak, Django. W istocie przybył.
Koleś zwany Zygfrydem.
Zygfryd ją uratował?
Dosyć spektakularnie.
Wspiął się na górę,
ponieważ się jej nie bał.
Zgładził smoka,
ponieważ się go nie bał.
I wszedł w pierścień ognia,
ponieważ Brunhilda była tego warta.
Wiem jak się czuł.
Myślę, że zaczynam zdawać sobie z tego sprawę.
Słuchaj, Django.
Nie wątpię, że któregoś dnia uratujesz swoją ukochaną.
Ale nie mogę cię tak po prostu puścić do Greenville.
Miasto aukcji niewolniczych nie jest miejscem na odwiedziny.
Dla wolnego lub nie. Jest po prostu zbyt niebezpiecznie.
Pozwól, że ci zadam pytanie.
Jak ci się podoba biznes łowców głów?
Zabijać białych dla pieniędzy?
Jak można tego nie lubić?
Muszę przyznać, że tworzymy zgrany zespół.
Myślałem, że byłeś zły na mnie za zabicie Dużego Johna i Rogera.
W tamtej sytuacji byłeś nieco nadgorliwy.
Ale normalnie to dobre.
Chciałbyś mi towarzyszyć przez zimę?
Co masz na myśli mówiąc "towarzyszył"?
Pracowałbyś ze mną przez zimę, aż do stopnienia śniegów.
Dam ci trzecią część moich nagród.
Zarobimy trochę tej zimy. A gdy stopnieją śniegi,
zabiorę cię osobiście do Greenville
i dowiemy się gdzie wysłali twoją żonę.
Dlaczego obchodzi cię, co ze mną będzie?
Dlaczego cię obchodzi, żebym znalazł żonę?
Tak szczerze...
nigdy nikomu wcześniej nie dałem wolności.
Więc teraz czuję się jakoś za ciebie odpowiedzialny.
A ponadto, gdy Niemiec spotyka prawdziwego Zygfryda,
to jest to coś.
Jako Niemiec jestem zobowiązany,
by pomóc ci w odnalezieniu twojej Brunhildy.
Co się stało z tym, który chciał zabijać białych dla pieniędzy?
Jest z nim syn.
Dobrze. Będzie miał przy sobie kogoś ukochanego.
Może nawet wypowie ostatnią wolę.
To dużo więcej niż mają inni i dużo więcej, niż na to zasługuje.
Odłóż strzelbę.
Nie obawiaj się. Nie jestem zły na ciebie.
Weź list gończy Smitty'ego Bacalla.
Przeczytaj na głos.
Potraktuj to jako dzisiejszą lekcję.
Poszukiwani żywi lub martwy.
Smitty Bacall oraz jego gang.
Za morderstwo i napad na dyliżans.
Siedem, zero, zero...
Siedem tysięcy.
Siedem tysięcy dolarów
za Smitty'ego Bacalla,
tysiąc pięćset za każdego
z członków jego gangu.
Znanymi członkami jego gangu są, jak nastąpuje:
Następuje.
Dandy Michaels, Gerald Nash oraz...
Szalony Craig Koons.
Tym właśnie jest Smitty Bacall.
Gdyby chciał być farmerem w wieku 22 lat, nigdy by tego nie wydrukowali.
Ale Smitty Bacall wolał rabować dyliżansy
i nie miał rozterek, by w tym celu zabijać.
Chcesz uratować swoją żonę, robiąc to co ja?
To właśnie robię.
Zabijam ludzi i sprzedaję ich zwłoki za pieniądze.
Te zwłoki są warte 7000 $.
Więc przestań się wykręcać i go zastrzel.
Masz tu list gończy Smitty'ego, zatrzymaj go.
Po co?
Na szczęście.
Zawsze trzymaj list swojej pierwszej ofiary.
I to nazywam precyzją.
Doktorze, Django, jak się macie?
Kogo tam cholera wieziecie?
Gang Wilsona - Lowe'a.
A co to u diabła za gang?
Zły Chuck Wilson, jego podlec Billy Lowe i ich trzech pomocników.
To zostaw ich tutaj, nigdzie sobie nie pójdą.
Chodźcie do środka, kawy się napijecie.
Urodziny wczoraj miałem, zostało trochę ciasta.
Całkiem niezłego.
Po bardzo srogiej i opłacalnej zimie.
Django i Dr Schultz zeszli z gór i udali się do...
Brunhilda Von Shaft. Wiek 27.
Blizna na prawym policzku.
Calvin J. Candie.
Ma jedną z największych plantacji bawełny w Missisipi.
- "Candyland". - Candyland?
- Słyszałeś o niej? - Nie ma niewolnika, który o niej nie słyszał.
Widocznie tam jest twoja żona, a ten podły dżentelmen jest jej panem.
Mam nadzieję, że pracuje w domu a nie na polu.
Nie nadaje się do pracy w polu.
Jest ładna.
Wysoka dziewczyna.
Kazałem jej się cofnąć, a oni...
wypalili jej "r" na policzku.
Skurczybyki.
Już nie mogła dalej pracować w domu.
Chcieli z niej zrobić dziewczynę do zabawy.
Co znaczy...?
Teraz, jestem wolny i mam broń.
Masz jakiś plan?
Cóż...
Powiedzmy, że człowiek chce kupić konia.
Potrzebuje konia.
Przychodzisz do farmera, pukasz do drzwi i mówisz, że chcesz kupić konia.
I co mówi farmer? Farmer mówi nie.
To powiedziałbym: jebać farmera. I kradnę konia.
Dobrze lecz wtedy zostajesz koniokradem i cię wieszają.
Nie mówiąc już, że koń wraca do właściciela,
bo wciąż do niego należy.
- Potrzebujemy jej i rachunek jej sprzedaży.
Jak mamy go zdobyć, jeśli nie możemy jej kupić?
- Mogę zaoferować alternatywny plan? - Śmiało.
Człowiek idzie na farmę, puka we frontowe drzwi,
i pyta nie o kupno konia, lecz farmy.
i składa ofertę tak niedorzeczną, by zmusić farmera, by powiedział "tak".
- Złożymy ofertę kupna Candyland? - To nie jest propozycja w naszym zasięgu.
- Jak dużo wiesz o walkach mandingo? - O czym?
- Czy potrafiłbyś udawać z przekonaniem eksperta od walk? - Po co?
Moją postacią będzie bogaty kupiec z Dusseldorfu,
który chce tu w Greenville, zapewnić sobie udział w walkach
a twoją postacią będzie ekspert od walk, który mi w tym pomaga.
Nazywają takiego Jednooki Charlie.
- Bonjour. - Bonjour, piękna czarnulko.
Przyszliśmy spotkać się panem Calvinem Candie.
Proszę.
Mam grać czarnego handlarza niewolników?
Nie ma nic gorszego, niż czarny handlarz niewolników.
Czarny handlarz niewolników jest niżej niż czarny służący.
I to jest kolego kurewsko nisko.
Więc zagraj go tak, bądź moim czarnym handlarzem.
Doktorze Schultz, dobrze znów pana widzieć.
Panie Moguy, dziękuję za pomoc w zorganizowaniu tego spotkania.
Nonsens. To moja praca.
A to Jednooki Charlie, o którym tyle słyszałem?
To jest Django, wyzwolony. A to jest adwokat pana Candiego, Leonide Moguy.
Mów mi Leo.
Calvin jest w pokoju bilardowym. Pójdziecie za mną?
Jak długo jest pan powiązany z panem Candiem?
Z ojcem Candie'ego mieliśmy po 11 lat jak poszliśmy do szkoły.
Ojciec ojca Candie'ego umieścił mnie w szkole prawniczej.
Ktoś by niemal powiedział, że wyhodowano mnie na prawnika Candie'ego.
Ktoś by niemal powiedział, że jesteś czarnuchem.
Co powiedziałeś?
Nic takiego, jest nieco pyskaty.
Czy powinienem coś o nim wiedzieć, zanim go poznam?
Jest frankofilem.
Który cywilizowany człek nie jest?
I preferuje "Monsieur Candie" zamiast "Panie Candie".
Jakkolwiek sobie życzy.
Proszę nie mówić do niego po francusku, to go zawstydzi, gdyż go nie zna.
Na górę, przewróć go!
I masz go.
Dlaczego chcesz wejść w biznes walk?
Nie zamierza pan zezwolić zastępcy na odpowiednie przedstawienie nas?
Nie przeciągaj i odpowiedz na pytanie.
Brutalną prawdę? Jestem znudzony, a to wydaje się niezłą rozrywką.
To zapraszam, mamy niezłą walkę w ramach tej dobrej rozrywki.
Potowarzyszysz mi do baru?
W domu nie przystoi nosić kapelusza, nawet ja to wiem.
- Dr Schultz... - Cóż za rzadka...
- Walczyć, czarnuchy! - ...to dla mnie zaszczyt.
Zaszczyt pana poznać. Proszę usiąść.
Daj wolnemu Django, cokolwiek będzie chciał.
Życzy sobie słodkiej herbaty.
Nie robi, co mu mówię... Do diabła!
No dalej, to walka na śmierć i życie!
Albo ty go zabijesz albo on ciebie!
Dalej Duży Fredzie...
Przewróć go!
Masz go! Patrz na niego.
Rób co ci mówiłem.
Tak jak ci mówiłem!
Oślep go!
- Wykończ go. - Nie, nie...
Dalej, wykończ go.
- Dlatego zwą go Duży Fred. - Warty każdego grosza.
Arivederci Luigi.
Wstawaj chłopie, odpocznij trochę. Świetna robota, naprawdę dałeś radę.
Tequila.
Jak się zwiesz?
Django.
Możesz przeliterować?
D J A N G O
D jest nieme.
Wiem.
Moguy...
weźmiesz nowego chłopaka, znajdziesz mu pokój z miękkim łóżkiem
i przyprowadzisz mu ładną sztukę.
Jutro rano będziesz gotowy, by udać się do Candyland. - Tak, panie Candie.
A zanim pójdziesz, Roscoe...
daj Fredowi duże piwo.
- Smacznego, chłopie, zasłużyłeś. - Tak, proszę pana.
- Jak się nazywasz? - Nazywa się Django, wyzwolony.
Skąd go wytrzasnąłeś?
Złączył nas przypadkowy zbieg okoliczności.
Słyszałem o tobie.
Mówiłeś wszystkim, że moi zawodnicy są gówno warci. Zaciekawiło mnie to.
Co czyni cię takim ekspertem od mandingo?
Ja jestem ciekaw, co ciebie czyni takim zaciekawionym.
- Co ty powiedziałeś? - Spokojnie.
Nie poczułem się obrażony.
Monsieur Candie, wolałbym, żeby kierował pan pytania wprost do mnie.
Nic pan nie ma do picia. Mogę dać coś odświeżającego?
- Poproszę piwo. - Wunderbar, Roscoe, piwo dla pana którego piwem chcę uraczyć.
i Polynesian Pearl Diver, tylko nie żałuj rumu.
Doktorku, jestem wytrawnym handlarzem niewolników,
pan jest neofitą. Po prostu chcę się dowiedzieć czy ten tu kowboj,
pana nie wykorzystuje.
Z całym szacunkiem, monsieur Candie
nie pytam pana o rady.
Odszukałem pana, aby nabyć walczącego murzyna za sporą sumę.
Gdy zgodził się pan na spotkanie, byłem przekonany,
że będziemy omawiać interesy.
Na razie nie omawiamy interesów.
Omawiamy moją ciekawość.
- Dziękuję. - Roscoe, Coco idźcie na zewnątrz.
Sheba, ty zostaniesz.
Wiem, że o mnie nie wspomniałeś.
Prost!
Według Moguy'ego, jeśli robię biznes z tobą,
to robię z wami oboma.
On się przygląda, a ty płacisz?
Nie brzmi pan zbyt pochlebnie, ale tak mniej więcej wygląda.
Bystrzaku! Moguey mówił, że oglądałeś mój afrykański towar
i nie byłeś pod wielkim wrażeniem.
Nie za taką kasę.
Więc chyba nie mamy już o czym rozmawiać.
Bo jak chcesz ode mnie kupić mordobijców, to takich mam właśnie do sprzedania.
On nie chce kupić czarnych, których masz do sprzedania.
Chce takiego, którego nie chcesz sprzedać.
Ale ja nie sprzedaję czarnuchów, których nie chcę sprzedać.
Nie chcesz sprzedać najlepszych.
Nawet drugich najlepszych.
Ale co do trzecich najlepszych... których nie chcesz sprzedać
Gdybym złożył ci ofertę tak niedorzeczną, że musiałbyś ją rozważyć...
któż może wiedzieć co wtedy będzie?
Jaką uważasz za niedorzeczną?
Za naprawdę utalentowanego osobnika...
"porządnego czarnucha"...
Ile byś powiedział, Django?
12 000 dolarów.
Panowie, zdobyliście moje zaciekawienie.
Teraz macie moje zainteresowanie.
Zatrzymaj się!
- Dzień dobry, panowie. - Dr Schultz.
- Prawda, że piękny poranek? - Najpiękniejszy, jaki może być.
Może pan z nami pojedzie?
- Bardzo dziękuję. - Konia niech pan tam przywiąże.
Django.
Zerwałem stosunki z wieloma moimi znajomymi frenologami,
ponieważ wierzę, że jest poziom powyżej oświecenia,
powyżej uzdolnienia,
powyżej lojalności, do którego czarnuch może aspirować.
Powiedzmy, że jeden czarny na dziesięć tysięcy.
Wyjątkowy czarnuch.
Słoneczny dzień, co nie?
Słońce w górze.
Świeci nad nami wszystkimi.
Proszę usiąść, Doktorze.
- Co za zaszczyt. - Przyjemność po naszej stronie.
...i wierzę, że po jakimś czasie, wyjątkowe czarnuchy, jak ten tutaj
staną się, jeśli nie powszechne,
to częściej spotykane.
Ty jesteś tym jednym na dziesięć tysięcy.
Masz trzymać szereg, a nie nas doganiać, czarnuchu.
- Dotknij gnata, a zdechniesz. - Spokój.
Wszystko widziałem.
- Nic się nie stało. - Żartujesz? Ten czarnuch...
Nic się nie stało! Ręce z broni!
Ty też, Butch.
Nie zaczepiajcie gościa.
- Bo, wracaj na konia. - Obojczyk mi złamał.
Może mu któryś na litość boską pomóc wejść na konia?
Szczęściarz z ciebie, czarnuchu.
Lepiej słuchaj swojego szefa, białasku.
- Zwiałbym na księżyc na twoim miejscu. - Chcesz potrzymać się za rączki?
Ruszać!
- Masz jakiś problem z oczami? - Nie, proszę pana.
- Może ci w nie obcasem przyłożyć? - Nie, proszę pana.
Spójrz na mnie jeszcze raz śmierdzielu, a dam ci powód, żeby mnie nie lubić.
Żwawo smoluchu!
Musicie coś wiedzieć o mnie, jestem gorszy od tych tu białych.
Ręce przy dupie i nie ważcie się na mnie patrzeć.
- Radzi sobie nieźle. - W istocie.
Możemy się zatrzymać, bym mógł pomówić z moim człowiekiem?
Nie oczekuję, że od razu polubi osobników z Candyland,
więc zanim to nastąpi chciałbym ustalić z nim strategię postępowania.
Możesz mi powiedzieć co ty wyrabiasz?
Mam potwierdzenie, że Brunhilda jest w Candyland.
- Jest pan pewny? - Nie nazywali jej imieniem,
ale to na pewno młoda kobieta z "r" mówiąca po niemiecku.
W tych warunkach nie mądrze tak stwierdzić, ale myślę, że jest bezpieczna.
Nie daj się ponieść żądzy kary.
- Zapomniałeś kim tu jesteśmy? - Tak pan myśli?
Przestań się sprzeciwiać Candiemu.
Chcesz dać się ujawnić i pozwolić, żeby nas zabili?
Bo ja nie mam zamiaru dać się zabić w Missisipi.
Nie sprzeciwiam się, tylko go intryguję.
Wykorzystując biednych niewolników?
I to mówi ktoś, kto chciał, żebym zabił człowieka przed jego synem.
Pamiętasz to?
- Oczywiście, że tak. - I co powiedziałeś?
Że to mój świat, a w nim nie da się nie pobrudzić.
Więc to właśnie robię. Brudzę sobie dłonie.
Przewrotna taktyka. lecz ruch godny generała.
Widzimy się w Candyland.
W drogę, czarnuchy.
Ciebie też się to tyczy.
Niech mnie, D'Artagnan! Co ci przyszło do głowy, żeby uciekać?
Nie mogę już dłużej walczyć, panie Candie.
Ależ możesz. Może nie wygrywać ale walczyć tak.
Może pan uciszyć te cholerne psy, nie słyszę swoich myśli.
Marsha, spokój!
Zabierzcie psy z dala od czarnucha.
- Zejdź chłopcze z tego drzewa. - Tak, proszę pana.
- Na jak długo się urwał? - Noc, dzień
i pół kolejnej nocy. - Jak daleko poza posiadłość?
Jakieś 22 mile. Całkiem nieźle, bo kuśtyka.
Moguy, z kim d'Artagnan miał w piątek walczyć?
Z jednym z nowych.
Sądząc po jego stanie, ślepy Indianin by na niego nie postawił.
Proszę panie Candie, nie mogę już dłużej...
Nie płaszcz mi się tutaj.
Uderzasz w me czułe serce.
Masz teraz kłopoty, synu.
Zapłaciłem za ciebie 500 $.
Jeśli tyle płacę, to oczekuję przynajmniej pięciu walk.
Zrozum, że prowadzę tu interes.
- Walczyłeś 3 razy. - Ale wszystkie wygrałem.
To prawda.
Ale w ostatniej byłeś na granicy zwycięstwa i przegranej.
Takie są fakty...
Za 500 $, oczekuję pięciu walk.
Więc co z moimi pieniędzmi?
Wypłacisz mi odszkodowanie?
Nie wiesz co znaczy "odszkodowanie"?
Ja panu wypłacę.
Zrobi pan to?
Pewnie.
Zapłaci pan 500 $
za pół ślepca, który się nie nadaje, by miotłą machać?
Wcale nie.
Ma dość, że pan się nim bawi. Tak samo jak ja.
Ale grosza za niego nie zapłacimy.
Nic nam po nim, prawda Doktorze?
Słyszał pan go.
Proszę wybaczyć panu Stonesipher ten opad szczęki,
ale w życiu nie widział takiego czarnucha jak ty.
Mam rację, panie Stonesipher?
Racja.
Ten człowiek...
Jako że grosza byś za niego nie dał,
chyba nie będziesz miał przeciwko, bym potraktował go tak jak chcę.
To twój czarnuch.
Panie Stonesipher...
Niech Marsha i reszta wyślą d'Artagnana do czarnych niebios.
Twój szef trochę zzieleniał jak na fana
walk czarnuchów.
Po prostu nigdy nie widział, jak psy rozrywają człowieka na strzępy.
Ale dla ciebie to nic takiego?
Bardziej przywykłem do Ameryki niż on.
A teraz monsieur Candie...
czekam.
Pięć godzin jechaliśmy, więc proszę nam pokazać swój towar.
Przejdźmy do rzeczy.
Bo jeśli masz pan takich jak on...
to nie jestem pod wrażeniem.
Za mną.
Bank of Missisipi.
Witajcie. Stephen, mój chłopcze.
Tak, tak, witajcie...
Co to za czarnuch na tej chabecie?
Stephen, gwoździe zjadłeś na śniadanie?
Czemu tak drażliwie? Tęskniłeś za mną.
Brakowało mi pana jak...
Jak dziecku brakuje cycka mamy...
Brakowało mi pana, jak kamienia w bucie.
Co ta za czarnuch na tym koniu?
Hej Śnieżynko.
Jak chcesz znać imię moje lub mojego konia, spytaj mnie.
Kogo ty obesrańcu zwiesz śnieżynką?
Zrzucę cię obdartusie z tej chabety i nauczę szacunku...
Stephen, Stephen.
To tylko żarty.
- Django jest wolnym człowiekiem. - Ten negatyw?
Właśnie ten.
Pozwólcie, że was przedstawię.
Django, to Stephen, taki sam pyskaty gałgan jak ty.
Stephen, to jest Django. Znienawidzicie się nawzajem.
Co to za czarny gnojek, że sam musisz mi go przedstawiać?
Django i jego kompan w szarym Dr Schultz są naszymi klientami.
I naszymi gośćmi. Więc ty zgrzybiały łajdaku winien im jesteś gościnność.
- Zrozumiałeś? - Tak, proszę pana...
Ale nie wiem dlaczego mam szanować tego czarnucha...
I nie musisz, wystarczy, że zrozumiesz.
- Tak, proszę pana, zrozumiałem. - Świetnie.
Przenocują tutaj. Przygotuj dwie sypialnie.
On zostaje w dużym domu?
Jest handlarzem niewolników.
W dużym domu?
- Masz z tym problem? - Absolutnie.
Dopóki pan nie widzi problemu że poduszki, prześcieradła po tym...
To już mój problem.
Twój problem teraz to zrobienie dobrego wrażenia.
I masz natychmiast ten problem rozwiązać i przygotować pokoje.
Tak, panie Calvin.
Idź już.
Nie wierzę, że czarnuch będzie tu nocował.
Dopóki pana ojciec tu rządził...
Gdzie jest moja piękna siostra?!
Tutaj jest!
Doktorze Schultz, ten powabny południowy klejnot,
to moja owdowiała siostra.
Jesteś jak balsam na me strudzone oczy.
Przedstawiam panom Larę Lee Candie-Fitzwilly.
Gęsiego!
Czarnuchy tu biegają, a nie spacerują.
Monsieur Candie...
co do tej czarnej dziewczyny... - Czarnej dziewczyny?
Zdaje się, że mówi po niemiecku.
- A tak, Hildie. - Co z nią?
Czy przed pokazem może ją pan przysłać do mojego pokoju?
Ty rozpustniku...
Pewnie, czemu nie.
Jak już pokażesz pokoje, idź po Hildie,
czystą i wypachnioną odstaw ją do pokoju Doktora.
Właściwie, to muszę o czymś panu powiedzieć...
Co?
Hildie jest w Gorącej Skrzyni.
- Co ona tam robi? - A jak pan myśli?
Została ukarana.
- Co zrobiła? - Znowu uciekła.
To ilu ludzi uciekło, gdy mnie nie było?
Dwójka.
Kiedy uciekła?
Ostatniej nocy. Dzisiaj ją przyprowadzili.
Bardzo ją psy poszarpały?
Na szczęście dla niej psy ścigały d'Artagnana.
Bill i Cody za nią ruszyli i ją przyprowadzili.
Trochę jest potargana ale sama to sobie zrobiła w tym cholernym buszu.
Jak długo jest w skrzyni?
A jak pan myśli. Cały przeklęty dzień.
I jeszcze posiedzi tam 10 dni.
- Wyciągnąć ją. - Wyciągnąć? Dlaczego?
Dlatego, że tak powiedziałem.
Dr Schultz jest moim gościem.
Hildie jest moja więc zgodnie z południową gościnnością udostępnię mu ją.
Ale ona uciekła.
Po jaką cholerę trzymać czarną mówiącą po niemiecku,
skoro nie możesz jej wykorzystać gdy masz niemieckiego gościa.
Rozumiem, że to niedogodne ale i tak ją wyciągnij.
Tak, proszę pana.
Lara, czy możesz dopilnować, by dotarła do Dra Schultza?
Oczywiście.
Wybaczcie mi panowie, niewymownie jestem zmęczony podróżą.
Czas bym odpoczął.
Nie stójcie tak, wyciągać ją!
Ale już! Chodź tu.
Przyprowadź ją, wyczyść i zaprowadź do Doktora
Jak tam się pan nazywał?
- Schultz. - Schultz.
Przyprowadź ją.
Nie!
Idziesz za mną czy wolisz spać w tej skrzyni?
Witajcie panie.
Doktorze, mogę panu przedstawić Brunhildę?
Brunhildo, to Dr Schultz.
Miło cię poznać.
Wiele dobrego o tobie słyszałem.
Cóż, niewiele czarnych mówi po niemiecku.
Teraz widzę, że cała pasja, której byłaś przyczyną jest całkowicie usprawiedliwiona.
Doktor mówi po niemiecku.
Powiedziano mi, że ty również nieźle sobie radzisz.
Powiedz coś po niemiecku.
Z przyjemnością będę z panem mówić po niemiecku.
Zadziwiające.
Fraulein, wejdź proszę do środka.
- Czy przynieść...? - Pięknie dziękuję.
- Mogę ci nalać szklankę wody? - Tak.
Nie masz się czego bać.
Proszę mi wybaczyć.
Uprzedzono mnie, że długi czas nie mówiłaś po niemiecku.
Więc będę mówił powoli.
Mówię po niemiecku, tylko w razie, gdyby ludzie Candie'go nas słuchali.
Jaka ty piękna jesteś.
Dziękuję.
Mój i nasz wspólny przyjaciel
przezwyciężyliśmy mnóstwo kłopotów,
podróżując wiele mil,
by cię odnaleźć
i ocalić.
Pij proszę.
Moim i naszego wspólnego przyjaciela zamiarem
jest zabrać cie stąd na zawsze.
Ja nie mam przyjaciół.
Ależ masz.
Kogo?
Tego ci nie mogę powiedzieć.
Nasz wspólny przyjaciel ma zamiłowanie do dramatyzmu.
Gdzie jest ten przyjaciel?
Stoi tuż za tamtymi drzwiami.
Obiecaj mi, że nie będziesz krzyczeć.
Powiedz: "obiecuję to."
Hej, mały łobuziaku..
Ty złotousty uwodzicielu.
Pośpiesz się!
Nie, to już pili.
Znajdź w piwnicy to, które lubi pan Candie.
Rusz ten wielki tyłek.
- Przecież go lubisz. - Tak jakbyś wiedziała co ja lubię.
Monsieur Candie, sporo tu niezłych okazów.
Ale najlepsze póki co były: Samson,
Goldie i Eskimo Joe.
Właściwie, to dlaczego tak się nazywa?
Nikt nie wie skąd się biorą te ich przydomki.
Nazywa się Joe i może powiedział któregoś dnia, że przemarzł.
Niezależnie od tego, Samson jest najlepszy.
Wszyscy to wiemy.
Pan go nigdy nie sprzeda i dobrze to rozumiem. To mistrz.
Wszyscy trzej są mistrzami.
Samson jest mistrzem. Drudzy dwaj są całkiem nieźli.
- Co ten czarnuch...? - W porządku...
Musi pan wiedzieć, że chociaż jestem neofitą w walkach mandingo,
mam trochę rozeznania w europejskich cyrkach objazdowych.
Czyżby?
Od tego czasu mam spore pojęcie, gdy dochodzi do prezentacji.
Potrzebuję czegoś więcej niż dużego czarnucha.
Musi być z polotem.
- Z czym? - Z polotem.
Z iskrą gwiazdora.
Tak, gwiazdora...
Chcę go wystawić jako Czarnego Herkulesa.
Czarny Herkules, wymyślnie.
Raczej Negrokules.
Tak jak powiedziałem.
Zapłacę najwyższą cenę za właściwego czarnucha.
Nie mówię, że Eskimo Joe nie jest złym czarnym...
Ale czy to ten właściwy?
Doktorze Schultz...
musi pan wiedzieć, że nikt w tym biznesie
nie doceni gwiazdorstwa bardziej niż Calvin J. Candie.
Nikt.
Lecz nie zapominajmy najważniejszej kwestii w walkach mandingo.
Najważniejsze, by czarnuch wygrywał walki.
To powinno być pana 1,2,3,4 i 5-te zmartwienie.
Jak pan to będzie miał, może pan coś ulepszać.
Innymi słowy. Najważniejsze przede wszystkim
Najważniejsze...
Widzę, że sobie przypadliście do gustu.
Jak najbardziej.
Nie wyobraża pan sobie, jak to jest latami nie słyszeć swojego ojczystego języka.
Ja sobie nie wyobrażam dwóch tygodni w Bostonie.
Dwóch tygodni w Bostonie!
Znakomite!
Wyrazić nie potrafię tej radości mówienia znowu w swoim języku.
A Hildie jest czarującym towarzyszem w konwersacji.
Proszę uważać, jeszcze panu zaszkodzi nadmiar czarnej miłości.
To potężna dawka uczuć.
Jak czarny szpon chwyci pana za płaszcz.
Racja.
Doktorze, może pan ją raczyć wszelkimi niemieckimi słodkościami,
ale zdaję się, że ona upatrzyła sobie Django.
Oczywiście, jest jak szybujący orzeł przyciągający spojrzenia, nie zwykła kura.
Doktorze, proszę się tak nie umniejszać.
Prawdziwy z pana europejski dżentelmen.
Znasz tego czarnucha, prawda?
Którego?
Wiesz suko, o kim mówię.
Ten przy stole?
Nie znam go.
- Nie znasz? - Nie.
- Nie "co"? - Nie, proszę pana.
Nie okłamałabyś mnie?
Niech będzie.
Skoro tak mówisz.
Eskimo Joe to wartościowy czarnuch. Bez wątpienia.
Ale za swoje pieniądze...
- Nie zapłaciłbym za niego 12 000$. - Ile byś za niego dał?
Jeśli miałbym się skłaniać ku grzeczności, choć nie wiem dlaczego...
9 000$.
Może.
Doktorze, pozwoli pan, że przypomnę na czym polegają te negocjacje.
To nie ja przyszedłem, by sprzedać panu czarnego
Dobrze mówi.
Pan do mnie dotarł, by go kupić.
A te 9 000 $ są od tego dalekie.
Za taką sumę mógłbym go sprzedać w jakikolwiek dzień.
Każdego.
Ale jak pan powiedział w Greenville...
Nie chcę go sprzedać.
Tylko pana niedorzeczne 12 000 $, przekonało mnie, że tak się może stać.
No cóż monsieur Candie, posiada pan dar przekonywania...
Niech więc tak będzie. Eskimo Joe za 12 000 $.
Wspaniale, doktorze.
I to jest mądra decyzja.
Jednakże to ogromna suma pieniędzy.
Tak jak pan, ja również mam prawnika.
Pedantycznego pana Tuttle.
I będę potrzebował, by sporządził on kontrakt
zanim ze spokojem wymienię taką sumę pieniędzy za mięso.
Nie wspominając, że Eskimo Joe musi być przebadany przez lekarza.
Naturalnie.
Więc powiedzmy, że powrócę za około...
- Pięć dni. - Pięć dni?
Z panem Tuttle, który z panem Moguy'm pozałatwia resztę.
Wybornie, doktorze.
Wybornie.
Panowie...
Pozwólcie, że wzniosę toast
za Eskimo Joe lub może raczej...
Czarnego Herkulesa.
Za Czarnego Herkulesa.
Na zdrowie.
Racja, doktorze, to imię przyciąga uwagę.
Hildie...
Uzupełnij.
Jak ci się podoba służenie do dużego stołu w dużym domu?
Odpowiadaj, gdy pan Candie pyta.
Bardzo to lubię, panie Candie.
Lepiej niż leżeć w Gorącej Skrzyni lub drapać tyłek w buszu.
Choć może nie aż tak przyjemnie, jak oglądać walki,
prawda cukiereczku? - Oj tak, lubi ich.
Jak Simpsona, co?
Panie Candie...
Doktor może być zainteresowany, by zobaczyć jej rozorane plecy,
jako, że pewnie nie widział wielu czarnych stamtąd skąd pochodzi.
Doktorze, jak pan był na osobności,
tylko rozmawialiście czy również ściągała ubranie?
Nie, my tylko rozmawialiśmy...
Więc nie widział pan jej pleców?
Nie widziałem...
Stephen ma rację, to może pana zainteresować.
Hildie, ściągnij proszę sukienkę, pokaż Doktorowi plecy.
Calvin, dopiero co ją ładnie ubrałam i przygotowałam.
Ależ Laro, Dr Schultz jest z Dusseldorfu, nie mają tam czarnych.
Jest człowiekiem medycyny.
Jestem pewien, że zafascynuje go odporność czarnych na ból.
Bez wątpienia, Doktorze, twarde są te czarnuchy.
Hildie ma tu jakieś 4 smagnięcia batem.
Laro Lee, już po jednym odebrało by ci zmysły.
Spójrz Doktorze, to jak malowidło.
Calvin!
Właśnie jemy, nikt nie chce oglądać jej biczowanych pleców.
Już dobrze, dobrze....
Po obiedzie, Stephen.
W sam raz do brandy, panowie.
Cora, zabierz tę dziewczynę.
- Jak ona teraz wygląda... - Tak, proszę pani.
Dlaczego jesteś porozpinana?
Dopiero co cię ubrałam, chodź tu.
Skarbie, nie powinnaś się tak pokazywać przed Stephenem.
Powiedziałaś, że go nie znasz.
Co?
Powiedziałaś, że go nie znasz...
Bo nie znam.
Właśnie, że znasz.
Panie Stephen...
Nie znam.
Dlaczego mnie okłamujesz?
Nie kłamię.
To dlaczego płaczesz?
Przeraża mnie pan.
Dlaczego cię przerażam?
Bo jest pan przerażający.
...rozmowa z Hildie po niemiecku była duchowym ubogaceniem.
Zostaniesz na tym krześle.
Oświadczył pan wcześniej, że zamierza się pożegnać z Hildie.
O tak, powiedziałem coś takiego.
W takim razie proszę mi pozwolić zaproponować jeszcze coś.
Zamieniam się w słuch.
Żwawiej, psiakrew!
- Panie Candie... - Stephen!
Właśnie przerwałeś Doktorowi.
Przepraszam Doktorze, mój słuch już nie ten.
Panie Candie, możemy zamienić słowo w kuchni?
Czyli mam wstać ze swojego krzesła?
Jeśli by pan mógł.
Po co?
Chodzi o deser.
Co z deserem?
Wolałbym omówić to na osobności.
Mamy ciasto białkowe.
Cóż za melodramat miałby się za nim kryć?
Pan rację bezwzględnie, sam to załatwię.
Spotkajmy się w bibliotece.
Nie rozumiem tylko dlaczego nie możemy omówić kolacji,
jak się później coś pieprzy, to wszystko na mnie.
Dobrze już, przyjacielu...
za moment pomówimy.
Tak, proszę pana.
Cóż...
panowie,
choć w kuchni bez wątpienia zdolności nie brakuje,
to od czasu do czasu odrobina kontroli jest nieodzowna.
Wybaczcie mi na chwilę.
Możecie posprzątać po kolacji.
Prędzej, dziewczęta.
Doktorze Schultz...
może uraczyłby nas pan opowieściami o cyrku?
O cyrku?
Co to za sprawa?
Te skurwiele wcale nie chcą kupić zawodników.
Chcą tamtą dziewczynę.
Stephen, o czym ty bredzisz?
Dymają cię w bambuko, o tym mówię.
Nie chcą żadnego mięśniaka,
tylko tę dziewczynę.
Jaką dziewczynę...? Hildie?
Tak, Hildie. Ona i Django...
czarnulki się znają.
Właśnie kupił Eskimo Joe.
Dostałeś pieniądze?
Jeszcze nie, ale pojadą...
To go na razie nie kupili. Póki co.
Ale właśnie mieli zamiar kupić tę, po którą przyjechali, gdy im przerwałem.
- Dziękuję, Stephenie. - Ależ proszę, Calvinie.
Jak ty na to wpadłeś?
Po cholerę tak by kombinowali, by kupić czarną
z rozdartymi plecami, nie wartą 3000$?
Dlatego, że ten czarnuch Django ją kocha.
To pewnie jego żona.
Ale po co ten Niemiec miałby mu pomagać?
Tego już nie wiem.
Jeśli to jej właśnie chcą...
po co ta cała gadka o mandingo?
Bo na 3000 $ nawet byś nie splunął.
Ale 12 000?
Bardzo by cię zjednało.
To prawda.
Jego żona?
Gdyby byli wężami,
łatwo mogliby mnie ukąsić.
Tyle czasu poszło się jebać przez tych...
obłudnych skurwysynów...
Skurwysyny!
... poza Nowym Orleanem, więc miałam trochę do czynienia z odtwórcami ról.
Tu jesteś.
Już myślałam, że gdzieś uciekliście z tym starym złośnikiem.
No to by było coś.
Lara Lee…
Przez duże okno zauważyłem, że Billy Crash
gada tam z jakimś szemranym handlarzem,
który chce opchnąć sporo dziewek.
Wyjdziesz na zewnątrz i rzucisz na nich okiem?
- Oczywiście, braciszku. - Dziękuję, kochana.
No tak, interesy nie śpią.
A propos…
zanim pan wyszedł, omawialiśmy możliwość zakupu Brunhildy.
Ach tak, zgadza się.
Za chwilę do tego wrócimy...
Kim jest pana przyjaciel?
To Ben...
Stary koleś… żył tu przez długi czas.
I mam na myśli kurewsko długi czas.
Ten tutaj Ben...
opiekował się moim tatą...
i tatą mojego taty,
aż pewnego dnia zabił sarnę,
którą ja się opiekowałem.
Dorastającemu synowi właściciela wielkiej plantacji w Missisipi,
który jako biały stykał się z tymi wszystkimi czarnymi twarzami.
Całe życie tu spędziłem, w Candyland...
otoczony przez czarne twarze.
I widziałem je dzień w dzień, cały czas...
Zastanawiało mnie tylko jedno.
Dlaczego nas nie zabiją?
Właśnie na tej tutaj werandzie,
trzy razy dziennie przez 50 lat,
golił mojego tatę ostrą brzytwą.
A ja... na miejscu starego Bena poderżnął bym ojcu gardło
i wcale by mi to nie zajęło 50 lat.
Lecz on nigdy tego nie zrobił.
Dlaczego?
Widzicie...
nauka o podobieństwach,
jest kluczowa, by zrozumieć różnicę między dwoma gatunkami.
W czaszce Afrykanów...
fragment odpowiadający za uległość
jest większy niż u jakiegokolwiek człowieka czy podgatunku na Ziemi.
Jeśli się przyjrzycie...
temu kawałkowi czaszki,
zauważycie trzy wyodrębnione wgłębienia.
Tutaj... tutaj i tutaj.
Więc...
gdybym trzymał czaszkę Newtona albo Galileusza
te trzy wgłębienia byłyby umiejscowione w części mózgu odpowiedzialnej za
kreatywność.
Ale to jest czaszka starego Bena.
I w jego czaszce, obciążonej genami,
te wgłębienia są w miejscu odpowiedzialnym za...
służalczość.
A teraz bystrzaku...
Przyznaję, że jesteś całkiem rozgarnięty.
Ale gdybym chwycił ten młotek
i wcisnął ci w czaszkę,
miałbyś te same trzy wgłębienia
w tym samym miejscu,
co stary Ben.
A teraz łapska na stół!
Jeśli je zabierzecie z tego stołu z żółwiej skorupy...
pan Butch odpali obie lufy obrzyna!
Sporo kłamstw powiedziano dzisiaj przy tym stole,
ale w to możecie uwierzyć!
Panie Moguy,
byłby pan łaskaw zabrać pistolety z pasa tych panów?
Bardzo dziękuję.
Doktorze...
Na czym skończyliśmy?
Frajer.
Ach tak...
chyba właśnie mieliście mi złożyć ofertę w sprawie Brunhildy.
Mam rację?
Dobrze więc.
Dawać tu Hildie!
Tędy skarbie.
Posadź tyłek na krześle!
Połóż ręce na stole.
I zamknij mordę.
Doktorze, w Greenville, jak pan powiedział,
zapłaci pan za "właściwego czarnucha"
niedorzeczną sumę pieniędzy.
Na co spytałem, jaką pan uważa za niedorzeczną
i pan odpowiedział 12 000 $.
Zważając, że przejechaliście taki szmat drogi,
przez te wszystkie kłopoty
i tyle nałgaliście, by zakupić tę tu uroczą damę,
wydaje się, że to Brunhilda jest tym właśnie "właściwym czarnuchem".
I jeśli chcecie opuścić Candyland z Brunhildą,
cena za nią to 12 000 $.
Widzę, że preferuje pan styl negocjacji "kupujesz lub nie".
W rzeczy samej doktorze.
Według prawa hrabstwa Chickasaw, Brunhilda jest moją własnością.
I mogę z moją własnością zrobić cokolwiek, czego sobie zażyczę.
Więc jeśli myślicie, że moja cena za tego czarnucha jest za duża...
to moim życzeniem jest...
wziąć ten młotek i zajebać ją na śmierć!
Wprost przed wami!
Wtedy będziemy mogli zbadać trzy wgłębienia w czaszce Hildie.
Już!
Jak będzie doktorku?
Jak będzie?
Czy mogę zabrać ręce, by wydobyć portfel?
Proszę.
Dwanaście.
Sprzedana!
Człowiekowi z nieprzeciętną brodą i jego przeciętnemu czarnuchowi.
- Panie Moguy. - Tak, Calvinie?
Proszę tym panom wypisać rachunek na 12 000 $.
12 000 $.
Interesy z wami to przyjemność.
A teraz panowie...
jeśli zechcecie dołączyć do mnie w salonie,
będziemy podawać ciasto.
Skończone, Calvinie.
Przepraszam, madame...?
Może pani przestać grać Beethovena?
Zabieraj ręce z tej harfy.
Doktorze.
- Nie może pan tam wchodzić. - Stephen...
- Nie ma po co tam wchodzić - Niech idzie....
Trochę jest zdenerwowany. To wszystko. Ja to załatwię.
Ciasta białkowego?
Dziękuję, nie lubię słodkości.
Rozpamiętuje pan, że wyciągnąłem z pana najlepsze?
Właściwie to rozmyślałem o tym biednym czorcie, którym nakarmił pan psy.
D'Artagnan.
I zastanawia mnie co Dumas by z tego wszystkiego zrobił.
Proszę jaśniej.
Aleksander Dumas. Napisał "Trzech Muszkieterów".
Oczywiście, Doktorze.
Wnoszę, że pan go podziwia,
nazywając swojego niewolnika imieniem bohatera jego powieści.
Gdyby Dumas był tam dzisiaj,
zastanawiam się co by z tego uczynił.
Myśli pan, że by tego nie pochwalił.
Jego aprobata byłaby w najlepszym razie wątpliwym stwierdzeniem.
Żabojad o miękkim sercu?
Aleksander Dumas jest czarny.
Czy to dokumenty Brunhildy?
- Tak, to one. - Mogę?
- Naturalnie. - Dziękuję.
Rachunek sprzedaży jej własności służy jako dokument jej wyzwolenia.
Czy mógłbym dostać pióra i atrament?
Są na tamtym stole.
Dziękuję.
Brunhildo Von Shaft…
uważaj się za wolną kobietę.
Panie Candie…
Normalnie rzekłbym “auf wiedersehen”.
Ale jako, że “auf wiedersehen” znaczy "do widzenia",
i jako, że nie życzę sobie znów pana ujrzeć,
mówię żegnaj.
Chodźmy.
Jedna chwila, Doktorze!
Co?
Mamy tu na południu zwyczaj,
że gdy biznes dochodzi do skutku obie strony
ściskają sobie ręce.
W dobrej wierze.
- Nie jestem z południa. - Lecz jest pan...
w moim domu Doktorze,
więc obawiam się, że muszę nalegać.
Nalegać? Na co? By uścisnąć pańską dłoń?
Obawiam się zatem, że ja nalegam na coś przeciwnego.
Wie pan kim jest według mnie?
Nie interesuje mnie to.
Myślę, że z pana nieudacznik.
A z pana beznadziejny zwycięzca.
Tak czy inaczej…
tu w hrabstwie Chickasaw interes nie dochodzi do skutku,
dopóki obie strony nie ściskają sobie dłoni.
Gówno znaczy, że papiery są podpisane,
dopóki nie uściśnie pan mojej dłoni.
Jeśli nie uścisnę pana dłoni,
wyrzuci pan 12 000 $?
Nie wydaje mi się.
Panie Butch,
jeśli ona spróbuję wyjść, zanim ten miłośnik czarnuchów nie uściśnie mi dłoni,
odstrzel ją.
Naprawdę chce pan, żebym uścisnął panu dłoń?
Nalegam.
Skoro pan nalega.
Calvin!
Przykro mi. Nie mogłem się oprzeć.
Ten czarnuch zwariował...
Wszystkich rozniesie...
Jebany skurwiel!
Skurwysyn, co on odpierdala...
Co do...
Kto mu kurwa dał broń?
No dawaj czarnuchu, rozwal mnie...
Wstrzymać ogień!
Przestać strzelać!
Django!
Co?
Mamy twoją kobietę.
Billy Crash trzyma jej przy głowie gnata.
Jak przestaniesz,
nie zrobi jej papki z mózgu.
I to nie jest groźba!
To obietnica.
Nie poddasz się?
Myślałem, że tak.
Nie zabijemy cię.
Gówno prawda.
Szczerze Django. Przyrzekam na Boga.
Poddajesz się?
Nic ci się nie stanie...
I mam ci niby wierzyć?
Gówno mnie obchodzi w co wierzysz albo nie!
Ja wierzę, że jak w ciągu 10 sekund się nie poddasz...
wystrzelimy jej mózg.
W to uwierz!
Odpuść mnie.
Sześć!
Pozwól mi odejść!
Siedem!
– Za bardzo mi zależy. – Django.
Osiem!
Kocham cię...
Dziewięć!
– Stop! – Nie...
Poddaję się.
Nie słyszę cię, czarnuchu.
Powiedziałem: poddaję się.
Pobudka, czarnuchu.
Więc jesteście Łowcami Głów?
Od początku mi nie pasowaliście.
Znaleźliśmy u was listy gończe i księgę osobników przy siodle.
Muszę powiedzieć...
że nigdy wcześniej nie słyszałem o czarnym Łowcy Głów.
Podobało ci się zabijanie białych dla pieniędzy?
Pewnie bardzo, dopóki trwała zabawa.
Pożegnaj się z orzeszkami, czarnulku.
Na trzy...
Jeden.
Trzymam cię.
Dwa.
Spokojnie czarnuchu.
Cap?
Pani Lara chce cię widzieć.
Ma jakąś sprawę co do pogrzebu.
I zmieniła zdanie co do wykarczowania Django.
Odda go ludziom od LeQuint Dickey.
To nie spieszyło się jej, żeby mi powiedzieć.
Co za rozczarowanie.
Ty i ja.
Tego...
nie zabierzesz ze sobą.
O twoim czarnym dupsku przez ostanie kilka godzin
rozmawiali w dużym domu.
Biali chyba nigdy w życiu nie wpadają na genialne pomysły.
Wszyscy tylko kombinowali jakby cię tu zabić.
Większość pomysłów rozbijała się o to, żeby ci poucinać to i owo.
To może się wydawać dobrym pomysłem, ale...
jak utniesz murzynowi jaja, większość z nich się wykrwawia w jakieś
siedem minut, większość...
Więcej niż większość.
Na to mówię...
czarnuch sprzedany do LeQuint Dickey będzie miał gorzej.
A oni dalej swoje: "wychłoszczmy go na śmierć".
"Rzućmy go do mandingo", "psy nim nakarmimy".
Więc pytam "co w tym takiego niezwykłego" Cały czas to robimy?
Niech mnie jasny szlag trafi, czarnuch w LeQuint Dickey ma w cholerę gorzej.
I oto patrzcie, nie wiadomo skąd, panią Larę oświeciło, żebyśmy
wysłali twoje dupsko LeQuint Dickey Mining Company.
A jako niewolnik w LeQuint Dickey Mining Company,
od tego czasu, aż w końcu zdechniesz,
dzień w dzień, każdego dnia,
będziesz śmigał młotem dwuręcznym,
obracając duże skały w małe.
Jak już tam trafisz, odbiorą ci imię,
dadzą numer i młotek
i powiedzą "do roboty".
Powiesz choć słowo, a urżną ci język,
dobrzy w tym są, nie wykrwawisz się.
Tobie się pewnie to przytrafi.
Będą cię trenować cały dzień, dzień w dzień, aż się wykończysz.
Potem stukną cię młotem w łeb
i wrzucą twój tyłek w murzyński dół.
I to... będzie koniec twojej historii Django.
Droga do kopalni LeQuint Dickey.
Hej białasie.
Powiedziałem "hej białasie".
Zamknij się. Nie masz nic do powiedzenia, co chciałbym usłyszeć.
Co byś powiedział, żeby zarobić 11 000 $?
Co mówisz?
Co byś powiedział, żeby zarobić 11 000 $.
Właściwie to 11 500.
O czym ty pierdolisz?
Na tamtej plantacji Candyland
zostało 11 000 $, po prostu sobie leży,
a wy przeszliście sobie obok.
Goń się czarnulku. Nie jesteśmy bandytami.
Wcale tego nie powiedziałem.
To jest fajne w tej fortunie, że nie jest nielegalna.
Nie możesz jej ukraść,
musisz na nią zasłużyć.
Jak chcesz coś powiedzieć, to mów.
11 500 czeka na ciebie w Candyland,
w ramach nagrody za Gang Smitty'ego Bacalla.
- Kim do kurwy jest Smitty Bacall? - To przywódca
gangu Bacalla, mordują i napadają na dyliżanse.
Za niego jest 7000 $, żywego lub martwego.
1500 za każdego z jego kumpli.
Dandy Michaels,
Gerard Nash
i Szalony Craig Koons.
Wszyscy ci panowie...
siedzą sobie w Candyland i się śmieją,
bo zabili i udało im się zwiać.
Ale tak nie musi być, ty i twoi kumple
możecie ich zdjąć i zgarnąć nagrodę.
Możesz powtórzyć ten dowcip?
Sukinsyny... zabili niewinnych ludzi,
w napadzie na dyliżans.
Niewinnych białych.
Jak mi pozwolisz, to z kieszeni wyciągnę nakaz na nich.
"Poszukiwani żywi lub martwi.
Smitty Bacall i jego gang".
Przecież jesteś niewolnikiem.
Nie jestem niewolnikiem.
Czy mówię jak niewolnik?
Jestem Łowcą Głów.
Wczoraj jako wolny człowiek...
jeździłem w Candyland na koniu
z moim białym, niemieckim wspólnikiem.
Dr Kingiem Schultzem.
Ścigaliśmy gang Bacalla od Teksasu
do hrabstwa Chickasaw.
W końcu znaleźliśmy ich przy Candyland
dopadliśmy ich, sprawy trochę się spieprzyły,
mój wspólnik zginął.
Calvin Candy został postrzelony.
Wszyscy zdecydowali, żeby mnie za to obwinić,
więc jestem tutaj.
Ale wiecie, że nie ma mnie na liście,
i wiecie, że nie powinno mnie tu być.
Ci kolesie wciąż tam są,
wciąż poszukiwani.
11 500 $ wciąż jest do zgarnięcia, a oni się nie spodziewają, że wrócicie i zgarniecie ich.
Co proponujesz?
Mówisz nam kim oni są
a my cię wypuszczamy?
Nie mówię kim oni są.
Dacie mi pistolet,
jednego konia
i 5 000 z tych 11 500 $
a wskaże wam ich.
To prawdziwy list gończy.
Ale to nie znaczy, że ten postrzeleniec gada prawdę.
Tylko po co smoluch nosił by w kieszeni list gończy.
Tamten czarnuch jeździł wczoraj konno w Candyland?
No dobra...
zapytam jeszcze raz.
I pamiętajcie, że nie lubię kłamców.
Jest niewolnikiem z Candyland, czy jeździł wczoraj z białym?
Tak, prowadzili nas z aukcji w Greenville, a on jeździł koniem z białym.
Czy to był...
niewolnik tego białego? - On nie był niewolnikiem.
Pewny jesteś?
Pewny jak cholera.
Co się stało w Candyland?
Sporo strzelania, postrzelili pana.
- Kto go postrzelił? - Niemiec.
Czego to zrobił?
Czarny z Niemcem udawali handlarzy, ale nimi nie byli.
To co to za jedni?
Łowcy Głów.
Roy, to może być coś.
Dobra smoluchu, umowa stoi.
Jeszcze jeden warunek...
Co znowu?
Jak tam już dojedziemy,
pomożecie mi ich zabić.
Zabawny jesteś kolego.
Uwolnij go.
Ubiłeś interes czarnulku.
Ubiłeś interes, stary.
Jak na czarnego jesteś spoko.
Dostaniesz tego konia z tobołkami.
Co w nich jest?
- Dynamit. - Nie będę jeździł koniem z dynamitem.
Chyba cię rozumiem. Frankie...
weź laski z konia i wrzuć je do klatki z czarnuchami.
Macie tu dynamit, pobawcie się.
Masz tą strzelbę na wózku?
Nom.
Daj mu swój pistolet i pas.
Tylko mi kurwa nie upuść.
Właśnie ustawiłem celownik i śmiga idealnie.
Dobrze wiedzieć.
Dajcie mi ten dynamit.
- Jake! - Taa?
Rusz się zobaczyć co temu psu odjebało.
D'Artagnan, skurwiele!
Auf wiedersehen.
To ja, skarbie.
Cora, zaparz proszę kawy.
- Sheba, pomóż jej. - Już idę.
"Słodkim niebawem..."
Niebawem będziecie razem z Calvinem.
Tylko, że trochę wcześniej niż sądziliście.
Billy Crash. O czym my...?
A, tak.
Ostatnim razem jak cię widziałem,
trzymałeś łapy na moim...
Django ...
Ty czarny skurwysynu!
Dokończyłem twoją robotę.
A teraz wszyscy czarni...
sugeruję, żebyście porzucili białych.
Nie ty Stephen.
Jesteś tu, gdzie powinieneś być.
Zanim pójdziecie...
możecie powiecie pani Larze "do widzenia"?
Co zrobić?
Powiedzcie pani Larze "do widzenia".
Do widzenia, pani Laro.
A teraz zmykajcie.
Stephen.
Jak ci się podobają moje nowe łachy?
Wiesz...
jak dotąd nie sądziłem, że czerwony burgund mi pasuje.
Policzyłem 6 strzałów, czarnuchu.
A ja dwa gnaty.
Powiedziałeś, że przez 76 lat na tej plantacji
widziałeś to wiele razy.
Ale zauważyłem,
że rzepkę masz nieposkładaną.
Ty skurwielu...
76 lat Stephen. Jak myślisz, ilu czarnych przewinęło się w tym czasie?
7000...
8000...
9000... 9999?
Każde słowo, które wyszło z ust Candie'go było gównem,
ale w jednym miał rację...
ja jestem tym jednym czarnym na 10 000.
Boże, pozwól mi zabić tego czarnucha.
Django, wiesz, że nie uciekniesz.
Zlapią twój murzyński tyłek.
Od teraz będziesz na listach gończych,
Łowcy Głów będą cię ścigać.
Możesz uciec czarnuchu,
ale oni cię znajdą.
A jak im się to uda...
sam zobaczysz co z tobą zrobią...
Nie tylko cię zabiją...
Masz przejebane.
To Candyland, czarnuchu.
Nie zniszczysz Candyland.
Byliśmy tu...
i zawsze będziemy!
Django...
ty skurwy...
Hej, mały łobuziaku.
Hej, duży łobuziaku.
Wiesz jak cię będą nazywać?
"Najszybszy gnat na południu".
Wynośmy się stąd.
Tłumaczenie: hellcat Korekta: Gall Anonim ;-)
Fragment Księgi Rodzaju na podstawie Biblii Tysiąclecia.
Best watched using Open Subtitles MKV Player