DE LAATSTE DER FORMLINGS
Mijn verhaal begint lang geleden. Nog voor de lange winter.
Ons rijk was nog weelderig en groen.
Voordat...
...ik alles verloor.
We woonden en werkten in het bos.
We waren Formlings en leefden in vrede.
Aan het eind van de dag gingen we naar huis.
Een prachtig dorp, diep in het bos
Het was mijn thuis.
Mijn broer en ik waren jonkies en hadden nog geen dierlijke vorm.
En ook al zei ik het niet, ik was nerveus.
Wat? Je bent toch niet nog steeds nerveus? -Nee.
Ik zie het aan je. -Ik kan er niks aan doen.
Wat als ik mijn dierlijke vorm niet vind?
Het is al over een week. Wat als ik niet klaar ben?
Dat ben je wel. Elk puur hart vindt z'n dierlijke vorm.
Niet allemaal.
Dat was lang geleden, en maar één keer.
Geloof me, het lukt ons allebei.
Dan rennen we dag en nacht door het bos, let maar op.
De week ging voorbij, maar mijn angst niet.
Net op tijd voor de Keuze.
Wat een brute, woeste traditie.
Wat doen jullie met deze onschuldige kinderen...
...als hun dierlijke vorm niet komt?
Wijzen jullie ze af? Zoals mij?
We wezen je niet af, Vex.
Je koos je eigen ballingschap.
Leugens.
Toen ik mijn vorm niet vond, verstootten jullie me. Allemaal.
Jullie bespotten me achter mijn rug om.
Vex de Zielige.
Vex de Schandelijke.
Vex de Vormloze.
Dat is je angst die spreekt.
Je wantrouwt de wereld, Vex.
Je ziet het ergste, zelfs als het niet bestaat.
Ik heb jaren over jouw verraad nagedacht. Jaren vol wrok, alleen in de Wildernis.
En nu besef ik dat jouw overheersing moet eindigen.
Tijdens mijn omzwervingen vond ik iets waarbij jullie in het niet vallen.
Een elementaire kracht.
Buig nu vrijwillig voor me...
...of, als ik terugkom, onvrijwillig.
In beide gevallen neem ik mijn rechtmatige plaats in.
De keuze is aan jullie.
Je bent een dwaas, Vex.
We zullen je dreigementen niet gedogen.
Hier krijg je spijt van.
Vex keerde terug naar de bossen en wij gingen verder.
Maar ik was ongerust.
Kataru en ik trokken de wildernis in, zonder ons pad te kennen.
De terugkeer van Vex leek een slecht voorteken.
Het ritueel vereist stilte. Dus we spraken niet.
We wachtten en wachtten.
We wisten niet waarop.
Een teken of visioen om ons naar onze dierlijke vorm te leiden.
Elke dag trokken we verder onbekend gebied in.
Hoe verder we reisden...
...hoe banger ik werd dat ik mijn vorm niet zou vinden.
Dat ik boos en bitter zou worden als Vex de Vormloze.
Maar toen, eindelijk...
Akita.
Kataru. -Akita.
Het is gelukt. We hebben onze vorm. Ik zei het.
Een beer, ik had 't kunnen weten. Het past bij je.
Omdat ik sterk ben?
Je bent luid, gulzig en slaap het halve jaar.
En jij dan. Een wolf.
Sluw en scherp.
Met grote tanden.
Kom, waar wachten we op?
Pak me dan.
Ik kan niet wachten de anderen te zien. -Ga maar vast, ik wil nog even rennen.
Je bent nu rusteloos als een wolf.
Tot zo, zusje.
Nee.
Kataru.
Kataru, ren weg. Alsjeblieft.
Nee. Kataru.
Ik verliet het dorp en keek niet om.
Ik kom pas terug...
...als Vex en de IJskeizer hun verdiende loon hebben.
Ik had geen idee.
Nu weet je het.
De IJskeizer heeft mijn vriend Zane. Ik ga hem halen.
Wat betekent dat wij hetzelfde doel hebben.
Niet hetzelfde. Jij wil je vriend redden.
Ik wil wraak.
Ondertiteld door: Stella Brüggen