ANTYKWARIAT – RZADKIE KSIĄŻKI
DOSTAWCA KSIĄG DLA SZLACHTY
CZEKOLADA JIMA KUBEK JIMA
„KAWA ALBO ŚMIERĆ”
Lepiej nie patrz.
Mówiłam. Robisz lepszą kawę, jak jesteś szczęśliwa. To widać.
Jestem szczęśliwa.
To pewnie znowu Lindsay.
Mój związek to moja sprawa.
Oczywiście.
Chyba że wpływa na moje samopoczucie i smak pitej kawy.
Fajnie.
Ktoś ma poczucie humoru. Albo fetysz.
W każdym razie wywołuje uśmiech.
Podwójne americano z mlekiem owsianym i syropem orzechowym.
Na twojej buźce nie wywołał, moja droga.
Otwierać! Policja!
No witam.
I jak?
Pani władzo.
Zgadza się.
Jestem ludzką policjantką.
Tak sądziłem.
Naprawdę?
Wspaniale.
Fakt, jestem.
Doskonale. A...
- Jak mogę pomóc? - No cóż,
jako ludzka policjantka
mogę cię dyskretnie obserwować bez wzbudzania podejrzeń.
- Rzeczywiście. - Świetnie.
Mogę poobserwować ze środka?
Straszny tu hałas.
- Nic nie słyszę. - Zapraszam.
Herbatki?
Tak?
Ludzki policjant nie odmówiłby herbaty.
Zatem poproszę.
To się pije.
Chyba po prostu na nią popatrzę.
- Śmiało. - Wspaniale.
Zawsze mawiam,
że herbata lepiej wygląda, niż smakuje.
Niedorzeczne.
Dlaczego nie pojedziesz pociągiem? Uwielbiasz pociągi.
A to kto?
Ludzka policjantka.
Wpadła na herbatkę.
No witam.
- Pani konstabl. - Inspektor.
To mundur konstabla.
Inspektor Konstabl. Tak się nazywam.
Oczywiście.
Pierwsza wizyta na Ziemi?
Tak. Niesamowite, prawda? Tylko...
Właściwie nie.
Oczywiście jestem na Ziemi
od 200 lat.
Tamto potwierdzenie było pomyłką,
która dowodzi, że jestem człowiekiem.
Oczywiście.
Zapewne chodziło o pierwszą wizytę w Londynie.
Zgadza się.
Niedawno przeniesiono mnie do Londynu
z innej... ludzkiej osady.
Z której?
Pogadajmy na osobności.
Nie! Mam cię obserwować.
Bez obaw.
Powiemy ci, o czym rozmawialiśmy.
Świetnie. Dzięki.
Nie wiem, jakim cudem wciąż jesteście u władzy.
A jesteśmy?
Gdzie Gabriel? Co tu robi ten anioł?
Jim jest w sypialni na górze.
Myśli, że księgarnie są zamknięte w środy.
A inspektor Konstabl zapewne
ma zweryfikować cud o mocy 25 łazarzy,
który przypadkowo uczyniliśmy.
Mierzycie siłę cudów tym,
ile razy mogą kogoś wskrzesić?
Obawiam się, że tamten aniołek
szybko się zorientuje,
że okłamałem niebo w sprawie tego cudu.
Wystarczy, że Nina poczuje tę całą miłość do Maggie.
Jeden całus i gitara.
- Mam plan. - Świetnie. Kluczyki.
Nie chcesz posłuchać? Albo pojechać pociągiem?
Proszę o kluczyki.
- Gotowe? - Tak.
Nie masz się czym martwić.
Nie interesujesz się może
zakochanymi ludźmi?
Niektórzy policjanci mają
- takie hobby. - Tak.
Interesuję się. Zwłaszcza...
Maggie i Niną z naprzeciwka?
My, ludzie na Ziemi, mamy takie powiedzenie.
„Miłość widać
dopiero po kilku dniach”.
Bo ludzie są dziwni i tak to działa.
Tak, wiem przecież.
Wal śmiało, jeśli masz inne pytania
na temat miłości, inspektor Konstabl.
Będę się zajmował księgarnią,
gdy on odwiedzi moim autem Edynburg.
- Przepraszam. - Tak? Jestem zajęta.
Widzę.
Muszę spytać o pani życie uczuciowe.
Precz.
No to do Edynburga.
ANYT RUK
ROZDZIAŁ 3: WIEM, DOKĄD ZMIERZAM
DOBRY OMEN
Poufne zapiski A.Z. Fella.
10 PAŹDZIERNIKA 1827
Tom 603. Drogi pamiętniku.
Zimą 1827 roku Crowley i ja byliśmy w Edynburgu.
Nalegał, abym odwiedził miejscowy cmentarz o północy.
Natknął się na coś,
co miało mnie rozbawić.
Posąg samego Najwyższego Archanioła.
Przygnębiająca precyzja.
Gabriel pełną gębą.
Niesłychane.
Myślisz, że wie?
Pewnie tu bywa
i zachwyca się własną urodą.
Ktoś tu chyba jest.
Ten jest mój, dranie.
Dziwna pora na pochówek.
Mam szpadel.
Macie dwie sekundy, zanim wam nim przyłożę.
Lubię cię.
Rób swoje.
Niedobrze.
To zależy od punktu widzenia.
Dla ciebie klops, dla mnie wspaniale.
U mnie lubią hieny cmentarne.
- Pozwól, że się przedstawię. Jam... - Anglik.
Pan McFell.
Muszę cię ostrzec,
że wykopywanie ciał...
Tak nie wolno.
Już go nie używa.
Tylko bliskim się przydaje do płaczu.
Pomóc ci z tymi zwłokami?
Postanowiłem pokazać tej młodej osóbce, że zbłądziła.
Niełatwa praca.
Można za to zawisnąć.
Nie chodzi o to. Nie wiesz, że to grzech?
Wiem tylko, że w Newington jest chirurg,
który sporo mi za tego trupa zapłaci.
Nie musisz tego robić. Możesz zostać księgarzem.
Kiepsko czytam i nie mam lokalu.
No to możesz tkać.
Tkać! Genialny pomysł.
Gdzie ja postawiłam krosno?
Rolnictwo.
Zostawiłaś krosno na farmie, nie?
W tym zaszczanym zaułku śpię ja i moja towarzyszka.
- W porządku, Morag? - Jak nigdy.
Byle jakoś przeżyć.
Trupom krzywdy nie zrobię.
Wsadź se pan te swoje prawidła.
Przyniosłam ci coś.
Śmiało, ja już jadłam. To pieczony kurczak.
Ziemniaczki z masłem. I dwie porcje puddingu z marmoladą.
Jesteś kłamczuchą, Elspeth McKinnon.
I aniołkiem.
Tak.
Co jest w beczce?
Powiedz, że tego nie zrobiłaś.
Oj, zrobiła.
Świeżuteńkie zwłoki.
Tylko ten jeden raz.
Dostaniemy z siedem czy osiem funtów.
Wynajmiemy porządny pokój. Nie jak ostatnio.
Już nie pójdziesz spać głodna.
Trafisz do piekła.
To prawda.
Miło było cię poznać, Morag.
- Dalej! - W beczce jest wykopane ciało.
MARYNOWANE ŚLEDZIE
To niegodziwe.
Mnie w to graj.
Ale czy na pewno? Potrzebowała forsy.
To nie ma znaczenia. Jestem dobry.
Ty natomiast, niestety, zły.
Ale ludzie mają wybór.
Nie dostąpią jednak świętości
bez okazji na stanie się niegodziwymi.
A ona jest niegodziwa.
To ma sens, gdyby wszyscy mieli równe szanse.
Nie porównuj jej do kogoś, kto się wychował w zamku.
No nie. Ale to dobrze.
Im niżej zaczynasz,
tym więcej masz możliwości.
Elspeth ma ich mrowie,
bo jest uboga.
- Oszalałeś. - Nie, to niewymowne.
Radzisz sobie.
O wiele lepiej.
Co robimy?
Włączamy muzykę klasyczną, która nią pozostaje.
Aniele, co robisz?
Nic. Świetnie się dogadujemy.
Wiesz, że czuję, jak jedziesz zgodnie z przepisami?
- Na pewno nie. - Naprawdę.
- Gaz do dechy. - Dobrze już.
Przykro mi.
On chyba nie chce.
A ty co? Jesz słodycze?
Nie.
Mój wóz nie wydaje takiego dźwięku. Co robisz?
- Nic. - Zrobiłeś coś autku,
czuję to.
Nie wiem, o co chodzi.
Mój wóz nie jest żółty.
Nigdy nie był i teraz też nie będzie.
Cofnij to!
- Tak jest ładnie. - Nie jest! Jeśli tego nie cofniesz,
zacznę sprzedawać książki.
Albo rozdawać.
Jakieś wieści o Gabrielu?
Nie.
Nic o naszym przeklętym wrogu, pani.
Nie?
- Chcę wiedzieć od razu. - Oczywiście, Belzebubie.
Nie byłoby czasem miło usłyszeć,
że wykonujesz świetną robotę?
- W piekle? - Ano.
Mnie wystarczy, że mnie nie wtrącasz
do dołów z gnojem.
Dzień bez dołów to dzień udany.
Jak dzień bez wyrwania języka za paplanie.
Dzień bez gnoju
i z całym językiem to...
Mówię za dużo?
Znowu wyrwiesz mi język?
Mam to gdzieś. Ucisz się.
Jasne.
Wszystko w porządku?
Chcesz do gnoju czy nie?
To grawitacja.
Tak się dzieje, jak przedmioty się przyciągają.
Wszystko leci w dół,
bo Ziemia jest tu największa.
Dlaczego?
Szczerze mówiąc, nie pamiętam.
Na etapie planów wydawało się to dobrym pomysłem.
Wszystko zostaje na miejscu,
nie odlatuje.
Właśnie nie zostaje.
Spada.
Z wyjątkiem much. One latają.
Trafna obserwacja.
Oto plan. Operacja Gołąbeczki.
Zaczekam, aż znajdą się w pobliżu markizy.
Potem wywołam ulewę,
one się schowają, wpadną na siebie,
spojrzą sobie w oczy i... Zium.
- Zium? - Taki plan.
No.
Wieki nie sterowałem pogodą.
Z ciężkim sercem dotarliśmy do celu podróży Elspeth.
Pragnąłem pokrzyżować jej potworny plan.
Doktor Dalrymple?
Pan Dalrymple, chirurg.
Nie jestem lekarzem.
Z przykrością informuję, że to nie są marynowane śledzie.
- Nalegam... - Czego chcecie?
Panie Dalrymple, przecież to proste!
Sugeruję umyć ręce.
Za kilka lat wszyscy będą je myć.
Zabawne, panie...
- Doktorze. Nie jestem chirurgiem. - Oczywiście. Doktorze.
Uniemożliwienie sprzedaży tych świeżych zwłok wymagało cudu.
O rety.
Pachnie jakby... dojrzale.
Czy to żart?
Bardzo mi przykro, panie Dalrymple.
Szkoda. To przez ten upał.
To się nie przyda.
Przecież jak go wyjęłam...
No to za pół ceny.
Ani pensa nie dam za tę zupę.
Można wyłowić zęby.
Komplet jest sporo wart.
Zabierzcie stąd tę maź.
To twoja sprawka?
To niespodziewane błogosławieństwo.
Pozwolisz?
Dobrze.
Zrobiłem coś dobrego.
Nie chcę, żeby przytachała tu kolejne ciało.
Załatwię i popyt, i podaż.
Pan doktor i ja będziemy wdzięczni
za możliwość rozmowy
na temat pańskiej pracy.
Może przy dobrej whisky?
Panowie.
Może pomówimy o mojej pracy przy skromnym napitku?
Skupowanie zwłok jest okropne.
Ale tak uczę studentów anatomii i fizjologii.
Mnie też się to nie podoba.
Ale morderców jest za mało.
- Proszę? - Morderców się wiesza.
Lud ma ich gdzieś.
Świetny pomysł. Więcej morderców! Wypiję za to.
Dlaczego nie wykopuje pan ciał sam,
tylko wyręcza się ubogimi i zdesperowanymi?
Poważnie?
Chyba pan rozumie, że mój czas można spożytkować
nie na skradanie się po cmentarzach
i ryzykowanie stryczkiem, a na nauczanie, badania i ratowanie ludzi?
Ma sens.
Jesteście lekarzami.
Co panowie sądzicie na ten temat?
W mojej opinii
to wygląda...
To wygląda...
Jak myślisz?
To jest stopa. Więc to coś innego.
Właśnie. Jeśli wy, mądrzy panowie, nie wiecie,
to co mają powiedzieć studenci?
Usunąłem tego guza siedmioletniemu chłopcu.
O rety.
Czy on...
Dlatego potrzebujemy stałych dostaw zwłok.
Musimy je ciąć, by się uczyć,
bo jak inaczej mielibyśmy
wygrać walkę z takimi potwornościami?
Próbuję tylko ratować ludzi i uczyć.
Albo zostanę rycerzem,
albo powieszą mnie jako wskrzesiciela.
WSKRZESICIEL
Dzień dobry.
Pragnę się przedstawić.
Jestem tak zwanym dziennikarzem.
Proszę mi powiedzieć.
Czy to pub Wskrzesiciel?
Dziennikarz śledczy, jak mniemam.
Owszem.
Jak mogę pomóc? Co do picia?
Nic.
Pragnę tylko zbadać sprawę
tajemniczej piosenki, która sama się włącza w tym przybytku.
To trwa już rok.
Proszę o fakty.
- To był piątkowy wieczór. - Wspaniale!
A dla ubarwienia tak zwanej „atmosfery”,
czy był tam może ten jegomość?
Obsługuję setki ludzi tygodniowo. Nie zapamiętam byle...
Cóż, tak.
Pamiętam go.
- Był sam? - Nie.
A z kim?
Nie wiem, mason jak mason.
Mason?
Chyba jest masonem? Siedział z innym.
Często tu bywają, loża jest nieopodal.
Pierwszy raz widziałem masona w fantazyjnym, szarym garniturze.
To jakaś szycha?
Kiedyś tak.
KIM BYLI WSKRZESICIELE?
- Nie chcę twojej pomocy. - Miałaś rację.
Wykopywanie ciał łagodzi ludzkie cierpienie.
To dobry uczynek.
Tym razem mogę pomóc.
Nie ufam ci. Nie wiem, co zrobiłeś,
ale to twoja sprawka.
Powiedz to duszom, które nie pójdą do nieba,
bo ich ciała ktoś posiekał na kawałeczki.
Nie do końca tak...
Nie wszystko, co mówią o niebie, to prawda.
No nie? Mówię ci.
Tak.
Miałaś pomóc. Jedno ciało i mamy dach nad głową.
Pomogę ci, bo tak robią przyjaciele.
- Ale to nadal nie w porządku. - Brawo.
Ja tam zachęcam.
Kopcie, ile wlezie.
Pojąwszy me błędne myślenie,
postanowiłem pomóc Elspeth i Morag
w dążeniu do ograniczenia ludzkiego cierpienia.
Sprawdziłem śmiercionośne zabezpieczenia obecne na cmentarzu.
Jakże pomysłowe.
Zahaczysz o drut i...
Bogatych stać na te dynksy,
którymi chronią ciała krewnych,
a biedni muszą sobie radzić.
Nie ma w tym nic złego?
- Wszystko w porządku? - Już prawie, Morag.
Świeżutka ziemia, można kopać.
Morag!
Oczywiście wystrzał
zaalarmował strażników.
To strażnicy.
Może trochę przesadziłem z tą dziurą.
Ocalę ją.
Wiem, że jest to niedozwolone,
ale to wszystko moja wina.
Nie zniosę, jeśli to dziewczę...
Mógłbym ją uzdrowić. Nie. Tak należy postąpić.
Nie przekonasz mnie...
Co ty...
Za późno.
Skoczy któryś po wózek?
Po co?
Może się mylę,
ale Elspeth zabiera chyba Morag do pana Dalrymple'a.
- Ale... - Ale co?
Ma zgnić, gdy ja będę głodować?
Tego chcesz?
Bo ona by nie chciała.
Skądże.
Tylko...
Jest inaczej, jak się kogoś zna, nieprawdaż?
Tym razem to nie zupa, fakt.
Nie chciała nawet iść na ten cmentarz.
Zrobiła to z troski o mnie.
LAUDANUM – TRUCIZNA
No i ci pomogła.
Świeże zwłoki.
- To co, pięć funtów? - Pięć?
Świeże zwłoki chodzą po siedem, nawet osiem.
Popytaj po sąsiadach, może dadzą więcej.
Ja dam ci pięć funtów.
Pięć funtów.
Proszę. Krwawa forsa.
Na co ją wydasz?
- Gin? - Wino.
Wzniosę toast.
Jesteśmy.
Witaj, Elspeth.
Przyjmij moje kondolencje.
Zdarza się.
- Ludzie umierają. - To prawda.
Za zarobione pieniądze kupiłam dobre wino.
Gin upija szybko, wino – elegancko.
Wznieśmy toast za Morag.
Potem zniknę.
Te pieniądze wystarczą na pochówek
w miejscu, z którego mnie nie wykopią.
Gdzie chcesz zniknąć?
Dołączę do Morag.
Wzniesiemy ten toast?
Nie! Po co to zrobiłeś?
Umrzesz.
- Zdrów jak ryba. - Zabiję się i bez tego.
Nie. Dość już umierania.
Wystarczy!
Dość umierania! Umieranie...
Umieranie jest...
złe!
- Crowley. - Nie.
Czy brzmię jak koza?
Kwiecie Szkocji
Kiedy ujrzymy
Podobnych Tobie?
Dobra, do roboty, aniołku. Powiedz coś,
przekonaj ją, że ubóstwo jest niewymownie cudowne i że warto żyć.
Życie jest nic niewarte, a potwory takie jak ja i tak cię wykopią.
Muszę ci przerwać. Crowley...
Gdzie jesteś?
Nie waż się na mnie nadepnąć!
Widzę cię, ty wielki...
Skurczyłem się, nie?
Dobra, dam radę.
Wspaniały widok.
Crowley, nie ma potrzeby...
Jest!
Tutaj jesteś!
Potwornie zgrzeszyłaś!
Próba odebrania sobie życia...
No tak nie wolno!
Jeszcze raz odwal taki numer,
a będziesz przeklęta na wieki.
- Chyba że... - Chyba że co?
Chyba że... Ile masz w portfelu?
- Ja? - Ile, doktorze McFell?
Około 90 gwinei.
Powinno wystarczyć. Daj jej.
Cnoty ubóstwa...
Zginie od pocisku z pułapki
albo ją powieszą, jeśli sama ze sobą wcześniej nie skończy.
Daj jej pieniądze, aniele!
Co mam kupić za 90 gwinei?
Kup farmę i bądź dobra.
Nie tylko pozornie.
Naprawdę dobra.
Obiecuję, że będę dobra.
Na pewno?
Mnie to wystarczy.
No dobra, sio, koleżanko.
Laudanum!
Ostatni raz to robię.
- Gdzie jesteś? - Tutaj jestem.
To miłe z twojej strony, Crowley.
- Uratowałeś ją... - Tylko nie „miłe”!
To przez laudanum.
Nie odpowiadam za swoje czyny.
Wpadniesz w kłopoty.
Na dole musieli to zauważyć.
Właśnie zrobiłeś bardzo dobry uczynek.
Gdyby w piekle się dowiedzieli, już byłbym...
Byłbym...
Potem nie widziałem Crowleya przez długi czas.
Przepraszam.
Panowie wybaczą, ale czy któryś z panów
mógłby mi użyczyć telefonu?
Do reszty cię, typie, pogięło?
Proszę o telefon. Nie mam całego dnia.
Ładnie poprosiłem.
Tak się boję.
A jak ci odmówimy, to co?
Ja mam pustą kartę.
I tak używam tylko Twittera i Grindra.
Bardzo miło z twojej strony.
Poproszę też o odrobinę prywatności.
Cześć. Chciałbym, żebyś zadzwonił
na telefon w mojej księgarni.
Telefon. Jest na biurku.
Księgarnia. Możemy nie mieć tego, czego szukasz.
- I tak nic byśmy ci nie sprzedali. - Mam nowe wskazówki.
Pamiętasz pomnik Gabriela
na cmentarzu w Edynburgu?
Stoję przed nim.
Dobra robota.
Tak sądzisz?
Crowley, pamiętasz doktora Dalrymple'a?
- Tego, który kupił... - Ciało Morag.
Nie był lekarzem. Co z nim?
Opuścił Edynburg w niełasce.
Potem się zabił. Nazwali po nim pub.
Ludzie, nie przywiązujcie się tak.
Właśnie.
Nie sprzedałeś żadnej książki, prawda?
Ani jednej.
Dobrze.
- A wskazówka? - Tak.
Odkryłem ważne informacje.
Gabriel rzeczywiście odwiedził
ten przybytek
- w towarzystwie... - Kogo?
Nie wiem. Kogoś.
Ale nie był sam.
To ważna wskazówka, prawda?
To już czas. Nastanie markizowa era. Do później.
- Do później. - Jasne.
Bądźcie błogosławieni.
Twój telefon.
Wraz z Twitterem i Grindrem, czymkolwiek są.
Mój telefon.
Wolałeś tamten?
Nie. Cokolwiek zrobiłeś, dziękuję.
Dobra. Deszcz. Umiem wywołać deszcz.
Chciałam powiedzieć,
że nie wiem, co się wtedy stało.
Możemy pogadać?
Nie mamy o czym.
Mamy.
Jesteś zła i myślisz, że to moja wina.
Nie wiem, co się dzieje, ale to nie ja zatrzasnęłam drzwi.
Cudowne kropelki.
- Nie wiem, o co się złościsz. - Nie złoszczę się.
Nie chodzi o ciebie.
Lindsay myśli, że mam romans, bo jej nie odpisywałam.
- Nie radzę sobie. - To nie w porządku.
Nigdy bym... Nie było prądu.
No dalej, pod markizę.
Popadaj porządnie!
Nie mamy... Lindsay się myli.
Wiem o tym.
- Jestem ci winna przeprosiny. - Nie jesteś. Tylko...
Nigdy bym...
Nie jestem taka.
Wiem. Nie jestem w twoim typie.
Jesteś, i to jak.
To działa.
No ja cię chrzanię!
Mogło pójść lepiej.
Było zium?
Można stwierdzić, Jim,
że akurat ta nawałnica nie wypaliła.
Nadejdzie nawałnica,
mrok i potężne burze,
a umarli opuszczą swe groby i znów będą chodzić po Ziemi.
Słychać będzie wielki lament.
Kontynuuj.
Z każdym dniem jest coraz bliżej.
O czym mówimy?
Kim jestem? Co się ze mną stało?
Zostań tu.
Nie otwieraj nikomu drzwi.
BARDZO ZAMKNIĘTE
Shax.
Gdzie jesteś?
Przepraszam. Wiesz może...
Gabriel ukrywa się w księgarni, prawda?
Wybacz, stary, próbuję...
Belzebub nie jest zadowolona.
Belzebub? Niezadowolona?
A zawsze taka wesolutka.
Poważnie.
Wie, że anioł go tam ukrywa.
- Nie wie. - Skąd ta pewność?
- Nie może. - Dlaczego nie?
Bo go nie ukrywa! Nie będę grać w te gierki.
Nie jestem głupia, Crowley. Wpuść mnie.
Nie ma mowy. Odsuń się.
On tam jest.
Dziwne, że nie wpadłaś się rozejrzeć.
Wiesz, że nie mogę przekroczyć progu.
A ja nie mogę cię zaprosić.
Patrz sobie z zewnątrz.
Może zobaczysz archanioła.
Witaj, klientko.
Słuchaj, jak nie ma ciepłej wody
i na bojlerze świecą dwie żółte kontrolki, to co?
Zdarza się.
Odkręć czarny zawór z pętelką.
- Taki... - Znajdę.
Wpuść mnie, bo...
Nie mogę tego zrobić.
...Belzebub i mroczna rada
oraz wszystkie siły piekła ruszą na wojnę.
Ze mną?
Z twoim przyjacielem.
- Gdzie on jest? - Robi inwentaryzację. W piwnicy.
Nawet nie wiesz, jak bardzo mieszasz, co?
Nie. Albo tak. Albo nie.
Coś ci powiem, Jim. Albo Gabriel, jeśli gdzieś tam jesteś.
Jak przez ciebie Azirafalowi stanie się krzywda...
Tak?
Bez znaczenia. I tak już za późno.
Zawsze jest za późno.
Napisy: Konrad Szabowicz