Jim, potrzebuję ośmiu świec na baterie.
Są w szufladzie biurka.
Odpowiesz na proste pytanie?
Jeśli takie usłyszę. Tutaj.
Co się dzieje? Dlaczego jest tak dziwnie?
Wszystko zaczęło się, kiedy zabrakło prądu, tak?
Trzy pytania. Żadne nie jest proste. Co do ostatniego:
nie, to wszystko zaczęło się bardzo dawno temu.
Ale też tak.
To dlaczego tańczyliśmy?
Żebyś zdała sobie sprawę, że Maggie cię kocha.
I żebyś też się w niej zakochała.
U Jane Austen to wydaje się proste.
- Jane Austen? - Tak.
Tak, mózg skoku na jubilera w 1810.
Wpuścisz nas, czy ci się to podoba, czy nie.
Nie. Nie jesteście tu mile widziani.
Niebo. Drzwi otwierają się.
No. To gdzie trzymacie akta?
Akta?
Jesteś skrybą, klasa 37. Gdzie akta?
- W moim biurze. - Prowadź!
Nie. Nie mogę!
Jesteś demonem. Nie mogę tak...
Wiesz, w jakie kłopoty się wpakuję?
Przestań. Zapominasz o pszczołach.
- Co? - Anioły są jak pszczoły.
Chronią ul przed intruzami.
Ale jak już wejdziesz...
Mało prawdopodobne, że nieautoryzowany demon
może się tak szwendać po niebie bez eskorty.
Pszczółki.
Ale ty nie wyglądasz jak pszczoła.
Wyglądasz jak zabójczy szerszeń
- albo wąż, albo... - Pszczółki.
No to hyc, do biura. Idę za tobą.
No dobrze.
Idź, schowaj się.
Jesteście śmieszni.
Jesteśmy niepokonanym legionem potępionych.
Może, ale wciąż tkwicie tam,
a my jesteśmy tutaj. Nie boję się.
Miałam braci. Nie boję się głupich min.
- Zostaw ich, Maggie. - Nie. Nie boję się ich.
Całe życie wszystkiego się bałam.
- Dość tego. - Proszę cię.
Tak. Proszę, Maggie.
Nie ośmieszaj się przed kobietą, w której się żałośnie kochasz.
Przeciwnie. Nie znam nikogo dzielniejszego od niej.
Dwie tchórzliwe istoty.
Stoicie dzielnie, bo jesteście w środku,
- a my przed progiem. - Zostaw nas.
Zostaw księgarnię i pana Fella.
Jesteś nikim, Maggie.
Prowadzisz sklep, którego nikt nie odwiedza.
Nie masz na czynsz. Jesteś nudna.
Nie da się ciebie kochać.
Jesteś nikim.
Będziesz żyła, by umrzeć jako nikt.
Mój Boże. Jesteście żałośni.
Chcecie wejść i powiedzieć mi to w twarz?
Szybko!
Maggie? Co się stało?
Mogłam ich przypadkiem zaprosić.
Chodźcie tu szybciutko.
To dla waszego dobra.
Jestem gotowy do podjęcia działań defensywnych
w razie potrzeby. Cofnąć się.
Halo?
Jest tam kto?
A teraz wszyscy możecie wyjść
i nikomu nic się nie stanie.
Tobie coś się stanie.
ROZDZIAŁ 6: CO DZIEŃ CORAZ BLIŻEJ
DOBRY OMEN
- Ładne biuro. - Ale na odludziu.
Dlatego tak się ucieszyłam z przydziału na Ziemi.
Nigdy nikogo tu nie widujesz?
Co kilkaset lat ktoś przychodzi w jakiejś sprawie.
Nie jesteś tak naprawdę aresztowany?
W sumie to nie.
- A ja ci pomagam? - Tak.
Wpakuję się w kłopoty.
Tak sądzisz?
W takim razie niech będzie warto.
Co masz na Gabriela?
RE: SPRAWA GABRIELA
To poufne. Nie mogę ci tego pokazać.
Choćbym chciała, nie otworzę tego.
Nie mam uprawnień.
Poziom tronu, władzy lub wyższy.
- Jak to zrobiłeś? - Nie zawsze byłem demonem.
A oni nigdy nie zmieniają haseł.
Na nich, kretyni, już!
Nie będą bez końca wchodzić do kręgu.
- Nawet demony nie są takie głupie. - Jaki masz plan?
Taki. Nie mam więcej.
Tędy. Szybko.
Dlaczego wybuchają?
To trochę skomplikowane. Ten krąg to brama.
Jeśli ktoś wejdzie niegotowy,
zostanie zdezintegrowany.
Czy to ma sens w twojej głowie?
Stać!
A zatem...
to koniec.
Wszystko się kończy.
Czas i świat
dobiegną końca.
Rozpoczniemy wieczność.
Na zawsze.
Amen.
- Amen. - Amen.
Nie.
Nie?
No.
Nie.
Nie dla ostatecznego zwycięstwa nieba na Ziemi?
Jakoś mi się to nie widzi.
Pas.
A dlaczego ci się nie widzi, mogę spytać?
Możesz.
- Dlaczego? - Mówiłem, że możesz.
Jestem jedynym archaniołem pierwszego rzędu w pokoju
czy w ogóle we wszechświecie.
Zbyt wiele nie powiem.
Ale śmiało, pytajcie.
Ale w sprawie drugiego Armagedonu
jestem na nie.
Co mamy w porządku obrad?
- Harmonogram sprzątania. - Dobrze.
Co macie?
Trafiliśmy w dziesiątkę.
Pchać!
- Działa! - Tak!
Tu jest więcej gaśnic.
Po co te wszystkie gaśnice?
Cóż, kiedyś był tu pożar.
A książki płoną jak...
- W każdym razie... - Wspaniale.
Dawaj te gaśnice.
Więc Gabriel wprost odmówił
kolejnego Armagedonu.
To nie brzmi jak on.
Wiesz dlaczego?
Jeszcze nie. Mieli jakby proces.
Prawdziwy. Nie trwał jednak długo.
Witaj, Crowley.
Nie spodziewałam się, że jeszcze cię ujrzę.
- Znamy się? - Byłeś aniołem.
Tworzyliśmy Mgławicę Końskiego Łba.
Spotykam wielu ludzi.
Muriel, po tobie bym się nie spodziewała
współpracy z wrogiem.
Zapewne może to źle wyglądać,
- ale go aresztowałam. - Bzdura.
Nie będę przerywać.
Pokaż mu proces.
Shax, nakazuję ci opuścić to miejsce
wraz z armią,
i to migusiem.
Albo będę musiał podjąć skrajne środki.
Azirafalu, kim jesteś,
aniołem Crowleya od wsparcia emocjonalnego?
Najdelikatniejszy dotyk, ten, który zżył się z Ziemią.
Nadal masz taki głód ludzi?
Wysłać ci naszego kucharza?
Wydaj nam Gabriela.
Teraz.
Czasami na mnie mówią Gabriel.
Powiedz temu kretynowi,
żeby przestał się wtrącać.
- Idź do pokoju. Będziesz bezpieczny. - Dobra. Dobranoc.
Komuś gorącą czekoladę?
- Nie. - Nie.
Właź.
Gabrielu, najwyższy archaniele,
odmówiłeś egzekwowania swojej niebiańskiej władzy
i zostaniesz usunięty z urzędu.
Rozumiem. Strącasz mnie do piekła.
Cóż, akceptuję swój los.
Czasami anioł musi powiedzieć,
że to już przesada. Mimo że...
Żadnych przemówień, Gabrielu. Nie pójdziesz do piekła.
Jeden książę niebios
wygnany w mrok
to jeszcze ciekawa historia.
Drugi raz wyglądałby już
na problem systemowy.
Którego nie ma.
Nie trzeba dodawać, że go nie ma.
Zapewne się ucieszysz,
że pozostaniesz aniołem.
Okażemy ci łaskę
i wymażemy pamięć z czasów, w których byłeś Gabrielem.
Zostaniesz zdegradowany
do młodszego anioła rejestru klasy 38.
To całkiem nieźle.
Ja jestem klasy 37.
Nie wiedziałam, że można niżej.
Rozumiem. No to wspaniale.
Jeszcze jedna rzecz. To garnitur na miarę. Mogę go dalej nosić?
Zapewnimy ci odpowiednie ubranie.
- A to? - Nie jest odpowiednie.
No to idę się rozebrać i sprzątnąć biurko.
- Masz biurko? - Tak, mam.
Potrzebuję tylko...
Zaraz wracam.
- Możemy rzucać książkami? - Lepiej nie.
Fikcją nie. A encyklopedie?
- Wszystko jest w sieci. - Jeśli musicie.
Co on...
Drzwi otwierają się.
- Upuścił. - Drzwi zamykają się.
Winda jedzie w dół.
Co go zatrzymuje?
Rozbiera się i sprząta biurko.
Naprawdę...
- On nie ma biurka. - Nie ufam mu.
- Możemy rozpocząć wymazywanie? - Musi tu być.
Dobry pomysł.
Tak.
Nigdzie nie mogę znaleźć jego pamięci.
Nie mogę go znaleźć w budynku.
Opuścił niebo. Ogłosić alarm?
Nie wygłupiajcie się!
Musicie go znaleźć i tyle.
Nie obijać się, tchórze!
Na górę!
Gaśnice się skończyły, encyklopedie też.
Nie powstrzymamy ich.
Co robimy?
Należy podjąć desperackie kroki.
Co?
Nie robiłem tego od I wojny światowej.
To coś, co powinniśmy robić
tylko podczas wojny.
Co ty zrobiłeś?
Chyba
właśnie wywołałem wojnę.
- Co się stało? - Twój kolega wypowiedział wojnę piekłu.
To się może źle skończyć.
No dobra. Wracamy. Ty też.
Zabawny ten świat, co?
Halo? Jest tu kto?
Wróciłeś.
Coś ty im zrobił?
- To coś z aureolą. - Co?
To coś z aureolą.
Wysadziłeś aureolę.
Piekło się wkurzy.
Nareszcie wojna.
Nie ma żadnej wojny.
Idioci wysłali idiotkę z bandą idiotów
do ataku na księgarnię.
Ci idioci chcą odzyskać archanioła,
żeby go zwolnić.
Dobra robota, Shax.
Pięknie.
Wystawię ci referencje.
- To sarkazm? - Tak.
Niestety.
Jeśli ma być wojna...
Nie, żadnej wojny.
Azirafalu, załatwmy to.
- Gdzie ten karton? - Jaki karton?
Ten Gabriela.
Gabriel. On tu jest?
Czasami mówią na mnie Gabriel.
Zrobiliśmy mały ukrywający cudzik.
Wspólne cuda są za mocne.
Ostrożnie. To może być pułapka.
To pudło. Nie ugryzie cię.
JESTEM W MUSZE!
I jest. Tak myślałem, że to robiłeś.
- Co robiłem? - Pisałeś wiadomość.
Pewnie do siebie, na dnie pudełka.
„Jestem w musze”.
Jakiej musze?
Belzebubie, muchy to twoja działka.
Tu jest tylko jedna mucha. Znam ją.
Chodź tu. No już.
Grzeczna muszka.
To dlatego nie mogli cię znaleźć.
To tutaj trzymałeś wspomnienia.
Całego... siebie.
Spójrz tylko.
Jesteś doskonały.
Proszę.
Weź.
Delikatnie.
A teraz...
otwórz.
Jak mam przekonać dziesięć milionów aniołów
do zejścia z wojennej ścieżki...
Nie ma szans.
Przekonaj te demony,
żeby złożyły broń i wróciły do pracy.
Cóż, przynajmniej wiemy, czyja to wina.
Zajęte. Czekam na kogoś.
- Czekasz na mnie. - Nie sądzę.
Nowa twarz. Miałam starą przez 6000 lat.
Czas na zmiany.
- Nie wiem, kim jesteś. - Przestań, to ja.
Belzebub? Władca much?
Patrz.
- I już. - Dlaczego widzimy się tutaj?
Nie możemy prowadzić zakulisowych rozmów na naszych terytoriach.
A co mamy do omówienia?
Arma-kurde-gedon.
To była kompletna katastrofa.
- Tak, ale jesteśmy gotowi na rundę drugą. - Tak jak my. Całkowicie.
- Armagedonie, nadchodzimy. - Arma-kurde-gedon.
Arma-kurde-gedon.
- Przegraliście. - Wy też.
- Wcale nie. - Nie wygraliście.
Wszyscy w niebie myślą, że jestem głównym dowódcą
i mogę ot tak wywołać wojnę.
Moi mówią to samo.
Miło, jak cię ktoś rozumie. Dzięki.
Szkoda, że już się nie spotkamy.
Mam propozycję.
Może zamiast Armagedonu
nie będzie Armagedonu?
Ciekawa propozycja.
Nie będzie Armagedonu.
Nie spodoba im się to. Dla demonów to cel życia,
jeśli można to nazwać życiem.
Dla aniołów też. Ale nie zawsze da się osiągnąć cel.
Zalety braku Armagedonu?
Zachowujemy status quo. Statycznie i... quotycznie.
- Nikt nie może wiedzieć. - Oczywiście.
Stoi?
Lubię tę piosenkę.
Piosenkę?
- Muzyka, która leci. - Jaka muzyka?
- Ten hałas. - To muzyka?
Podoba mi się.
Przekazuje informacje w melodyjny sposób.
„Codziennie coś się zbliża”.
No to mnie też się podoba.
Twoja miłość na pewno odnajdzie mnie
A więc umowa zawarta.
Nie ma potrzeby znów się spotykać?
Nie ma.
Niech stanie się światłość.
Rzeźbiarz nieźle to uchwycił.
Kształt głowy.
Piękne. Naprawdę poruszające.
Wspaniałe podobieństwo.
Czasami siedzę tu godzinami i po prostu...
podziwiam.
No dobrze. Idziemy do pubu?
WSKRZESICIEL
Dwie czary odurzającego trunku.
- I... - Paczkę chipsów.
Oczywiście. Jaki alkohol ma być?
Taki, jaki wy, ludzie, zwykle spożywacie doustnie.
Czyli dwa piwka.
Co to jest?
Szafa grająca z lat 60.
Rzadki widok.
Wrzuca się pieniążek i wybiera utwór.
Ludzie to są niesamowici.
Proszę bardzo.
Nie musimy tego pić.
- I... - Paczka chipsów?
To dobrze.
Czy to... Czy ty...
Mały cud.
Ta piosenka zawsze tu będzie,
aby pocieszyć cierpiących.
Powinnam ci coś dać.
Proszę. To dla ciebie.
Nie wiesz, kiedy się przyda.
To pojemnik.
Jest większa w środku. Pomieści różne rzeczy.
Pa.
Nie wiem, co powiedzieć.
Dlaczego?
Nikt nigdy mi niczego nie dał.
Azirafalu.
Michale, Urielu.
- Nie podpowiadaj... - Nie będę.
- Sarakiel. - Sarakiel.
No przecież wiem.
I wy.
Ty.
Dziękuję.
Głupiutki aniele.
Dlaczego?
Szedłem do ciebie, ale...
Zapomniałem.
Azirafal zaopiekował się tobą znacznie lepiej, niż ja bym potrafiła.
Belzebubie, zdrajco,
współpracujesz z niebem.
Nie współpracowałam z niebem
bardziej niż Gabriel z piekłem.
Znalazłam coś ponad podziałami.
To urocze.
- Aż chce się wierzyć w miłość. - Śmiertelnicy.
Co tu robią śmiertelnicy? Zamień ich w słupy soli.
- Sarakiel! - Robi się.
To nie będzie konieczne. Załatwię to.
Maggie, Nina, za mną.
- Poradzisz sobie? - Oczywiście.
Tylko nikomu o tym nie mówcie.
Nie żeby ktokolwiek uwierzył.
Spóźniłam się pół godziny.
Jak możesz o tym myśleć?
Ludzie potrzebują kawy. Powinnam już otworzyć.
Miło było. Żegnajcie. Udawajcie, że tego nie było.
Niektórzy pracowali całą noc.
A pan skąd się wziął?
Nie pamiętam.
Brawo. Nie wyjawia się tajemnic.
Chyba że zapłacą. Proszę wybrać kartę.
Idę do sklepu spać za ladą.
Chyba że przyda ci się pomoc.
Rozłożysz stoisko
i skoczysz po śmietankę i wegańskie mleka?
Robi się.
Nie słyszę.
Bardzo proszę...
Mam już tego dość!
Będziecie mówić pojedynczo.
Żądam wydania
Gabriela i Belzebuba
jako darów dla szatana, naszego pana.
Może zrobi sobie z nich przystawki.
A ja żądam wydania ich nam
celem ukarania.
Zastrzegamy sobie możliwość
wysłania ich do piekła w ramach kary.
Ale to my ich ześlemy.
Dlaczego ich nie zapytamy,
dokąd chcieliby pójść?
To niedorzeczne.
Nie, są precedensy.
Piekło wymierza karę za niebiosa. Choćby Hiob.
Miły gość, ale nie poznałem.
Gabrielu, Belzebubie.
Czego chcecie?
Ja bym chciał
lepszych ubrań.
I chciałbym być z Belzebubem.
Gdzie Belzebub, tam moje niebo.
A tam, gdzie ty, kochany, jest moje piekło.
Alfa Centauri jest fajna. Chciałbym tam polecieć.
Ładne planety, może nie ma nocnego życia, ale...
Jeśli odejdziecie, już nie wrócicie.
O to chodzi.
Jeśli uciekniesz, zdrajco,
piekło wyśle za tobą swoje legiony.
Obie wiemy, jak słabo stoimy z personelem.
Po moim odejściu, Shax,
zostaniesz Wielkim Księciem Piekieł.
Wielki Książę Piekieł.
Anioły i demony nie mogą...
Co dzień jest coraz bliżej
Przyśpiesza jak rollercoaster
Twoja miłość na pewno odnajdzie mnie
Jeśli wracasz do piekła,
- odzyskam dom? - Kogo to obchodzi?
Mnie! Znudziło mi się mieszkanie w aucie.
Auto też nie jest zadowolone.
Zapewne Czarna Rada
będzie miała coś do powiedzenia na temat tych bzdur.
Ucieszą się, że potężna Shax
odkryła zdrajcę w naszych szeregach.
Przekonajmy się.
Zamów szybko. Nie śpię od 30 godzin.
Wyśmieję cię, jak nie spodoba mi się zamówienie.
Wszystko rozumiem.
Duże latte z mlekiem owsianym
i odrobiną syropu migdałowego.
Robi się.
Czy ludzie czasem proszą o śmierć?
Co?
Nazwa kawiarni.
„Kawa albo śmierć”.
Zakładam, że zawsze proszą o kawę.
Nigdy nie proszą o śmierć.
Tak sądziłem.
Przewidywalni.
Mam prawo usunąć nazwisko każdego,
kto pomógł Gabrielowi, z Księgi Życia.
Znikniesz z kart historii, Azirafalu.
Pod nieobecność Gabriela
- jestem archaniołem. - Oficerem dyżurnym.
Przepraszam. Muszę przerwać.
Przyniosłem kawę.
- Wypraszam sobie. - Nic nie poradzę.
Gadasz bzdury.
No stek durnot.
Nie masz takich uprawnień.
A ty to kto?
Na miłość boską,
i to dosłownie, nie znasz mnie?
A ty, demonie? Znasz mnie?
- Zabrać go stąd. - Naprawdę?
Tak, znam cię.
Ale ostatnim razem byłeś unoszącą się wielką głową.
Metatron.
Zgadza się.
Tak przyciągam znacznie mniejszą uwagę.
No dobrze. Ty, ty i ty, do nieba.
Szybciutko i bez słowa.
Ty nie.
Wasza Wielebność,
- Wasza Miłość, Wasza... - No dalej, mówże.
Czy zrobiłyśmy coś złego?
Cóż, to się dopiero okaże.
No już, sio mi stąd.
Oprócz tej mniejszej.
Mogę cię potrzebować.
No dobrze.
Zostaliśmy tylko ty i ja, Azirafalu.
Chyba musimy sobie pogawędzić.
Nie sądzisz?
Chyba nie ma o czym.
Wszystko już powiedziałem.
Przyniosłem ci kawę.
To latte z mlekiem owsianym
z dużą porcją syropu migdałowego.
Kupiłeś mi kawę?
Tak. Weźmiesz?
- Czy mam... - Wypić?
Tak, oczywiście.
Też zdarzało mi się spożywać różne rzeczy.
Bardzo smaczna.
Mam taką nadzieję.
Mamy o czym rozmawiać.
Przejdziemy się?
Idźcie. Dziwniej już nie będzie.
Ty też powinnaś wyjść.
Metatron kazał mi czekać.
Może mnie potrzebować.
Mnie! On może mnie potrzebować.
Cudnie. Wręcz sobie medal.
- Niedługo wrócą. - Tak.
Kiedy Azirafal wróci, musimy gdzieś sami wyskoczyć.
Po tym wszystkim czeka nas
suto zakrapiane śniadanie w Ritzu.
Genialny pomysł. Śniadanie.
- Musimy. - Bez ciebie.
Oczywiście.
Ja pozwiedzam księgarnię.
Lepiej już idź.
Mogę zabrać ze sobą książkę?
Mam jedną na oku.
Są jak ludzie, tylko przenośne.
Śmiało. Proszę. Ta ci się spodoba.
- Nie, to nic nie da. - To nieważne.
Musimy im powiedzieć.
Dobra. Gdyby ktoś czegoś chciał, wrócimy za pięć minut.
Dobrze.
Posprzątałeś!
Gdzie ten drugi? Musimy porozmawiać.
- Wyszedł. To kiepski moment. - Nie pytałam.
Mamy coś do powiedzenia.
Ty i twój partner bawiliście się naszym życiem.
Jesteśmy ludźmi, nie zabawkami.
Nie możecie łączyć nas w pary dla rozrywki.
Ty płakałaś, a Nina potrzebowała pomocy...
Właśnie się rozstałam. Nie jestem gotowa na kolejny związek.
Byłabym nie do zniesienia.
Nie mogę związać się z Maggie.
Mam nadzieję, że zaczeka,
ale nie mam gwarancji.
- Masz. - Nie pomagasz.
To ty jesteś niewrażliwym typem,
który nigdy nikomu nie zaufa.
A ten drugi to łagodny misio, który wierzy w magię
i dobro w ludziach.
Dlaczego mi to mówisz? Nie rozumiem.
Właśnie dlatego. Bo nie rozumiesz.
Bo nigdy ze sobą nie rozmawiacie.
Cały czas rozmawiamy!
Od milionów lat.
Ja mówię coś genialnego,
on coś niezamierzenie zabawnego. Fajnie.
Nigdy nie mówisz tego, co naprawdę myślisz.
Nam to wystarczyło.
Też tego potrzebujecie.
Nie musisz od razu odpowiadać.
Zaczekam, ile trzeba.
Nie wiem, co powiedzieć.
Przekaż swojemu przyjacielowi dobre wieści.
- Wychodzimy. - Macie sobie dużo do powiedzenia.
Co tam trzymasz, Muriel?
ULICA CZARNYCH PTAKÓW
Książkę. To się nazywa książka.
Czytam książkę.
Wspaniale!
Cóż za wyborne zajęcie.
Naprawdę?
Tak. Cudowne.
Słuchaj, chyba... mam coś do powiedzenia.
Powinniśmy o tym porozmawiać. Najlepiej będzie, jeśli ja zacznę.
Ty tylko słuchaj. Jeśli nie zacznę teraz, to już nigdy.
- Więc... - Jak mówią ludzie?
No tak. „Sekundeczkę”.
Mam dla ciebie niesamowicie dobre wieści.
- Naprawdę? - Ja...
Tak że...
Metatron nie jest taki zły.
Chyba źle go oceniłem.
Widzisz...
Cóż, powiedział,
że Gabriel najwyraźniej nie sprawdził się
jako Najwyższy Archanioł i Dowódca Armii Niebieskiej.
Zapytał, kto moim zdaniem powinien
objąć jego stanowisko. A ja na to...
- Michał? - Nie wygłupiaj się.
Nie. Jest tylko jeden kandydat,
który ma choć cień sensu.
Ty.
„Ja?”, spytałem. A on na to...
Jesteś liderem. Uczciwym.
Nie mówisz tego, co chcą słyszeć.
To dlatego Gabriel przyszedł do ciebie.
Szykują się wielkie plany, ogromne projekty.
Musisz je poprowadzić.
Jesteś aniołem stworzonym do tej pracy.
Ale ja nie chcę wracać do nieba.
Skąd wziąłbym kawę?
Jako Najwyższy Archanioł
będziesz mógł zdecydować, z kim chcesz pracować.
Czytałem o twoich wcześniejszych wyczynach.
Wiele z nich zawdzięczasz
partnerstwu z demonem Crowleyem.
Gdybyś chciał znów z nim pracować,
można by to uznać za niewłaściwe,
ale z pewnością miałbyś moc sprawczą,
by przywrócić twojemu przyjacielowi
pełny status anielski.
Co powiedział?
Powiedział, że mogę mianować cię aniołem.
Możesz wrócić do nieba
i w ogóle.
Jak za starych czasów.
Tylko jeszcze fajniej.
No tak.
Powiedziałeś mu, gdzie może to sobie wsadzić?
Nie.
Jesteśmy ponad to. Ty też.
Obaj ich nie potrzebujemy.
Zaprosili mnie z powrotem do piekła,
odmówiłem. Ty też powinieneś.
No pewnie, piekło to ci źli.
Ale niebo...
Cóż, to strona prawdy, światła,
dobra.
Gdy niebo zakończy życie na ziemi,
będzie tak, jak gdyby zrobiło to piekło.
Powiedz, że odmówiłeś.
Jeśli będę dowodzić,
będę mógł coś zmienić.
Boże. Dobra. Chciałem coś powiedzieć.
Lepiej powiem to teraz. No to tak.
Znamy się od dawna.
Jesteśmy na tej planecie od dawna.
Zawsze mogę na tobie polegać.
A ty na mnie. Zgrany z nas zespół. Grupa.
Grupa dwojga.
Całe życie udajemy, że tak nie jest.
Może oprócz ostatnich kilku lat.
Chciałbym spędzić...
Jeśli Gabriel i Belzebub mogą to zrobić,
uciec razem, to my też.
Tylko we dwoje.
Nie potrzebujemy nieba ani piekła. Są toksyczne.
Musimy od nich uciec. Bądźmy „nami”.
Ty i ja. Co ty na to?
Chodź ze mną do nieba.
Będę rządził. Możesz być moim zastępcą.
Zmienimy coś.
Nie możesz opuścić księgarni.
Crowley...
Nic nie trwa wiecznie.
Nie.
Masz rację.
Powodzenia.
Powodzenia? Crowley!
Crowley, wróć...
do nieba.
Pracuj ze mną.
Możemy być razem. Jako aniołowie.
Czynić dobro.
Potrzebuję cię!
Nie rozumiesz, co ci oferuję.
Rozumiem.
Rozumiem lepiej niż ty.
Dobrze.
Zatem to by było na tyle.
Słuchaj. Słyszysz to?
Nic nie słyszę.
Właśnie.
Żadnych słowików.
Kretynie, mogliśmy być razem.
Ja...
Wybaczam ci.
Nie trzeba.
Jak to przyjął?
Średnio.
Zawsze chciał iść własną drogą.
Zawsze zadaje głupie pytania.
No dobrze. Gotów?
Ja...
Ale...
Moja księgarnia.
Tak. Na razie zajmie się nią Muriel.
Trafi w dobre ręce.
Ale...
Musisz coś ze sobą zabrać?
Nie.
Raczej nie.
Moment. Chyba...
Nie, nic.
Lepszego anioła nie mogłem znaleźć.
Czas wprawić w ruch kolejny krok Wielkiego Planu.
Tak, wspomniałeś.
Co to za plan?
Taki, który potrzebuje anioła z twoimi zdolnościami.
Który jest zaznajomiony z tym, jak się żyje na Ziemi.
Nazywamy to Drugim Przyjściem.
Drzwi zamykają się.
Winda jedzie w górę.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger