ANTES DO COMEZO
Perdoa?
Ei!
Si? Chamáchesme?
Ola. Si.
Impórtache suxeitar isto mentres lle dou á manivela?
A que xeito é?
Ti agárrao así. Iso é.
- Vale, estás listo? - Para que?
Iso é. Xenial.
Grazas. Xa o podes soltar.
- Xa está? - Non, só preparei a máquina.
Agora vén o divertido.
Levo agardando por isto dende...
Dende sempre.
Ola. Son Azirafel.
Encantado de coñecerte. Vale, aí vai.
Fágase a materia, fágase a gravidade, fágase todo da páxina
once á 3 000 602, ambas incluídas.
Ten que pasar algo?
Ai, si, perdoa.
Esquecinme dunha cousa.
Fágase a luz.
Meu Deus.
Mírate, es fermosa!
Fixéchelo todo ti só?
A ver, máis ou menos.
Non fun o deseñador orixinal da idea,
pero traballei man a man cos de arriba.
- É ben fermoso. - Grazas.
Fixeches un traballo excelente.
- E para que é? - Como para que?
Que fai exactamente todo iso?
A ver, que non fai esta preciosidade?
É unha fábrica de estrelas.
Todo o po e o gas que ves
está a construír unhas 5000 estrelas novas e protoplanetas.
Moitas das estrelas son antigas,
pero estas estanse a crear agora.
Uns millóns de anos para facelas, e logo
estrelas por todas partes.
Que ben.
Pois o que din agora os de arriba
é que imos ter que pechar isto de novo
nuns 6000 anos.
Iso non é nada.
¿De que vale crear un universo infinito
con billóns de galaxias
se só o vas dirixir uns miles de anos?
Non dá tempo nin a quecer motores.
A cousa...
Xa escoitaches falar da Terra.
Non como tal.
O planeta azul e verde?
Estará por aí, nalgún sitio, cando quiten ese cuadrante.
Aí é onde van estar as "persoas"
que estamos a deseñar.
Vin os planos.
Imos comezar cunha parella para que se reproduza
e logo haberá unha chea.
Reproduciranse coma... persoas.
Teño a impresión de que as estrelas e a túa...
- Si. Chámase Nebulosa. - Claro.
Ben, pois existen para que as persoas
poidan mirar o ceo nocturno da Terra
e se marabillen coa inmensidade ilimitada
da creación do Omnipotente.
Vaia necidade!
É o universo. Non é un papel pintado elegante.
Millóns de galaxias, billóns de estrelas, unha chea de todo.
Non é só facer que escintile.
Seguro que moito nin se ve desde a Terra.
Poñeremos a Terra no medio do universo, a vista é mellor.
Non temos que aconsellar ao Omnipotente no seu labor de creación.
E quen o fai?
Alguén ten que dicir: "Mire, xefe, é unha idea malísima."
Supoño que iso sería inapropiado.
Non creo que ninguén se opoña a que lle deixe unha suxestión na caixa.
Non creo que o Omnipotente crease unha caixa de suxestións.
E ademais, non creo que sexa cousa nosa suxerir
que haxa unha caixa de suxestións.
Se dirixise eu todo, gustaríame que fixesen preguntas.
Un novo punto de vista.
Non podes crear un universo,
dirixilo durante miles de anos e logo parar!
Gústame o azul rosado na esquina da Nebulosa.
Si, é moi... Si!
Pero douche un consello:
non me gustaría verte en problemas.
Grazas pola axuda. E polo consello. Eu non me preocuparía.
Que problemas vou ter por facer unhas preguntas?
CAPÍTULO 1: A CHEGADA
BOS PRESAXIOS
LONDRES
ACTUALIDADE
PECHADO
"Querido señor Fell:
Teño que falar con vostede
dun asunto de certa 'improtancia'"?
Importancia.
"Atentamente, Maggie."
Ola, Maggie.
Recibín a túa nota.
Pensei que... A ver, foron uns anos bastante duros
entre o confinamento e os escasos pedidos de Internet.
Podo marchar de aquí en dúas semanas.
Marchar de aquí?
Por que? Xa non che gusta?
Señor Fell, encántame esta tenda.
Gústame dende que era un bebé.
Pero levo tempo sen pagar a renda.
Logo é todo culpa miña por non cobrar a renda.
Xa. A ver, coido que dixeches que che ían chegar
uns discos de Shostakovich para min.
Non podo pagar a renda.
Síntoo moito. Podo marchar a semana que vén.
Só teño que recoller todo.
Maggie, se marchas de aquí, onde vou conseguir os discos?
É máis complicado atopar un disco 78 RPM ca un LP.
Non sabería por onde comezar.
Non teño os cartos.
Maggie...
E se collo estes discos de Shostakovich
sen pagarche nada e quedamos en paz?
Débolle miles de libras da renda.
Eses discos valen oito libras.
Oito libras e 75 peniques.
Non pode perdoarme a renda de oito meses.
Podo. Dáseme moi ben perdoar.
É das miñas cousas favoritas. Xa pagaches a túa renda.
Teño a miña música. Xa sei que vou facer
os próximos 21 minutos.
O clarinete emite unha música preciosa.
O que?
O clarinete.
Emite unha música preciosa.
Banco equivocado.
Queres ao xefe da zona de Acerbaixán. Está alí.
Tráioche o correo.
Algo interesante?
Todo facturas.
Podían mandarchas directamente ao teu coche.
- Envíaas á oficina do inferno. - Xa o fixen.
Non aceptan a miña firma para substituírte.
Non lles deas pan, imbécil.
- Non lles cae ben. - E que lles dás?
- Sábeno? - Os patos?
Alá abaixo.
Saben que estás mirando por min?
Crowley, son a representante do inferno en Londres.
- Non lles importa como se fan as cousas. - Lémbroo.
Só lles importa que se fagan.
Non te preguntas de que serve?
A que te refires?
De que serve todo?
Ceo, inferno, demos, anxos...
Iso non serve de nada.
- Sempre foi tan doado? - Doado?
Preparo golpes estratéxicos complicados
para difundir miseria e pánico nos humanos,
e xusto cando poño un en marcha,
ocórreselles algo
que é moito peor do que se me ocorrería a min.
Si. Sempre tan doado.
Pasa algo que debería saber?
Es unha persona non grata.
Belcebú racionoulles a comida a algúns demiños
e algo vai pasar.
Onde?
Ben arriba.
Algo grande?
Non o sei. Hai rumores
de que algo de alí arriba vai baixar.
Se pescudas algo
polo teu contacto da libraría, informarasme?
Non, no ceo xa non falan con el.
Se sei de algo que che pode ser de axuda,
direicho, e a cambio,
disme o que preciso saber.
Tes algo para min?
Chícharos conxelados.
Que?
Iso é o que se lles dá aos patos. Chícharos.
Encántanlles, e tamén son moi bos para eles.
Ola.
Ves algo que che guste?
Si, un café!
Coma sempre, logo. Non mo digas. Téñoo aquí. Café con leite desnatado.
Lémbraste.
Nesta cabeza hai moita xente e moitos cafés,
pero recordo as de sempre.
Claro. Son esa.
Es a da tenda de discos?
Hoxe en día non sei quen compra discos.
Manda carallo!
- Que? - Mira.
Manda carallo!
Ei, ola.
- Que...? - Que fago aquí?
Si.
Daquela que fas aquí?
Non sei, por iso preguntei.
- Non o sabes? - Non, pero gustaríame sabelo.
E tamén estaría ben saber onde é aquí.
E tamén quen es ti e quen son eu.
E tamén por que estás nu.
Quen cho dixo?
Quen...? Podo verte nu.
E ti que saberás.
- Podo entrar? - Non.
Vale.
Está ben.
Ti... entra.
- Isto non se ve tódolos días. - Non.
Un novo servizo de entregas. Artistas de striptease.
- Acábalo de inventar. - Si.
Son Maggie. Teño a tenda de discos.
Sei quen es. O café con leite desnatado.
Son Nina.
Non digo que o inferno sexa cómplice, nin que ninguén o sexa.
Se descobren que alguén o axuda,
- imos empregar sancións extremas. - Sancións extremas?
Si.
- O libro da vida. - Vou.
Moitas grazas.
Chámase chocolate quente. Bébeo.
Así que non sabes quen es.
Si.
Son eu. Pero non sei quen é "eu".
- Xa vexo. - Pero coñécesme.
- Recoñécesme. - Eu...
coñezo a alguén que se parece a ti.
Logo serei eu.
É unha das formas de supoñelo.
Pero ti non me recoñeces.
Non, síntoo.
E por que viñeches á miña tenda?
Non o sei. Pensei que debía vir.
¿Sabes cando non sabes absolutamente nada
e logo estás totalmente seguro de que todo sería mellor
se estiveses cunha persoa en concreto?
Non, a verdade é que non.
Non teño nin idea de como é iso.
Por que dis iso?
Debe ser o meu cerebro.
Pero non estou seguro.
Tanto ten. Iso foi o que sentín, que se viña ata aquí,
se cadra non me pasaba esa cousa horrible.
Esa cousa horrible?
Isto está incrible.
- Que cousa horrible? - Fai unha cousa aquí
e outra aquí. E son totalmente distintas.
- Pero son as dúas boísimas. - Por favor, cóntame
- o da cousa horrible. - Que? Non o sei.
Sei que é totalmente espantoso,
e por iso tiven que vir aquí e darche a cousa.
Que?
Agora fai algo aquí abaixo.
Meu, é o mellor de todo.
Que cousa?
Que cousa me tes que dar?
Creo que non teño nada aquí. Cres que é importante?
Pero ti...
Acabas de dicir
que era o xeito de evitar que pasase algo horrible.
En serio? O que?
Non o sei!
Pois logo supoño que non pasará nada.
Ao final nunca pasa nada.
Coma aquela vez que comecei a ter frío.
Agora teño unha manta.
E houbo outra vez
que me doían os brazos
porque tiña que levar unha caixa.
Agora están ben.
A caixa.
ESTE LADO CARA A ARRIBA
Todo lixo.
- Diga? - Debes saber algo máis.
O básico para os demos.
Ou chamas por teléfono e falas
ou apareces de súpeto. As dúas non.
- Por que non? - Faime caso.
Moi ben.
Chegounos algo máis de información sobre os negocios de alá arriba.
O que pase alá afecta a Gabriel.
O presuntuoso real ten problemas. Que mágoa.
Si? Por que?
Sarcasmo. Xa o traballaremos.
Iso é todo?
Aquí non hai nada.
Que me traías?
Es gracioso. Gústasme.
Grazas, eu...
Dixeches que me traías algo.
Dixen iso?
- Logo traería. - Gabriel, por favor...
Presta atención.
Por que trouxeches a caixa aquí?
Que é "Gabriel"?
Es ti!
Ou iso creo.
Gabriel. Xenial. Gústame.
Gabriel.
Mais... Non, mellor non.
Non, se alguén pregunta, ti non es Gabriel.
Vale.
Logo que son?
A ver, es...
- Jim. - Jim. Xenial. Encántame.
Jim. Diminutivo de Gabriel.
Non, diminutivo de James.
James. Xenial. Encántame.
James. A forma larga de Jim, diminutivo de Gabriel.
Non, esquécete de Gabriel.
Intentareino, pero cústame moito esquecer cousas.
De verdade? Pois logo, por favor,
dime que había na caixa.
Que caixa?
Ola. Son eu. Non digas nada.
- Estás aí? - Podo falar agora?
Non. Quedamos na rúa da libraría.
Agárdote en Dáme Café ou Dáme a Morte.
- Ao ladiño. - Dous minutos.
"Do fociño sáltanlle muxicas, xorden faíscas de lume." (Xob 41:19)
A ver, cal é o problema?
Problema? Quen dixo iso?
O ton da túa voz. Só chamas se estás aburrido,
se queres alardear de algo ou se pasa algo malo.
Tiñas voz de "pasa algo malo".
É bo compartir as cousas boas que fas.
- Agora que non informo ao ceo. - Boas.
Tráiovos algo?
Unha cunca grande con seis cafés sós.
- Nada máis. - Soa ben.
- Iso cálmate? - Non moito.
Nina, tes algo para calmar a xente?
Pasteis Eccles?
Uns pasteis de Eccles.
Como vai o teu amigo nu?
El non é meu...
A ver, agora xa non está nu.
É vostede un misterio.
- Tamén vende libros? - Nin a punta de pistola.
Este é... Crowley.
- Coñecémonos dende hai moito. - Encantado.
Vai pasar algo importante no ceo. Sabes algo?
Pode ser, algo.
E por que non o falamos na túa tenda?
- Porque tes alí o home nu? - Tecnicamente non.
Ten iso algo que ver con que non esteamos na túa tenda?
É algo no que te podo axudar?
Señor Fell, polo da renda,
quero dicirlle que é un anxo.
Nada parecido.
Pasteis de Eccles?
- Facendo o ben, anxo? - Iso non conta.
Un acto máis ben egoísta.
Outra vez aquí?
Pensei en coller algo á fin do día.
Vaia, pensei que era porque son encantadora.
En realidade, tróuxenche algo. Porque... Nina Simone.
E ti chámaste Nina.
Non teño como reproducilo.
Non... Claro, certo.
- Un café? - Non, ou non pego ollo.
Un té de herbas. Menta poexo. A macela ten boa pinta tamén.
Imos vellas.
Antes iamos de festa, agora imos cedo para a cama.
Eu non ía de festa.
Fuches adolescente, non si?
Si, pero non esa clase.
Perdoa, non debín traerche un LP sen preguntar.
Foi un día longo.
Teño que pechar. A miña parella espérame na casa.
- Tes parella. - E non lle gusta que chegue tarde.
Decisións complicadas. Menta poexo ou macela?
Non ía dicir isto en voz alta,
pero ten pinta de que pasa algo estraño
co teu antigo grupo.
Sabes por quen me preguntaba Shax?
Se cadra sei, si.
Dimo logo.
Jim?
- Coñecemos a Jim? - Ola.
Gabriel!
Díxenche que teño pinta de Gabriel.
- Que fai aquí? - Non o sei.
- Que lle pasou? - Non o sei.
- Pregúntalle! - Xa o fixen! El tampouco sabe.
Pregúntalle ao xeito!
Que estás
a facer nesta libraría?
Estou...
limpando.
Moi ben.
Non pasa nada. Podemos levalo a algures e deixalo alí.
Levalo a onde?
A onde sexa.
A parte importante do plan non é levalo a algures.
É non traelo de volta.
Metémolo no Bentley, levámolo a Dartmoor e deixámolo alí.
Por que Dartmoor?
Porque Dartmoor está bastante lonxe e non está aquí.
Crowley, ten problemas.
Logo debemos afastarnos del canto antes.
Dixo que lle ía pasar unha cousa horrible.
Razón de máis para que non estea preto nosa cando pase!
É que...
Anxo, é o arcanxo supremo de todo o ceo.
O teu antigo xefe,
que intentou botarte ao lume do inferno e destruírte.
- Non é amigo noso. - Non creo que teña amigos.
- Exacto. - Si, exacto.
Que significa o teu "exacto"? Creo que son exactos distintos.
Non ten amigos, logo precísanos.
O que eu preciso é que estea ben lonxe de min
e ter a preciada, pacífica e fráxil existencia
que forxei aquí para min.
- Pensei que foramos os dous. - Eu tamén!
Moi ben.
Se te negas a axudarme,
es libre de marchar.
De marchar?
En serio? Quérelo facer así?
Non, gustaríame que me axudases.
Pídoche que me axudes a coidar del.
Pero se non queres, non o fagas.
Non o farei.
Nisto estás ti só.
Ti respira, é o que fan os humanos.
Contan ata dez antes de facer parvada ningunha.
Que raro. Ves ese tipo? Seis cafés sós. Bota fume.
Ningunha lei o prohíbe.
Pode fumar na rúa.
En serio, mírao, bota fume.
Non podo facelo. Estou moi anoxado!
Dez!
Creo que lle acaba de caer un raio!
- Non pode ser. - Que pasa?
Nunha apagada actívase o sistema de seguridade.
A porta pechouse automaticamente.
Estaremos aquí un cacho.
Podemos chamar e que nos deixen saír.
- Non me vai o móbil. - A min tampouco.
Enténdesme mal, Uriel, e sen querer, non cabe dúbida.
Creo que te entendo moi ben, Miguel.
Dis que alguén ten que dar as ordes.
- E esa vas ser ti. - Non é cuestión, dende logo,
de substituír o arcanxo supremo.
Eu son o arcanxo Miguel.
Ti es o arcanxo Uriel.
Non estamos ao mando.
A partir deste momento,
o ceo non ten un arcanxo supremo.
Sempre hai un arcanxo supremo.
- Si? E quen é? - O que digo
é que durante a ausencia de Gabriel,
hai que cumprir cos seus deberes.
Alguén ten que dar as ordes.
E vas ser ti?
Todos nós.
Guiados por min.
Son a oficial de servizo.
Beatitudes.
- Si. - Si.
Coido que debedes escoitar isto.
Muriel.
Ola.
E ti es?
Ninguén. A ver,
tecnicamente, Muriel, escribán de orde 37,
pero en realidade, ninguén.
E ben?
Atopei algo xunta o ascensor para baixar...
No chan.
Un obxecto material?
No ceo?
Iso é imposible.
Si, xa o sei.
O RESURRECTO
É un obxecto da Terra.
Iso xa o vexo.
Creo que foi á Terra.
En serio?
Veña, ho!
No meu coche! En serio?
Ola, traidor.
Lord Belcebú.
Estaraste preguntando por que estamos aquí.
Viñeches ti!
Veña, ho!
Pensei que xa...
nos entendiamos máis ou menos.
Pois non.
Es un traidor.
Póñolle prezo á túa cabeza cando queira.
Que che pasou na cara?
Esta cousa vella?
Xa ten moito tempo.
Que mágoa que o inferno non apreciase os teus talentos, Crowley.
Si? Pois si.
E se o inferno puidese esquecer o que fixeches?
Podemos aceptarte, sen facer preguntas e cun ascenso importante.
Non é algo propio de ti.
Pode ser.
O arcanxo Gabriel desapareceu.
Sabemos que non está no ceo, pero non sabemos onde está.
Vaia misterio.
Alguén o debe estar agochando.
Non creo.
Se atopas a Gabriel e nolo entregas, pos o prezo que queiras.
Teño toda a xente do inferno buscándoo, e ímolo atopar,
pero ti, Crowley, coñeces a Terra coma ninguén.
O universo é moi grande.
Hai moitos sitios nos que un arcanxo podería pasalo xenial
e que non o visen.
Estea onde estea, atopa a Gabriel
e dareiche o que desexe o corazón desagradable que tes.
Poderías ser o duque do inferno.
Segundo os rumores que escoitei, que obviamente non existen,
os de arriba están moi preocupados pola desaparición de Gabriel.
Seica calquera que estea involucrado
vainas pagar.
Como?
Sancións extremas.
Iso non existe.
É algo co que bromeabamos para amedrentar os querubíns.
Non, existe. Sancións extremas.
Os involucrados na desaparición de Gabriel
serán eliminados do Libro da vida.
Non só desaparecerá,
é coma se non existise.
Para aprender unha lección, non?
Se escoitas algo, acude a min.
Non sei nada disto, pero informareite, dende logo.
Non! Azirafel, que fixeches?
Vén alguén. Colle os carteis.
AXUDA, POR FAVOR!
Veña, ho!
Pode entrar calquera na miña tenda
e coller os discos. Poden roubarme todo.
Podería velos e non podería detelos.
Se tivese esa tenda,
preocuparíame máis que entrasen e deixasen máis discos.
Queres unha copa? Teño unha botella.
Para emerxencias, coma esta.
Non bebo.
Por que non?
Nunca quixen.
Non me gusta.
Eu preciso beber.
- Non te xulgo. - Ben.
Xa me xulgaron abondo na vida.
Cando reviva o móbil,
hei ter un cento de mensaxes de Lindsay preocupada.
Debe estar ben ter alguén na casa que lle preocupa onde esteas.
Si. A Lindsay gústalle que lle escriba
cando vou chegar máis de dez minutos tarde.
Ten graza, eu esperaba que puidésemos falar.
E aquí estamos.
Encerradas.
Aquí estamos.
Sae do medio!
Só hai sitio para un no carril, e non é para ti.
Non. Nin o penses.
Mellor.
Por que vendes discos? Xa ninguén os compra.
Esa tenda de discos abriuna miña bisavoa
alá polos anos 20.
Antes estaba nunha esquina da libraría do señor Fell.
Por iso me deixa quedar. Polos vellos tempos.
Porque o seu avó coñecía a túa bisavoa?
Si.
- Vén alguén por aí. Os carteis. - É el.
Ao que lle caeu o raio. Seis cafés sós.
En serio?
Culpa miña.
Que coincidencia.
Marchou cando el foi...
É Lindsay.
TES MOITO QUE EXPLICAR.
LEMBRA QUE FALAMOS DO RESPECTO MUTUO.
ONDE CARALLO ANDAS?
Volvín.
Si, xa te vexo.
Queres que diga que me equivoquei
e me desculpe ou con iso xa vale?
Gústame o da desculpa.
Tiñas razón.
Non abonda.
Quero unha desculpa con xeito.
- Non. - Co baile ese.
- Non vou bailar. - Fixen o baile da equivocación en 1650,
en 1793, en 1941...
Vale!
Tiñas razón, tiñas razón Estaba equivocado, tiñas razón
Váleche?
Moi ben.
Temos que mantelo aquí e agochalo.
- De quen? - Do ceo, do inferno, da humanidade.
Facémolo xuntos,
e que ninguén saiba del ata que o solucionemos.
- Xuntos? - Si, facemos un pequeno milagre
para que ninguén o recoñeza.
Sobre todo se o están buscando.
O ceo decataríase de que fixen un milagre, mesmo pequeno.
Non quero que o inferno se interese.
Ola. De onde volviches?
De fóra.
De fóra...
É grande? Podo ver como é fóra?
Non, non. Tes que quedar aquí.
Dentro da libraría. Aquí podemos coidar de ti.
Ti queda aquí.
Crowley, e se cada un de nós fai medio milagre?
Eu podo agochalo da túa xente
e ti da miña. Case non movería os diais.
Si.
Si, podería funcionar. Vale.
Vale, ti...
Jim. É o diminutivo de James.
- Chámame como queiras. - Jim.
Senta nesta cadeira.
Ti a dereita e eu a esquerda.
Este ten que ser o medio milagre máis diminuto,
máis insubstancial
e máis fraccionario que fixemos nunca.
Non poden quedar restos de milagre.
Non poden soar alarmas no ceo.
Vale. Á de tres.
Un, dous, tres. Agora.
Cres que funcionou?
Non o sei. Pode ser.
Boas novas, Jim.
Ninguén te vai ver.
Aquí estás seguro.
De momento.
Ata que descubramos o que está pasando.
Creo que sei o que está pasando.
Que?
Non saio fóra
e agora teño...
dous amigos.
Non son amigo teu.
Creo que funcionou.
Foi medio milagre subrepticio de clase A.
Ninguén se decatará de nada.
Perdoa, Miguel.
Creo que isto é cousa túa.
- Que pasa? - Es a oficial de servizo.
- Xa sei que o son. - É da Terra.
Será mellor que veñas.
- Vistes a Gabriel? - Non.
Pero mira isto.
Para o ruído ese.
Podedes apagar a alarma, por favor?
Xa vexo.
Igual non sabemos onde está, pero direiche o que sabemos.
Hai un antigo anxo nisto que apesta a dono de libraría.
Subtítulos: María Suárez Seijas
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños