To może puścisz jakiś swing?
Coś nowoczesnego.
Byle nie bebop.
Idealnie.
Chciałbym podwieźć, ale nie mam czasu.
Ktoś na pewno się zatrzyma.
Dziwne.
Tak mi przykro.
Naprawdę muszę... Nie!
Będzie pan aniołem, jak mnie podwiezie.
Zepsuł mi się samochód i padł telefon.
Tylko do miasta, tam jest warsztat.
Jasne. To zapraszam.
Jest pan kochany. A już się poddałam.
- Dziękuję. - Proszę.
Wiedziałam, że nie oprzesz się komuś w opałach.
Co za kupa złomu.
Normalny demon by je wymienił gdzieś w latach 90.
Kim ty jesteś?
Azirafal, prawda?
Były anioł Bramy Wschodniej?
Wszystko wiesz.
Owszem.
Shax.
Były demon z Działu Przyjęć.
Obecnie pełnomocnik i ambasador piekła w tym zakątku planety,
zastąpiłam Crowleya.
Crowley ma Gabriela, prawda?
Nie wiem, o czym mówisz.
Tylko tak ma to sens.
Crowley ukrywa Gabriela.
Pomyliłaś mnie z kimś.
Nie pojmuję tylko, dlaczego ryzykuje dla ciebie unicestwieniem.
Nie wyglądasz na jego typ.
Mogę powiedzieć piekłu.
Crowley nie ma Gabriela. Gdzie by go umieścił?
No i Gabriel go nienawidzi.
- Ciebie też. - Ja...
Nie wiem, gdzie jest, ale nie z Crowleyem.
- Nie? - Nie.
Wiesz co?
W ostatnich 90 latach
ktoś wspominał, że ty i Crowley jesteście parą.
Wtedy jakoś nie wierzyłam.
Biedny Furfur.
Myślał, że się na tobie wybije.
Teraz robi w Zamówieniach.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Ani gdzie jest ten cały Gabriel,
o którym nigdy nie słyszałem.
Tu wysiądę.
- To szczere pole. - I dobrze.
Już mi powiedziałeś, gdzie jest.
Nie. Niby jak ci powiedziałem, gdzie jest Gabriel?
Właśnie to zrobiłeś.
ROZDZIAŁ 4: AUTOSTOPOWICZKA
DOBRY OMEN
LONDYN – 1941
Jeśli bomba spadnie tutaj,
trzeba by prawdziwego cudu, abyśmy to przeżyli.
To miłe z twojej strony.
- Przestań. - Naprawdę.
Raz, że bez papierologii.
Książki.
Zapomniałem. Wszystkie książki.
Wszystkie w kawałkach przez...
Mój mały demoniczny cud.
Do domu?
Witaj! Tragicznej wieczności.
Chcielibyśmy przeprosić za oczekiwanie i warunki, ale nie przeprosimy.
Głowa do góry, mogło być gorzej.
I będzie.
Zsyp numer cztery i na dół. Nędznej wieczności życzę.
- Następny. - I jeszcze więcej
tragedii.
Następny.
Dość. Idę się napić.
Zaczekacie.
- Przepraszam. - Dokąd on idzie?
- Przepraszam. - To...
Witaj! Tragicznej wieczności.
Chcielibyśmy przeprosić za oczekiwanie i warunki, ale nie przeprosimy.
Głowa do góry, mogło być gorzej.
I będzie.
Moje usta.
Nie do wiary.
Ciężki dzień?
Nie, świetny.
Rano obsługiwałem 52 gości o imieniu Otto.
Jeśli chcesz się stąd wydostać,
to chyba chcą kogoś przenieść
z Przyjęć do Pokus.
Nie radzę sobie w tej śliskiej strukturze.
Zawsze mnie zatyka.
Mam znajomości na górze.
Mogę im szepnąć słówko.
Naprawdę?
Gdybyś usłyszał jakieś plotki,
że jakiś demon czyni dobro,
daj mi znać.
Załatwię ci rozmowę z Czarną Radą.
Zrobisz to dla mnie?
Pewnego dnia, a ten dzień może nigdy nie nadejść,
poproszę cię o przysługę.
Jasne.
Wiesz,
to było naprawdę miłe.
Zamknij się.
Mogę ci się jakoś odwdzięczyć.
- Na pewno. - Jesteśmy kwita.
Mam interes do załatwienia.
Dostawę ognistej wody.
TYLNE WEJŚCIE
DAMY Z CAMELOTU
Teatr. Brawo!
Sofokles, Szekspir.
- Lubisz? - To rozwija.
Skoro o tym mowa,
czas na dostawę radości z czarnego rynku.
Całych butelek. O mocy 80%.
Nie powinno nas tu być.
Zawsze dokładnie wszystko sprawdzam.
Mam rozkazy Luftwaffe,
bombardowali wschodni kraniec Londynu.
Tak. To ma coś wspólnego z tym gnojem Crowleyem.
Co takiego?
To pan Crowley namieszał.
Crowley?
Mówili coś o demonicznych interwencjach,
- zanim bomba spadła na kościół. - Kto?
Crowley i jego przyjaciel księgarz, pan Fell.
Taki zniewieściały typ. Fejgełe.
Momencik. To się stało w kościele?
I Crowley tam był?
W kościele, na świętej ziemi?
Powiedzcie mi...
wszystko.
Wszystkie potłuczone?
Nie miałeś powietrza w oponach?
Coś ty narobił, baranie?
Zaparkowałem obok miejsca, na które spadła bomba, pani H.
Nie mów tak do mnie, bezczelny draniu.
Zapłaciłam ci za 40 butelek i chcę je dostać.
Co za dzień!
Rozbijasz moją whisky.
Ogrzewanie padło.
Dziewczyny nie wyjdą na scenę, bo jest tak cholernie zimno.
A na domiar wszystkiego
dzisiejszy magik został aresztowany za dezercję.
Aż mnie...
Chętnie pomogę
w imieniu mojego przyjaciela.
Sztuka prestidigitatorstwa nie jest mi obca.
Zrobimy tak.
Udzielę wam tymczasowej licencji na powrót na Ziemię
jako zombie przez 24 godziny.
- Jako zombie? - Zombie, tak.
Żywe trupy. Jeśli udowodnicie,
że demon Crowley
i pan Fell, który z waszego opisu
wydaje się aniołem, nie tylko się znają,
ale aktywnie współpracują,
zwolnię was z kary piekła i potępienia.
A jeśli ten anioł, pan Fell,
użyje na nas swojej niebiańskiej mocy?
Bez obaw. Od niedawna mam uprawnienia do blokowania cudów.
Poradzę sobie. Ale jeśli nie chcecie, wasz wybór.
Inaczej czeka was to.
Nie on. To Astaroth. Przyniósł mi pilota.
Pajęczyna?
Cierpliwości, to skomplikowane.
Kommandant Glücks!
Przejdzie przez układ pokarmowy pająka
i zostanie wydalony,
by wrócić jako mucha z głową nazisty. I tak w kółko.
Jak długo?
Już sprawdzam.
Wieczność.
Jeśli wolicie wykorzystać tę dobę jako żywe trupy,
podpiszcie tutaj. Inaczej sio, pajączki.
Cóż.
Co zrobić, gdy znajdziemy dowód?
Obrócić kamień.
To mnie przyzwie.
Co wtedy?
Zbiorę dowód za pomocą tego nowoczesnego urządzenia.
Jako nowi członkowie szeregów nieumarłych doświadczycie
żądzy krwi, którą będziecie musieli zaspokoić.
W tym celu należy spożyć żywy ludzki mózg.
By przeżyć.
Jakieś pytania?
Dobrze.
Opowiem wam historię
Ku ducha pocieszeniu
Jak w Burton-Tees robili
Zawody w pierdzeniu
Cor. To będzie coś warte?
Ja spróbuję.
Przepraszam bardzo.
Powiem to.
Umieram z głodu.
Opowiem wam historię
Ku ducha pocieszeniu
Jak w Burton-Tees robili
Cóż.
To chyba obiad.
Impreza przyciągnęła całkiem spory tłum
A zakłady stawiano na panią...
To nie było nieprzyjemne.
Zgadzam się.
Jakby kurczak.
Albo siekana wątróbka.
Kto by pomyślał, że mózg może być tak...
Nogi rozstawia, mięśnie napina
Zwycięskiego bąka przeciągle zaczyna
Z początku Chopinem lirycznie rozczula
A końcowe dźwięki to „Boże, chroń króla”
Odbił mi się. Wybaczcie.
Tędy.
Musi być w księgarni.
POD BRUDNYM OSŁEM
Brawo za załatwienie tematu.
Nie musisz mi dziękować.
Po to są przyjaciele.
Wiesz, że dziś wieczorem wystąpisz na scenie na West Endzie?
West End, West End
To nie miejsce dla amatora.
Rozmawiasz z aniołem, który oszukał Nefretete
jednym ziarnkiem kminku i trzema muszelkami.
Nowoczesna magia profesora Hoffmana.
„Dla pana Fella”. Czyli mnie. „Wspaniałego ucznia”.
Musimy wiedzieć, o czym rozmawiają.
Umiem czytać z ruchu warg.
Daj to.
Śmiało.
Jestem samotnym żołnierzem niecierpliwie oczekującym
dam z Camelotu. Zaskocz mnie.
No.
No dalej, panie Brytyjczyku.
Zachwyć mnie swoim cudem.
Pozwolę sobie tylko
na jeden maleńki cud,
by rozgrzać publiczność i siebie.
Na przykład
zmienię zwykłą rzepę w kałamarz.
Ale wszystko inne,
co zrobię na scenie,
zawdzięczam umiejętnościom iluzji.
Mam tu sześć pensów.
I ćwierćpensówkę.
Jeśli zamknę dłoń w pięść,
na krótką chwilę...
Co on mówi?
Mówi...
- „Banan”... - Banan.
- „Ryba”... - Ryba.
- „Goryl”... - Goryl.
- „Sznurowadło”... - Sznurowadło.
„Szczypta gałki muszkatołowej”.
„Banan, ryba, goryl, sznurowadło, szczypta gałki”.
A teraz...
Moneta zniknęła.
Rety.
Niezwykłe dokonanie.
Nie mam zielonego pojęcia, jak to zrobiłeś.
To działa tylko z bliska.
Musisz dać czadu.
No tak. Masz rację. Oczywiście.
Potrzebujesz czegoś nowego. Dramatycznego.
Nie da się gdzieś
kupić sztuczek?
Niby jest sklep Willa Guildstone'a.
Ale tylko dla profesjonalnych magików.
Ty, mój pogromco Nefretete,
wystąpisz na scenie West Endu.
Jeśli to nie czyni cię profesjonalnym magiem,
to już nie wiem.
To cudowne, proszę pana.
- Znasz pan to? - Nie.
Poproszę, chętnie zaprezentuję.
Naprawdę świetny gadżet, dwa szylingi i sześć pensów.
Szukamy czego innego.
Ma szokować.
Jak te piękności.
Tak. Widzisz, mam dar do...
Wrodzoną zręczność.
Może to?
Nazywamy to „koszmarem profesora”.
Biorę długą linę,
średnią...
Już do pana podchodzę.
I krótką.
Zbieram jedne końce,
potem drugie.
Odrobinę ciągnę.
Rozciągają się do tej samej długości.
Długa lina jest równa średniej,
a krótka pozostałym dwóm.
To długa lina.
Wyróżnia się.
Gra świateł. Długa,
średnia i krótka.
Idealne dla utalentowanego amatora jak pan.
Utalentowany amator?
Wieczorem występuję na West Endzie.
W Windmill Theatre o 20.30.
Dziękuję bardzo.
Szukam czegoś z rozmachem.
Klimatycznego.
Takiego.
ŁAPANIE KULI
O nie.
Obawiam się, że to nie dla pana.
A to?
Nie, znalazłem już gwóźdź programu.
- Ile kosztuje? - Nie rozumie pan.
Dwanaście osób zmarło, wykonując to.
Lata temu sprzedałem zestaw Chińczykowi.
Zginął. Nie chcę powtórki z rozrywki.
- Ile? - Na pewno?
Na pewno jesteś pewien?
Tak. Ile?
Dwa funty i 10 szylingów.
Do tego 4,15 za broń.
Ale trzeba mieć pozwolenie.
Już mam.
Co?
Mam derringera w księgarni,
w wydrążonej księdze,
na wypadek tarapatów.
Za dużo czytasz.
Siedem funtów
i jeden, dwa, trzy, cztery, pięć szylingów.
Pańskie życie jest warte dużo więcej.
A więcej niż 27 funtów i pięć szylingów?
Będzie na pana.
Ostrzegałem. Musiałby się wydarzyć cud, żeby to się udało.
Pan handluje sztuczkami.
Cuda proszę zostawić nam.
Nie rozumie pan.
Gdzie jesteśmy?
Proszę. Trzeba mieć nerwy ze stali.
I rękę stabilną jak skała.
Wszystko mam.
Proszę sobie pooglądać zestawy kieszonkowe.
Zaraz pana obsłużę.
Potrzebuje pan niezawodnego strzelca.
Kogoś, komu pan ufa.
Inaczej pan zginie.
Mam kogoś takiego.
Przynajmniej tak mi się wydaje. Przepraszam na chwilę.
ŚMIESZNE SYGNETY
Ty strzelaj. Ja złapię kulę.
Zrobię to, co trudniejsze.
Jesteś demonem, na pewno umiesz strzelać.
Zrobię to.
Ale jak się nie uda,
przekroczymy limit jednego cudu.
Po co nam papierologia?
Przepraszam.
Sztuczne uszy są po dwa szylingi.
To moje prawdziwe uszy.
Przepraszam.
Bierzcie, co chcecie.
Na mój koszt.
Drodzy państwo?
Proszę.
Proszę pana!
CUDOWNY FELL
Przed państwem mistrz zmyłek,
tajemniczy artysta i cudotwórca.
Powitajmy tego, który opiera się śmierci.
Niesamowity pan Fell!
Idź.
No dalej!
To były Damy z Camelotu.
To ci dopiero.
Pewnie sobie myślicie:
„Co ten człowiek robi na scenie?
Zadziwi i oszołomi nas wszystkich
prestidigitatorstwem i iluzją?”.
Streszczaj się!
Odpowiedź brzmi... Tak.
Aby was zadziwić,
poproszę o pomoc
dżentelmena z widowni.
Czy ktoś zna się na broni palnej?
Pan.
Wygląda pan na kogoś z pewną ręką.
Poprosimy pana na scenę.
- Sygnet. Wyślij sygnał. - Sygnał.
Zanim... Dziękuję bardzo.
Zanim zaczniemy,
- musimy... - Gdzie?
...sprawdzić, czy magia dzisiaj działa.
Cuda zostały zablokowane.
Co my tu mamy?
Zwykła rzepa.
W mgnieniu oka
ŁAPANIE KULI
i na waszych oczach
zmieni się w kałamarz.
Dziękuję.
W co on, u licha, gra?
- Mówiłeś, że jest magikiem. - Bo jest.
Jeszcze raz.
Z rzepy
w kałamarz.
Czasami
trafia się uparta rzepa.
Przejdźmy do głównego wydarzenia.
Dziś
zaryzykuję życiem, by wykonać sztuczkę
zwaną łapaniem kuli.
Oklaski dla tego zupełnie obcego człowieka.
- Moje cuda nie działają. - Moje też nie.
Zechce pan
wziąć ten karabin?
Dziennikarze już są zaintrygowani.
- Drogi panie. - Mam was.
Proszę wziąć tę kulę
i załadować karabin.
Bardzo ostrożnie.
DOWODY
To proste.
Celuj w usta.
Ale strzel tuż obok ucha.
Mam to wcisnąć?
Nie strzelałeś nigdy?
Niezbyt.
Proszę
załadować pocisk.
Tak jest.
Broń naładowana!
Dziękuję.
Panie i panowie,
mój ochotnik
na mój sygnał
strzeli mi prosto w głowę.
W tej straszliwej chwili
spróbuję złapać kulę
zębami.
Jest pan gotów?
Na mój sygnał
proszę strzelić.
Gotowy?
Cuda zablokowane.
Cel.
Jak mu strzeli w twarz, będzie kaszana.
I to nie z papierologią, ale z poskładaniem go.
No dalej!
Pal!
Co do...
Dziękuję!
Bez papierologii.
Dziękuję.
Wychodźcie, na litość boską.
Dobrze poszło?
Oczywiście.
Kolejny sukces u boku anioła.
Proszę.
No proszę. Co my tu mamy?
Znamy się?
My nie, ale my tak, nieprawdaż?
Tak?
Co? Przecież mnie znasz.
Ten sam legion.
Przed upadkiem.
Wątpliwa bitwa na równinach niebios?
Pamiętasz?
Pamiętam, jak ruszałem na bitwę.
Ale ciebie nie kojarzę.
- Przykro mi. - Byłem tuż obok ciebie.
Robiliśmy razem masę rzeczy.
Wskakiwałeś mi na plecy jak małpka... Nieważne.
Pamiętasz czy nie, to bez znaczenia.
Jako przedstawiciel
najwyższych władz piekła informuję,
że złamałeś piekielny kodeks,
obcując i współpracując z aniołem,
Cudownym Fellem, czyli...
Azirafalalą.
PRZEWODNIK PO ANIOŁACH
Azirapa...
Azifalalem.
Azirafalem.
Czysty przypadek. Byłem tu,
poprosił o ochotnika.
Cudowne łapanie kuli
wymaga udziału zaufanego asystenta i powiernika.
Skąd pan ma tę książeczkę?
Mogą ją mieć tylko zawodowi magicy,
tacy jak ja.
Dostaliśmy ją od sprzedawcy zaraz po waszym wyjściu.
Dał nam ją w ramach ostatniego życzenia.
Wy nie żyjecie.
To żywe trupy.
Obecnie agenci piekła.
Nie próbuj sztuczek.
Ktoś z wielką władzą
nałożył półgodzinną blokadę cudów na cały teatr.
- Kto taki? - Ja! A niby kto?
No dalej.
Crowley.
- Idziemy? - Nie. To absurd.
Absurdem jest to, że robisz, co chcesz, i włos ci z głowy nie spada,
a demony takie jak ja przez setki tysiącleci
nie doczekają się awansu.
Nie tym razem.
Rankiem zjawi się po ciebie legion.
Ciesz się ostatnią nocą.
Co z naszą umową?
- Wolność od potępienia. - Absolutnie.
Możecie iść.
Nie możesz nas tak zostawić.
Zrób z nas żywych ludzi.
Nie, punkt 17.
Nieodwołalne życie wieczne na Ziemi.
Jako zombie. Przyznano.
Może być fajnie.
Dziękuję, Wasze Maleficjencje.
Oto zdjęcie Crowleya i Azirafala.
Masz swoją audiencję.
Ponoć są wakaty w Pokusach.
Owszem, są.
Ale ty tu zostaniesz.
Moment, to nie...
Ale...
Ale jak?
Nałożyli blokadę. Widziałem, jak wkładasz to z powrotem.
Po co mi cuda, skoro uczył mnie
sam wielki profesor Hoffman?
Wystarczą magiczne słowa.
Banan, ryba, goryl, sznurowadło,
szczypta gałki muszkatołowej. I...
Ważne, że wtedy się udało.
Jesteś okropnym magikiem.
Damy sobie z tym spokój?
Być może tak będzie najlepiej.
Wiedziałem, że mnie uratujesz.
Zawsze to robisz.
Kazałeś sobie zaufać.
Zaufałeś.
Mogłeś odejść.
Gdybyś naprawdę był tak zły, jak mówisz,
- odszedłbyś. - Nie.
To właśnie wasz problem. Wszystko jest dla was czarno-białe.
A kolory czasem się zlewają.
Może rzeczywiście są tam jakieś
odcienie szarości.
Ciemnej szarości.
Ja wolę bardzo jasną szarość.
PIEKŁO
OBECNIE
Z czym przychodzisz?
Na litość szatana, znasz mnie.
Mam spotkanie z Belzebubem.
Z czym przychodzisz?
Shax, demon piątego domu,
pełnomocnik i ambasador bezmiaru piekła.
Do Belzebuba.
Nie ma cię na liście.
O co chodzi?
Wpuść mnie do Belzebuba
albo poprzestawiam ci narządy i powieszę je na ścianie
w ramce.
Może być.
Shax. Demon piątego domu.
Jakie wieści?
- Anioł udał się do Edynburga. - Jaki anioł?
Wiesz który.
Piesek Crowleya.
- Dlaczego Edynburg? - Nie wiem.
Może żebyśmy myśleli, że Gabriel tam jest.
Może Crowley chce, żeby anioł podsunął nam
taką myśl. Może...
Może jest w Edynburgu.
- Nie ma go. - Dlaczego nie?
Bo jest w księgarni.
Gabriel jest w księgarni?
- Jesteś pewna? - Tak.
Dziękuję, Shax.
Dobra robota.
Tak?
Skoro zlokalizowaliśmy Gabriela, co robimy?
Opracujemy plan.
Mam już plan.
Wezmę legion demonów i zaatakujemy księgarnię,
zabijając wszystko, co stanie nam na drodze.
Schwytamy Gabriela i złożymy go w darze
u stóp szatana, naszego pana.
Można wejść do księgarni bez pozwolenia?
Teoretycznie nie.
Ale daj mi legion najlepszych żołnierzy,
a zobaczę, co da się zrobić.
To szansa, na którą czekałam.
Żeby było jasne, niniejszym upoważniasz mnie
do szturmu na księgarnię
i oblegania jej legionem demonów,
aż upadnie i schwytamy archanioła,
i do niszczenia wszystkiego, co stanie nam na drodze.
Nie.
Nie upoważniam cię.
Rozkazuję ci to zrobić.
Masz tam być.
Na Ziemi.
Poprowadzisz atak na księgarnię.
Na czele armii potępionych.
Chętnie.
Nie zaciągnął pan hamulca.
Wracaj na miejsce.
GDYBYŚ MIAŁA CHOĆ TROCHĘ SZACUNKU DO SAMEJ SIEBIE, NIE WYSZŁABYŚ.
NIE SKOŃCZYŁAM MÓWIĆ. CO ZA EGOISTKA.
Tutaj jesteś! Martwiłem się, że coś ci się stało.
Skądże. Za mną spokojna podróż.
Bez przygód.
Takie wieści lubię.
Wszystko w porządku z...
Tak. Śpiewał sobie.
Pewnie śpi. Słyszałem chrapanie.
Tęskniłeś za mną?
Na pewno.
Z pewnością.
Jakieś nowe wskazówki dotyczące tajemnicy zaginionego archanioła?
Niezupełnie, a nawet jeśli,
to jeszcze nie rozgryzłem sprawy.
Ale jestem na dobrej drodze.
Z pewnością.
Przy okazji,
akcja z markizą i ulewą zakończyła się niepowodzeniem.
- Proszę? - No wiesz,
w sprawie Niny i Maggie.
- Zawiodłem. Działaj. - Rozumiem.
Zatem czas na comiesięczne Zebranie
Kupców z Whickber Street.
Ugościsz ich?
Oczywiście. I gwarantuję,
że to będzie niezapomniana noc.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger