ZANIM NASTĄPIŁ POCZĄTEK
Przepraszam!
Tak? To ty?
Cześć, tak.
Weź potrzymaj, a ja nakręcę.
Gdzie jest góra?
Dobrze trzymasz. No dobra.
- Gotów? - Na co?
No i już. Gra.
Dzięki, możesz to odłożyć.
- To już? - To tylko taka dawka startowa paliwa.
Teraz będzie najlepsze.
Czekam na to od...
W sumie od zawsze.
Czołem. Jestem Azirafal.
Miło. No dobra.
Niechaj się stanie materia, grawitacja, wszystko ze stron...
Ze stron od 11 do 3 000 602 włącznie.
Coś ma się wydarzyć?
No tak. Tak.
Zapomniałem.
Jeszcze światłość.
Boże Jedyny.
Śliczności moje.
Sam to wszystko zrobiłeś?
Mniej więcej.
Nie ja zaprojektowałem koncepcję,
ale blisko współpracowałem z Górą.
- Bardzo ładne. - Dziękuję.
Kawał dobrej roboty.
- A co to robi? - Jak to?
Co to właściwie robi?
Łatwiej powiedzieć, czego nie robi.
To fabryka gwiazd.
Cały ten pył i gaz
budują właśnie około 5000 młodych gwiazd i protoplanet.
Większość gwiazd postarzymy,
ale te są młodziutkie.
Kilka milionów lat w piecu i bum,
wszędzie gwiazdy.
Fajniusio.
Ale wiesz, że Góra postanowiła,
że zamykamy ten teatrzyk
za około 6000 lat?
Przecież to jak nic.
Po co tworzyć nieskończony wszechświat
z bilionami układów gwiezdnych,
skoro ma podziałać kilka tysięcy lat?
Nawet silnik się nie zdąży rozgrzać.
Sęk...
Słyszałeś o Ziemi.
Bez szczegółów.
Błękitno-zielona planeta?
Będzie gdzieś tam, jak się kwadrant rozwinie.
Tam będą ci „ludzie”,
których obecnie projektujemy.
Widziałem plany.
Zaczniemy od pary rozpłodowej,
wkrótce będzie ich mnóstwo.
Będą się rozmnażać jak... Cóż, jak ludzie.
Odnoszę wrażenie, że te gwiazdy i twoja...
- Nazywamy to mgławicą. - Właśnie.
Mają istnieć tylko po to, aby ludzie
mogli spoglądać z Ziemi w nocne niebo
i podziwiać nieograniczony ogrom
dzieła Wszechmogącej.
Przecież to durnota.
To wszechświat, nie wymyślna tapeta.
Miliony galaktyk, biliony gwiazd, mnóstwo wszystkiego.
I mają tylko migotać?
Większość nie będzie widoczna z Ziemi.
Umieścimy Ziemię pośrodku wszechświata dla lepszego widoku.
Doradzanie Wszechmogącej w dziele stworzenia to nie nasze zadanie.
A czyje?
Ktoś musi jej powiedzieć, że to kiepski pomysł.
To uznano by za niewłaściwe.
No ale chyba sugestię w skrzyneczce mogę zostawić.
Wszechmogąca raczej nie ma takiej skrzyneczki.
A sugerowanie postawienia skrzyneczki
też byłoby nie na miejscu.
Gdybym to ja rządził, zachęcałbym do kwestionowania.
Świeży punkt widzenia.
Nie można stworzyć wszechświata
na kilka tysięcy lat i go zlikwidować!
Podoba mi się ten różowo-niebieski kawałek w rogu mgławicy.
Bardzo...
Posłuchaj mojej rady.
Nie pakuj się w kłopoty.
Dzięki za pomoc. I za radę. Nie ma się co martwić.
Co mi zrobią za zadanie paru pytań?
ROZDZIAŁ 1: PRZYBYCIE
DOBRY OMEN
LONDYN
OBECNIE
ZAMKNIĘTE
„Szanowny Panie Fell.
Muszę z panem porozmawiać
w sprawie wielkiej... uwagi”?
Wielkiej wagi.
„Z poważaniem – Maggie”.
Witaj, Maggie.
Dostałem list.
Pomyślałam... Za nami ciężkie lata.
Lockdowny, brak zamówień internetowych.
Mogę się wynieść w dwa tygodnie.
Wynieść się?
Jak to? Nie podoba ci się tu?
Panie Fell, uwielbiam ten sklep.
Uwielbiam go od dziecka.
Ale wiem, jak zalegam z czynszem.
To moja wina, bo się po niego nie zjawiam.
No dobrze. Wspominałaś, że masz dla mnie
kilka płyt Szostakowicza.
Nie zapłacę czynszu.
Przykro mi. Wyniosę się w przyszłym tygodniu.
Tylko muszę to wszystko spakować.
A skąd ja będę wtedy brał płyty?
Ciężko o płyty na 78 obrotów.
Nie wiedziałbym, gdzie szukać.
Nie mam pieniędzy.
Maggie...
A może wezmę te płyty Szostakowicza
i będziemy kwita?
Jestem panu winna tysiące funtów.
Płyty kosztują osiem funtów.
Dokładnie 8,75.
Nie może mi pan darować czynszu za osiem miesięcy.
Mogę. Darować akurat potrafię.
To moje hobby. Czynsz opłacony.
A ja mam płytę i wiem, co będę robić
przez najbliższe 21 minut.
Klarnet potrafi tworzyć piękną muzykę.
Co takiego?
Klarnet
potrafi tworzyć piękną muzykę.
Pomyliłeś ławki.
Ten watażka z Azerbejdżanu jest tam.
Przyniosłam ci pocztę.
Coś ciekawego?
Głównie rachunki.
Niech je wysyłają do auta, skoro mieszkanie ci zajęłam.
- Przekaż je do finansów piekła. - Przekazałam.
Mój podpis im nie wystarczy.
Nie karm ich chlebem, baranie.
- Chleb im szkodzi. - Czym je karmić?
- Wiedzą? - Kaczki?
Na dole.
Wiedzą, że u mnie bywasz?
Jestem przedstawicielką piekła na Londyn.
- Ważne, by zrealizować cel. - No tak.
Byle ktoś wykonał zadanie.
Zastanawiałaś się, po co to?
To znaczy?
Po co to wszystko?
Niebo, piekło, demony, anioły.
Czy to nie jest bez sensu?
- Zawsze było tak łatwo? - Łatwo?
Ciągle planuję skomplikowane strategie
siania nieszczęść i paniki wśród ludzi,
a jak już mam je wcielić w życie,
oni wymyślają coś gorszego,
co nawet by mi nie przyszło do głowy.
Tak. Zawsze tak było.
Powinienem o czymś wiedzieć?
Nadal jesteś persona non grata.
Belzebub ogranicza racje pomniejszych demonów,
coś jest na rzeczy.
Gdzie?
Wysoko.
Coś dużego?
Nie wiem. Krąży plotka,
że na górze coś się kroi.
Jak się czegoś dowiesz
przez kontakt w księgarni, daj mi znać.
Niebo już z nim nie rozmawia.
Jeśli dowiem się czegoś, co może ci się przydać,
powiem ci, ale w zamian
ty powiesz mi to, czego potrzebuję ja.
Masz coś dla mnie?
Mrożony groszek.
Co?
Tym się karmi kaczki. Mrożonym groszkiem.
Smakuje im i jest zdrowy.
Czołem.
Coś podać?
Tak. Kawę.
To, co zwykle? Przypomnę sobie. Odtłuszczone latte.
Pamiętasz.
Mam w głowie wiele osób i kaw,
ale pamiętam stałych bywalców.
Czyli mnie.
Pracujesz w muzycznym?
Kto dziś kupuje płyty?
O kurde.
- Co? - Spójrz.
O kurde!
Hej.
- Co... - Co ja tu robię?
Tak.
Co tu robisz?
Nie wiem, dlatego zapytałem.
- Nie wiesz? - Nie, ale chętnie się dowiem.
I nie pogardzę wiedzą, gdzie właściwie jestem.
A także kim jesteś i kim jestem ja.
I dlaczego jesteś nagi.
Kto tak mówi?
Widzę, że jesteś nagi.
To ci dopiero.
- Mogę wejść? - Nie.
Dobra.
W porządku.
Wejdź już.
- Niecodzienny widok. - Fakt.
Pewnie nowa usługa. Striptizer z dostawą.
- Wymyśliłaś to. - Tak.
Jestem Maggie. Prowadzę sklep z płytami.
Wiem, kim jesteś. Odtłuszczone latte.
Jestem Nina.
Nie twierdzę, że piekło maczało w tym palce.
Jeśli się okaże, że ktoś mu pomaga,
- zastosujemy skrajne sankcje. - Skrajne sankcje?
Tak.
- Księga Życia. - Robi się.
Dziękuję.
To gorąca czekolada. Pije się to.
Nie wiesz, kim jesteś.
Tak.
Jestem sobą. Tylko nie wiem, kto to dokładnie jest.
- Rozumiem. - Ale ty mnie znasz.
- Rozpoznajesz mnie. - Cóż...
Znam kogoś, kto wygląda jak ty.
To pewnie ja.
Głównie po tym wiadomo.
Ale ty mnie nie poznajesz.
Nie, przykro mi.
To dlaczego przyszedłeś do mojej księgarni?
Nie wiem. Wydało mi się to słuszne.
Wiesz, jak to jest, kiedy nic nie wiesz
i jesteś całkowicie pewien,
że przy jednej, konkretnej osobie byłoby dużo lepiej?
W zasadzie to nie.
Nie mam pojęcia, jakie to uczucie.
Czemu tak mówisz?
To chyba przez mój mózg.
Ale nie jestem pewien.
W każdym razie czułem, że jeśli tu przyjdę,
nie spotka mnie coś strasznego.
„Coś strasznego”?
To jest niesamowite.
- Co strasznego? - Inaczej czuć tutaj,
a inaczej tu. Zupełnie różnie.
- A i tu, i tu świetnie. - Opowiedz mi o tym
- czymś strasznym. - Nic nie wiem.
Wiem, że to okropieństwo,
i dlatego musiałem tu przyjść i dać ci taką rzecz.
Co?
Teraz czuć tutaj.
Tu jest najlepiej.
Jaką rzecz?
Co musisz mi dać?
Nic przy sobie nie mam. Myślisz, że to ważne?
Cóż...
Właśnie powiedziałeś,
że tylko tak można zapobiec czemuś strasznemu.
Tak? A czemu?
Nie wiem!
No to chyba będzie dobrze.
Zwykle się dobrze kończy.
Na przykład zaczęło mi być zimno.
Ale dostałem ten ciepły koc.
Innym razem
bolały mnie ramiona,
bo musiałem nieść dla kogoś jakieś pudło.
Już nie bolą.
Pudło.
GÓRA
Śmieci.
- Tak. - Jest coś jeszcze.
Podstawy bycia demonem.
Albo dzwoń i mów,
albo się pojawiaj. Nie oba naraz.
- Dlaczego nie? - Zaufaj mi.
Dobrze.
Wypłynęło nieco więcej informacji o interesach Góry.
Cokolwiek się dzieje, dotyczy Gabriela.
Jego Próżność ma kłopoty. Przykre.
Dlaczego?
Sarkazm. Popracujemy nad tym.
Czy to wszystko?
Nic tu nie ma.
Co mi przyniosłeś?
Jesteś zabawny. Kocham cię.
Dziękuję. Ale...
Mówiłeś, że coś przyniosłeś.
Tak mówiłem?
- No to przyniosłem. - Gabrielu. Posłuchaj.
Spróbuj się skupić.
Dlaczego przyniosłeś tu to pudło?
Czym jest „Gabriel”?
Tobą!
Przynajmniej tak myślę.
Gabriel. Super. Fajnie.
Gabriel.
Chociaż... Właściwie nie.
Gdyby ktoś pytał, nie jesteś Gabrielem.
Dobra.
A czym jestem?
Jesteś...
- Jim. - Jim. Super. Fajnie.
Jim. Zdrobnienie od Gabriel.
Nie. Od Jakub.
Jakub. Super. Fajnie.
Jakub. Krócej Jim. Dłużej Gabriel.
Zapomnij o Gabrielu.
Spróbuję. Ale nie umiem zapominać.
Doprawdy? To powiedz mi,
co było w tym pudle.
W jakim pudle?
Cześć. To ja. Nic nie mów.
- Jesteś tam? - Czyli mam mówić?
Nie. Spotkajmy się koło księgarni.
W kawiarni Kawa albo Śmierć.
- Tuż obok. - Dwie minuty.
„Płomienie buchają mu z paszczy, sypią się iskry ogniste”. – Hiob 41:19
No dobra. W czym problem?
A kto mówił, że jest problem?
Ton głosu. Dzwonisz z trzech powodów.
Nuda, chwalenie się lub żalenie się na błąd.
Słyszę, że coś jest nie tak.
Chwalenie się osiągnięciami jest dobre.
- W niebie już nie słuchają. - Dzień dobry.
Co podać?
Weź dużą filiżankę i wlej tam sześć espresso.
- Nic więcej. - Ciekawe.
- To cię uspokaja? - Niezbyt.
Nina, masz coś na uspokojenie?
Ciastka eccles?
No to poproszę.
Jak tam pański nagi przyjaciel?
To nie jest mój...
No i nie jest już nagi.
Ziółko z pana, panie Fell.
- Pad też sprzedaje książki? - Za żadne skarby.
To jest... Crowley.
- Znamy się od dawna. - Miło mi.
W niebie dzieje się coś poważnego. Wiesz coś?
Może odrobinkę.
To dlaczego nie pogadamy w księgarni?
- Bo jest tam nagi mężczyzna? - Nie do końca.
Czy to ma coś wspólnego z tym, dlaczego nie jesteśmy w twojej księgarni?
Mogę jakoś z tym pomóc?
Panie Fell, w sprawie czynszu.
Prawdziwy anioł z pana.
A gdzie tam.
Ciasteczko?
- Znów czynisz dobro? - To nic takiego.
Czysty egoizm.
Wróciłaś?
Chciałam coś zjeść na miłe zakończenie dnia.
A myślałam, że to przez moją czarującą osobowość.
Właściwie to coś ci przyniosłam. Rozumiesz, Nina Simone.
A ty masz na imię Nina.
Nie mam gramofonu.
No tak. Jasne.
- Odtłuszczone latte? - Nie zasnęłabym.
Herbatkę ziołową. Miętę. Chociaż ten rumianek kusi.
Starzejemy się.
Kiedyś się imprezowało, a teraz się śpi.
Nie imprezowałam.
Ale byłaś nastolatką?
Tak, ale nie taką.
Przepraszam, powinnam była spytać.
To był długi dzień.
Muszę zamknąć kawiarnię. W domu czeka druga połówka.
- Masz kogoś. - Kto nie lubi, kiedy się spóźniam.
To jak, mięta czy rumianek?
Nie chciałem mówić na głos.
Ale chyba na twoim starym podwórku
dzieje się coś dziwnego.
Zgadnij, o kogo pytała mnie Shax.
Myślę, że bym zgadł.
No to zgaduj.
O Jima.
Jima?
- Znamy jakiegoś? - Cześć.
Gabriel!
Mówiłem ci, że wyglądam jak Gabriel.
- Co on tu robi? - Nie wiem.
- Co mu się stało? - Nie wiem.
- Zapytaj go! - Pytałem! On też nie wie.
Porządnie go zapytaj!
Co ty robisz
w tej księgarni?
Ja tu...
odkurzam.
No dobrze.
Będzie dobrze. Wywieziemy go gdzieś.
Niby dokąd?
Gdziekolwiek.
Miejsce nie jest tu najważniejsze.
Ważne, żeby nie wrócił.
Wsadzimy go do bentleya i wyrzucę go gdzieś w Dartmoor.
Dlaczego tam?
Bo to daleko, a nie tutaj.
Crowley, on ma kłopoty.
W takim razie trzymajmy się od niego z dala.
Powiedział, że stanie mu się coś strasznego.
Tym bardziej trzymajmy się z dala!
Ja tylko...
To Najwyższy Archanioł całego nieba.
Twój były szef,
który chciał cię zniszczyć w ogniu piekielnym.
- Żaden przyjaciel. - Nie sądzę, żeby miał przyjaciół.
- Właśnie. - No właśnie.
To chyba były zupełnie różne „właśnie”.
Nie ma przyjaciół, więc nas potrzebuje.
A ja potrzebuję, żeby trzymał się z dala ode mnie
i mojego cennego, spokojnego, kruchego życia,
które mozolnie sobie zbudowałem.
- Myślałem, że razem je zbudowaliśmy. - Ja też!
No dobrze.
Nie musisz mi pomagać,
możesz odejść.
Odejść?
Tak chcesz to rozegrać?
Nie, chciałbym, żebyś mi pomógł.
Proszę o pomoc w opiece nad nim.
Ale jeśli nie, to nie.
To nie.
Tym razem zostaniesz sam.
Oddychaj. Tak robią ludzie.
Liczą do dziesięciu, zanim zrobią coś głupiego.
Dziwne. Widzisz tego gościa? Sześć espresso. I kopci.
Prawo nie zabrania.
Może palić na ulicy.
Spójrz na niego. On się dymi.
Nie mogę. Zaraz mnie rozniesie!
Dziesięć!
Chyba uderzył go piorun!
- Nie do wiary. - Co się stało?
Awaria prądu aktywowała zabezpieczenia.
Drzwi się zaryglowały.
Trochę tu spędzimy.
Zadzwonimy i nas wypuszczą.
- Telefon mi padł. - Mnie też.
Źle mnie zrozumiałaś, Urielu, bez wątpienia przypadkowo.
Doskonale cię rozumiem, Michale.
Mówisz, że ktoś musi wydawać rozkazy.
- I to będziesz ty. - Oczywiście,
nie ma mowy o zastąpieniu Najwyższego Archanioła.
Jestem archaniołem Michałem.
Ty jesteś archaniołem Urielem.
To nie my rządzimy.
W tej chwili
niebo nie ma Najwyższego Archanioła.
Zawsze jest Najwyższy Archanioł.
- Kto nim jest? - Mówię tylko,
że pod nieobecność Gabriela
ktoś musi wykonywać jego obowiązki.
Ktoś musi wydawać rozkazy.
I niby ty?
My wszyscy.
Pod moją wodzą.
Taka moja rola.
Wasze Łaskawości.
- Tak? - Tak?
Musicie to usłyszeć.
Muriel.
Cześć.
A ty to kto?
Nikt. To znaczy,
w zasadzie Muriel, skryba 37. stopnia,
ale w sumie nikt.
No?
Znalazłam coś przy windzie.
Na podłodze.
Obiekt materialny?
W niebie?
To niemożliwe.
Tak. Wiem.
WSKRZESICIEL
To ziemski obiekt.
Widzę.
Udał się na Ziemię.
Poważnie?
No nie!
W moim wozie? Naprawdę?
Witaj, zdrajco.
Belzebub.
Zastanawiasz się, dlaczego cię tu wezwałam.
To ty przyszłaś do mnie!
No bez jaj!
Myślałem, że...
...ogólnie się dogadaliśmy.
Nie.
Nadal jesteś zdrajcą.
Mogę wyznaczyć cenę za twoją głowę.
Co masz na twarzy?
Ten staroć?
Mam to od wieków.
Szkoda, że piekło nie doceniło twoich talentów, Crowley.
Tak? No tak.
A gdyby piekło zechciało ci wybaczyć?
Gdybyśmy przyjęli cię z powrotem, żadnych pytań, tylko spory awans?
Takich słów się nie spodziewałem.
Możliwe.
Archanioł Gabriel zniknął.
Wiemy, że nie ma go w niebie. Nie wiemy, gdzie jest.
Tajemniczo.
Ktoś musi go ukrywać.
Mało prawdopodobne.
Znajdź go i oddaj nam, a zrobimy wszystko.
Szukają go wszystkie zastępy piekieł. I znajdą,
ale ty, Crowley, znasz Ziemię najlepiej.
Cóż, to duży wszechświat.
Jest sporo miejsc, gdzie archanioł mógłby się bawić
bez ujawniania się.
Nieważne. Znajdź dla mnie Gabriela,
a dostaniesz wszystko, czego dusza zapragnie.
Mógłbyś być księciem piekieł.
Metaforyczne wróbelki ćwierkają,
że na górze martwią się jego zniknięciem.
Ponoć każdy zamieszany w tę sprawę
poniesie karę.
Jaką?
Ekstremalną.
Mało konkretnie.
Tak mówiliśmy, żeby przestraszyć cherubiny.
Poważnie. Ekstremalne sankcje.
Każdy zamieszany w zniknięcie Gabriela
zostanie wymazany z Księgi Życia.
Nie tylko zniknie.
Nigdy nie istniał.
To mu da nauczkę.
Jeśli coś usłyszysz, przyjdź do mnie.
Nic nie wiem, ale na pewno dam znać.
No nie, Azirafalu. Coś ty narobił?
Ktoś idzie. Kartka w górę.
PROSIMY O POMOC!
No nie!
Ktoś może wejść do mojego sklepu
i po prostu zabrać płyty i utarg.
A ja bym go nie powstrzymała.
Gdybym miała taki sklep,
martwiłabym się, że ktoś się włamie i zostawi mi więcej płyt.
Chcesz wina? Mam butelkę na czarną godzinę.
A taką mamy.
Nie piję.
Dlaczego nie?
Nigdy nie chciałam.
Nie smakuje mi.
Ja się napiję.
- Nie oceniam. - I dobrze.
Mam już dość bycia ocenianą.
Jak wróci zasięg,
dostanę ze sto SMS-ów od Lindsay.
Miło mieć w domu kogoś, kogo obchodzi, gdzie jesteś.
Tak. Lindsay lubi, gdy informuję,
że spóźnię się więcej niż dziesięć minut.
Zabawne. Liczyłam, że uda mi się z tobą porozmawiać,
no i proszę.
Utknęłyśmy.
Obie.
Z drogi!
Na tym pasie jest miejsce tylko dla jednego z nas.
Nie. Nawet o tym nie myśl.
Tak lepiej.
Czemu płyty? Nikt już ich nie kupuje.
Ten sklep otworzyła moja prababcia
w latach 20.
Pierwotnie był tam, gdzie księgarnia.
Pewnie dlatego pan Fell mi pomógł.
Bo jego dziadek znał twoją prababkę?
Tak.
- Ktoś idzie. Kartki. - To on.
Ten, którego trafił piorun. Sześć espresso.
Naprawdę?
Mój błąd.
Ale zbieg okoliczności.
Zgasło, kiedy poszedł w tamtą stronę...
To Lindsay.
WYTŁUMACZ SIĘ.
MIAŁYŚMY SIĘ SZANOWAĆ!
GDZIE JESTEŚ?
Wróciłem.
Tak. Widzę.
Czekasz na przyznanie się do błędu
i przeprosiny czy uznamy, że mamy to z głowy?
Wybieram przeprosiny.
Miałeś rację.
Mało.
Chcę porządnych przeprosin.
- Nie. - Z małym tańcem.
- Nie tańczę. - Ja tańczyłem na przeprosiny w 1650,
w 1793, w 1941...
No dobra!
Miałeś rację, miałeś rację Myliłem się, a ty miałeś rację
Może być?
Jak najbardziej.
Teraz musimy go tu zatrzymać i ukryć.
- Przed kim? - Przed niebem, piekłem i ludźmi.
Razem,
żeby nikt go nie zauważył, póki tego nie załatwimy.
- Razem? - Tak, zrobimy mały cud.
Nikt go nie znajdzie. Nawet ci, co będą go szukać.
Zwłaszcza oni.
Niebo zauważy, jeśli uczynię choćby maleńki cudzik.
A ja nie chcę angażować piekła.
Cześć. Skąd wróciłeś?
Z zewnątrz.
Zewnątrz.
Duże to? Mogę zobaczyć?
Nie. Musisz tu zostać.
W księgarni. Zaopiekujemy się tobą.
Tylko tu zostań.
A jeśli uczynimy po pół cudu?
Ja go ukryję przed twoimi,
a ty przed moimi. Nikt nie zauważy.
No tak.
To może się udać. Dobrze.
Ty.
Jim. Zdrobniale od Jakub,
ale możesz, jak chcesz.
Usiądź tu.
Weź prawą, ja wezmę lewą.
To musi być najmniejszy,
najmniej istotny
ułameczek połowy cudu w historii.
Żadnych śladów cudu.
Żadnego alarmu w niebie.
Dobra. Na trzy.
Raz, dwa, trzy. Teraz.
Myślisz, że się udało?
Nie wiem. Możliwe.
Dobre wieści, Jim.
Nikt cię nie zauważy.
Jesteś tu bezpieczny.
Na razie.
Dopóki się nie dowiemy, co się dzieje.
Myślę, że wiem, co się dzieje.
Co?
Nie wolno mi na zewnątrz.
I teraz mam...
dwóch przyjaciół.
Nie przyjaźnimy się.
Chyba się udało.
Dyskretny półcudzik pierwsza klasa.
Nikt by nie zauważył.
Przepraszam, Michale.
To chyba twoje zadanie.
- Co się dzieje? - Twój dyżur.
- Wiem. - To z Ziemi.
Lepiej chodź i zobacz.
- Masz Gabriela? - Nie do końca.
Ale spójrz.
Wyłącz to.
Wyłącz alarm.
Rozumiem.
Nie wiem, gdzie jest Gabriel, ale wiem jedno.
Pewien były anioł siedzi w tym aż po księgarniane uszy.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger