Potrzebuję demonów.
- Jasne. - Mam autoryzację od Belzebuba.
Mogę rozpocząć inwazję na Londyn.
Demony?
Tylko te najgorsze.
Najstraszliwsze. Sami zabójcy.
No dobra, ile?
Dziesięć tysięcy demonów.
Myślałem, że usłyszałem „10 000”.
ZEBRANIE KUPCÓW Z WHICKBER STREET (COMIESIĘCZNE)
- Naprawdę to robisz? - Naprawdę.
Mogę popatrzeć?
Jak wspaniale.
Musisz to dziś ze sobą zabrać.
To bardzo ważne.
Potrzebuję muzyków na comiesięcznym zebraniu kupców
z Whickber Street dziś wieczorem.
Zapraszam razem z klawesynem.
Nie, dziękuję.
Będą kanapki.
Dziesięć lat temu poszedłem.
Gadali o lampkach bożonarodzeniowych
i podjęli uchwałę potępiającą błędne użycie
apostrofów na szyldach.
Nic mnie nie przekona.
Rozumiem.
No dobrze.
Nie dajesz mi wyboru.
Na tyłach księgarni mam
rocznik Doctor Who z 1965 roku.
Rocznik Doctor Who nie wyszedł w 1965 roku.
Pierwszy był datowany na rok 1966 i opublikowany...
We wrześniu 1965 roku.
Rocznik z 1965 roku nie został wydrukowany z powodu problemów w BBC.
Posiadam jedyny znany egzemplarz korektorski.
Pozwolisz mi go obejrzeć?
Jeśli przyjdziesz i wystąpisz w kwartecie,
to nawet ci go dam.
- Co ty zrobiłeś? - Nie mówmy o tym.
Oddałeś książkę.
Musiałem.
Maggie i Nina na mnie polegają.
Tylko jeszcze o tym nie wiedzą.
Tysiąc krwiożerczych demonów.
Jesteśmy w piekle.
Mam zgodę Belzebuba.
Możesz mieć zgodę samego szatana, złotko.
Nie mam tylu.
Mogę wywołać złowieszcze poczucie niepokoju.
Po co mi złowieszcze...
Pięćset. Musisz mieć pięciuset piechurów.
Po co ci to?
Atakuję księgarnię.
Nie mów nikomu, ale może będziemy walczyć z aniołami.
Mogę ci dać 100.
- Co... - Właśnie spadło do 70.
Biorę.
Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
Chodzi o dzisiejsze zebranie sprzedawców.
Nie ma szans, żebym się pojawił.
Dziś moja rocznica ślubu,
zabieram ukochaną małżonkę na kolację.
Mam pierwsze wydanie
Eksperta przy stoliku do kart S. W. Erdnase'a.
Pierwsze wydanie?
Prywatny egzemplarz Erdnase'a.
Podpisany jego prawdziwym nazwiskiem.
Z uwagami.
- Ile? - Nie jest na sprzedaż.
Jednakże,
jeśli przyjdziesz dziś na zebranie,
będę skłonny ci go pożyczyć.
Powiem żonie, że coś mi wypadło.
Zabierz żonę.
To będzie niezapomniany wieczór.
Dzień dobry, pani Cheng.
Dziś wieczorem jest zebranie...
Sprzedawców?
Przyjdziemy. O której?
O 18.30.
Do zobaczenia. Miłego dnia.
Witajcie.
Wysłuchajcie mnie, Legiony Piekielne.
Nasza misja...
Przepraszam.
Co takiego?
Legion to jakieś 6000 demonów.
Tak, wiem.
Dziś wieczorem przeprowadzimy atak.
Bezprecedensowy w swojej śmiałości, wyjątkowy w...
Tak?
Właściwie to jesteśmy jakoś 1/75 legionu.
Wiem. Ale czego brakuje nam w liczbach,
nadrabiamy zaciekłością i...
- Straszliwością? - Nie.
Pogubiłam się.
Zaciekłością i niebezpiecznością.
Bo my jesteśmy demonami, a oni jeno nędznymi ludźmi.
Czyli nie zaatakujemy aniołów?
Bo mówił, że walczymy z aniołami.
Kto?
Furfur. To jak?
Udamy się na Ziemię,
do Londynu,
gdzie zaatakujemy księgarnię.
Panie Fell, znam angielski.
Mieszkam tu od 15 lat.
No cóż.
Dwie sekundy.
Jeśli chodzi o zebranie,
to przyjdę, ale zostanę do 19, bo potem mamy duży ruch.
Tak, 18.30. Do zobaczenia.
Czyli żadnych aniołów?
Bo niektórzy z nich to niebezpieczni dranie.
Mogą nas trwale unicestwić.
Mogę ci zagwarantować,
słoneczko,
że jeśli przerwiesz mi jeszcze raz,
będziesz tego żałować po kres.
Zrozumiano?
Znasz każdy język świata.
- Ja też. - Tak.
Co ty masz z francuskim?
Lekcje były bolesne.
W 1760 chodziłem na wieczorne zajęcia pana Rossignola.
Nie masz ciotki. Ona nie ma ogrodnika. On nie ma długopisu.
Zrozumiałeś.
Tylko dlatego, że od 250 lat ględzisz
o długopisie wyimaginowanej ciotki.
Brawo.
- Co? - Przyglądam się.
Dziś o 18.30 organizuję zebranie właścicieli sklepów.
To zwyczajne zaproszenie, bez ukrytych celów.
Będzie mowa o lampkach bożonarodzeniowych? Bo mam coś do powiedzenia.
- Tak. - Przyjdę.
Nigdy nie organizował zebrań.
- Co jest? - Jest nieprzewidywalny.
Odkrył obywatelskie obowiązki.
Długo jesteście razem?
- Kto? - Ty i twój partner.
Nie, to nie mój... Nie w tym sensie.
A mnie to tak wygląda.
- Czyli świeży temat. - Nie.
Masz męża? Chłopaka? Księgarz to tak na boku?
Ma zbyt czyste serce, by być „na boku”.
- To anioł, mój znajomy. - Skoro tak.
Życie miłosne innych ludzi
zawsze wydaje się prostsze niż własne.
Ruszamy o zmroku.
Tym, którzy nie mogą się wtopić w tłum, zapewnimy maski.
Użyjemy wielkiego transportera...
Co znowu?
Wielki jest nieczynny.
Będziemy musieli użyć małego, lecieć po jednym.
Albo pójść schodami.
Pójdziemy schodami.
ROZDZIAŁ 5: BAL
DOBRY OMEN
Napijesz się?
Jestem w pracy.
I szykuję się do zebrania.
Czemu nie zaczekasz w środku?
- Lubisz czekać w środku. - Nie sądzę.
W twojej księgarni ukrywa się archanioł z amnezją.
W nocy bałem się, że się obudzi.
A jeśli sobie przypomni? A jeśli udaje?
Mógłby zadać mi cios. Obróciłby mnie...
- W niwecz? Wniwecz? - Łącznie.
Przesadzasz.
To całkowicie bezpieczne. Już nie jest sam-wiesz-kim...
To znaczy, jest, ale...
Próbowałeś po prostu z nim pogadać?
Zrobię to.
DZISIEJSZE MENU
KLUCZ MASZ PRZY CZAJNIKU. NIE DZWOŃ.
JESTEM U SIOSTRY.
ONA NIE JEST TAKĄ EGOISTKĄ.
Kurwa mać!
Pora na światłość.
Witaj, Gabrielu.
Super.
- Ale ja... - Tak, tak. I nie.
Jesteś teraz Jimem.
Wszystko jest tak, jak chciałeś?
O tak. Pan Fell dobrze mnie traktuje.
Nieprawdaż? Choć to zaskakujące,
bo jak ostatnio się widzieliście,
próbowałeś go zgładzić.
Nie pamiętam.
Nie, Jim?
Cóż, pan Fell też tego nie pamięta.
Nie było go tam.
- Nie? - Długa historia.
Ale ja byłem.
I pamiętam bardzo wyraźnie
wyraz twojej twarzy, archaniele Gabrielu,
gdy kazałeś memu przyjacielowi
stulić gębę i zdechnąć.
I nie podobało mi się to.
To raczej nie byłem ja.
Ale współczuję.
Mam nadzieję, że nie sprawiam kłopotów.
Mam więcej złych wieści, Jimmy.
Zmuszasz go, by ryzykował dla ciebie swoim istnieniem.
Ojej. Naprawdę mi przykro.
- Mogę jakoś pomóc? - Tak.
Możesz
wyskoczyć z okna.
W porządku.
Stój!
Zejdź.
Jeśli naprawdę nim nie jesteś,
to czym?
Czuję się
jak pusty dom.
- Dom? - Dom, w którym ktoś mieszkał
przez bardzo długi czas, ale teraz go nie ma.
Dom wie, gdzie stały różne rzeczy,
tak jak wtedy, gdy coś mi się przypomniało.
Powiedziałeś, że przybyłeś tu,
ponieważ chcieli zrobić ci coś strasznego.
Wtedy sobie przypomniałeś, więc i teraz ci się uda.
Przypominanie sobie boli.
Moja głowa się nie nadaje.
Wiem. I tak spróbuj!
To nie... Ja nie mam pamięci.
To gdzie się podziała?
W pudełku zapałek.
Nie, wyjąłem ją.
- Pamięć z pudełka zapałek? - Tak.
Wyjąłem, włożyłem do pudła i przyniosłem tutaj,
- a teraz jest... - Tak?
...wszędzie.
Co jeszcze pamiętasz?
Jeśli to się powtórzy, wyjdzie na to,
- że to problem systemowy. - Co?
Nie wiem. Tylko...
Wiem.
Patrzysz, a mebli nie ma.
Chcesz gorącej czekolady?
WSKRZESICIEL – ZAPAŁKI
Co wiesz o tym cudzie?
Wciąż go weryfikuję.
Ale miłość widać dopiero po kilku dniach.
Bo ludzie są dziwni i tak to działa.
Wiem przecież. Jakiś trop w sprawie Gabriela?
No tak. Cóż...
Na pewno nie ma go w księgarni. Czy to się liczy?
- Jest tylko Azirafal. - Zdrajca.
Tak. Wydawał się bardzo...
zdradziecki.
I jego zrzędliwy kolega, Crowley.
- Demon. - To wyjaśnia zrzędliwość.
I jego asystent?
Ale chyba go nie widziałam.
Jego asystent?
- On nie ma asystenta. - Nie?
Przepraszam. Nie wiem, dlaczego to powiedziałam.
A może?
Nie spotkałyśmy...
Ktoś coś...
- Książki? - Nie, nie.
To Azirafal. On lubi książki.
Oczywiście.
- Tak. - Nie wiem, czy to ważne,
ale raz pan Fell i pan...
Zdrajca i demon, znaczy,
knuli plany.
I co?
- Co? - Co powiedzieli?
Nie słuchałam.
Mówili, że to prywatna rozmowa.
Dziękuję.
- Jesteś bardzo miły. - Nie dziękuj mi.
I nie jestem.
I tak nikt by ci nie uwierzył.
- Co robisz? - Miejsce na wszystko,
co musi się wydarzyć.
Coś knujesz, czuję to.
- Co zamierzasz? - Zobaczysz.
Ty wiesz, jak mnie to irytuje?
Tak. Jeśli masz stać i tak łypać,
to zajrzyj do Niny i Maggie
i upewnij się, że tu będą.
Nie wiem, dlaczego mnie pan zaprosił.
Jest pani lokalnym usługodawcą
- i filarem społeczności. - Tak może być.
Ale trzeba się będzie zająć
stałymi bywalcami.
Młode damy już wiedzą, co robić.
W sumie racja.
Nigdy nie pytałem. Czym właściwie się zajmują?
Biorą sprawy w swoje ręce.
Jak kazał rząd.
Kazał przekazać, że zebranie właśnie się zaczyna.
- Nie omijam zebrań. Zaraz będę. - Nie ma problemu.
Gdzie są krzesła, które przyniosłem?
- Bez sensu. - Bez sensu?
Musielibyśmy je odsunąć przed tańcem.
Później przyniosę.
Taniec?
„Kawa albo Śmierć”. Zabawna nazwa.
Inne były zajęte. Czego chcesz?
- Przypomnieć o... - Zebraniu.
- Nie przyjdę. - Musisz.
Nie muszę.
Napisała do mnie Lindsay, moja partnerka.
Teraz już była.
Mam dziś gdzieś durne lampki,
idę do domu upić się na smutno.
- Nie rób tego. - Dlaczego?
Może nie być bezpiecznie. Coś się dzieje.
Coś jest nie tak.
Cóż, większość rzeczy jest nie tak.
Ale teraz to idzie falami.
Jak kac.
- Idę. - Tam będziesz bezpieczna.
On nie pozwoli, żeby coś ci się stało.
Raz w życiu komuś zaufaj.
- Dziwak. - Zrób to!
Chyba mi odbija.
Oto Nina, nasza dostawczyni kawy.
Miło mi.
Mamy, jak to mówią, piękny wieczór na taniec.
Justine, co się dzieje?
Baristko najmilsza,
witaj na zebraniu kupców z Whickber Street.
Wszyscy korzystamy z gościnności pana Fella.
Skosztuje pani jednego z tych małych obiadków? Są za darmo.
Nina!
Tak się cieszę, że jesteś.
Zaraz zaczynamy taniec.
Jestem wściekła, dlaczego tego nie czuję?
Dziś smutki odsuwamy na bok.
Chcę tylko widzieć was, młodych ludzi, cieszących się sobą.
I tańczących?
Bez tańca nie ma zebrania.
Pański znajomy mówił, że coś mi grozi.
Przyszłam tu, a wy się zachowujecie... Odbija mi.
Jesteś tu,
to jest najważniejsze.
Tu na pewno jesteś bezpieczna.
Miłego wieczoru. Liczę na choćby jeden wspólny taniec
przed zakończeniem dzisiejszego zebrania.
Chciałam tylko porozmawiać o lampkach.
Kim jesteście?
Kto was przysłał?
Jesteście demonami.
I to z najniższych półek, niemalże potępieni.
Co wy tu robicie?
Po co żeście przyleźli?
Nie możecie tak się pojawiać i siać zamętu, są zasady.
- Wydaj nam anioła. - Chcemy Gabriela!
Łamiecie zasady!
Czym dokładnie się zajmujesz?
Jestem krawcową.
Doprawdy, godne rzemiosło.
Nie, nie jestem krawcową. Jestem krawcową.
Do diabła.
Krawcowa.
Krótko mówiąc, jesteś krawcową.
Nie, nie jestem prostacką krawcową.
Jestem przeklętą krawcową!
Czemu nie mogę powiedzieć „krawcowa”?
Spróbuj zatem opisać swój zawód.
Wspaniała myśl.
Gdy mężczyzna poczuje brak
czułego kobiecego dotyku,
może wstąpić do mego przybytku,
gdzie wybierze dowolną z dam.
Każda chętnie da mu żupan lub weźmie do chust.
Niektóre oferują połysk.
Za dopłatą.
I nie wszystkie chcą.
Krawcowa.
- Co robisz? - Mówiłem ci.
Jane Austen. Mamy bal.
- Musimy porozmawiać. To ważne. - Mam spotkanie biznesowe.
Uwinę się w mig. Weź vol-au-vent.
To ci dopiero.
Szaleństwo.
Dlaczego wszyscy mówią, jakby uciekli z Dumy i uprzedzenia?
Wczuwamy się.
W co?
To miało być zebranie stowarzyszenia.
Tak.
Jak tak to ująć...
Czy my tańczymy?
Tak.
Uczyliście się kiedyś kroków?
Samo jakoś przychodzi.
Nie.
To szaleństwo.
To ich wina.
Oni to robią.
Jestem tu asystentem. Ale to nie są książki.
To małe kawałki jedzenia. Nie sprzedaję ich.
Rozdaję je.
Zatem musimy sobie pofolgować.
Mówże, co cię trapi? Pragniemy wiedzieć.
Rzadko zdarza się w naszej wiosce
powitać kogoś tak sympatycznego,
tak dystyngowanego, i, jeśli pan pozwoli,
w ciele niczym spod dłuta.
To? Super, nie?
Jeszcze się go uczę.
- W nocy poznałem nową funkcję. - Co pan...
Mam pokazać?
- Poproszę. - Muszę przyznać,
że nas pan zadziwiasz.
Proszę. Patrzcie.
Deszcz to jedno, ale bal...
Coś jest nie tak. I to bardzo.
Opowiesz mi w tańcu.
My nie tańczymy.
Drzwi otwierają się.
Ziemia.
Jak słodko.
Urządzili sobie przyjęcie.
- Co robimy? - Nie wiem.
Mam kiepski dzień.
Lindsay mnie zostawiła.
- Przeze mnie? - Co?
Nie do końca.
Tamten wieczór przelał czarę goryczy.
Zbierało się.
Ona mnie chyba nie lubiła.
Jestem trudna w obyciu.
Ja...
To znaczy...
Nie straszne mi trudy.
Piekło wysłało demony.
Kłębią się na zewnątrz. Chcą Gabriela.
Jesteśmy tu całkowicie bezpieczni.
Ta księgarnia to wciąż ambasada.
Musisz przerwać tę farsę.
Zastanówmy się, co dalej.
Nie wydam im Jima.
Ludzie ucierpią, aniele.
Przeceniasz ich możliwości.
No cóż.
Ojej.
- „Wydajcie anioua”? - Tak.
Ortografia nie jest ich mocną stroną. Chcieli powiedzieć...
Wydajcie anioła.
Wydajcie Gabriela, a nikomu nie stanie się krzywda.
Mowy nie ma.
Pozwolę sobie przypomnieć, że ta księgarnia
to niezależna ambasada,
dawna placówka niebios, zatem...
Jesteś banitą, Azirafalu.
Nie masz ochrony.
Ja mam za sobą legion.
Ale nie zamierzam cię krzywdzić.
Tylko zgromadzonych tu ludzi.
Masz 60 sekund na wydanie nam archanioła Gabriela.
Potem zaczniemy zabijać ludzi.
Przepraszam.
Pięćdziesiąt sekund.
To jak będzie?
To wszystko przeze mnie, prawda?
Oni chcą mnie, prawda?
Przyszedłeś do mnie.
Obiecałem ci ochronę.
Dotrzymam słowa.
Nie musisz. Wychodzę.
Jestem.
Jestem tym, kogo szukasz.
Chyba.
To ja.
Nie wiem, co robisz, ale stoisz mi na drodze.
Wydajcie anioła, bo wszyscy zginą.
Nie żartuję!
Cześć.
Posłuchaj,
ten anioł Gabriel to najwyraźniej ja.
Ale jestem też Jim, skrót od Jakub. Ale także Gabriel.
Możesz się zamknąć?
Wracaj tam, ale już.
Powiedz tej mendzie Azirafalowi
i temu arcyzdrajcy Crowleyowi,
że jeśli nie wydadzą Gabriela, to po nich.
P-O N-I-C-H.
Po nich! Już.
Co się stało?
Miałem wrócić i kazać ci wydać anioła.
No pewnie.
Uczyniliśmy cud, żeby nikt go nie rozpoznał.
I teraz nikt go nie rozpozna. Brawo.
Przepraszam, panie Fell.
Kim są ci ludzie? Co się dzieje?
Dwadzieścia sekund, aniele.
I zaczniemy krzywdzić ludzi.
Rozszarpiemy ich.
Nie wolno wam bezpośrednio krzywdzić ludzi.
- Wiesz o tym, Shax. - Być może.
Ale wolno nam pośrednio.
Możemy ich krzywdzić, walcząc z aniołami.
Byłyby to ofiary cywilne.
Czyli ten atak jest usankcjonowany
i zgodny z zasadami prowadzenia działań?
Tak czy nie? Masz oficjalną zgodę?
Nie jestem głupia.
Mam zgodę.
Zasady prowadzenia działań. Paragraf 112, podpunkt 3.
„Cywile muszą mieć czas na opuszczenie terenu”.
- Ale... - Azirafal może złożyć skargę
do Rady Książąt Piekła,
ale będzie trzeba zaczekać na odpowiedź. Może nawet tygodnie.
Możecie mieć spore kłopoty.
W takim razie zabierzcie stąd swoich ludzi.
Robi się.
Zmyśliłem zasadę, a oni tego nie sprawdzą.
Wyprowadzę ludzi i wracam. Nie zostawię cię.
- Wiem. Sugerowałbym... - Dam radę.
Zabiorę was stąd. Róbcie, co powiem,
- a nikt nie ucierpi. - Nie wiem, o co chodzi,
ale zamierzam się tym zająć.
- Przepraszam. - Będzie nieciekawie.
Droga pani.
Nie wiem, dlaczego postanowiła pani zakłócić
zebranie kupców z Whickber Street.
Bal.
To nie zebranie. Tańczyliście.
Nie masz prawa im rozkazywać.
Dobrze. Wezwę służby.
Crowley, gdzie jest granica tego miejsca?
Nie przekroczysz futryny.
Nie wolno wam!
A jednak. Ofiara cywilna.
Wyprowadź pozostałych. Albo wylecą pojedynczo.
No dobrze.
Nadal nie rozumiem. Co się dzieje?
To trochę skomplikowane.
Najlepiej będzie, jak o tym zapomnisz.
Rób wszystko, co zasugeruje pan Crowley.
Czy pan chce mnie zahipnotyzować?
- Tak. - Próbuję uratować wam życie.
Ustawcie się dwójkami.
Pani Sandwich ze mną z przodu. Nina, Maggie, z tyłu.
- Chodź. - Nie zostawię go
samego z tym wszystkim.
Jak każę wam iść, to idziecie.
Nie patrzcie im w oczy. Za mną. Nina, idziesz?
Nie.
Chcesz umrzeć dzielnie? Brawo.
Ratujcie się. Mogę prosić o szpilkę?
- I nie tylko. - Spodziewałem się.
Chodźmy.
- Wszystkiego najlepszego. - Najlepszego.
Mam twoją pocztę.
- Dlaczego? - Sterta rośnie.
Później mi dasz.
Głowa nisko. Nie patrz.
- Zabrali go. - Przeżyje?
Raczej nie. Pójdźmy w bezpieczne miejsce.
Chodźmy.
No dobrze. Oficjalnie zamykam zebranie
kupców z Whickber Street.
Wracajcie do swoich sklepów
i postarajcie się o tym zapomnieć.
Sio.
Dobry z pana człowiek.
Ani dobry, ani człowiek.
Ale dziękuję.
- Dlaczego zostałyście? - Co się dzieje?
- Coś panu grozi. - Bez sensu.
Nie zostawimy pana samego.
Nic mi nie grozi. Crowley zaraz wróci i coś wymyśli.
Sam niech pan coś wymyśli.
Mógłbym. Ale on tak się cieszy, jak może mnie ocalić.
Chcę zgłosić przestępstwo.
Nie jestem...
- Jest pani policjantką? - Tak, oczywiście...
Może pani zatrzymać sprawców przestępstw.
- No tak, ale... - Proszę mnie skuć.
- Co? - Jak mówiłem,
pójdę po dobroci.
Tak naprawdę nie jestem inspektor Konstabl,
ludzką policjantką.
Wiem, że jesteś aniołem. Dlatego się poddaję.
Jestem demonem i wiem o zbrodni przeciwko niebu.
Aresztuj mnie, nie ma czasu.
Ale jak mam...
„Jesteś aresztowany, bla, bla”.
- „Bla, bla”. - Brawo. Załatwione.
- Tak? - Tak. Powiedziałaś: „Bla, bla”.
W porządku. Pójdę po dobroci.
Dokąd?
Do nieba.
No tak.
Drzwi otwierają się.
Nie próbujesz mnie oszukać?
Aresztujesz mnie. Dlaczego miałbym?
Zamknij drzwi.
Drzwi zamykają się.
Winda jedzie w górę.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger