‪("ทำไมกัน ที่รัก ‪ผมเหมือนไร้ชีวิตเมื่อไม่ได้อยู่กับคุณ")
‪(เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ รักระหว่างรบ)
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี ที่รัก
‪(ลอนดอน ปี 1965)
‪คุณผู้หญิง ดีจังค่ะที่ได้เจอคุณ
‪ขอต้อนรับกลับจากโรงพยาบาลค่ะ
‪เจนนี่ นี่คุณนายคอร์โดซา
‪ค่ะ ขอบคุณ
‪ฉันจะพาคุณไปที่ห้องนะคะ
‪ทุกอย่างจัดวางตามที่คุณชอบ
‪(เจ.เอส ‪ตู้ปณ.13 ลอนดอน เอ็นหนึ่ง)
‪ผมดีใจมากที่คุณกลับบ้าน
‪ราตรีสวัสดิ์ เจนนี่ที่รัก
‪ราตรีสวัสดิ์ ลอว์เรนซ์
‪แลร์รี่
‪เรียกผมว่าแลร์รี่
‪แลร์รี่
‪ไง
‪ว่าไง
‪ไม่น่าเชื่อว่าจะเจอคุณที่นี่
‪ที่จริง
‪ฉันต้องเตรียมตัวไปทำงานแล้ว
‪ฉันอาจต้องขอให้คุณ…
‪- ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ‪- ที่นี่แฟลตของผม
‪ให้ตายสิ
‪ถ้างั้นก็ทำตัวตามสบายค่ะ คุณเจ้าของบ้าน
‪ไม่มีปัญหา
‪ไว้เราเจอกันอีกนะ
‪คือว่า
‪เมื่อคืนผมรู้สึกดีมาก
‪เรื่องของเรื่องนะ ร็อบ ฉันน่ะ
‪ผมไม่ได้ชื่อร็อบ
‪- แอนดรูว์ ‪- แอนดรูว์
‪ที่จริงฉันเพิ่งออกมาจากการความสัมพันธ์พังๆ น่ะ
‪เพราะฉะนั้นขอบคุณนะ
‪- แค่จะบอกว่าผมให้เบอร์คุณไว้ได้ ‪- ไม่ให้จะดีกว่า
‪ฉันจะได้ไม่รู้สึกผิดที่ไม่โทรหาคุณ
‪คุณจะได้ไม่หดหู่ที่ไม่ได้รับสายจากฉัน
‪โดนหลอกใช้เหรอเนี่ย
‪รู้อะไรไหม ร็อบ ยินดีต้อนรับสู่โลกของฉัน
‪- ไม่ใช่ร็อบ ‪- แอนดรูว์
‪บ้าฉิบ โทษที
‪งั้น แอนดรูว์
‪ยินดีที่ได้พบคุณ และขอให้มีวันที่ดี
‪- เอลลี่ใช่ไหม ‪- ใช่ค่ะ
‪(คุณมีความทรงจำใหม่)
‪(อยู่ด้วยกัน ปี 2019)
‪(ลอนดอนโครนิเคิล)
‪เป็นไงบ้าง
‪ประชุมพนักงานในอีก 15 นาที
‪นิก
‪นิก!
‪ฉันไม่คุยกับเธอหรอก ‪เพราะนั่นจะทำให้ฉันฉุนขาด
‪ฉันทำอะไรลงไป
‪ฉันเข้าใจ ปีนี้เธอเจอเรื่องมาเยอะ
‪แต่ทำไม่เห็นหัวเราแบบนี้ไม่เก๋นะ
‪- เธอพูดเรื่องอะไร ‪- เมื่อคืนเธอทิ้งเราไปอีกแล้ว
‪ได้ยินว่าเธอไปกับหนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้ ‪แบบนี้จะให้เรารู้สึกยังไง
‪- ฉันขอโทษ ‪- และมันเป็นวันเกิดฉันด้วย
‪ฉันขอโทษจริงๆ นิก
‪ฉันจริงจังนะ
‪เธอเครียดหรือเปล่า เธอดูเครียดๆ นะ
‪แมรี่ เอลเลนตาย ‪เจเน็ตเลยอยากได้บทความ งานฉันท่วมหัว
‪- เมื่อไหร่ ‪- ฉบับวันอาทิตย์
‪ไม่สิ เธอตายเมื่อไหร่
‪- สองสามวันก่อน ‪- น่าเศร้าจัง
‪- ยังไง ‪- ใช่ แก่น่ะ
‪- เหรอ ‪- รู้ไหม ฉันอยากตายแบบนั้นจริงๆ
‪งานนี้ให้ฉันลุยเอง
‪ฉันแค่เกลางานนี้อีกสองชั่วโมง จากนั้นก็ว่าง
‪โอเคไหม
‪โอเค โอเค
‪ถือว่าฉันช่วยลดงานเธอแล้วนะ
‪- อรุณสวัสดิ์ ทุกคน ‪- อรุณสวัสดิ์
‪เป็นยังไงกันบ้าง
‪- ดี ‪- เยี่ยมค่ะ
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪สบายดีไหม
‪ดีครับ ขอบคุณ
‪ฉันกำลังเขียนบทความ ‪เกี่ยวกับบก.ที่ทำงานมานานที่สุด
‪เธอเพิ่งตาย
‪งั้นเหรอ โอ้ ไม่สิ
‪แย่จริง
‪ฉันเข้าใจว่าเธอบริจาคงานเขียนให้คลังข้อมูล
‪นัดไว้กี่… คุณนัดไว้ตอนไหนนะ โทษที
‪อ้อ ไม่สิ โทษที ฉันทำงานที่นี่
‪ไม่สิ ยังไงคุณก็ต้องนัดก่อน แบบนี้ไม่
‪- แม้แต่กับพนักงานเหรอ ‪- เราจะให้คนเข้าไปในคลังข้อมูล
‪- แบบนี้ไม่ได้ ขอโทษนะ ‪- ฉันทำงานที่นี่
‪ถ้าคุณเข้าเว็บ ‪ลองค้นจากแค็ตตาล็อกออนไลน์ของเราได้
‪แล้วเลือกว่าคุณอยากดูอะไร
‪แต่ฉันทำเป็นล้านครั้งแล้วก่อนหน้านี้
‪แล้วผมหรือใครสักคนจากฝ่ายคลังข้อมูล ‪จะเตรียมเอกสารให้คุณเอง
‪ถ้าอย่างนั้น ฉันขอนัดเลยค่ะ
‪คุณต้องนัดออนไลน์ผ่านทาง…
‪เอาจริงเหรอ
‪เว็บท่า
‪รู้อะไรไหม
‪ขอบคุณมากสำหรับความช่วยเหลือในวันนี้
‪แล้วเจอกันใหม่ เร็วๆ นี้
‪ฉันอยากสูญเสียความทรงจำจัง
‪ฉันจะได้ไปเริ่มชีวิตใหม่ ‪ลืมไปว่าเคยแต่งงานกับฟรานซิส
‪เธอรู้รึเปล่าว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง ‪ฉันกำลังจะไปที่ไหน
‪แลร์รี่บอกว่าเธอออกไปทำธุระ
‪นอกเหนือจากนั้น ขอโทษด้วย ฉันไม่รู้
‪- เธอจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ ‪- ฉันจำได้เป็นห้วงๆ
‪ฉันไม่รู้ว่าฉันควรทำตัวยังไง ฉันไม่รู้
‪ไม่รู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับชีวิตตัวเอง
‪ฉันไม่
‪เอาละที่รัก ฉันจะบอกเธอเอง
‪เธอน่ารัก ตลก และเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
‪เธอมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ มีเพื่อนที่ฉลาดที่สุด
‪มีสามีรวยและหล่อเหลาที่รักเธอ
‪เธอรู้ไหมว่าทำไมเราไม่มีลูก
‪เขาเดินทางเยอะมาก สามีเธอ
‪เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ฉันอิจฉาเธอมาตลอด
‪เธอไม่เป็นไรหรอก ที่รัก
‪ระหว่างนี้เธอก็พยายามสนุกกับคืนนี้แล้วกัน
‪จริงสิ
‪ไม่อยากเชื่อ!
‪แฮโรลด์ วิลสันเหรอ
‪แฮโรลด์ วิลสันเนี่ยนะ
‪ใช่แล้ว
‪ช่วยบอกทีว่าเขาพาคุณไปร้านอร่อย
‪- ล็อกเกตส์ ‪- โอ้
‪สถานที่พักผ่อนที่เขาโปรดปรานคือหมู่เกาะซิลลี
‪พรรคมีโอกาสได้คะแนนเสียงส่วนใหญ่
‪คุณสุภาพบุรุษ ไม่ใช่อะไรหรอกนะ ‪แต่สิ่งที่เราอยากรู้มากคือ
‪ท่านนายกฯ ชอบของหวานแบบไหน
‪ที่รัก ผมว่าพอได้แล้วละ
‪- แต่นี่แค่แก้วที่สอง ‪- คำสั่งของหมอ
‪ขอแค่น้ำครับ
‪พูดถึงเรื่องนี้ คุณจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เหรอ
‪- แอนนี่! ‪- ทำไมคะ
‪กาแฟดีไหม ใครเอาบ้าง
‪ได้เลยค่ะ
‪(คลังข้อมูลยืนยันนัด 11 โมง "ตรง")
‪สวัสดี
‪- สวัสดี ‪- เป็นไงบ้าง
‪- คุณล่ะ ‪- มหัศจรรย์
‪ทุกอย่างพร้อมสำหรับคุณแล้วในห้องอ่านหนังสือ
‪เลิศ
‪ขอโทษนะ เราไม่อนุญาต ‪ให้นำอาหารและเครื่องดื่มเข้าไป
‪ทางนี้ครับ
‪นี่คือทุกอย่างตั้งแต่ปี 65 จนถึงช่วงปี 86 ปี 87
‪นี่สมุดบันทึกจริงๆ ของเธอเหรอ
‪ใช่ น่าจะนะ ใช่
‪ขอบคุณ
‪ผมแค่อยากบอกคุณว่าผมชอบบทความของคุณ
‪เรื่องการแต่งงานเรียกน้ำย่อย ‪กับเรื่องการหาคู่ออนไลน์
‪- อ๋อเหรอ ‪- ครับ
‪ที่พูดถึงความแตกต่างระหว่าง ‪ความรักที่เร่าร้อนกับความรักแบบคู่ชีวิต
‪ผมไม่เคยมองมันในแง่นั้นเลย
‪ขอบใจนะ
‪มันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นในใจ
‪ที่รู้ว่าในที่สุด ความทุกข์ของฉันก็เป็นประโยชน์
‪แล้วคนอย่างคุณ ‪มาทำอาชีพนักเก็บเอกสารได้ยังไง
‪ผมเรียนประวัติศาสตร์ศิลปะมา
‪และเรียนต่อสาขาการจัดการเอกสาร
‪แต่พอถึงจุดนั้น ‪ผมเริ่มรู้ตัวว่าชอบการจัดหมวดหมู่ แปลกดีนะ
‪"สุดที่รักเพียงหนึ่งเดียวของผม
‪ผมรู้ว่าคุณกลัว
‪แต่เชื่อผมนะ ‪ผมไม่เคยพบเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน
‪และผมรับรองได้ว่ามันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก"
‪"ผมรู้ว่าผมไม่มีวันพอใจกับแค่ส่วนหนึ่งของคุณ"
‪"และด้วยเหตุผลนั้น ผมจะรับงานที่นิวยอร์ก"
‪"ผมจะอยู่ที่ชานชาลาสอง ‪สถานีมาร์เลอโบน วันศุกร์ เวลา 19,15 น."
‪"ไปกับผมนะที่รัก เขาจะหลุดพ้นจากชีวิตที่ไร้ชีวิต ‪จากการแต่งงานแค่เพราะความเหมาะสม"
‪"ที่สำคัญกว่านั้น เพื่อตัวคุณเอง"
‪"ยึดมั่นกับสิ่งที่เป็นจริง แน่แท้ และไม่มีที่สิ้นสุด"
‪"ใช่ มันน่ากลัว ‪แต่ผมเชื่อว่าการโกหกมันแย่กว่า"
‪"เราจะมีความสุข"
‪"มีความสุขมาก"
‪"รู้ไว้ว่าคุณกุมหัวใจผมไว้ ‪ความหวังของผมอยู่ในมือคุณ บูทของคุณ"
‪เอกสารทางประวัติศาสตร์
‪- ผมว่ามันค่อนข้าง… ‪- ดูนี่สิ
‪อะไรเหรอ
‪มันคือจดหมาย
‪ให้ตายสิ
‪ที่น่าเศร้าคือถ้าคุณจะหนีตามกันในตอนนี้ ‪คุณคงแค่ส่งข้อความ
‪แช็ตไป
‪ใช่ แบบว่า "ที่รัก ‪ถ้าคุณโอเค ก็ไปเจอฉันที่สถานี"
‪แฮชแท็ก มาเถอะถ้าอยากเปลี่ยนชีวิตตลอดไป
‪หน้ายิ้ม มะเขือยาว ป้ายจราจร ไส้กรอก
‪ที่แย่ที่สุดคือตอนที่คุณเห็นว่าเขาอ่านข้อความ
‪เครื่องหมายถูกสีฟ้าโชว์ขึ้น ‪"นี่ ฉันส่งไปเมื่อห้าวันก่อนนะ"
‪เมื่อห้าชั่วโมงก่อน
‪- ฉันหมายถึง ‪- ผมพูดว่าวันเหรอ
‪อือ คิดว่านะ
‪- ขอดูซองหน่อยครับ ‪- เอาสิ
‪- "เจ.เอส." คงหลงมาอยู่ในกองนี้ ‪- คุณจะทำยังไงกับมัน
‪เอาไปเผาทิ้ง
‪ล้อเล่นน่ะ ผมคงเอามันไปจัดหมวดหมู่ใหม่
‪อย่านะ ถ้าเราส่งคืนล่ะ
‪หรือพยายามตามหาคนที่ส่งมา
‪(เอเวอลิน วอฟ สกู๊ป)
‪(เจ.เอส)
‪"เจสุดที่รัก ‪ผมรู้ว่าคุณจะต้องเสียอะไรไป เจนนี่"
‪"แต่ผมรู้ว่าเราไม่อาจหยุดรักกันได้
‪เหมือนที่โลกไม่อาจหยุดหมุนรอบดวงอาทิตย์"
‪"ครั้งสุดท้ายที่เราแยกกัน คุณโกรธ ‪และผมโทษตัวผมเอง"
‪"ความคับข้องใจเข้าครอบงำผม"
‪"เวลาไม่เคยพอ ผมมีคุณไม่เคยพอ"
‪"มาเจอกันพรุ่งนี้นะ บี."
‪"เจที่รักของผม
‪ผมยังหลงอยู่ที่ไหนสักแห่งระหว่าง ‪ตอนที่เราเต้นรำกันทั้งคืนที่ร้านอัลแบร์โต
‪และตอนที่เราอยู่ด้วยกันที่ริเวียรา"
‪"เฟลิเปบอกผมว่าผมเหมือนคนเมา
‪เมื่อผมนึกถึงช่วงเวลาฤดูร้อนของเรา"
‪"ถ้าเราอยู่ด้วยกันได้แค่ไม่กี่ชั่วโมง ไม่กี่นาที
‪ผมจะสลักมันไว้ในความทรงจำ ‪ผมจะได้นึกถึงมันได้เช่นเดียวกัน
‪กับตอนที่ผมหลับตาแล้วเห็นใบหน้าของคุณ"
‪"คุณไม่เคยห่างจากความนึกคิดของผมเลย ‪บูทของคุณ"
‪(หกเดือนก่อน)
‪ที่รัก อย่าลืมว่าเรามีทานอาหารเช้ากันนะ
‪พรุ่งนี้จะมีนักข่าวมาหาผมแต่เช้าเลย
‪งั้นฉันจะเปลี่ยนเป็นมื้อเที่ยงละกัน
‪มื้อเย็นจ้ะที่รัก ไว้กินมื้อค่ำกัน
‪แลร์รี่
‪อย่าเอามาเป็นเรื่องเลยนะ
‪(อัลแบร์โต)
‪มีอะไรให้ช่วยไหม
‪ค่ะ
‪ฉันหวังไว้อย่างนั้นค่ะ
‪คุณคุ้นหน้าฉันบ้างไหมคะ
‪เกรงว่าจะไม่นะ
‪แล้วชื่อเฟลิเปล่ะ
‪ทำให้คุณนึกถึงอะไรไหม
‪- คุณเป็นตำรวจรึเปล่า ‪- เปล่าค่ะ
‪ทำไมถึงถามฉันเรื่องเฟลิเป
‪เราอาจจะมีเพื่อนคนเดียวกันค่ะ
‪คุณอาจบอกฉันได้ ว่าจะหาเขาเจอได้ที่ไหน
‪ฉันว่าคุณไม่เข้าใจ
‪เฟลิเปประสบอุบัติเหตุ
‪แล้วเขาก็ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย
‪เผื่อคุณไม่รู้ ‪เราปิดห้องอ่านหนังสือประมาณห้าโมง
‪ตอนนี้กี่โมงแล้ว
‪เลยมา 20 นาทีแล้ว
‪เวรละ โอเค
‪ฉันขอสองวิ
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪ค่ะ ค่ะ ประมาณนั้น
‪ถ้าฉันอยากขออะไรเพิ่ม ฉันก็ต้องไป…
‪- เข้าเว็บ ขั้นตอนเดิม ‪- เข้าเว็บ
‪- ที่… ‪- เว็บท่า
‪- ขั้นตอน ‪- ใช่
‪- ไปชั้นไหนคะ ‪- ชั้นใต้ดินครับ
‪ถ้าฉันอยากดูว่า ‪มีจดหมายพวกนั้นอีกไหมต้องทำยังไงเหรอ
‪อาจมีเรื่องราวอยู่ในนั้น
‪ถ้าคุณต้องการ คุณส่งอีเมลหาผมได้
‪ถ้าคุณอยากจะให้มันเร็วขึ้นหน่อย
‪ขอบใจนะ
‪ฉันทำให้คุณกลายเป็นกบฏซะแล้ว
‪โชคดีค่ะ
‪ขอให้โชคดีครับ
‪แอนโทนี โอแฮร์
‪อ้อ ใช่
‪คุณมาที่นี่เพื่อเขียนเรื่องแสนวิเศษ ‪เกี่ยวกับสามีของฉัน
‪อย่างนั้นหรอกหรือ
‪"ผู้กำหนดทิศทางด้านการพาณิชย์ ‪ผลประกอบการเพิ่มขึ้นทุกปี"
‪- คุณถามผมหรือบอกผม ‪- ฉันเป็นภรรยาของเขา ฉันเป็นกลางไม่ได้
‪ไม่มีใครเป็นกลางได้เท่าภรรยาแล้ว
‪จริงที่สุดค่ะ
‪ฉันเกรงว่าแลร์รี่จะมาสายสักนิด
‪บางทีอาจจะไม่วิเศษนัก
‪ระหว่างนี้ จะรับเครื่องดื่มอะไรไหมคะ
‪ไม่ครับ ขอบคุณ
‪คุณโอแฮร์
‪คุณสเตอร์ลิง
‪- ขอโทษด้วยที่ผมสาย ‪- ไม่เป็นไรครับ
‪- เริ่มกันเลยไหม ‪- คุณพร้อม ผมก็พร้อมครับ
‪ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงไม่ตกที่นั่งลำบาก
‪แล้วคุณล่ะคะ คุณโอแฮร์ ‪คุณเป็นนักข่าวสายการเงิน
‪ผู้สื่อข่าวต่างประเทศครับ
‪ล่าสุดคุณไปที่ไหนมาคะ
‪ส่วนใหญ่แล้วลีโอโพลด์วิลล์ บราซซาวิลล์
‪ที่นั่นแย่มากถ้าถามผมนะ
‪ที่ที่เจ้าภาพงานคืนนี้มีธุรกิจอยู่มากมาย
‪ฉันคิดว่า
‪ผมรู้สึกว่าเบลเยียมบริหารที่นั่นได้ดี
‪ด้วยความเคารพ ‪ผมอยู่ที่นั่นในปี 59 60 และ 62
‪งั้นคุณควรจะเข้าใจว่าการกบฏ ‪เป็นการตอบโต้อย่างมุทะลุ
‪ต่อการกดขี่นานหลายศตวรรษ
‪ผมคิดว่าการทวงอำนาจกลับคืน
‪ทั้งทางการเมือง ทางภูมิศาสตร์ ‪เป็นอะไรที่เหมาะสม
‪แบบนั้นจะพูดได้ไหมว่าคุณสนับสนุนคุณโมบูทู
‪แลร์รี่ โมบูทูเป็นเผด็จการ ฉันว่าไม่หรอก
‪ใช่ ที่รัก ผมรู้ ขอบคุณ
‪พอๆ เรื่องนี้มันหดหู่เกินไปสำหรับมื้อค่ำ
‪ภรรยาผมมองว่าอะไรก็ตามที่ไม่อยู่ในโว้ก
‪ไม่คู่ควรกับเวลาของเธอ
‪ผมจะออกไป เจอผู้คนมากมาย ‪ท่องโลกกว้าง เพราะพวกคนแบบนั้นละ
‪ทำให้ผมอยากเอาปืนยัดปากตัวเองแล้วเหนี่ยวไก
‪พวกผู้หญิงด้วย พระเจ้า
‪คุณหญิงเอาแต่ใจพวกนั้น
‪ที่แทบไม่มีแม้แต่ความคิดของตัวเอง
‪ขอโทษทีที่เรามันน่าผิดหวัง
‪ให้ตายสิ ผมเมา
‪แน่ละ
‪ครั้งหน้าถ้าคุณต้องอยู่ท่ามกลาง ‪คนน่าเบื่อแบบนั้น คุณควรขอตัวกลับก่อน
‪ฉันขอนะ ไม่ว่าคุณจะมีมุมมองยังไง ‪ต่อชีวิตเอาแต่ใจของฉัน
‪คุณจะไม่เขียนให้แลร์รี่เสียหาย
‪ขอตัวก่อนนะคะ
‪ให้ตายสิ ฉันปวดหัวเป็นบ้า
‪เมื่อคืน
‪เธอดื่มไปเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ฉันคิดว่างั้นนะ
‪คุณโอแฮร์
‪คุณนายสเตอร์ลิง
‪คุณมาทำอะไรน่ะ
‪ผมอยากมอบสิ่งนี้…
‪ให้คุณครับ
‪อะไรเหรอ
‪มันคือคำขอโทษ
‪งั้นก็เชิญค่ะ
‪- อ่านสิ ‪- เจนนิเฟอร์
‪คุณโอแฮร์เป็นคนเขียน ‪ฉันมั่นใจว่าเขาต้องอ่านได้
‪"คุณนายสเตอร์ลิง
‪ผมทำตัวหยาบคาย"
‪"ผมอยากจะโทษความเหนื่อยล้า
‪ไม่ก็อาการแพ้อาหารทะเล ‪แต่ผมเกรงว่าจะเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์
‪ที่ผมไม่ควรดื่ม รวมกับอารมณ์พลุ่งพล่าน ‪จากการขาดทักษะการเข้าสังคม"
‪"ทุกอย่างที่คุณจะตำหนิผมได้ ‪ผมก็ได้สำนึกมันไปเรียบร้อยแล้ว
‪ในตอนที่ผมสร่างเมา"
‪"ได้โปรดให้ผมได้ขอโทษ"
‪"ด้วยความละอายใจ แอนโทนี โอแฮร์"
‪ถ้าเป็นไปได้ ‪ผมอยากพาคุณกับสามีไปทานมื้อเที่ยง
‪คุณใจดีมากค่ะ
‪ฉันจะลองคิดดู
‪ระหว่างนี้ ฉันต้องพาคุณกลับโรงแรม
‪ฉันจะไม่ยอมเป็นตัวการที่ทำให้คุณเป็นลมแดด
‪พิษสุรายิ่งไม่ต้องพูดถึง
‪ครับ
‪เชิญค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪แลร์รี่
‪- คุณโอแฮร์ ‪- คุณสเตอร์ลิง สบายดีไหมครับ
‪- ผมสบายดี ขอบคุณ ‪- คุณนายสเตอร์ลิง
‪สวัสดีค่ะ
‪สบายดีไหมครับ
‪ฉันสบายดี ขอบคุณค่ะ
‪บอกผมสิ คุณโอแฮร์ มีคุณนายโอแฮร์ไหม
‪เคยมีครับ คุณนายโอแฮร์กับผมหย่ากัน
‪ผมเสียใจด้วย
‪เป็นเรื่องเลวร้ายสุดๆ
‪- ลูกล่ะ ‪- แลร์รี่ ให้ตายสิ
‪ไม่เป็นไรครับ ผมมีลูกชายหนึ่งคนชื่อปีเตอร์
‪สมัยเรียนที่กอร์ดอนสตัน ผมมีเพื่อนชื่อปีเตอร์
‪อิงลิช
‪คุณจะไปไหนต่อคะ
‪หลังจากเสร็จงานนี้ ผมจะกลับลอนดอน
‪- ขออนุญาตครับ ‪- เชิญครับ
‪ขอโทษด้วยนะคะ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪คุณไม่ดื่มเหรอ
‪ไม่ ผมไม่ควรดื่ม
‪ปวดหัวเหรอ
‪เป็นคำสั่งของหมอน่ะ
‪เมื่อคืนนี้คุณคิดว่ามันเหลือทนจริงๆ เหรอ
‪ผมยอมรับ ผมคิดว่า ‪การสู้รบกันด้วยอาวุธยังน่ากลัวน้อยกว่า
‪คุณคือวิลเลียม บูท จากเรื่องสกู๊ป
‪เอเวอลิน วอฟ
‪ผมรู้ว่าวิลเลียม บูทเป็นใคร
‪มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ
‪เขาติดงานค่ะ
‪บอกฉันที คุณโอแฮร์ คุณเมาเรือไหม
‪ขอบคุณครับ
‪คุณคิดว่าไง
‪ใหญ่
‪หมายถึงวิวต่างหาก
‪เห็นตรงนั้นไหม
‪คอร์สิกา
‪คุณเดินทางบ่อยเหรอ
‪ไม่เลย
‪เรามาที่นี่ทุกฤดูร้อน ‪แต่ฉันไม่ได้ไปต่างประเทศตั้งแต่เราแต่งงานกัน
‪ไม่ได้เจอครอบครัวด้วยซ้ำ
‪ตอนนี้แลร์รี่เป็นคนเดียวที่เดินทาง
‪คุณสองคนเจอกันได้ยังไง
‪เรานั่งข้างกันในงานเลี้ยงของบริษัทที่นิวยอร์ก
‪พ่อของเราทำงานด้วยกัน ‪เขาชวนฉันไปเดต แค่นั้นแหละ
‪ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ใช่ ไม่กี่เดือนต่อมา ‪เขาขอฉันแต่งงาน ฉันตอบตกลง
‪พ่อแม่ฉันดีใจมาก
‪ทำไมล่ะ
‪ครอบครัวดี งานการดี
‪เรื่องพวกนั้นสำคัญกับคุณสินะ
‪สำคัญกับเราทุกคนไม่ใช่หรือ
‪ก็คงงั้น
‪ฉันอยากฟังคุณเล่าเรื่องลูกชาย
‪ลูกชายผมเหรอ
‪อยู่กับภรรยาเก่าของผม ‪ที่ทำทุกทางให้แน่ใจว่าผมจะไม่ทำลูกเสียคน
‪แล้วทำไมเธอถึงคิดว่าคุณจะทำลูกเสียคน
‪เพราะผมเคยนอกใจ
‪คุณคงคิดถึงลูก
‪ใช่
‪บางครั้งผมก็สงสัยว่าผมจะทำอย่างที่ทำไหม ‪ถ้ารู้ว่าจะคิดถึงลูกขนาดนี้
‪เพราะแบบนี้คุณถึงดื่มเหรอ
‪อย่าพยายามช่วยผมเลย คุณนายสเตอร์ลิง
‪ใครบอกว่าฉันทำแบบนั้น
‪คุณแผ่รังสีความใจบุญออกมา คุณทำผมสติแตก
‪ฉันเดาว่าฉันคงไม่ใช่คนแรก
‪คุณจะเป็นนักข่าวที่ดีได้
‪คุณรักเธอไหม ภรรยาคุณน่ะ
‪ผมเคยคิดว่างั้น แต่เรายังเด็ก ‪ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้ว่าความรักคืออะไร
‪- คุณเคยรักใครไหม ‪- ลูกชายผม คุณเคยรักใครไหม
‪ฉันแต่งงานแล้ว
‪จริงสิ
‪ขอบอกเลยว่า ฉันกับแลร์รี่มีความสุขดี
‪ผมดีใจที่ได้ยิน
‪(แมรี่ เอลเลน: รำลึกถึงผู้บุกเบิกคนกล้า ‪แห่งวงการหนังสือพิมพ์)
‪ฝ่ายบทความค่ะ
‪สวัสดีครับ ขอสายเอลลี่ ฮาเวิร์ทครับ
‪พูดอยู่ค่ะ
‪สวัสดีครับ ผมรอรี่จากฝ่ายคลังข้อมูล
‪ผมว่าผมเจออะไรที่คุณอาจอยากมาดู
‪สวัสดี
‪นั่นหมากฝรั่งเหรอ
‪เราไม่อนุญาต ‪ให้เคี้ยวหมากฝรั่งในห้องอ่านหนังสือ
‪- กลืนแล้ว ‪- เยี่ยม
‪โอเค
‪ผมเจอจดหมายอีกฉบับ
‪"ตอนนี้ตีสี่ ผมนอนไม่หลับ ‪มันเหมือนเรื่องเดอะโรดทูแมดเนส
‪แต่ผมนอนอยู่ตรงนี้ ‪จินตนาการว่าเขากำลังอยู่ข้างคุณ
‪เขามีสิทธิ์ชอบธรรมที่จะแตะต้องคุณ โอบกอดคุณ
‪และผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อิสรภาพนั้นมา"
‪"ตราบใดที่ผมไม่อาจมีคุณ ‪ผมจะเสกคุณมาที่นี่แทน"
‪"กลิ่นกายของคุณ ผมของคุณ
‪รอยยิ้มมุมปากของคุณ ‪ตอนที่คำพูดของผมทำให้คุณขำ"
‪"เจที่รัก ผมไม่เคยอยากให้ถึงเช้า ‪มากเท่านี้มาก่อน บูทของคุณ"
‪มัน…
‪เหมือนกันเลย
‪ใช่ มันเป็นซองจดหมายแบบเดียวกัน ‪ลายมือเดียวกัน
‪ฉันต้องรู้ให้ได้ว่ามันจบยังไง
‪แปลว่าไม่ใช่แค่วันนี้ของฉันที่จะพัง ‪แต่ของคุณด้วย
‪พังแค่ไหน
‪ฉันต้องรู้ว่ามีจดหมายพวกนี้อีกไหม
‪ครับ
‪ปัญหาเดียวคือ ถ้าเราจะหาที่เหลือ
‪เราจะต้องลงไปที่คลังข้อมูล
‪เยี่ยม ลงมือกันเลย
‪ใช่ แต่เราต้องขออนุญาตเป็นพิเศษ
‪แล้วเราต้องทำไง
‪ต้องกรอกฟอร์ม แล้วหลังจากนั้น ‪ก็อาจต้องกรอกอีกฟอร์ม
‪ฟังดูง่ายนะ
‪ผมจะลองหาทางดู
‪ขอบคุณนะ
‪- เจ๋ง ‪- เจ๋ง
‪"คุณโอแฮร์ หรือฉันขอเรียกคุณว่าบูท"
‪"แลร์รี่ต้องไปทำงานต่างประเทศกะทันหัน"
‪"เหมือนว่าเราทั้งคู่ ‪จะถูกปล่อยเกาะอยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะกลับมา"
‪"และคุณผู้ไม่มีชุดริมชายหาด น่าอายจริง"
‪"บ่ายนี้อยากไปด้วยกันไหม"
‪"ฉันรู้จักร้านเล็กๆ น่ารัก ‪ที่คุณน่าจะหาหนังสืออ่านริมหาดเล่มต่อไปได้"
‪"เจ"
‪"คุณนายสเตอร์ลิง หรือผมขอเรียกคุณว่าเจ"
‪"ขอบคุณสำหรับข้อเสนอและความช่วยเหลือ"
‪"ผมติดหนี้คุณ ที่เมื่อวาน ‪คุณเกลี้ยกล่อมให้ผมออกจากห้อง"
‪"ผมอยากตอบแทนคุณ"
‪"แน่นอนว่าผมไม่รู้จักสถานที่ แต่ถ้าคุณแนะนำได้
‪ผมจะทำให้คุณหัวเราะ ‪ด้วยภาษาฝรั่งเศสฮาๆ เห่ยๆ ของผม"
‪"บูท ฉันดีใจนะ ‪ที่ลากคุณออกมาเจอแสงอาทิตย์ได้"
‪"ฉันยินดีรับคำเชิญ"
‪"เราอาจอยู่ในเมืองสักสองสามชั่วโมง ‪เวทนาในความอ่อนด้อย
‪ภาษาท้องถิ่นของเราทั้งคู่ ‪วันพฤหัสฯ คุณว่างไหม"
‪"ผมว่างวันพฤหัสฯ ‪แต่วันพรุ่งนี้และวันมะรืนผมก็ว่าง
‪วันมะเรื่องก็ด้วย"
‪"พอคุณสเตอร์ลิงกลับมา ‪เราคงได้ไปทั่วทั้งชายฝั่งแล้ว"
‪"บอกเวลาที่คุณต้องการมาได้เลย บูท"
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ด้วยความยินดีครับ
‪จะทำยังไงดี
‪ไปปิกนิกกันไหม
‪มันเป็นเกมเด็กที่ผมเคยเล่นกับลูก คุณรู้จักไหม
‪คุณต้องหลับตา
‪เร็วสิ หลับตาก่อน
‪เลือกสถานที่ที่คุณชอบ
‪จริงหรือจินตนาการ
‪อย่างไหนก็ได้
‪ลองนึกภาพว่าเรามีทุกอย่าง ผ้าปู ชีสมากมาย
‪ขนมปังล่ะ
‪มีขนมปัง มีแม่น้ำอยู่ใกล้ๆ
‪โอ้ แม่น้ำ
‪ลูกชายผมชอบตกปลา
‪หวังว่าคุณคงไม่ว่าอะไร เราลองใช้มือจับปลากัน
‪ฉันเกรงว่าฉันแทบไม่รู้เรื่องการตกปลาเลย
‪ผมถึงจะสอนคุณนี่ไง
‪ฝีมือฉันเป็นยังไงบ้าง คุณบูท
‪คุณเรียนรู้ไว
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪แล้วคุณก็จับปลาเทราต์ได้
‪ฉลาม
‪ฉลาม เก่งมาก
‪และหลังจากนั้น…
‪ผมเอาฟันของมันมาทำเป็นสร้อยคอให้คุณ
‪ของที่ระลึก
‪เครื่องราง
‪ลองอีกทีแล้วกัน
‪ขอบคุณสำหรับยามบ่ายที่รื่นรมย์ที่สุด
‪ไว้เจอกันครับ
‪(โรงแรมมารีเวนต์)
‪(สำเร็จแล้ว ขอบคุณ ‪พรุ่งนี้หกโมงเย็นมาเจอกัน สนุกแน่)
‪(ขอโทษที นี่คือรอรี่)
‪(โคตรเจ๋งเลย เอลลี่ จุ๊บๆๆ)
‪(เจ๋งเลย เอลลี่ จุ๊บๆๆ)
‪(เจ๋งเลย เอลลี่ จุ๊บ)
‪พิสูจน์งานเขียนของแมรี่ เอลเลนเรียบร้อย ‪และแนบมาด้วยแล้ว อ้อ อีกอย่าง
‪ระหว่างที่หาข้อมูล ฉันพบจดหมายรักลึกลับด้วย
‪ไม่แน่ใจว่าไปอยู่ในนั้นได้ยังไง ‪แต่กำลังค้นต่อไปไว้ใช้ในบทความหน้า
‪ปี 1965 จดหมายรักซ่อนเร้น
‪เปี่ยมไปด้วยความรู้สึก ‪ฉันไม่เคยอ่านอะไรแบบนี้เลย
‪จะส่งให้คุณภายในวันศุกร์ค่ะ
‪คุณโอแฮร์ยังไม่พร้อมครับ
‪เขาบอกว่าคุณจะรอที่นี่หรือขึ้นไปข้างบนก็ได้
‪ห้อง 302 ครับ
‪แปลกใจดีจริง
‪ขอโทษ ฉันมาเร็วไปหน่อย ‪คุณอยากให้ฉันรอข้างล่างไหม
‪ไม่ ไม่ต้องเกรงใจกันหรอก เข้ามาสิ
‪อีกไม่นานหรอก
‪ผมกำลังจะโกนหนวดพอดี
‪อ้อ
‪ถ้าได้นะ
‪ได้สิคะ เชิญเลยค่ะ
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหมครับ
‪ค่ะ ดีค่ะ
‪ฉันได้รับโทรเลข
‪แลร์รี่กลับมาเย็นนี้
‪เขาต้องกลับลอนดอนทันที
‪เข้าใจแล้ว
‪แล้วคุณต้องการอะไร
‪ผมขอโทษ
‪ให้ตายสิ
‪เจนนิเฟอร์
‪คุณนายสเตอร์ลิง มีจดหมายถึงคุณค่ะ
‪ขอบคุณ
‪"เจสุดที่รัก โปรดรู้ไว้ว่าผมไม่ได้ปฏิเสธคุณ"
‪"ผมไม่เคยอยากจูบใครมากขนาดนี้
‪แต่พอคุณเงยหน้ามองผม บางอย่างเปลี่ยนไป"
‪"ในตอนนั้น ผมกลัวว่า ‪ความต้องการของเราจะทำลายเรา"
‪"คุณเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าทึ่ง
‪และผมไม่อยากเป็นชายผู้ดึงคุณลงมา"
‪"ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมเฝ้าเกลียดตัวเอง
‪ที่ผมทำในสิ่งที่ถูกต้องที่สุดที่ผมเคยทำ"
‪"ฟังผมนะ การตอบสนองตามธรรมชาติ ‪เป็นหัวใจสำคัญของสิ่งที่วิเศษมากมาย
‪แต่มันก็เป็นต้นตอของความไม่พอใจด้วย"
‪"และถ้าเราจะลงมือทำอะไรสักอย่าง ‪ผมขอให้เราตัดสินใจร่วมกัน"
‪"ผมเขียนคำพวกนี้ ‪โดยคิดถึงคุณ และหัวใจผมพองโต"
‪"ดังนั้นไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง ‪ขอให้เรารอดมันไปด้วยกัน"
‪"คุณจะไปเจอผมที่สวนโพสต์แมน ‪หกโมงเย็น วันศุกร์"
‪"ผมจะรออยู่ที่นั่น"
‪"ด้วยความนับถือ บูท"
‪(อัลแบร์โต)
‪เฟลิเป
‪- สบายดีไหม ‪- ดี
‪- นี่คือเจนนิเฟอร์ นี่เฟลิเป เพื่อนผม ‪- ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‪เป็นไงบ้าง สบายดีนะ
‪เชิญดื่ม
‪- ขอบคุณ ‪- ขอบคุณ
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม
‪เหมือนเดิมอีกแก้ว
‪มาสิคุณบูท เต้นกับฉัน
‪ขอให้สนุกนะเพื่อน
‪"ยึดมั่นกับสิ่งที่เป็นจริง แน่แท้ และไม่มีที่สิ้นสุด"
‪"ใช่ มันน่ากลัว ‪แต่ผมเชื่อว่าการโกหกมันแย่กว่า"
‪"เราจะมีความสุข มีความสุขมาก"
‪ไง
‪- คุณมาถึงก่อนผมอีก ‪- ใช่ ฉันตื่นเต้น
‪ผมคงให้สัญญาอะไรคุณไม่ได้นะ
‪แต่ก็ขอบคุณนะที่ทำแบบนี้
‪ก่อนที่เราจะเข้าไป คุณต้องถอดรองเท้าก่อน
‪พูดจริงเหรอ
‪ล้อเล่น
‪ตลกนะ คุณน่ะ
‪นี่คือทุกอย่างที่ยังไม่ได้จัดหมวดหมู่
‪พระเจ้าช่วย
‪และ
‪นี่น่าจะเป็นของทั้งหมดตั้งแต่ปี 1964 ถึง 1965
‪รับสายได้นะ
‪ไม่สำคัญอะไร
‪- ช่วยฉันหน่อยได้ไหม ‪- ได้สิ
‪ระวัง
‪- ไม่ใช่ของพวกนี้เหรอ ‪- ไม่ ไม่ใช่
‪- ให้ผมช่วยนะ ‪- ดีค่ะ
‪- งั้น ‪- โอเค เราควรจะ
‪- เริ่มกันเลยไหม ‪- ใช่
‪มาเริ่มกันเลย
‪"เจสุดที่รักของผม ไม่มีเสียงไหน ‪จะหวานไปกว่าเสียงเคาะประตูของคุณ"
‪"ส่วนหนึ่งของผมเฝ้ารอมันอยู่เสมอ"
‪"ผมไม่ค่อยมีสมาธิทำงาน ‪เพราะความคิดผมวกกลับไปหาคุณ"
‪"สงครามโลกกับการเมือง ‪สำคัญยังไงกับผมตอนนี้"
‪"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ‪ผมโดนให้ไปเขียนหน้าทำสวนครัวแน่"
‪หลับตาสิ
‪เงาถึงปลายเตียงแล้ว
‪จะเกิดเรื่องเลวร้ายอะไรขึ้นถ้าคุณอยู่เกินห้าโมง
‪ฉันจะอยู่จนกว่ามันจะมาถึงเข่า
‪เอว
‪เข่า
‪ตกลง
‪ตา
‪หลับตา
‪เต็นท์ผ้าใบกลางป่า
‪ถ้าคุณต้องการแบบนั้น
‪เรานอนบนเตียงใบไม้ อาบน้ำในแม่น้ำใกล้ๆ
‪และเมื่อพระอาทิตย์ตก
‪เราจะก่อกองไฟ
‪ขอบคุณพระเจ้า เพราะฉันหิวมาก
‪- เราจะกินอะไร ‪- ผลไม้ป่า
‪เช่นอะไร
‪เอลเดอร์เบอร์รี แบล็กเบอร์รี
‪อาจจะเป็นดอกแดนดิไลออน
‪ยอดเลย
‪ราตรีสวัสดิ์ บูทที่รัก
‪อะไรล่ะ
‪มีอะไรเหรอ
‪ผมไม่อยากให้คุณไป
‪ถ้าเราหนีไปด้วยกันล่ะ
‪ไปไหน
‪ถ้าเป็นนิวยอร์กล่ะ
‪ฉันรักนิวยอร์ก
‪ผมได้รับข้อเสนอให้ไปทำงานที่นั่น
‪ผมอยากให้คุณไปกับผม
‪ย้ายไปนิวยอร์กกับผม
‪- คุณก็รู้ว่าฉันทำไม่ได้ ‪- คุณทำได้
‪คุณทำได้ เราทำได้
‪คุณขอให้ฉันหนีไป แล้วโยนชีวิตตัวเองทิ้งเหรอ
‪เพื่อที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ใช่
‪- และเมื่อคุณเริ่มเบื่อฉัน แล้วยังไงต่อ ‪- มันจะไม่เกิดขึ้น
‪- มันเคยเกิดมาก่อน อะไรทำให้มันแตกต่าง ‪- อะไรเหรอ ทุกอย่าง
‪ทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้มันต่างออกไป
‪ถ้าคุณคิดว่าความรู้สึกนี้ ‪ใกล้เคียงกับอะไรที่ผมเคยรู้สึกมาก่อน
‪ที่ผมเคยรู้จักมาก่อน งั้นคุณก็ผิดถนัด
‪เจนนิเฟอร์ ผมรักคุณ
‪ผมรักคุณ และอยากใช้ชีวิตร่วมกับคุณ
‪คุณชอบความคิดนี้ และคุณก็หุนหันพลันแล่น
‪- ฉันไม่ชอบเลย ‪- ผมทำตามสัญชาตญาณ มันต่างกันนะ
‪คุณรู้ไหมว่าคุณขออะไรอยู่
‪ครอบครัวฉัน เพื่อนฉัน ได้ตัดขาดฉันแน่
‪ยิ่งมีเหตุผลให้ทิ้งพวกเขา
‪- สำหรับคุณมันง่ายนี่ ‪- ง่ายเหรอ
‪เฝ้าดูคุณกลับบ้านทุกคืนไปหาผู้ชายที่
‪ผู้ชายที่อะไร
‪ผมคิดว่ามีความเป็นไปได้สูง ‪ที่คุณอาจใช้ชีวิตของคุณอย่างสูญเปล่า
‪"บูท ถูกแล้ว ฉันถูกเลี้ยงมา ‪เพื่อทำสิ่งที่คนอื่นคาดหวังจากฉัน
‪มากกว่าสิ่งที่จะทำให้ฉันมีความสุข"
‪"ฉันกลัวที่จะรักคุณ"
‪"ฉันกลัวว่าถ้าฉันไม่ห้ามตัวเอง ‪ฉันจะรักคุณมากจนสูญเสียตัวเองไป"
‪"ฉันกลัวว่าพอฉันไม่ใช่ความแปลกใหม่อีกต่อไป ‪คุณอาจเบื่อฉัน"
‪"คุณต้องเข้าใจนะ ถ้าฉันจะหนีไปกับคุณ
‪ไม่ใช่แค่ครอบครัวและความมั่นคงที่ฉันจะสูญไป"
‪"แต่เป็นความสงบภายในใจฉันด้วย"
‪"ความเสี่ยงที่ฉันไม่คิดว่า ‪ฉันแข็งแกร่งพอที่จะรับมัน"
‪"หวังว่าคุณจะเข้าใจ รักเสมอ เจ"
‪"สุดที่รักเพียงหนึ่งเดียวของผม
‪ผมรู้ว่าคุณกลัว
‪แต่เชื่อผมนะ ผมไม่เคยพบเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน
‪และผมรับรองได้ว่ามันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก"
‪"เป็นที่แน่นอนแล้วว่า ‪ผมตัดสินใจที่จะเลือกเส้นทางชีวิต"
‪"ผมจะรับงานที่นิวยอร์ก"
‪"ผมจะอยู่ที่ชานชาลาสอง ‪สถานีมาร์เลอโบน วันศุกร์ เวลา 19,15 น."
‪"ไปกับผมนะ ที่รัก"
‪"เขาจะหลุดพ้นจากชีวิตที่ไร้ชีวิต ‪จากการแต่งงานแค่เพราะความเหมาะสม"
‪"ที่สำคัญกว่านั้น เพื่อตัวคุณเอง"
‪"ยึดมั่นกับสิ่งที่เป็นจริง แน่แท้ และไม่มีที่สิ้นสุด"
‪"ใช่ มันน่ากลัว ‪แต่ผมเชื่อว่าการโกหกมันแย่กว่า"
‪มีสายจากออฟฟิศคุณสเตอร์ลิง ‪เขาบอกว่าให้ไปโดยไม่ต้องรอเขาค่ะ
‪"เราจะมีความสุข มีความสุขมาก"
‪"จงรู้ไว้ว่าคุณกุมความหวังของผมไว้ ‪หัวใจผมอยู่ในมือคุณ บูทของคุณ"
‪แท็กซี่
‪(อัลแบร์โต)
‪- เฟลิเป คิดว่าเราจะไปทันไหม ‪- คิดว่าอย่างนั้นนะ
‪แบบเฉียดฉิวน่ะ
‪(ชานชาลาสอง)
‪เฟลิเป รีบหน่อย
‪"กางเกงผ้าลูกฟูกรุ่นเฮฟวี่เวตของเรา
‪ยางรัดเอวพร้อมที่ยึดเสื้อเชิ้ต ยางยืดด้านข้าง
‪มีกระเป๋ากว้างสามใบ"
‪- คุณรับสายได้นะ ‪- ไม่ละ
‪"มีสีน้ำตาล สีน้ำตาลแกมเหลือง ‪สีเขียวแก่ และสีเทา"
‪"การตัดเย็บอย่างประณีต ‪และตัดเย็บอย่างหยาบ"
‪เยี่ยมจริงๆ
‪"เมกะแมช"
‪- "เนียนนุ่ม ฟู เลิศรส" ‪- เอลลี่
‪- ผมว่าผมเจอแล้ว ‪- พระเจ้าช่วย
‪อ่านเลย
‪"เจสุดที่รัก
‪ผมใช้ชีวิตโดยพยายามหลีกเลี่ยง ‪ความยุ่งยากโดยเฉพาะที่เกี่ยวกับความรัก
‪"การได้พบคุณ ทำให้ผมรู้ว่า ‪สิ่งที่ผมทำ ไม่ใช่การใช้ชีวิตเลย"
‪"ผมรู้ว่ามันยากสำหรับคุณ ‪ที่จะได้ยินว่าผมรักคุณ แต่ผมต้องพูดออกมา"
‪"มันอยู่ในหัวผมตั้งแต่ตื่นจนหลับไปอีกครั้ง
‪และถ้าผมพูดไม่ได้ ผมจะเขียนต่อไปเรื่อยๆ"
‪"ผมรักคุณ เจนนี่ที่รัก บีของคุณ"
‪บ้าจริง
‪เราน่าจะไปเช็กตู้ปณ.ที่จดหมายฉบับอื่นถูกส่งไป
‪- ดูว่าพวกมันยังอยู่ไหม ‪- ใช่
‪ทำอะไรน่ะ
‪โทรศัพท์ของรอรี่ เอลลี่พูดค่ะ
‪เราทำงานด้วยกัน ‪ฉันเป็นคนทำให้เขาอยู่ดึกเองค่ะ
‪ไม่ๆๆๆ ฉันขอโทษนะ
‪โอเค โอเค แล้วเจอกัน
‪ทำไมคุณไม่บอกว่าเป็นวันเกิดคุณ
‪ผมอยากทำแบบนี้มากกว่า
‪อ้อ เก็บข้าวของได้แล้ว
‪แล้วทำไมถึงชวนแฟนเก่ามางานวันเกิดล่ะ
‪ผมเปล่า ผมไม่รู้ว่าเธอจะมาที่นี่
‪งั้นใครเชิญเธอมา
‪เธอเป็นเพื่อนของน้องสาวผม ‪คืนนี้ผมจะไม่คุยกับพวกเขา
‪- เกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณ ‪- เธอเคร่งศาสนา
‪แต่ผมเดาว่าตอนที่เราเจอกัน ‪เธอแค่เคร่งศาสนานิดหน่อย
‪พอคบไปเรื่อยๆ เธอก็
‪"อันที่จริง การที่คุณไม่เชื่อในพระเจ้า ‪เป็นเรื่องใหญ่สำหรับฉัน"
‪แต่สุดท้ายเธอก็แต่งงานกับหมอนี่
‪นั่นแหละนะ ได้อย่าง เสียอย่าง
‪แล้วคุณล่ะ
‪- คุณไม่อยากรู้เรื่องฉันหรอก ‪- คุณคิดผิดแล้ว
‪ฉันเคยคบกับคนคนนึงอยู่สักพัก
‪นิยามคำว่าสักพัก
‪แปดปี เขาอยากมีลูกมาก แต่ฉันไม่
‪เราก็เลยเลิกกัน
‪ผมเสียใจด้วย
‪นั่นยังไม่ใช่ตอนจบนะ ‪เรากลับมาคบกันและเลิกกันอีกครั้ง
‪เรามีเซ็กซ์กันไม่เลือกเวลาสถานที่
‪แล้วสุดท้ายเขาก็ขอแต่งงาน
‪เราอยู่ระหว่างพักผ่อนกับเพื่อนสนิทและครอบครัว
‪พระเจ้า
‪ใช่
‪ไม่ใช่ว่าฉันไม่รักเขา ฉันแค่
‪ฉันไม่แน่ใจว่าฉันรักเขามากพอ
‪ฉันอาจจะอยากมีลูก ฉันไม่รู้
‪แต่รู้แน่ว่าฉันไม่อยากมีลูกกับเขา
‪ฟังดูเหมือนการเลิกกัน ‪ที่แย่มากเลย ผมเสียใจด้วย
‪นั่นคือเหตุผลที่คนเรา ‪ไม่ควรพูดถึงตัวเอง เพราะมันน่าหดหู่
‪มันน่าหดหู่มาก
‪ฉันว่าถึงเวลาเต้นรำวันเกิดแล้ว
‪เต้นรำวันเกิดผมเหรอ
‪ใช่ เต้นรำวันเกิด
‪แฟลตคุณดูดีนี่
‪ใช่ นี่แหละผม
‪น่ารักจัง โอ้ แมวของคุณ
‪ดีเซล
‪ไง ดีเซล
‪ดื่มอะไรไหม
‪เอาสิ
‪ขอเป็นน้ำละกัน
‪ได้
‪ขอบใจ
‪แผ่นเสียงเยอะมาก
‪งานอดิเรกของผมน่ะ
‪สวัสดี
‪แล้วพวกเธอ…
‪สาวๆ ในรูปนี้
‪เป็นพี่น้องคุณหมดเลยเหรอ
‪ไม่ ที่จริงผมเป็นผู้ชายหลายเมีย
‪นั่นสินะ ว้า คิดไว้แล้วเชียว
‪(รอรี่ ฝ่ายคลังข้อมูล เมื่อคืนสนุกดี :) )
‪(คุณหายไปไหน)
‪(จุดบริการลูกค้า)
‪สวัสดีค่ะ
‪- ฉันอยากถามเรื่อง ‪- ขอโทษค่ะ คุณต้องพูดดังขึ้น
‪ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าใครเป็นเจ้าของตู้ปณ.พวกนี้
‪คุณอยากจะเปิดตู้ปณ.เหรอ
‪ไม่ ฉันอยากรู้ว่าใครเป็นเจ้าของตู้พวกนี้
‪คุณเป็นเจ้าของตู้เหรอ
‪ไม่ ฉันอยากรู้ว่าใครเป็นเจ้าของ ‪ฉันจะได้เขียนหาพวกเขา
‪ฉันอยากรู้ว่าพวกเขายังเป็นเจ้าของอยู่ไหม ‪เข้าใจที่ฉันพูดไหมคะ
‪คุณไม่เคยได้ยินเรื่อง "การปกป้องข้อมูล" รึไง
‪รู้อะไรไหม
‪ไม่เป็นไรค่ะ แล้วฉันจะหาทางเอง
‪"เจที่รัก
‪นี่อาจฟังดูแปลก ‪แต่ฉันเจอจดหมายที่อาจเป็นของคุณ
‪จ่าหน้าถึงเจเอส ประทับตราในปี 1965"
‪"พวกมันเป็นของที่มีคุณค่าทางจิตใจ"
‪"ถ้าคุณเล่าให้ฉันฟังได้ ฉันก็ยินดีรับฟังเรื่อง
‪ในจดหมายและคุณบูทค่ะ"
‪"ด้วยความปรารถนาดี เอลลี่ ฮาเวิร์ท"
‪"คุณฮาเวิร์ท ฉันขอไม่พูดถึงเหตุการณ์
‪ที่ระบุถึงฉันในจดหมายของคุณ
‪และคงให้ความช่วยเหลือ ‪ในการสืบสวนของคุณต่อไปไม่ได้"
‪"ด้วยความนับถือ เจนนิเฟอร์ สเตอร์ลิง"
‪โอเค แล้วเจอกัน
‪- บาย ‪- บาย
‪ฮัลโหล
‪นั่นคุณนายสเตอร์ลิงใช่ไหมคะ
‪พูดอยู่ค่ะ
‪สวัสดีค่ะ ฉันเอลลี่ ฮาเวิร์ท ‪จากลอนดอนโครนิเคิล
‪ฉันเขียนหาคุณเกี่ยวกับ ‪จดหมายที่ฉันกับเพื่อนร่วมงาน…
‪ใช่ ใช่ และฉันก็ได้ตอบกลับไปแล้วตามที่อยู่ในนั้น
‪ค่ะ
‪ฉันแค่…
‪ฟังนะคะ ถ้าตอนนี้ไม่สะดวก ฉันยินดีที่จะ…
‪ขอโทษนะคะ แต่อย่างที่บอกในจดหมาย
‪เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างฉัน ‪กับคุณโอแฮร์เป็นเรื่องส่วนตัว
‪ใช่ค่ะ และฉันขอโทษอย่างยิ่งที่เข้ามารบกวน
‪(คุณโอแฮร์)
‪อย่างน้อยฉันอยากที่จะคืน…
‪คุณคะ
‪คุณ
‪บ้าเอ๊ย
‪คุณนายสเตอร์ลิง ‪ยินดีที่ได้พบคุณอีก ไม่เจอคุณนานเลยนะคะ
‪ค่ะ ดีใจที่ได้พบคุณเช่นกัน
‪คุณพอจะมีกุญแจสำรองไหมคะ ‪ฉันลืมกุญแจไว้ที่บ้าน
‪มีแน่นอนค่ะ แต่ตู้ปณ.13 ไม่เปิดให้บริการแล้ว
‪ว่าไงนะคะ
‪ตามคำขอของคุณสเตอร์ลิง ‪ปิดไปตั้งแต่เดือนที่ผ่านมาแล้วค่ะ
‪งั้นเปิดใหม่เลยค่ะ ได้โปรด
‪ได้ค่ะ คุณผู้หญิง
‪คุณนายคอร์โดซา ‪ฉันต้องการกุญแจห้องทำงานของสามีฉัน
‪ฉันเกรงว่านี่จะเป็นคำสั่ง ไม่ใช่คำขอ
‪แน่นอนค่ะ
‪ขอบคุณ
‪(เจ.เอส ตู้ปณ.13 ลอนดอน เอ็นหนึ่ง)
‪"สุดที่รักเพียงหนึ่งเดียวของผม
‪ผมรู้ว่าคุณกลัว
‪แต่เชื่อผมนะ ‪ผมไม่เคยพบเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน
‪และผมรับรองได้ว่ามันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก"
‪"ผมจะอยู่ที่ชานชาลาสอง ‪สถานีมาร์เลอโบน วันศุกร์ เวลา 19,15 น."
‪"ยึดมั่นกับสิ่งที่เป็นจริง แน่แท้ และไม่มีที่สิ้นสุด"
‪"ที่สำคัญกว่านั้น เพื่อตัวคุณเอง"
‪"ผมไม่มีวันพอใจกับแค่ส่วนหนึ่งของคุณ"
‪"ไปกับผมนะที่รัก"
‪"เราจะมีความสุข มีความสุขมาก"
‪"จงรู้ไว้ว่าคุณกุมความหวังของผมไว้ ‪หัวใจผมอยู่ในมือคุณ"
‪"บูทของคุณ"
‪คุณทำอะไรกับจดหมายนี้
‪ทำไมถึงมายุ่งกับจดหมายของฉัน
‪พวกเขา
‪พวกเขาเจอมันอยู่กับคุณในวันเกิดเหตุ
‪ฉันเดาว่าคุณคงรู้ว่าใครเป็นคนเขียน
‪ใช่
‪ใช่ เขาชื่อแอนโทนี โอแฮร์
‪ก่อนที่เขาจะ…
‪เขาเป็นนักข่าว
‪ผมแนะนำให้คุณรู้จัก
‪ดูเหมือนคุณสองคนจะมีส่วนร่วมในการ…
‪เจนนี่ เขาตายแล้ว
‪เดี๋ยว
‪- เขานั่งอยู่ในรถข้างคุณ ‪- ไม่
‪ไม่
‪ผู้ชายที่นั่งข้างฉันชื่อเฟลิเป
‪คนขับคือเฟลิเป แต่ชายที่นั่ง ‪ในที่นั่งผู้โดยสารคือคุณแอนโทนี โอแฮร์
‪และเมื่อคุณฟื้นจากอุบัติเหตุ ‪ผมตัดสินใจที่จะทำแบบนั้น
‪ผมพยายามปกป้องคุณ
‪- จากอะไร ‪- ความจริง
‪ผมไม่อยากให้คุณรู้สึกผิด
‪(ลอนดอนโครนิเคิล)
‪(ลอว์เรนซ์ สเตอร์ลิง ‪ประวัตินักอุตสาหกรรม ปี 1965)
‪ให้ตายสิ
‪แอนโทนีทำงานที่โครนิเคิล
‪เจ๋ง
‪(กำลังพยายามตามรอย ‪คนที่เคยเขียนข่าวให้ลอนดอนโครนิเคิล)
‪(ผมทำอะไรผิดไปรึเปล่า)
‪(คุณไม่เหมือนคนประเภทที่ ‪ตอบกลับห้าวันให้หลังนี่…)
‪(ขอโทษนะ)
‪(ฉันแค่)
‪(กำลังพิมพ์)
‪(แอนโทนี โอแฮร์)
‪เอลลี่ จุ๊บๆๆ
‪- ฮัลโหล ‪- เอลลี่ ฮาเวิร์ท
‪ผมแอนโทนี โอแฮร์
‪สวัสดีค่ะ
‪ผมเข้าใจว่าคุณอยากคุยกับผม
‪ค่ะ
‪สวัสดีค่ะ คุณโอแฮร์
‪แล้วคุณมาเจอเรื่องของผมได้ยังไง
‪ตอนแรกฉันก็แค่
‪ทำตามสัญชาตญาณ
‪แล้วก็คิดว่ามันน่าจะเป็นบทความได้
‪แต่แล้วยิ่งฉันอ่าน
‪ฉันก็ยิ่งเริ่มรู้สึก…
‪ฉันรู้สึกว่าจดหมายพวกนั้นน่าประทับใจมาก
‪แล้วเธอได้เจอคุณไหมคะ
‪คุณได้ไปนิวยอร์กด้วยกันไหม
‪ไม่
‪คุณนายสเตอร์ลิงไม่ได้ไปนิวยอร์กกับผม
‪และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่…
‪พวกคุณ…
‪ได้เจอกันอีกไหมคะ
‪(ลอนดอน ปี 1969)
‪เจนนิเฟอร์
‪ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ ‪หลังช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา
‪- เราไปที่อื่นกันได้ไหม ‪- แน่นอน
‪คุณจะคิดว่าฉันเป็นคนยังไงนะ
‪ผมคิดว่าคุณเป็นภรรยาที่ซื่อสัตย์
‪แล้วผมก็กลับไปทำงาน
‪นิวยอร์กเหรอคะ
‪มันเป็นบ้านของผมตลอด…
‪สี่ปีที่ผ่านมา
‪ฉันกำลังเดินทาง…
‪ไปพบคุณ
‪เกิดอุบัติเหตุ
‪ฉันหมดสติ
‪ฉันจำอะไรไม่ได้เลย
‪จนกระทั่งฉันเห็นคุณคืนนี้
‪ฉันเจอจดหมายของคุณ แต่มีคนบอกฉันว่าคุณ…
‪ฉันถูกหลอก ฉันคิดว่าฉันเสียคุณไปแล้ว
‪ผมอาจจะแค่อยู่ผิดที่
‪แต่คุณไม่เสียผมไปแน่นอน
‪บูท
‪ครับ เจนนิเฟอร์ที่รัก
‪จูบฉันหน่อยได้ไหม
‪กลับไปกับผมเถอะ
‪ผมจะเสียคุณไปอีกไม่ได้
‪หลายอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
‪ผมยังรักคุณอยู่
‪ช่วยฉันหน่อยได้ไหม
‪ฉันมีลูกสาว
‪เธอชื่ออะไร
‪เอสเม่
‪เธอสองขวบแล้ว
‪พาเธอมาด้วย
‪ฉันทำไม่ได้
‪ยกโทษให้ฉันด้วย
‪ผมจะรอ
‪บอกให้ผมรอคุณ แล้วผมจะรอ
‪ฉันรักคุณ
‪รักคุณเสมอ
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกคุณเจอกันเหรอ
‪ไม่มีจดหมายแล้วเหรอ
‪ไม่มีจดหมายแล้ว
‪คุณเอาจดหมายมาด้วยรึเปล่า
‪ค่ะ จดหมาย เอามาค่ะ
‪นี่ค่ะ
‪แล้วถ้าฉันจะทำให้คุณสองคนได้พบกัน
‪ไม่
‪ผมเลือกที่จะเคารพการตัดสินใจ ‪ของเจนนิเฟอร์ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
‪ดูเหมือนว่าผมควรทำแบบนั้นต่อไป
‪ของพวกนี้ควรจะคืนให้คุณนายสเตอร์ลิง
‪ฉันลองแล้วค่ะ
‪คุณเป็นนักข่าว
‪ลองอีกทีสิ
‪มีอะไรให้ช่วยไหม
‪คุณนายสเตอร์ลิงเหรอคะ
‪จ้ะ
‪คือ ฉันชื่อเอลลี่ เอลลี่ ฮาเวิร์ท จาก…
‪ฟังนะคะ ฉันไม่ได้พยายามจะ…
‪ฉันไปพบกับคุณโอแฮร์ คุณแอนโทนีน่ะค่ะ
‪และเขาอยากให้ฉันเอานี่ให้คุณ
‪เขาอยากให้คุณรับไว้ ‪และมันเป็นความปรารถนาของเขา
‪พวกคุณคุยเรื่องอะไรกัน
‪เรื่องคุณ
‪เป็นส่วนใหญ่
‪เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฉันฟัง
‪สุดท้ายคุณก็เลือกครอบครัว
‪นี่มันอะไรกัน
‪คุณโกหกฉัน
‪คุณบอกฉันว่าเขาตายแล้ว
‪ทำไม
‪เพื่อชีวิตคู่ของเรา
‪โดยให้ฉันคิดว่าฉันเป็นคนฆ่าเขา
‪ฉันรู้ว่าฉันทรยศคุณ ลอว์เรนซ์
‪ฉันต้องอยู่กับมันทุกวัน
‪และฉันใช้เวลาสี่ปีที่ผ่านมาของชีวิตฉัน
‪พยายามเป็นภรรยาที่ดีขึ้นให้คุณ
‪แต่ฉันจำได้ แลร์รี่ ฉันจำทุกอย่างได้
‪และความจริงก็คือ คุณกับฉันจบกันมานาน ‪ก่อนที่แอนโทนีจะเข้ามาในชีวิตฉันอีก
‪- เจนนิเฟอร์ เจนนี่ ฟังก่อน ‪- อย่าแตะต้องฉัน
‪ไม่ ตอนนี้คุณต้องฟังฉัน
‪เหตุผลเดียวที่ฉันยังอยู่ที่นี่ก็เพราะลูกสาวของเรา
‪นับจากวันนี้ไป ‪ฉันจะเป็นภรรยาของคุณเพียงในนามเท่านั้น
‪และถ้าคุณพยายามจะปฏิบัติกับฉันแบบอื่น
‪ฉันจะพาลูกสาวเราไปจากที่นี่
‪ถ้าคุณคิดว่าศาลจะเข้าข้างหญิงชู้ ‪งั้นคุณก็หลงผิดแล้ว
‪และถ้าคุณพยายามจะไป ‪ถ้าคุณพยายามเอาตัวลูกผมไป
‪ผมจะทำลายคุณ
‪และคุณจะไม่ได้เจอลูกอีก เข้าใจไหม
‪ไงจ๊ะ ลูกรัก
‪ไง ลูก
‪เราจะไปผจญภัยกันนะ
‪สวัสดีค่ะ ฉันมาพบคุณแอนโทนี โอแฮร์ ‪เขาอยู่ห้อง 268
‪คุณโอแฮร์ไม่อยู่ที่นี่แล้วค่ะ
‪เขาไปตั้งแต่เมื่อไหร่คะ
‪เมื่อวานค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪คุณผู้หญิง หยุดก่อนค่ะ
‪- แอนโทนี ‪- ขอโทษค่ะ คุณผู้หญิง
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันพยายามอธิบายแล้ว
‪- แมรี่ เอลเลน ‪- แอนโทนี
‪ฉันมาหาแอนโทนี โอแฮร์ ‪ฉันต้องรู้ว่าเขาอยู่ไหน ได้โปรด
‪ฉันเสียใจที่ต้องบอกคุณ ‪แต่แอนโทนียื่นหนังสือแล้ว
‪เขาลาออกเมื่อเช้านี้
‪- เขาให้ที่อยู่ไว้หรือเปล่า ‪- เสียใจด้วยค่ะ เขาไม่ได้ให้ไว้
‪บางทีคุณน่าจะเอาของพวกนี้ให้เขาได้
‪ถ้าคุณได้ข่าวจากแอนโทนี ‪ช่วยบอกเขาว่าฉันตามหาเขา
‪แล้วคุณก็กลับไปหาสามีคุณเหรอ
‪ฉันไม่กล้าเสี่ยงที่จะเสียลูกไป
‪แต่สุดท้ายฉันก็ไปจากเขา
‪เมื่อฉันรู้แน่ว่ากฎหมาย ‪จะสนับสนุนการตัดสินใจของฉัน
‪แล้วคุณโอแฮร์ล่ะ
‪คุณลองติดต่อเขาหลังจากนั้นหรือยัง
‪ฉันมองหาชื่อเขาทุกวันบนหนังสือพิมพ์
‪ไม่เจออะไร และในที่สุดฉันก็เลิกซื้อหนังสือพิมพ์
‪ฉันรู้สึกเหมือนเขาไม่อยากให้ใครเจอ
‪แล้วตอนนี้ล่ะ
‪เขาไม่รู้ว่าคุณพยายามตามหาเขา เขาไม่รู้เลย
‪แบบนั้นแหละดีแล้ว โอกาสของเราผ่านพ้นไปแล้ว
‪ใช่ แต่ถ้าคุณมีโอกาสอีกครั้งล่ะคะ
‪หัวใจของเราจะรับได้มากแค่ไหนกัน
‪และฉันในวัยนี้ คงถึงขีดจำกัดแล้ว
‪"อดีตอาจเป็นเหมือนของมึนเมา ‪มันดึงเราเข้าไป
‪สร้างภาพลวงตา ‪ว่าทุกอย่างเคยดีกว่า เราเคยมีความสุขกว่านี้
‪หรือมีประสบการณ์ที่ดีกว่านี้"
‪"มันยังทำให้เราอ่อนแอ
‪จมอยู่กับความทรงจำ ความเจ็บปวด ‪หัวใจที่สลาย และความผิดหวัง
‪ฉุดรั้งเราไว้ไม่ให้ไขว่คว้าหาความสุขอีกครั้ง"
‪"มีคำกล่าวที่ว่า ถ้าเราไม่เรียนรู้ ‪จากความผิดพลาดในอดีต เราจะทำผิดซ้ำสอง"
‪"แต่เราก็เรียนรู้ที่จะปล่อยวางอดีตได้เช่นกัน
‪เรียนรู้ที่จะสร้างความสัมพันธ์ต่อไป ‪มีความรู้อยู่คู่กาย
‪แต่ไม่ยอมให้มันบดบังความสามารถ ‪ที่จะลองอีกครั้ง และรู้สึกอีกครั้ง
‪เอลลี่ เยี่ยมไปเลย
‪โอเคค่ะ
‪เขียนได้ดีมากจริงๆ
‪เยี่ยมเลย ฉันขอบคุณนะคะ
‪เดี๋ยวฉันกลับมา
‪ฮัลโหล
‪สวัสดี นี่เอลลี่
‪เป็นไงบ้าง
‪ก็ดีนะ คุณล่ะ
‪ก็ดี
‪ไม่ นั่นไม่จริง
‪ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงจากไปโดยไม่ลา
‪และฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันไม่ตอบข้อความคุณ
‪นั่นเป็นอะไรที่แย่มาก ‪และถ้าคุณอยากส่งข้อความหาฉันอีก
‪ฉันสัญญาว่าคุณจะได้รับข้อความตอบกลับ
‪แต่อาจมีเหตุผลมากมายที่คุณไม่อยากคุยกับฉัน
‪หรือเขียนถึงฉัน หรือใช้เวลากับฉัน
‪และในความเป็นจริง ฉันกลัวว่า ‪คุณอาจคิดว่าฉันเป็นคนเลวร้าย
‪ถ้าคุณได้รู้จักฉัน
‪แต่ ณ จุดนี้
‪ฉันไม่คิดว่าการกลัวที่จะลอง ‪เป็นเหตุผลที่ดีพอสำหรับอะไรก็ตาม
‪และฉันคิดว่าคุณสุดยอดไปเลยรอรี่
‪แล้วฉันก็อยากเจอคุณอีก
‪หวังว่าคงไม่ถือสาที่ฉันพูดแบบนี้
‪นี่คุณอยู่ที่ไหน
‪ฉันอยู่ข้างนอก
‪ว่าไงนะ
‪ฉันอยู่นอกแฟลตคุณ
‪น่าขนลุกชะมัด
‪ฉันตั้งใจจะให้ออกมาดูทุ่มเท แต่ฉันเข้าใจคุณนะ
‪โอเค รอตรงนั้นนะ พูดไปเรื่อยๆ
‪ผมจะลงไป พูดต่อไปสิ
‪ฉันน่ะ…
‪ฉันเจอพวกเขาแล้ว ทั้งสองคนเลย
‪ฉันไปหาพวกเขามา
‪- ล้อกันเล่นแน่ๆ ‪- เปล่า
‪ให้ตายสิ พวกเขาว่าไงบ้าง
‪- เธอพยายามทุกอย่าง ‪- แปลว่าเขายังไม่รู้ว่าเธอตามหาเขา
‪- เขาไม่รู้เลย ‪- คุณต้องบอกเขา
‪ฉันรู้ ฉันก็อยาก แต่พวกเขาไม่อยากเจอกัน
‪ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ‪ทำไมต้องเปิดตู้ปณ.ไว้ตลอดเวลา
‪ดูไม่มีเหตุผลเลย
‪นั่นเป็นประเด็นที่ดีมาก
‪เธอตามหาผมจริงๆ เหรอ
‪เธอพูดแบบนั้นกับคุณเหรอ
‪"เจที่รัก
‪ได้โปรดอย่าถือสาการรบกวนครั้งนี้ แต่…
‪อย่างที่คุณคงทราบดีอยู่แล้ว
‪ชีวิตที่แยกจากกันของเรายังมีความโชคดี
‪อย่างน้อยก็สำหรับชายแก่คนนี้
‪เมื่อมันถูกขัดขวางอีกครั้ง"
‪"ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
‪ผมคิดถึงคุณอย่างไม่เสื่อมคลาย ‪ผมลังเลที่จะยอมรับตอนนี้"
‪"ผมคิดถึงคุณ"
‪"เพราะฉะนั้นผมจะเสี่ยงเป็นครั้งสุดท้าย
‪อย่างหวาดหวั่น"
‪"สวนโพสต์แมน…
‪วันศุกร์…
‪บ่ายสองโมง"
‪"ด้วยความนับถือ…
‪บี."
‪เธอไม่มา
‪อย่างน้อยเราก็ได้พยายาม
‪ฉันจะไปพาเขามา
‪เราหลับตากันดีไหม
‪จดหมาย
‪คำเชิญ…
‪ให้จากไป
‪เพื่อเริ่มต้นใหม่
‪มาร์เลอโบน
‪ผมรออยู่
‪(ชานชาลาสอง)
‪ตอนนี้ผมเริ่มกังวลแล้ว
‪แต่ไม่จำเป็นหรอก
‪เพราะฉันอยู่นี่แล้ว
‪ทันเวลาพอดี
‪คำบรรยายโดย พัชรินทร์ อนะพรอนันต์