LIBROS ANTIGOS E POUCO COMÚNS
FORNÉCENSE LIBROS Á NOBREZA
CHOCOLATE E CUNCA DE JIM
"DÁME CAFÉ OU DÁME A MORTE"
Faime caso, non o mires.
Díxencho. Sáeche mellor o café cando estás contenta. Doume conta.
Estou moi contenta.
Debe ser Lindsay outra vez.
A miña relación non é asunto teu.
Claro que non.
Menos cando se mete no teu benestar e na calidade da túa vida e do café.
Mira ti.
Alguén ten sentido do humor ou unha manía rara.
Tanto ten, ponche un sorriso na cara.
Un americano dobre con leite de avea e un toque de abelá.
Na túa non, Nina, meu ben. Dende logo que non.
Abra! Policía!
Moi boas.
Que é todo isto?
Bo día, axente.
Si, exacto.
Son unha policía humana.
Iso pensaba eu.
Si? De veras?
Que marabilla.
Pois ten razón, son policía.
Moi ben, e...
- Que podo facer por vostede? - Señor,
como xa saberá, como axente de policía humana,
podo vixialo discretamente sen levantar sospeitas.
- Abofé. - Xenial.
Podo entrar e facelo dentro, por favor?
É que aquí fóra hai moito ruído.
- Non oio nada. - Faltaría máis.
Un té, axente?
Si?
Os policías humanos acostuman aceptar un té.
Logo eu tamén.
Para beber.
Creo que vou mirar para a cunca un pouco.
- Como queira. - Xenial.
Eu sempre digo:
"A mellor parte de tomar o té é mirar para a cunca."
Isto é absurdo.
Por que non vas en tren? Encántanche os trens.
E esta quen é?
É unha policía humana
que acaba de entrar para mirar unha cunca de té.
Moi boas.
- Dígame, axente. - Inspectora.
Vén vestida como unha axente.
Inspectora Axente, chámome así.
Claro que si.
É a primeira vez na Terra?
Si, é incrible, verdade? Os...
É dicir, non.
Obviamente, levo aquí
douscentos anos.
E antes cando dixen que si, foi un erro,
iso demostra que son humana.
Claro.
Quería dicir que é a súa primeira vez en Londres.
Si, iso é.
Trasladeime a Londres hai pouco
de outro... asentamento humano.
Si? De cal?
Podemos falar en privado, anxo?
Suponse que vos teño que observar.
Tranquila.
Podemos contarlle todo o que falemos logo.
Xenial, grazas.
Non sei como fixestes para estar ao mando todo este tempo.
Non creo que estivésemos.
E Gabriel? Que fai ese anxo aquí?
Jim está arriba no seu cuarto.
Díxenlle que pechamos os mércores.
E supoño que á inspectora Axente
enviárona verificar o milagre de 25 lazaris
que efectuamos a outra noite sen querer.
Medides así os milagres.
Polas veces que poderías traer a alguén dos mortos.
Temo que ese anxo de aí
logo se vai decatar
de que lle mentín ao ceo sobre o milagre.
Só temos que conseguir que Nina se namore de Maggie.
Un bico impresionante e xa.
- Teño un plan. - Xenial. As chaves.
Non queres escoitar o meu plan? Ou ir en tren?
As chaves, por favor.
- Rematastes? - Si.
Nada do que preocuparse.
E non lle interesarán
os namoramentos dos humanos, non?
A algúns membros do corpo de policía
- agrádanlles. - Si.
Si, dende logo. Sobre todo...
Maggie e Nina, as de en fronte. Si.
Na Terra os humanos temos un dito:
"Só podes saber
se a xente está namorada esperando uns días."
Os humanos somos estraños, e funciona así.
Si, xa o sabía.
Pregúnteme o que queira se ten dúbidas
sobre o amor, inspectora Axente.
Eu estarei aquí á fronte da libraría
mentres el vai no meu coche a Escocia.
- Perdoe. - Que? Estou ocupada.
Si, xa o vexo.
Preciso facerlle unhas preguntas sobre a súa vida amorosa.
Fóra, agora mesmo.
Ben... imos a Edimburgo.
GRAN BRETAÑA
CAPÍTULO 3: SEI A ONDE VOU
BOS PRESAXIOS
Dos xornais confidenciais de A. Z. Fell...
10 DE NOVEMBRO DE 1827
...volume 603. Querido diario:
O mes pasado, Crowley mais eu estabamos en Edimburgo
e el insistiu en visitar un camposanto á medianoite.
Dixo que atopara algo
que me ía gustar:
unha estatua do arcanxo supremo.
É exactamente igual.
É Gabriel, sen dúbida.
É asombroso.
Cres que o sabe?
Seguro que vén admiralo,
marabillarse coa súa beleza.
Creo que hai alguén aquí.
Este é meu, desgraciados.
Non son horas de enterrar a ninguén.
Teño unha pa.
Se seguides aquí en dez segundos, usareina convosco.
Cáesme ben.
Ti sigue ao teu.
Isto non é bo.
Iso depende dende onde o mires.
Para ti non é bo, para min é excelente.
Ao meu bando vaille encantar o roubo de cadáveres.
- Permíteme presentarme. Son... - Inglés.
...o señor McFell.
Pensei que debería advertirte
de que desenterrar cadáveres...
A ver, está mal.
O corpo xa non lle vale.
É só para que a súa familia chore.
Bótoche unha man co teu cadáver?
Decidín ensinarlle a esta moza os erros que cometía.
Non é doado.
Se te pilla o garda, págalo coa vida.
Non é polo perigoso que é. Non sabes que está mal?
Só sei que hai un cirurxián en Newington
que dá cartos por un cadáver fresco coma este.
Non tes que facer isto. Poderías vender libros.
Non sei ler nin teño unha tenda.
Podes tecer logo.
Tecer! Unha idea brillante.
Non recordo ben onde deixei o meu tear.
Granxeira.
Non deixarías o tear na granxa?
Neste recuncho é onde durmimos as dúas.
- Estás ben, Wee Morag? - Mellor ca nunca.
Intento manternos con vida.
Non lle fago dano se xa está morto.
Podes meter a moral polo cu, señor McFell.
Tróuxenche algo.
Veña, eu xa comín. Polo asado.
Patacas con manteiga. Dous cachos de pudin con marmelada.
Es unha mentireira, Elspeth McKinnon.
E un anxiño.
Xa.
Que hai no barril?
Non, dime que non, por favor.
Claro que si.
Un cadáver ben fresco.
Foi só esta vez.
Pódennos dar sete ou incluso oito libras por un bo
e coller un cuarto nunha pensión, non coma o último.
E non irás con fame para a cama.
Vas ir ao inferno.
Certo.
Un pracer coñecerte, Wee Morag.
- Veña! - Hai un cadáver roubado aí.
ARENQUES ADOBADOS
Isto é malvado.
Gústame o malvado!
Pero é malvado? Precisa os cartos.
É irrelevante. Eu estou ben.
Ti es maligno, temo.
Mais a xente pode escoller.
Non poden ser uns santos
a non ser que teñan oportunidade de ser malvados.
Ela é malvada.
Iso só funciona se empezas con todos igual.
Non podes comparar a alguén coma ela con alguén que naceu nun castelo.
Non, iso é o bo.
Canto máis abaixo comeces,
máis oportunidades tes.
Elspeth ten tódalas oportunidades
porque é moi pobre.
- Iso é unha tolemia. - Non, é inefable.
Agora si que si.
Moito mellor.
Que facemos?
Poñemos música clásica que segue sendo música clásica.
Anxo, que estás a facer?
Nada. Levámonos de marabilla.
Sinto cando conduces o Bentley por baixo do límite de velocidade.
- Seguro que non podes. - Podo.
- Así que písalle. - Vale, vale.
Síntoo moito.
Parece que non quere.
Que é iso? Unha lambada de viaxe?
Non.
O meu coche non fai ese ruído. Que lle fas?
- Nada. - Fixécheslle algo ao coche,
podo sentilo.
Non sei de que falas.
O meu coche non é amarelo. Nunca foi amarelo,
e non o vai ser agora.
Pono coma antes!
- Pero é bonito. - Non! Se non o pos como estaba,
vou ter que vender libros.
Ata vou ter que doalos.
Algunha novidade de Gabriel?
Non.
Non hai novas do noso maldito inimigo, Lord.
Non?
- Avisádeme cando saibades algo. - Claro, Lord Belcebú.
Non cres que sería agradable
que che dixesen que fas un bo traballo?
- No inferno? - Si.
Estou contento cando non me condenas
ao pozo do xurro por anoxarte.
O día que non me envían alí é un bo día.
Mentres ninguén me arrinque a lingua por falar de máis.
Cando ninguén me envía ao pozo da xurra
nin me arrinca a lingua por falar de...
Estou falando de máis?
Vasme arrincar a lingua outra vez?
Tanto me ten. Está calado.
Claro.
Atópaste ben?
Queres ir ao pozo do xurro?
É a gravidade.
É algo que ocorre cando deixas caer os obxectos.
Atráense cara a abaixo
porque a Terra é moi grande.
Por que?
A verdade, non me lembro.
Parecía unha boa idea cando todos falabamos diso.
As cousas quedan onde as deixas,
non se moven?
Pero non quedan onde as poño.
Caen.
Menos as moscas, que marchan.
Ben visto.
Ben, o plan. Operación Emparellamento.
Vou esperar ata que as dúas estean preto do toldo.
Logo vén unha chuvieira súbita,
resgárdanse da choiva, chocan,
míranse aos ollos e chimpún.
- Chimpún? - É o plan.
Si.
Xa non sei xogar co tempo.
Chegamos con gran pesar ao destino de Elspeth.
Estaba decidido a frustrar o seu terrible plan.
Doutor Dalrymple?
Señor Dalrymple, membro do colexio de cirurxiáns.
Cirurxián, non doutor.
Lamento informar que isto non son arenques adobados.
- Temo que debo insistir... - Que queredes?
Veña, señor Dalrymple, non é unha neurocirurxía.
Se cadra debería lavar as mans.
Vai estar de moda nuns anos.
É gracioso, señor...
- Doutor. Non son cirurxián. - Claro, doutor.
Faría falta un milagre para non vender ese corpo acabado de desenterrar.
Meu Deus.
Hai algo que cheira acre.
É unha broma?
Síntoo moito, señor Dalrymple.
Que mágoa, debe ser unha noite cálida.
Isto non me serve.
Estaba ben cando... Como é posible?
Sabe que? Déixollo a metade de prezo.
Non che dou nin un penique por este caldo.
Podía sacarlle os dentes.
A xente paga bastante por unha dentadura.
Sacade esta cousa noxenta de aquí.
Fuches ti, non si?
Unha bendición imprevista.
Impórtache?
Vou.
Fixen algo bo.
Non quero que Elspeth volva con outro cadáver.
Hai que acabar coa demanda e tamén coa oferta.
O doutor mais eu estariamos
moi agradecidos se puidésemos quedar
e falar do seu traballo.
Cun bo whisky.
Doutores,
apetécelles unha copiña mentres falamos do meu traballo?
Comprar os cadáveres é horrible,
pero intento ensinarlles aos estudantes anatomía e fisioloxía.
Non pense que me agrada, doutor McFell.
O problema é que non hai asasinos abondos.
- Perdoe? - Aforcan aos asasinos.
Tanto ten se os usamos a eles.
Unha idea excelente, máis asasinos! Brindo por iso.
Se tanto precisa os cadáveres, por que non vai cavar
en vez de que o fagan os pobres e desesperados?
Fala en serio?
Non pretenderá que perda o meu valioso tempo
coándome en camposantos a altas horas
arriscándome á forca en vez de ensinar, estudar e salvar vidas.
Aí ten razón.
Ambos son médicos.
Que é iso na súa opinión profesional, doutor?
Na miña opinión profesional,
iso parece ser...
Iso parecer ser un...
Ti que cres?
Iso é un pé. Así que un pé non é.
Aí quería chegar. Se vostedes non o poden identificar,
que van facer os meus alumnos?
Quiteille este tumor a un neno de nove anos.
Vaia.
E está...?
Por iso precisamos unha provisión constante de cadáveres.
Temos que cortalos. Sen cortar, non aprendemos,
e se non aprendemos moito máis,
como diantre imos gañar a batalla contra atrocidades coma esta?
Tento salvar vidas e aprender aos alumnos.
Ou acabo sendo un cabaleiro
ou me condenan como resurrecto e me colgan dunha corda.
O RESURRECTO
Boas.
Permítame presentarme.
Son o que se diría un xornalista.
Dígame.
Este é o pub do Resurrecto?
Debe ser un deses xornalistas de investigación.
Son.
Que podo facer por vostede? E que quere beber?
Nada.
Só vin para descubrir toda a verdade da canción misteriosa
que se pon soa na gramola do seu establecemento.
Comezou o ano pasado.
Cónteme máis.
- Era un venres á tarde... - Fantástico!
Para o que os aficionados da tinta chamamos "atmosfera",
estaba por casualidade este tipo entre os presentes?
Veñen centos de persoas cada semana. Non me vou lembrar dun...
Pois si.
Lémbrome del.
- Estaba só? - Non.
Con quen estaba?
Non sei, con outro masón.
Un masón?
A ver, el tamén é masón, non? Estaba sentado con outro.
Veñen a miúdo. Hai un albergue ao lado.
Pero é a primeira vez que vexo un cun traxe gris elegante.
Tiña un alto cargo ou algo?
Antes si.
QUEN ERAN OS RESURRECTOS?
- Non quero a túa axuda. - Tiñas razón.
Roubar cadáveres alivia o sufrimento humano.
Iso é bo.
Esta vez podo axudar.
Non me fío de ti. Non sei que fixeches,
pero fixeches aquilo.
Dilles iso ás pobres almas que non irán ao ceo
porque os seus corpos están cortados en cachos.
Non é así como...
O ceo non é para tanto.
Verdade? Xa cho dixen.
Si.
Dixeches que me axudarías. Un cadáver e saímos das rúas.
Vale, axúdoche porque é o que fan as amigas,
- pero non está ben. - Esa é a actitude.
Como estaba a dicir, polgares arriba.
A desenterrar moitos cadáveres.
Deime conta dos erros dos meus actos
e decidín axudar a Elspeth e Wee Morag
na súa nobre causa de reducir o sufrimento humano.
Estiven a examinar mecanismos mortais de seguridade no camposanto.
Que enxeñoso.
Tropezas con este cable e...
bum.
Os ricos poden permitirse estes chismes
para que non desenterren os familiares
e os pobres teñen que achantar.
Paréceche ben iso?
- Estás ben aí abaixo? - Case o temos, Morag.
É terra fresca, boa de cavar.
Morag!
Obviamente, o disparo do canón
alertou os vixiantes.
Os vixiantes.
Se cadra paseime un pouco co buraco.
Vouna salvar.
Sei que non está permitido,
pero é culpa miña.
E non podería soportar que esa rapaza...
Podo curala. Non, é o que hai que facer.
Non tolero ningunha discusión...
Que estás...?
Demasiado tarde.
Podedes ir buscar o carro?
Para que?
Poderíame equivocar, pero creo
que lle vai levar a Wee Morag ao señor Dalrymple.
- Pero... - Pero que?
Deixo que podreza mentres morro de fame?
É o que queres que faga?
Porque dende logo non é o que Wee Morag querería.
Non, claro que non.
É só que...
É diferente cando é alguén que coñeces, non si?
Admítoo, non é caldo.
Ela nin quería ir ao camposanto.
Só quería coidar de min.
VELENO DE LÁUDANO
Pero fíxoo, non?
Está fresco e san.
- Que che parecen cinco libras? - Cinco libras?
Os corpos frescos valen sete ou oito libras.
Podes ir petar noutras portas a ver se che dan máis por ela.
Eu douche cinco.
Cinco.
Aí tes. Cartos manchados de sangue.
E en que o vas gastar?
- Xenebra? - Viño.
Para un brinde.
Xa estamos.
Ola, Elspeth.
Sinto moito... o da túa amiga.
Cousas que pasan.
- A xente morre. - Si, verdade?
Comprei unha botella de viño coa ganancia.
A xenebra é rápida. O viño é elegante.
Para brindar por Wee Morag.
Brindamos por ela e marcho.
Usade estes cartos para enterrarme
onde ningún macabro me poida desenterrar.
Marchas? A onde marchas?
Xunta Wee Morag.
Podemos brindar por ela?
Non! Por que fixeches iso?
Mataraste.
- Estou rexo coma un boi. - Non preciso láudano para matarme.
Nada de morrer! Xa abonda.
Nada de morrer!
Nada de morrer! Morrer está...
Está...
mal!
- Crowley! - Non!
Parezo unha cabra?
Rincho!
Flor de Escocia
Cando volveremos ver
Os teus semellantes?
Veña, vamos, mans á obra. Anxo, di algo
que a convenza de que a pobreza é marabillosa e que paga a pena vivir.
Vivir non paga a pena e monstros coma min hante desenterrar.
Teño que pararte. Crowley...
Onde estás?
Nin te atrevas a pisarme!
Véxote. E ti, gran...
Son pequeno, non?
Vale, podo facelo.
Impresionantes vistas.
Non fai falta que fagas nada disto.
Si que fai!
Aí estás!
Cometiches un gran pecado!
Intentar suicidarte é...
A ver, nin falar!
Se te atreves a intentar acabar coa túa vida de novo,
estarás condenada para sempre.
- A non ser... - A non ser?
A non ser... Canto tes na carteira?
- Eu? - Canto, doutor McFell?
Unhas 90 guineas.
Iso abondará. Dállas.
As virtudes da pobreza...
Vaina alcanzar un canón do camposanto
ou vana colgar se non se suicida antes. Eh!
Dálle os cartos, anxo!
Pero que vou facer con 90 guineas?
Compra unha granxa e sé boa.
Non vale aparentar ser boa.
Sé boa de verdade.
Prometo selo, prométoo.
De verdade?
A min váleme.
Veña, xa está, lisca.
Láudano!
Última vez que fago iso.
- Onde estás? - Estou aquí.
Fuches moi amable, Crowley.
- Salvaches esa rapaza... - Amable non!
Ía ata arriba de láudano.
Non son responsable dos meus actos.
Meteraste en problemas.
Seguro que xa se decataron alá abaixo.
Mais fixeches unha moi boa acción.
Faime caso, se o inferno se decatase deste espectáculo, xa estaría...
Xa estaría...
Esa foi a última vez que vin a Crowley durante un tempo.
Perdoade.
Odio molestar, pero algún de vós ten por casualidade
un móbil que poida usar?
Estás tolo perdido?
O móbil, por favor. Non teño todo o día.
E fun educado.
Que medo.
Que vas facer se dicimos que non?
Non teño saldo.
Só o uso para o Twitter e o Grindr.
Moi amable.
Agora preciso algo de privacidade.
Ola. Gustaríame que chamases
o teléfono da miña libraría.
Teléfono. Está no escritorio.
Libraría de Fell. Non temos o que busca.
- E non llo venderiamos igualmente. - Creo que atopei algunhas pistas.
Lémbraste da estatua de Gabriel
no camposanto de Edimburgo?
Estouna mirando agora.
Bo traballo.
De verdade o cres?
Crowley, lémbraste do doutor Dalrymple?
- O que comprou... - O corpo de Wee Morag.
Non un doutor, un señor, si. Que lle pasou?
Abandonou Edimburgo en desgraza.
Logo suicidouse. E hai un pub co seu nome.
Non te podes encariñar moito cos humanos.
Non, supoño que non.
Non vendiches ningún libro, non?
Nin o primeiro.
Ben.
- A pista? - Certo.
Acabo de descubrir información vital.
Gabriel visitou
o establecemento en cuestión
- na compañía de... - Quen?
Non sei. Alguén.
Pero non estaba só.
Iso é unha pista, non?
Creo que vai pasar. O toldo dunha nova era.
- Vémonos. - Claro.
Benditos sexades.
E o voso móbil.
E o Twitter e o Grindr, sexan o que sexan.
O meu móbil.
Gustábache máis como estaba antes?
Non. Fixeses o que fixeses, grazas.
Vale, choiva. Podo crear choiva.
Só quería dicirche
que non sei que pasou a outra noite.
Podemos falar?
Non temos nada que falar.
Creo que si.
Estás anoxada. Parece que é culpa miña.
Non sei que che pasa, pero non fun eu quen nos pechou a outra noite.
Fermosas gotas de choiva.
- Por que estás anoxada comigo? - Non estou anoxada contigo.
Non é por ti.
Como non contestaba, Lindsay cre que teño un amorío.
- E eu canseime. - Non é xusto.
Eu nunca... Marchou a luz.
Veña, baixo o toldo.
Choiva forte de verdade.
Non temos... o que dixo a túa parella.
Xa sei que non.
- Déboche unha desculpa. - Non, é que...
Eu nunca...
Non son esa clase de persoa.
Xa o sei. Non son o teu tipo.
Non tes nin idea.
Si, isto funciona.
Carafio! Arre demo!
Puido saír mellor.
Houbo chimpún?
Jim, teño que dicir
que o chimpún non foi o resultado desta tempestade.
Virá unha tempestade,
escuridade e grandes tormentas,
e os mortos sairán das tumbas e volverán camiñar pola Terra.
E haberá grandes lamentos.
Continúa.
Cada día máis preto.
De que estamos a falar?
Quen son? Que me pasou?
Queda aquí.
Non lle abras a porta a ninguén.
PECHADÍSIMO
Shax?
Onde estás?
Perdoa, sabes...?
Tes a Gabriel agochado na librería, non, Crowley?
Perdoa, tío, só intento...
Belcebú non está conforme.
Belcebú? Non está conforme?
Sempre é unha raioliña de sol!
Non está nada conforme.
Belcebú sabe que o anxo o está agochando.
- Non o sabe. - Por que estás tan seguro?
- Porque non pode. - Por que non?
Porque non está alí! Non vou xogar a isto.
Non son estúpida, Crowley. Déixame entrar.
Diso nada. Déixasme pasar?
Está aí.
Iso cres? Sorpréndeme que non viñeses por aquí botar unha ollada.
Non podo cruzar o limiar.
Que mágoa que non poidas.
Podes mirar o que queiras dende aí.
Se cadra ves un arcanxo.
Boas, clienta.
Escoita, cando non hai auga quente
e dúas luces amarelas na caldeira, que significa?
Si, acostuma pasar. Tes que xirar
a chave negra e a mangueira prateada.
- Un... - Podo atopalo.
Se non podo pasar...
Non hai nada que eu poida facer.
...Belcebú e o consello escuro
e todas as forzas do inferno declararán a guerra.
Contra min?
Contra o teu amigo.
- Onde vai, por certo? - Facendo o inventario, no soto.
Non tes idea dos problemas que causas, verdade?
Non. Ou si. Ou... non.
Direiche algo, Jim, ou Gabriel, se estás aí dentro.
Se lle ocorre algo a Azirafel por culpa disto...
Si?
Tanto ten. É demasiado tarde para iso, non?
Sempre é demasiado tarde.
Subtítulos: María Suárez Seijas
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños