2500 A. C.
Deberías saber por que vas morrer.
Deus abandonoute.
O Deus que afirma amarte,
que esixe a túa loanza,
entregoute á destrución.
Mala sorte.
Comezamos?
TERRA DE UZ
Non te movas, demo, marioneta desprezable de Satanás.
En nome do Deus Omnipotente, retírate!
Es ti. Santo Deus!
Levo sen verte dende o diluvio?
Si.
Sinto isto.
Non, tranquilo.
Deus.
- Onde ía? - Retírate.
Si, certo.
Retírate, demo infame.
En nome do Omnipotente, ordénote que marches.
Non.
Non?
Non, grazas. Teño autorización.
Autorización?
De quen?
De Deus.
Non me molestan os chistes.
Non. Nada de chistes.
Estas cabras non pertencen a Xob?
Si, a Xob.
Quen, debo dicir,
é o favorito de Deus, así que...
Resumo?
Satanás mais os seus ministros diabólicos
poden eliminar as pertenzas de Xob sen preguntar.
- Bicos e apertas, Deus. - Non.
Iso non pode ser!
Xob é un home bo e honesto.
É un absoluto encanto.
E eu son un demo.
Se cadra minto.
Ímolo descubrir.
A min paréceme correcto!
"Queda selado polas nosas marcas da man e da pata. Amén."
Si. Está todo ben.
Santo Deus.
Que fixo?
Xob? Nada.
Xob é a mellor persoa do mundo.
Por iso é perfecto para a aposta.
- A aposta? - Si.
Deus estaba falando do honesto que era Xob
e canto lle quería.
- E Satanás dixo... - Perdoa, Satanás?
Que quizais iso foi porque Deus era moi bo con el.
Para abreviar, Deus deixa que Satanás elimine todo o que ten Xob.
E logo veremos.
Só os bens mundanos?
Exacto. Nada importante.
Só a granxa, os camelos, as cabras,
os bois, os fillos,
- os gansos... - Os que?
Os gansos? Xa sabes, patos grandes e anoxados.
Os fillos?
Xa entendo! Logo está todo ben.
Pois claro.
Confía sempre no plan de Deus, Azirafel.
Por suposto.
Cando Xob remate a proba,
recuperará todo?
Aínda mellor ca iso.
Deus recompensarao co dobre do que tiña antes.
- Loado sexa. - O dobre de bois, de cabras,
- o dobre de fillos. - O dobre de fillos?
Si, claro.
Cantos ten agora? Tres? Pois terá seis.
Probablemente sete.
- A Deus gústalle o sete. - Certo.
Vaites.
O único é que...
Sitis ten 58 anos.
Non sei se estás ao tanto de como nacen os humanos.
Estou, e bastante.
Que conste que presenciei o primeiro nacemento dun humano.
Si, é certo.
Mais se cadra o nacemento de Eva
non foi un nacemento típico...
Secasí, só quería dicir...
Estamos seguros de que Sitis quere dar a luz catro veces máis?
Sete veces máis.
Pero xa ten tres fillos.
Si, pero eses van morrer. Ponte ao día.
Non lles imos devolver os de antes?
Claro que non.
Pero ímoslles dar outros novos.
Coido que lles gustan os de antes.
- E se os matamos... - Azirafel...
Nós somos os bos.
Vale? Non matamos a ninguén.
O único que facemos é non deter o Inferno.
O que fagan é cousa súa.
LONDRES
ACTUALIDADE
Que vén logo do "K"?
- Asustáchesme. - Iso é bo?
- É que non te vin vir. - Claro.
Podes facer algo de ruído cando te movas.
- Si. - Logo do "K" vai o "L".
Pero que andas a facer?
Ordenar os libros para telos á man.
Pensei que se os poño en orde alfabética...
Orde alfabética... por autor?
Que é "autor"?
Non, estaba ordenando os libros pola primeira letra da primeira frase.
Pero ninguén vai... Boa idea. Grazas, Jim. Sigue.
E agora farei algún ruído
- cando me mova. - Ben.
Iso non.
Nin iso.
Cada día máis preto
Vai máis rápido que unha montaña rusa
Un amor coma o teu virá seguro xunta min
Que estás cantando?
Estou cantando?
Ei, ei, ei, ei
Supoño que si.
Se cadra inventeino.
"Era o mellor dos tempos. Era o peor dos tempos."
Iso vai na letra "E".
Tes problemas.
Obviamente.
Antigo demo, odiado no ceo, detestado no inferno.
- Como se amañará o noso heroe? - Estaste rindo de min?
Saberíalo se así fose?
Podo entrar?
Gabriel desapareceu.
Iso me dixeron.
Falei con Belcebú
e cremos que Azirafel ten algo que ver.
Non creo.
Onte houbo un milagre de poder descomunal.
Unha clase de milagre
que só puido levar a cabo o arcanxo máis poderoso.
E foi moi preto da libraría do teu amigo.
Non sabes que o causou?
Como sabes que non fun eu?
Axúdanos e estaremos agradecidos.
Se non,
desagradarás ao ceo
e o inferno acabará eliminándote.
Entendes que te estou ameazando?
CAPÍTULO 2: A PISTA
BOS PRESAXIOS
Maggie.
Ti sabes de música.
Que me podes dicir dunha canción que di así?
Cada día máis forte
Un amor coma o teu virá seguro xunta min
Choras?
Non.
De verdade cres que non?
- Porque... - Sei que estou chorando.
É un falar.
Si, claro.
E podo preguntar por que non choras?
Dende logo non choro por ela.
Non, claro que non.
Claro, levoume meses armarme de valor para levarlle un LP,
quedamos encerradas na cafetería onte á noite
e teño que admitir que fixen ben o parvo
e xa ten parella. Pero á parte diso,
estou segura de que estou namorada.
Mais ódiame,
e que vou facer?
Pódoche contestar logo?
Creo que agora mesmo non me queda milagre ningún.
Si, tranquilo.
Está controlado.
Tes razón. Non é cousa túa arranxar a miña vida amorosa frustrada.
Esa canción chámase Everyday, é de Buddy Holly e Norman Petty.
Estaba na cara B do disco de Peggy Sue,
da discográfica Coral, de 1957.
Que ben.
Tes unha copia?
Teño moitas.
Hai un pub en Edinburgo.
Envíolles discos para a gramola e envíanme copias de Everyday.
Cada disco que reproducen convértese nesa canción.
É de tolos, pero son escoceses, así que...
Toma.
O RESURRECTO GOAT GATE, 66 (EDIMBURGO)
Non.
- Isto non é bo. - Que?
Están aquí. Non os sentes?
Quen está?
Está alí el só.
Vaia.
- É un pracer vervos. - Azirafel,
sabes por que estamos aquí?
- Buscamos... - Boas.
Son Jim, diminutivo de James. Non preciso dicirllo a todo o mundo.
Son axudante do libreiro.
Gabriel.
- Onde está Gabriel? - Gabriel?
Ás veces a xente chámame Gabriel.
Podemos falalo dentro?
Si!
Faltaría máis.
Gustaríavos pasar?
Que comece a venda de libros!
Jim, deixa esta boa xente tranquila.
Non queren libros.
Porque non os leron. Os libros son xeniais. Vóuvolo ensinar.
Crías que non iamos ver a pluma?
A pluma? Que pluma?
A pluma enorme de actividade milagreira?
Onte á noite, nesta tenda.
Case 25 lazaris.
Non me digas que fuches ti.
Supoño que...
puiden facer un milagre.
E para que foi ese milagre, Azirafel?
Algo tan poderoso debeu ser importante.
Mira que flexibles, fan un bo abano.
Foi...
Por amor! Si.
Si, a ver...
Maggie, a dona da tenda de discos,
está namorada!
É o que fan os humanos.
De Nina, a de en fronte.
E Nina non a quere,
pero Maggie é a miña arrendataria.
Así que...
fixen un milagre enorme
para que ela
mais Nina namorasen.
- E funcionou? - Si.
Si, funcionou de marabilla.
Están namoradas ata a medula.
Logo o milagre non tivo nada que ver
coa desaparición de Gabriel?
Gabriel?
Mencionastes
que o estabades buscando.
Ai, si?
Si.
Os máis grandes serven como matamoscas.
Xa sei o que pensas. Tranquila.
Porque o mellor é que nunca funciona.
Eu non...?
Non te coñezo?
Si.
Coñeces.
Son o axudante do libreiro.
Abrinche a porta.
Enviarei a alguén mañá á mañá para que verifique o milagre.
Vixiarémoste moi de preto, Azirafel.
Iso é moi profesional.
E eu que?
A min non me tendes que vixiar?
Parecen boas.
Cada día máis preto
Vai máis rápido que unha montaña rusa...
CADA DÍA MÁIS PRETO
Un amor coma o teu virá seguro xunta min
Cada día máis rápido
Todos din: "Vai e pregúntalle"
Un amor coma o teu
O ASNO SUCIO
Imos ao pub.
Nunca vas ao pub.
- Agora estamos nel. - Que pasa coa cafetería?
Esa é precisamente a cuestión.
Quero un xerez, grande.
Un talisker longo, por favor.
E un xerez para a señorita.
Señor Fell.
Ola.
Brown. Do Mundo das Alfombras de Brown.
Coñecémonos hai anos na reunión
da Asociación de Comerciantes de Whickber.
- Certo. - Daquela dixeches
que che encantaría ser o anfitrión dunha das nosas quedadas.
Dixen?
Cada vez que paso pola túa tenda, está pechada.
Se fose supersticioso, tomaríao como algo persoal.
- Xa. - Si. Ben,
temos que falar da proposta do concello para a recollida do lixo
e da iluminación de inverno.
- Temo que... - Xerez para ti.
Whisky para min.
Ola.
O señor Fell estábame contando
que quere organizar a reunión da asociación de Whickber.
- Sorpréndesme. - Enviareiche os detalles.
O xoves á noite logo de pechar.
Ves?
Por iso non veño ao pub.
Foi idea túa.
Teño que falar contigo de algo moi importante.
- Eu tamén. O milagre. - Exacto.
- Non podemos falalo no café. - Por?
É sobre a muller da cafetería.
Chámase Nina.
Maggie, a da tenda de discos,
está namorada dela, e non sabe como cortexala.
Temos un problema de verdade, e está na túa libraría.
É o mesmo problema.
O milagre de onte de Gabriel activou as alarmas no ceo.
Sospeitan algo.
E díxenlles que fixen que Nina e Maggie se namorasen.
- Por que? - Foi o primeiro no que pensei.
E créronte?
- Van comprobalo. - Xenial.
Fai un milagriño, move un pouco os dedos
- e namóranse. Problema resolto. - Non funciona así.
E que propós logo?
Arranxalo.
Facer que elas namoren
e calmar as sospeitas do ceo.
Daquela algo así: unha tempestade súbita obrígaas a estar xuntas baixo o toldo.
Míranse aos ollos e danse conta de que están feitas a unha para a outra.
Iso non vai pasar.
Non.
Se os humanos se mollan e se miran aos ollos... solucionado.
Vino nun filme de Richard Curtis.
Se vas invocar a ficción,
sequera faino a xeito.
A xeito?
- Lembras a Jane Austen? - Si.
Non me vou esquecer dela tan rápido.
As mentes do roubo do dote de Clerkenwell en 1810.
Contrabandista e mestre espía.
Vaia obra de arte!
Escribiu libros. Novelas.
- Jane Austen? - Si.
Non me soa de nada. Novelas?
Si, eran boísimas.
Quedo abraiado. Cres coñecer a alguén...
- Ía a bailes. - Ben...
Cotillóns.
Nos que as persoas se reúnen, bailan
e decátanse de que se interpretaran mal
e de que están profundamente namoradas.
Iso si que non vai pasar.
Ao parecer funciona sempre.
E outra cousa máis.
Vouche ensinar o disco.
Pode ser unha pista.
Non te entendo. Creo unha tempestade?
Veña, quero ensinarche a pista.
Sexa o que for, non lle chames pista.
- Pero éo. - Non o digas así.
Hoxe Gabriel cantou unha canción.
- Que? - Coñeces unha canción que di:
"Cada día máis preto..."?
- Non. - Iso cantaba el.
Canción humana.
E hai un misterio real
relacionado coa canción, e esa é a pista. Si.
Non digas nada.
Jane Austen tamén escribiu libros.
De verdade, humanos, nunca vos vou entender.
Jim, dime, que sabes?
Vale.
Que sabes?
Non, que é o primeiro que lembras?
Lembro unha canción que cantei esta mañá.
E onde a escoitaches?
Escoiteina esta mañá, saíu da miña boca.
E lembro tres boas persoas que estaban aquí hai nada.
Si?
Si, estaban na tenda hai nada.
Pódelo facer mellor.
Veña, pensa.
Estrulla as neuronas!
Que é o primeiro que lembras?
Lembro o choutar dos luceiros do abrente
e os aturuxos dos seres celestes.
Si.
Si, iso é.
- Non. - Sigue.
- Non podo. - Podes.
Non podo!
Non podo lembrarme diso. A miña cabeza xa non é tan grande.
Si, xa vexo.
Síntoo, Jim.
Fixéchelo moi ben.
Agora descansa.
O teu xefe díxolle iso a Xob,
lémbraste?
Abofé.
O LIBRO DE XOB A DESTRUCIÓN DA CORTE DE XOB
Os meus fillos?
Están por aquí? Necesítoos para unha cousa.
Non sei ben.
Sitis saberao.
Síntoo, vés nun mal momento.
Si, xa vexo. Que pasou?
Deus abandonoume e entregoume aos demos.
Estarás enfurecido.
Son todo furia.
Pois claro.
Logo da túa devoción por Deus.
Non con Deus.
Furia conmigo mesmo.
- Contigo? Que fixeches? - Non o sei.
Imaxina o pecador que debín ser, que ben merezo isto
e non sei por que.
Que pasou?
Sitis, querida, esta persoa está a buscar os nosos fillos.
Por que? Quen es?
Un vello amigo que vén ofrecer consolación.
Que vello amigo?
Dimo ti.
Bildad o Xuhita.
Claro. Ben, e onde andan os rapaces?
Agora non, Bildad.
Grazas por vires, pero estamos ocupados aguantando a ira de Deus.
Xa, pensei que podía axudar que alguén vixiase os rapaces.
Non. Deus non o faría.
Estás segura?
Non fixeron nada. Son inocentes.
As cabras tamén o eran.
Bonita choza.
Que mágoa.
Crowley,
non tes que matar os fillos de Xob.
A última vez, estabas bastante seguro
de que non podía matar as cabras.
Si, equivoqueime.
- Tecnicamente podes. - Ben.
Tecnicamente fareino logo.
Non tes que facelo!
Sen dúbida, o bo de ser un demo
- é poder facer o que queiras. - Pareces celoso, anxo.
Claro que non.
Eu fago o que Deus queira.
Como matar nenos inocentes para gañarlle a Satanás?
Non creo
que Deus queira isto.
A ver...
E tampouco creo que ti o queiras.
Que sabes ti do que quero eu?
- Coñézote. - Non me coñeces.
Coñezo o anxo que eras.
O anxo que coñecías non son eu.
Logo dime que queres facer isto.
Mírame aos ollos e dimo.
Quero facelo.
Anhelo matar os inocentes fillos do inocente Xob.
Igual que matei as súas cabras inocentes.
Que Deus te perdoe.
Vaia...
- Deixa de sorrir. - Non sorrío.
- Non é que esteamos no mesmo bando. - Non.
É temporal, non estamos no mesmo.
Como ti digas.
Non temades.
Son un anxo do Noso Señor, Deus.
Trouxeches o viño polo que pagou papá?
Para a festa.
Que? Non. Non teño viño, rapaza.
- Traio... - Ennon.
Que pasa?
Os anxos están aquí, pero non son os de sempre.
E non trouxeron o viño.
Ben.
Mellor que lisquedes e o traiades, si?
Parece boa persoa.
Traio un aviso!
Satanás enviou un demo para matarvos... esta noite!
Que dis? Non se atrevería.
Perdoa, Satanás...
- non se atrevería? - Non.
Son Cesia, filla de Xob.
Eu son Ennon, fillo de Xob.
E eu son Jemima. Fixen estes tarros.
Fixo, pero tamén é filla de Xob.
Sabedes, non? O gran Xob.
O humano favorito de Deus.
Sei quen sodes.
Es un anxo ben gracioso.
E eu non?
Es un demo?
É boa.
É, si.
- Tecnicamente é un demo. - Deches no albo.
Enviáronme aquí para matarvos! Preparados?
Que? Dixeches que non.
Son un demo. Mentín.
Pódesnos salvar?
Temo que non.
Ten unha autorización.
Mais non temades.
Estades a salvo.
Estás seguro, anxo?
Si, moi seguro.
Que pasou? Estamos no soto.
Sabíao! O vento, supoño.
Iso é o que planeou Satanás?
Un vento forte
da natureza para destruír a mansión
e que caia sobre eles.
Que intelixente es.
En realidade, traernos a todos ao soto foi moi enxeñoso.
Pode dicirme alguén...?
- Que? - Non.
- Que lle fixeches? - Isto.
Eu podo ser azul?
Tranquila, aínda non me anoxaches.
Pero podo selo?
Claro.
Comezaron cedo.
Ben...
Hai que estar a gusto sequera.
Vas beber viño dos humanos?
É a fonte da embriaguez.
A que si?
Un viñedo moi prometedor.
Que noxo.
Moi ben.
Non bebas.
Proba a comida.
Así non te embriagas.
Veña.
Unha costela de boi.
Intentas tentarme?
Para nada. Non se pode tentar aos anxos, non?
- Non. - Pois logo toma.
Podes probar a comida.
Mimá.
Bo proveito!
Admíteo, estás un pouco no noso bando.
Nin un pouquiño.
Non estás no bando do inferno.
Lévome tan ben como podo co inferno.
E en que bando estás?
No meu.
Vaia por Deus.
- Iso é un pouco... - Que?
Solitario.
Non, solitario non.
Ti en que bando estás?
No de Deus, claro.
En serio?
O que quere que lles pegue aos nenos?
Si.
- Pero... - Si.
Así foi como comecei eu.
Vémonos no inferno.
AO DÍA SEGUINTE
Xob, se tes algunha pregunta...
Deus santo!
- Un anxo que blasfema, non pareces ti. - Non, mira.
Meu Deus!
Xob, se tes algunha pregunta,
eu teño preguntas para ti.
Sabes como creei a Terra?
Onde estabas cando sentei as bases da Terra, Xob?
Estabas no choutar dos luceiros do abrente
e os aturuxos dos seres celestes?
- Deus está... - Iso creo.
...falando con el?
- Supoño que non obterá respostas. - Non.
Só poderá facer a pregunta.
Sabes as ordenanzas dos ceos?
Fixaches as constelacións no ceo?
Podes enviar lóstregos para que che traian información?
Décheslles ás aos pavos reais, Xob?
Por que corren as avestruces?
Que dixo Deus?
Non estou seguro.
Non entendín moito.
Cousas ben marabillosas.
Falou de avestruces.
- Avestruces? - E baleas.
Deus sente orgullo pola balea.
Estívome contando o xeniais que son as baleas.
Explicouche algo?
Creo que o que quería dicir
é que se queres respostas,
volve cando poidas crear unha balea.
E os rapaces?
Mencionou os rapaces?
Non.
Virtuoso Xob, pasaches a proba de Deus.
Prepárate para a recompensa. Mira.
Como perdiches 300 ovellas,
o Señor concédeche 600.
Perdoade.
Que dis?
Grazas?
Non mo agradezas a min, agradécello a Deus.
Queres que dea as grazas polas ovellas?
Os nosos fillos.
Que pasa cos nosos fillos?
Si, agora ía con iso.
Aínda que os vosos tres fillos están mortos,
Deus permítevos concibir sete fillos máis.
- Os nosos fillos morreron? - Si.
Pero quero os meus fillos.
Non quero máis fillos.
Se os meus fillos están mortos, maldirei a Deus.
Iso nunca acaba ben. Lémbraste de min?
Bildad o Xuhita.
Quen é este?
Di que é Bildad o Xuhita?
Efectivamente, Bildad o Xuhita.
Queredes xugos?
"Xuhita" significa que provén
- da terra de Xuh. - Si.
Abofé.
Onde, casualmente, fago uns xugos moi bos.
Que? Non hai xugos en Xuh?
Si. Sería de proveito que foses un experto
no nacemento das persoas.
Logo é o voso día de sorte!
Os xugos e a obstetricia
sempre foron as paixóns de Bildad o Xuhita.
Cal é o problema?
Sitis acaba de descubrir que vai ter moitos máis fillos.
Comecemos logo.
Non sexas tímida, Sitis. Son unha matrona xuhita profesional.
E seguro que estes entes anxélicos xa o viron antes.
Si. De feito, Gabriel
presenciou un nacemento humano no xardín do Edén.
De verdade?
Teño que estar alerta ante a mirada dun experto.
Deus!
Fai o que digo. Confía en min.
Agora, boa muller,
xírate cara ao teu marido.
Busca na súa roupaxe.
Máis arriba.
Un pouco máis. Aí.
E sácalle tres costelas.
Si, costelas.
É... Tranquilos.
É parte do proceso, xa o teño visto.
E para completar o proceso, unha aperta.
Mamá!
Pero non son bebés.
Claro que non.
- Eva era un bebé? - Era?
Non. Poden nacer de calquera tamaño.
Ennon, meu neno.
- Ennon? - Non.
Ennon non, Xob, está morto.
É o teu novo fillo.
- Pero é... - Un milagre.
É un milagre
que o noso novo fillo se pareza tanto ao vello.
- Pero é... - Non, Xob.
Mira, non é Ennon.
É un rapaz distinto.
Estes son todos nenos distintos.
Non, tes razón, non é Ennon.
Claro que é!
Azirafel, estes son os novos fillos
que Deus prometeu?
Dende logo parecen ser.
Dende logo deberían ser.
Mais parecen os seus fillos de antes.
Azirafel, quen son?
Son...
os seus novos fillos.
Eu... Tes a miña palabra como anxo.
Moi ben, logo.
Por que non o dixeches?
Parabéns.
EPÍLOGO: XOB E A SÚA FAMILIA RESTABLECERON A PROSPERIDADE
Crowley?
Marchou
mentres estabas pensando.
Sabes?
Antes eras moi malo.
Malísimo.
Agora son malo?
Non o sei.
Espero que non.
Ben.
Es o de onte.
Caeuche un raio.
Non foi tan malo.
Señor "Seis cafés sós nunha cunca grande".
Pregunta absurda: que che parece que chova de repente?
Si, é unha pregunta absurda.
Non, no caso dunha chuvieira torrencial,
refuxiaríaste baixo un toldo?
Vaia, é coma se penetrases na miña alma secreta.
É un truco.
Por exemplo.
Maggie? Non, dende logo que non.
Somos amigas. Nin iso, case non nos coñecemos.
Quedamos pechadas cando marchou a luz.
Á miña parella desagradoulle.
Non foi unha noite agradable, iso é todo.
Entendo.
Lévote a algún lado?
Non, grazas. Intentaba falarche disto.
A miña pista.
O Resurrecto.
O pub ten unha gramola.
Este disco atopárono na gramola.
E que?
Primeiro, non estaba na gramola.
Tanto ten o que queira escoitar a xente do pub,
antes ou despois tódolos discos se transforman neste.
É o que se chamaría... un milagre.
Pois pensei en ir por alí
e investigar.
Moi ben. A que hora che sae o tren?
En realidade, pensei en levar o coche.
- Que coche? - O noso coche.
Non temos coche.
Claro que si.
Non é unha beleza?
Este Bentley é o meu coche.
Tecnicamente si, igual que a libraría tecnicamente é miña.
Pero usámola moito os dous, verdade?
Non podes conducilo.
Si que podo, teño carné.
Aprobei o exame hai 90 anos.
Nin esixían exame, pero insistín.
- Non. - Non te preocupes.
- Terei moito coidado. - Non!
E mentres non estou, podes coidar da libraría.
E de Gabriel.
Vale?
"Era o día no que a miña avoa explotou."
"É unha verdade mundialmente recoñecida:
un home solteiro cunha boa fortuna
precisa unha esposa."
Sexa o que sexa iso.
No comezo Era un día estupendo.
"Era un día estupendo."
Isto gústame máis.
Si, pensei que te enviarían a ti.
Ben...
Xa podo ir.
A onde?
Ao inferno.
Non te levo ao inferno, anxo.
Por que non?
Non che gustaría.
Tes que levarme.
Agora son coma ti.
Un demo.
Perdoa.
Cres que es un demo.
Co teu camiñar anxélico cheo de floreos.
Son un anxo caído.
Mentín
para impedir a vontade de Deus.
Si, xa, pero...
Non o vou contar.
E ti?
Non ten que cambiar nada, verdade?
Pero que son?
Es un anxo
que intenta apoiar o ceo no que pode.
Iso é un pouco...
Solitario?
Xa.
Dixeches que non o era.
Son un demo.
Mentín.
Subtítulos: María Suárez Seijas
Supervisora creativa: Estefanía Prol