Veño requisar uns demos.
- Xa. - Teño autorización de Belcebú.
Podo iniciar unha invasión demoníaca en Londres.
Demos?
Quero os peores.
Quero o peor do peor. Quero asasinos.
Vale, e cantos?
Dez mil demos.
Perdoa, pensei que dixeras 10 000.
XUNTANZA DA ASOCIACIÓN DE COMERCIANTES DA RÚA WHICKBER
- De verdade vas facer isto? - Abofé.
Podo mirar?
Que oportuno.
Preciso que o leves contigo á noite.
É moi importante.
Preciso músicos na xuntanza mensual da Asociación de Comerciantes
da rúa Whickber esta noite.
Espero verte alí co teu clavecín.
Non, grazas.
Haberá bocadillos.
Fun a unha reunión hai dez anos.
Estiveron a leriar das luces de Nadal
e censuraron o uso indebido dos apóstrofos
nos carteis dos escaparates.
De ningunha forma iría hoxe á noite.
Xa vexo.
Moi ben.
Non me queda outra.
Teño na parte de atrás da libraría
un anuario de Doutor Who de 1965.
Non hai ningún anuario de Doutor Who de 1965.
O primeiro data de 1966, e foi publicado...
En setembro de 1965.
O anuario de 1965 non se imprimiu por problemas na BBC.
A miña copia de proba é a única que se coñece.
Déixasme vela?
Se vas á xuntanza cun cuarteto de músicos,
dareicho.
- Que fixeches? - Non imos falalo.
Deches un libro.
Tiña que facelo.
Maggie mais Nina dependen de min,
pero aínda non o saben.
Mil demos escuálidos?
Estamos no inferno.
Teño autorización de Belcebú.
Como se tes autorización de Satanás, querida.
Non hai, non os podo mandar.
Podo crear un malestar maligno e insidioso.
Por que ía querer un...?
Cincocentos. Debe haber cincocentos soldados de infantaría.
Para que?
Atacar unha libraría.
Non llo digas a ninguén, pero se cadra loitamos cos anxos.
Podo darche cen.
- Que...? - Acaba de baixar a 70.
Cólloos.
Boas. Que podo facer por vostedes?
É pola xuntanza de comerciantes desta noite.
Hoxe non podo ir baixo ningunha circunstancia.
É o meu aniversario de voda
e vou levar a miña amada esposa a cear.
Teño unha primeira edición
do Experto na mesa de xogo de S. W. Erdnase.
Ten a primeira edición?
Era a copia de Erdnase.
Firmouno co seu nome real.
E ten notas.
- Canto vale? - Non está á venda.
Porén,
se vén á xuntanza esta noite,
estaría disposto a prestarllo.
Direille á esposa que me xurdiu algo.
Tráiaa tamén.
Prométolle que será unha noite estupenda.
Boas, señora Cheng.
Hai unha xuntanza esta noite.
Dos comerciantes?
Acudirei co señor Cheng. A que hora?
Ás 18:30.
Que teña un bo día!
Saúdos.
Escoitádeme, lexións do inferno.
A nosa misión...
Perdoa?
Que foi?
Unha lexión ten uns 6000 demos.
Si, xa o sei.
Hoxe á noite efectuamos o ataque.
Cunha ousadía nunca antes vista, única no seu...
Si, que?
Tecnicamente, somos unha micronésima parte dunha lexión.
Xa o sei, pero o que nos falta en número
compensámolo con ferocidade e...
- Terror? - Non.
Xa me perdín.
Ferocidade e "perigocidade".
Nós somos demos e eles non son máis que humanos desgraciados.
Logo non imos contra os anxos?
Díxonos que iamos contra os anxos.
Quen dixo iso?
Furfur. É certo?
Imos á Terra,
a Londres,
atacar unha libraría.
Señor Fell, falo inglés.
Levo 15 anos vivindo aquí.
Ben...
Un segundiño.
Se é pola xuntaza dos comerciantes,
podo ir, pero só ata as 19:00, que é cando temos máis traballo.
Si, ás 18:30. Vémonos alí.
Asegúrasnos que non vai haber anxos?
Porque algúns anxos son uns infames ben perigosos.
Pódennos destituír para sempre.
O que che podo asegurar,
meu rei,
é que se me interrompes unha vez máis,
arrepentiraste para sempre.
Entendido?
Falas tódalas linguas do mundo.
- E eu tamén. - Si.
E que pasa co francés?
Aprendino polas malas.
Fun ás clases nocturas do monsieur Rossignol en 1760.
Non tes tía, ela non ten xardineiro e el non ten unha pluma.
Mais entendíchesme.
Porque levas 250 anos a leriar
sobre a pluma de túa tía imaxinaria.
Bravo.
- Que? - Bo espectáculo.
Xuntanza da asociación esta noite ás 18:30 na libraría,
invitación totalmente normal sen intencións ocultas.
Van falar das luces de Nadal? Porque teño algo que dicir.
- Si. - Alí estarei.
Nunca organizou unha xuntanza.
- Por que agora? - É impredicible.
Descubriu obrigacións cívicas.
Levades tempo xuntos?
- Quen? - Como parella.
Non, non é a miña... Diso nada.
Pois de verdade que o parece.
- Fochicastes hai pouco. - Non.
Tes marido? Mozo? Poslle os cornos ao libreiro?
Ten moi bo corazón como para que lle poñan os cornos.
- É só un anxo que coñezo. - Se ti o dis.
Mais a vida amorosa doutras persoas
sempre parece máis sinxela que a nosa.
Marchamos ao anoitecer.
Proporcionarémosvos máscaras aos que non vos poidades camuflar.
Usaremos o gran transportador...
Que? Que pasa?
O gran transportador non funciona.
Teremos que usar o pequeno, un de cada vez.
Ou as escaleiras.
Ides polas escaleiras.
CAPÍTULO CINCO: O BAILE
BOS PRESAXIOS
Queres unha copa?
Estou traballando.
E teño unha xuntanza que preparar.
Por que non agardas dentro?
- Gústache agardar dentro. - Non creo.
Tes un arcanxo con amnesia agochado na libraría.
Onte preocupábame que espertase.
E se lembra quen é? E se está finxindo?
Podería aniquilarme. Se Gabriel te aniquila, quedas...
- Aniquileito? Aniquilido? - Aniquilado, creo.
Mira que es parvo.
Non hai perigo ningún. Xa non é xa sabes quen.
A ver, si que é, pero...
Pensaches en falar con el?
Vou falar con el.
MENÚ DE HOXE
A CHAVE ESTÁ NA TETEIRA. NON INTENTES CHAMARME.
ESTAREI COA MIÑA IRMÁ.
IMPÓRTALLE ALGUÉN MÁIS CA ELA MESMA
Merda!
Fágase a luz.
Ola, Gabriel.
Xenial.
- Pero son... - Si, si. Non, non.
Non, es Jim.
Está todo ao teu gusto?
Si, o señor Fell foi moi amable.
Si, verdade? É sorprendente,
porque a última vez que vos vistes
intentaches destruílo.
Non me lembro diso.
Non, Jim?
O señor Fell tampouco se lembra.
El non estaba alí.
- Non estaba? - É longo.
Pero eu estaba alí.
E lembro con total claridade
a túa mirada, arcanxo Gabriel,
ao dicirlle ao meu amigo
que pechase a puta boca e morrese!
E non me gustou nada.
Non creo que fose eu,
pero síntoo moito.
Espero non causar moitos problemas.
Máis malas novas para ti, pequeno Jimmy.
Fas que arrisque toda a súa existencia por ti.
Ai, meu Deus. Síntoo moito.
- Podo facer algo? - Si.
Xa sabes,
saltar pola fiestra.
Vale.
Para!
Baixa de aí.
Se de verdade non es el,
que es?
Son... Síntome
coma unha casa baleira.
- Unha casa? - Unha casa na que viviu alguén
durante moito tempo, pero agora marchou,
mais a casa sabe onde estaban as cousas,
coma cando recordaba como comezou todo.
Cando chegaches, dixeches que viñeras
porque planeaban facerche unha cousa horrible.
Daquela lembrábaste, lémbrate agora.
Dóeme recordar.
A miña cabeza non vale para iso.
Xa o sei. Faino igual!
Non teño memoria.
E onde está a túa memoria?
Nunha caixa de mistos.
Non, saqueina primeiro.
- Sacaches a memoria dunha caixa? - Si.
Saqueina, púxena na caixa, tróuxena aquí
- e está... - Si?
...por tódalas partes.
De que máis te lembras?
Se volve pasar, parecerá un problema
- institucional. - Que?
Non o sei, só estou...
Xa.
Mirando onde non hai mobles.
Queres un chocolate quente?
O RESURRECTO MISTOS DE SEGURIDADE
Que descubriches do milagre?
Estou intentando verificalo,
pero só se pode saber se alguén está namorado esperando uns días.
Os humanos son raros, e funciona así.
Xa o sei. Algunha pista sobre Gabriel?
Claro. Ben,
na libraría non está. Iso conta como pista?
- Só está Azirafel. - O traidor.
Si, parecía moi...
traizoeiro.
E o seu amigo rosmón, Crowley.
- O demo. - Iso explica o de rosmón.
E o seu... axudante?
Pero creo que non o vin.
O seu axudante?
- El non ten axudante. - Non?
Perdoe, non sei por que dixen iso.
Ten?
Non coñecemos...
Algúen con algo de...
- libros? - Non.
Ese é Azirafel. Gústanlle os libros.
Si, claro.
- Si? - Non sei se axuda,
pero nun momento, o señor Fell e o señor...
É dicir, o traidor e o demo,
tiveron unha reunión secreta.
E?
- Que? - Que dixeron?
Non escoitei.
Dixeron que era privado.
Grazas.
- Es moi amable. - Non mo agradezas.
E non o son.
Ninguén te crería.
- A que andas? - Facendo sitio
para o que ten que pasar.
Tramas algo, podo cheiralo.
- Que planeas? - Espera e verás.
Espera e verás? Sabes o que amola iso?
Si. Se vas quedar aquí e queixarte,
podes ir mirar se Nina e Maggie
están en camiño.
Non sei por que me invitou, señor Fell.
É comerciante de Whickber, señora Sándwich,
- e un pilar da comunidade. - Serei logo.
É a hora de máis trasfega
e hai que atender os clientes.
As señoritas xa saberán que facer.
Se vostede o di.
Nunca preguntei, pero que fan exactamente?
Válense por si mesmas.
Como dixo o goberno.
Dixo que che dixese que a xuntanza da Asociación de Comerciantes é xa.
- Nunca as perdo, agora vou. - Sen problema.
E os asentos que deixei para a xuntanza?
- Non valen. - Como?
Teriámolos que mover ao comezar o baile.
Deixámolos para logo.
Baile?
Un nome gracioso para un café.
Estaba todo collido. Que foi?
- Lembrar... - A xuntanza.
- Non vou ir. - Tes que ir.
Non teño, non.
A miña parella, Lindsay, escribiume,
e agora é a miña exparella.
Paso de falar do demo de luces de Nadal,
así que vou á casa, vou beber e chorar nun piso baleiro.
- Non o fagas. - Por?
Se cadra non é seguro, pasa algo.
Algo vai mal.
A maioría das cousas van mal.
Pero agora vén en vagas.
Como a resaca.
- Marcho. - Aí estarás segura.
El non deixará que che pase nada.
Por unha vez fíate de alguén.
- Es raro. - Faino!
Vou tolear.
É Nina, provedora de café para as nosas necesidades.
Encantada.
Bonsoir. É, como se diría, unha boa noite para bailar, non?
Justine, que pasa?
Vendedora de café, hoxe é a xuntanza
da Asociación de Comerciantes da rúa Whickber.
Gozamos todos da hospitalidade do señor Fell.
Quere probar unha destas pequenas ceas? Son de balde.
Nina!
Alégrome de verte.
O baile vai comezar.
Estou anoxada. Por que non me sinto anoxada?
Nada de cara de pan.
Quero ver a mocidade gozar.
Bailando?
Non sería a xuntanza da Asociación de Comerciantes sen un baile.
Non sei que pasa, o teu amigo dixo que estaba en perigo.
Agora estou aquí e actúas... Vou perder a puta cabeza.
Agora estás aquí,
iso é o importante.
Aquí estás segura.
Excelente serán, señora Nina. Seguro que podemos gozar dun baile
antes de que remate a xuntanza da Asociación.
Eu só quería falar das luces de Nadal.
Quen sodes?
Quen vos enviou?
Sodes demos.
Demos novos do fondo do barril, os condenados.
Que facedes aquí?
Que facedes aquí todos?
Non podedes aparecer e causar problemas. Hai regras.
- Dános o anxo. - Queremos a Gabriel!
Isto está fóra de lugar!
A que se dedica?
Son costureira.
Un oficio ben digno.
Non son costureira, son costureira.
Arre demo!
Unha costureira.
É dicir, é costureira.
Non son unha costureira ignorante.
Son unha costureira abandonada por Deus.
Non podo dicir "costureira".
Se cadra pode describir a profesión.
Iso mesmo, agradézollo.
Cando un cabaleiro precisa
atención e cariño dunha muller,
vén ao meu establecemento
e alí pode escoller entre as mulleres máis fermosas,
todas dispostas a remendarlle a camisa ou zurcirlle os calcetíns.
Ou incluso coser un botón.
Pero iso é á parte.
E non o fan todas.
Unha costureira.
- Que fas? - Díxencho.
Jane Austen. Dou un baile.
- Temos que falar, é importante. - Organizo unha xuntanza.
Estarei contigo en menos do que canta un galo. Toma un volován.
Isto é novo.
Isto é totalmente disparatado.
Por que falan coma se escapasen de Orgullo e prexuízo?
É para meterse no ambiente.
En que ambiente?
Isto debía ser unha xuntanza da asociación.
Xa.
Se o ves así...
Estamos bailando?
Si.
Aprendiches os pasos deste baile?
É o que facemos, non?
Non, non é.
É unha loucura.
É culpa súa.
Fano eles.
Son axudante do libreiro. Isto non son libros.
Son cachiños de comida, pero non os vendo.
Estounos regalando.
Sen dúbida debemos degustalo.
Cal é o seu infortunio? Desexamos descubrilo.
Rara vez a nosa pequena vila
ten a sorte de recibir a alguén tan amigable,
tan xentil, e se mo permite, señor,
tan ben feito en forma e figura.
Isto? É xenial, a que si?
Aínda estou investigando o que fai.
- Onte descubrín algo novo na cama. - Iso é moi...
Quere que llo ensine?
- Vale. - Debo confesar
que nos interesa moito.
Miren, atentos.
Facer choiva é unha cousa, pero un baile con...
Pasa algo moi malo.
Pódesmo contar mentres bailamos.
Non bailamos.
Abrindo portas.
Terra.
Que marabilla.
Están nunha festa.
- Que facemos? - Non che sei.
Non tiven un bo día.
A miña parella, Lindsay, deixoume.
- Foi culpa miña? - Que?
A verdade é que non.
Esa noite era o que faltaba.
Víase vir dende hai moito.
Non creo que lle gustase moito a Lindsay.
Xa sei que son complicada.
Eu...
É dicir...
Non me asusta o complicado.
O inferno enviou demos.
Están aí fóra, queren a Gabriel.
Aquí estamos a salvo.
Esta libraría conta como embaixada.
Coido que debes suspender esta farsa
e temos que pensar en que facer.
Non lles vou dar a Jim.
Van ferir a xente, anxo.
Creo que esaxeras os problemas que temos agora mesmo.
Vaia.
Meu Deus.
- "Entréganos o anox"? - Si.
A ortografía non é o seu punto forte. Queren dicir...
Entréganos o anxo.
Dádenos a Gabriel e ninguén sairá malferido.
Nin falar.
Recórdovos que esta librería é tecnicamente
unha embaixada independente,
foi un antigo posto fronteirizo do ceo, e por...
Es un foraxido, Azirafel.
Non tes protección.
Teño unha lexión de demos da miña parte.
Mais non pretendo facerche dano,
só aos humanos que están aquí.
Tes 60 segundos para entregarme o arcanxo Gabriel
antes de que comecemos a matar xente.
Perdoade.
Cincuenta segundos.
Que dis?
Isto é todo por min, non?
Esa xente quéreme a min, non?
Viñeches onda min,
dixen que te protexería
e fareino.
Non tes que facelo. Marcho.
Aquí estou.
A quen queredes.
Iso creo.
Son eu.
Non sei que andas a facer, pero estás no meu camiño.
Mandádeme agora o anxo ou pagarano todos os da libraría.
Falo en serio!
Ola.
Escoita,
aparentemente son o anxo Gabriel.
Tamén son Jim, diminutivo de James, pero tamén Gabriel.
Calas a boca?
Entra agora mesmo aí dentro
e dilles ao pendón de Azirafel
e ao arquitraidor Crowley
que ou me dan o anxo Gabriel agora ou mátoos a todos.
M, a, t, i, o, s.
Mátoos! Agora...
Que pasou?
Dixéronme que volvese e vos dixese que lles deades o anxo.
Pois claro.
Un milagre para que non o recoñezan.
Agora ninguén o recoñece. Ben por nós.
Perdoe, señor Fell.
Quen é esta xente? Que está pasando?
Vinte segundos, anxo.
Antes de que comecemos a facer dano
e a esnaquizalos.
Non podes ferir os humanos directamente.
- Xa o sabes, Shax. - Se cadra non,
pero indirectamente si.
Podemos ferilos mentres loitamos contra os anxos.
Serían vítimas civís.
Este ataque ten autorización
e segue as regras de combate?
Si ou non? Tes autorización oficial para iniciar este ataque?
Non son estúpida.
Teño permiso.
Regras de combate, cláusula 112, subsección 3.
"Os civís deben ter tempo para evacuar a zona."
El pode poñer unha queixa
ao Consello Escuro dos Ducados do Inferno,
pero terás que agardar a que contesten. Pode levarlle semanas.
Poderiades metervos en problemas.
Sacade os humanos de aí logo.
Claro.
Acabo de inventar unha regra que non van comprobar.
Vou sacar os humanos e logo volvo. Non te deixarei só.
- Xa, teño unha suxestión... - Téñoo controlado.
Vouvos sacar de aquí. Se facedes exactamente o que vos digo,
- non vos farán dano. - Non sei que pasa,
pero vou resolvelo.
- Perdoade. - Igual se complica.
Señora.
Non sei por que pensa que pode interromper unha xuntanza
da Asociación de Comerciantes da rúa.
Baile.
Non é unha xuntanza, estabades bailando.
Non ten dereito a interferir.
Vale, vou chamar os servizos de emerxencias.
Crowley, cal é a liña fronteiriza?
A porta, non podes pasar.
Non podes facer iso!
Fixémolo. Vítima civil.
Sacade o resto agora mesmo ou sacámolos un por un.
Vale.
Non o entendo, que está pasando?
É un pouco complicado,
pero o mellor é que o esquezades todo
e fagades o que vos diga Crowley.
Intentas hipnotizarme? Iso é o que pasa?
- Si. - Intento salvarvos.
Vale, todos en fila de dous.
Señora Sándwich, diante comigo. Nina, Maggie, atrás.
- Veña. - Non vou deixar
que os encare el só.
Cando diga que andedes, andade.
Evitade o contacto visual. Seguídeme. Nina, vés?
Non.
Quedas atrás para morrer? Ben por ti.
A salvar vidas. Estás preparada?
- Máis do que cres. - Iso supoñía.
Vamos!
- Feliz aniversario. - Feliz aniversario.
Tróuxenche o correo.
- Por que? - Acumúlase na porta.
Gárdao, non é un bo momento.
Baixa a cabeza. Non mires.
- Levárono. - Está ben?
Non creo. Imos poñernos a salvo fóra.
Seguide camiñando.
Vou dar por rematada
esta xuntanza de Comerciantes da rúa Whickber.
O mellor é que volvades ás vosas tendas canto antes
e vos esquezades do máximo posible.
Veña.
Es un bo home.
A verdade é que non, para nada.
Pero grazas.
- Por que non marchastes? - Que pasa?
- Estás en perigo. - Non ten sentido.
Tes problemas, non te deixaremos só.
Non estamos en perigo. Crowley volverá agora, ten un plan.
Deféndete ti, fai os teus plans.
Xa o fago, pero rescatarme faino feliz.
Quero informar dun delito.
Creo que non son...
- É axente de policía? - Si, claro.
Logo pode deter xente se hai un delito.
- Si, pero... - Logo detéñame.
- Que? - Como dixen,
póñame as esposas, vou caladiño.
Isto é moi difícil, pero non son a inspectora axente,
policía humana.
Sei que es un anxo, por iso me entrego.
Son un demo que sabe dun delito contra o ceo.
Detenme, non temos tempo.
- Pero como...?
- Di: "Detéñote. O que digas..."
- O que... - Bo traballo, detivéchesme.
- Si? - Si, dixeches: "O que digas..."
- Está ben, axente. - Irei calado.
A onde?
Ao ceo.
Moi ben.
Abrindo portas.
Non intentas enganarme, verdade?
Estasme detendo. Por que te ía enganar?
Pecha as portas.
Pechando portas.
Ascendendo.
Subtítulos: María Suárez Seijas
Supervisora creativa: Estefanía Prol