BANDYCI CZASU
PRZEGLĄD POSTACI HISTORYCZNYCH
Jest!
Mamo! Tato!
Mam urodziny!
- Wiemy, Kevin. - Wiemy, chwilkę.
- Dobra. - Zbyt seksowne.
Daje po oczach. Nie na dziś.
- Coś wesołego na urodziny. - A ten?
Nie, ten jest…
- Ten pasuje. - Już?
Sto lat.
Jaką nudną kupę gruzu oglądamy w tym roku?
Nie gruzu.
Drewna.
Drewna?
Woodhenge! Jesteśmy w Woodhenge.
To neolityczny prekursor Stonehenge.
Jak was to może nudzić? Jest mega!
Meganudne.
Śmieszka z ciebie, Saffron.
- To nawet nie jest drewno. - Masz rację.
Betonowe słupki pokazują, gdzie było drewno.
Kupa gruzu w Stonehenge ma przynajmniej sklepik z pamiątkami.
Tam pojedziemy za rok.
Nawet gdyby był tu sklepik, co by sprzedawali? Patyki?
I worki betonu.
Starożytni nie mieli sklepów z pamiątkami. Tu jest tyle niewiadomych!
W jakim celu zbudowano Woodhenge?
To była świątynia? Targ?
Tak sobie myślę, że może odbywały się tu egzekucje.
Możliwe!
Zanudzali skazanych na śmierć.
Jesteś okropny, Mike.
Myślę, że kręgi mogły być mapami gwiazd.
No to ten.
Sto lat, Kev.
No, sto lat, Kevster.
Chodźmy już stąd.
Cześć, dziewczyny. O rany, w końcu.
Cześć, siostra. Podobały ci się moje urodziny?
No. Woodhenge. Ekstra.
Cieszę się… Sarkazm.
No rejczel!
Nie możesz mieć normalnych urodzin jak normalny człowiek z normalnymi gośćmi?
Zrozumiesz, jak będziesz starsza.
Ciekawostka.
Najstarsze mezoamerykańskie boisko do nogi datowane jest na około 400 r. n.e.
Niektórzy badacze twierdzą, że Majowie grali odciętymi głowami swoich wrogów.
Wtedy nie znano jeszcze towarzyskich.
A tak na poważnie, współczesną grę skodyfikował…
Biorę Scotta.
Dobra. Fajnie być częścią drużyny.
PRZEGLĄD POSTACI HISTORYCZNYCH
To chyba najlepszy gruboskórzec, jakiego pomalowałeś, Kevinie.
Bardzo dziękuję.
To piękny Mammuthus rumanus.
MAMUT WŁOCHATY
„Choć ludzie i mamuty koegzystowali,
nic nie wskazuje na to, że człowiek je ujeżdżał bądź jakkolwiek oswoił”.
Ciekawe.
Jest!
Atakuję Kamczatkę z Japonii.
Oczywiście Japonia najechała Kamczatkę,
choć na krótko, podczas wojny rosyjsko-japońskiej.
No tak, moja kolej.
Wygląda całkiem nieźle, jeśli mogę nieskromnie przyznać.
A mogę.
Czyżby, Kevinie?
Tak, mogę.
Mamo, szafa się rusza.
Ja piórkuję, co jest grane?
Dzień dobry.
Pójdę po rodziców.
Mamo! Tato! W moim pokoju jest jakiś facet!
- Facet? - To chyba wiking.
Jasne, wiking.
Ścigają go jacyś wściekli Sasi.
Przyśniło ci się.
Rany boskie, Kevin. Ciszej!
To nie ja. Przecież stoję obok.
- Tak lepiej. - Wracaj do łóżka.
Ci wojownicy prawie przestrzelili mi czaszkę.
Albo, co bardziej prawdopodobne?
To mi się przyśniło.
Właśnie. To był tylko nudny sen.
Idź już…
dołowniku.
Dobranoc.
Śpij dobrze.
Przepraszam.
Moi rodzice mówią, że to sen.
Nie rozumiem, co pan powiedział, ale nie mogę przyjmować gości po 19.30.
Proszę to uszanować.
Wyjaśni mi pan, dlaczego wikingowie
nagle przestali mordować i wprowadzili agraryzm?
Dyskutowałem o tym z nauczycielką.
Mówiła, że to przez rozwój ufortyfikowanych miast.
Ale powiedziałem jej…
A to co, do licha?
Przepraszam. Pomóc panu?
Nei!
Po staronordyjsku „nei” znaczy „tak”?
- Nei! - Tak?
Już, chwileczkę.
Wybacz, mamo. Wybacz, tato. Przygoda mnie wzywa.
Kevin, ciszej tam!
Jak cię czujesz?
Głowa mnie boli.
Miałeś wstrząs mózgu. Wiesz dlaczego?
Wbiegłem w sza…
- Patrzysz za siebie. - Nie.
Utknąłeś w przeszłości. Na co komu historia?
To przeszłość. Jaki z niej pożytek? Już była.
Wkrocz w przyszłość. Technologia.
- Aktualizacje. - Ekrany dotykowe.
Muzyka.
- Kupimy ci nowy telefon. - Nie potrzebuję nowego.
- Nie używa. - My ci go kupiliśmy.
- Właśnie. - Czemu go nie używasz?
- Używaj telefonu. - Pewnie nie wie jak.
- Kto niby do mnie zadzwoni? - Ja wiem. Nikt.
Możemy sobie gadać razem.
A nie możemy normalnie? Jak teraz? Teraz gadamy.
Nie, teraz rozmawiamy.
A przez telefon w trakcie rozmowy możesz gadać z innymi, jak ja teraz.
Co porabiasz?
Utknąłeś w przeszłości. Musisz wkroczyć w XXI wiek.
Gdyby wiking był fajniejszy od księgowego w firmie konsultingowej
lub konsultanta w firmie księgowej, nosilibyśmy rogate hełmy, prawda?
Oni nie nosili rogatych hełmów. To błędne przekonanie…
Dość tego!
Skończ z tymi wikingami i starożytnymi geekami.
- Grekami. - Też.
Poddaję się.
Czyli wyniosłeś z tej rozmowy ważną lekcję.
Czasami się poddaj.
Zaraz, to ta lekcja?
„Czasami się poddaj”?
Tak.
Rodziny się nie wybiera.
Dzieci też nie.
O tym nikt nie mówi.
Co nie? Dostałam eska.
Od ciebie.
„Co porabiasz?” Nic.
Zgubiliśmy go.
Uciekliśmy.
A jeśli nie?
- Jesteśmy martwi. - Jak wikingowie.
Najwyższa Istota wie wszystko. Nie znajdzie nas, znając nasze myśli?
- Jeśli wie, co myślimy, to guzik wie. - Nasza ciemnota mu się udziela?
Chyba że serio wie, co sobie myślimy,
- to wtedy się z tobą nie zgadzam. - Jasne.
Gdzie my jesteśmy?
- Tu. - Gdzie jest tu?
Tu nas nie znajdzie. Nie ma szans.
Halo?
- Znalazł nas. - Ona to wymyśliła!
Jest hersztem, ukradła mapę.
Nie jestem żadnym hersztem. Wszyscy jesteśmy równi.
Nakazuję ci zamknąć dziób.
Nic nie zrobiłem. To oni.
Nie zamieniaj nas w słupy soli.
Spokojnie, jestem tylko dzieckiem.
To dzieciak.
Myśleliśmy, że Najwyższa Istota zmienił głos.
- Kto? - Tak czy siak, to nie on.
Mówiłam. Widgit, mapa.
No dobra, czyli…
Może być tu.
Albo tu, ale szczerze… Pozwolisz?
- Nie jest do góry nogami? - Jest.
Jest? Okej.
Odwrócę ją. Niech no spojrzę…
To… w niczym mi nie pomogło.
Moim zdaniem musimy trafić tutaj, jeśli chcemy ukraść tego konia.
- Okej. - Jesteście koniokradami?
- A ty to kto? - Kevin Haddock.
I co ty tu robisz?
To mój pokój. Co wy tu robicie?
Nie wolno mi przyjmować gości po 19.30.
Dobra, Devonie Havelocku…
- Paddocku. - Co za różnica.
Nieważne.
Może to jest twój pokój, ale również przejście czasowe.
Portal czasoprzestrzenny i niezwykle niebezpieczne miejsce.
Jeśli dasz mi chwilę spokoju, rozpracujemy z Widgitem,
jak zwiać stąd Najwyższej Istocie.
Jakiej istocie?
Najwyższa Istota wie wszystko.
Wpienił się!
Zwróćcie mapę.
Oddaj mu tę mapę.
Nie, bandyci się nie poddają!
Ukorzcie się przede mną.
Popchnij tę ścianę, Bittelig. Według mapy to wyjście.
Popchnij ją. Pchaj.
Nigdy tak nie robiła.
Ukradliście moją własność.
Kevin, grasz w jakąś grę wideo?
Dobrze. Bardzo nowocześnie.
Pożyczyliśmy twoją własność. Oddamy ją.
Czy to Bóg?
Dopiero co się poznaliśmy, a ty już zadajesz bardzo trudne pytania.
Wiem wszystko.
Skaczemy!
Zwróćcie mapę!
Co się dzieje?
Zwróćcie mapę!
- Jeny! - Dobrze.
Jestem cała.
Znaczy, wszyscy cali? Bo ja tak.
Znowu mu zwialiśmy.
Mało brakowało. Czułam jego oddechy na karku.
Mówiłam, że nie możemy popadać w samozadowolenie.
To sen.
To sen. To musi być sen.
Zaraz, a ten skąd się tu wziął?
Co ty tu robisz?
Nie wiem.
On nie wie. Jestem empatką.
- Dlatego to wiedziałam. - Dobra, stało się.
- Co to za jeden? - Zastępstwo za Susan?
Susan jest niezastąpiona.
Nie wiem, co się dzieje.
Rozmawiamy o tobie
i poległej bandytce, Susan, która była z nas najlepsza.
- Lepsza od ciebie. - Użyteczna.
Ustalmy, gdzie i kiedy jesteśmy.
To jakiś chybotliwy pokój bez ścian.
Na podstawie algorytmu założyłem…
Algorytmu?
Chwileczkę.
To chińska piracka bandera, a to są chińscy piraci.
A to są chińskie papugi.
Myślę, że to Ching Shih, ale to niemożliwe.
Kuchnia felek!
To ostateczna bitwa Ching Shih z brytyjską marynarką wojenną.
- Kiedy to było? - W 1810 r., w Makau.
Już wiem! Jesteśmy w 1810 r., w Makau.
- Spisałeś się. - Świetnie.
- Opowiedzieć wam o Makau? - Nie!
- Intruzi! - Co?
Szpiedzy!
Ktoś we mnie strzela?
- Żyjesz? - Tak, nie mogę umrzeć.
Wszyscy mogą.
- Ale to sen. - Nie nastawiałbym się.
To nie jest sen.
Ognia!
Koniec gadania. Kryć się!
Ognia!
Te drzwi są portalem.
- Wiejemy! - Szybko!
Szybko, przez te drzwi!
- Dobra, to są… - To są zwykłe drzwi.
No, mój błąd. Zejdź już ze mnie.
Skoro już tu jesteśmy, ukradnijmy, co się da.
Ciekawe.
Odłóżcie.
Odkładamy.
Ale fuks.
Wiem, gdzie się rąbnąłem. Portal jest 100 km dalej.
Nie będzie łatwo, ale jeśli tam trafimy, znajdziemy się w 1200 r. p.n.e.
Przeniesiemy się do 1200 r. p.n.e?
My tak. Ciebie nie znamy.
Co to jest? Jakaś mapa?
Ani słowa, to może być mapokrad.
- Czyli to jest mapa. - Tak.
Widgit!
To nie jest zwykła mapa. To układ, tak?
- Tak, niebiański… - Ja powiem.
Niebiański układ anomalii
i portali ściśle splecionych zawiłości
czasu, przestrzeni, dobra, zła i wszystkich wymiarów:
od pierwszego do czwartego.
I pozwala nam podróżować po całym wszechświecie.
Poza jednym rogiem, który się oderwał.
To mapa.
O raju.
To Ching Shih.
Tak, to ona. Spójrzcie na tę fryzurę.
Znacie chiński?
- Nie. - A gdzie tam.
Przecież mówicie po chińsku.
- Nie sądzę. - No tak, sorki.
Czapka tłumaczka.
Jasne? Czy mam was rozpołowić?
Zjeść gałki oczne.
Co pomyślą wasze rodziny?
Serio musimy stąd spadać.
Jeśli zaraz się nie dowiem,
coście za jedni i co robicie w mojej kajucie, to was zabiję.
Jestem Penelope i chociaż nie uznajemy tradycyjnej struktury przywództwa,
jestem przywódczynią.
Zasadniczo jednak wszyscy jesteśmy równi.
Zasadniczo wszystkich was równo uśmiercę.
Przepraszam, Ching Shih. Jestem pani wielkim fanem. Kevin Haddock.
Czytałem o pani w książce Piraci, awanturnicy i podli łajdacy.
Musi pani zmienić kurs.
Walczy pani z Brytyjczykami, Chińczykami i Portugalczykami.
Wiem.
Tego nie znamy.
Zamierza się pani ukryć nad rzeką Perłową, prawda?
Rozważałam to.
Nie byłam pewna, czy to właściwy manewr.
Właściwy.
Ich statki są lepiej uzbrojone, ale pani zna wody.
Wiedziałam.
Ich tłuste angielskie statki utkną.
Chwileczkę.
Ty mi wyglądasz na… Anglika.
Skąd mam wiedzieć, że nie próbujesz mnie wrobić?
Kto go tam wie. Powtarzam, my go nie znamy.
A jakie ma pani opcje?
Bosmanie, zmień kurs.
Imponujące.
Jak na to wpadłeś?
To pani strategia; żadna moja zasługa.
- Brawo, Kelvin. - Nieźle, nowy.
Bardzo w stylu Susan.
Zbliżamy się do celu.
Mam was zostawić tutaj, pośrodku niczego?
- Tak, prosimy. - Świetnie, ruszajmy.
Powodzenia w mówieniu innym tego, o czym już pomyśleli.
Zostawiacie mnie?
Nie chcę porzucać dziecka.
To bezduszne.
Może się do czegoś przyda.
- W życiu. - Nie.
Mnie się przyda.
Ktoś z ogromną wiedzą. Doradca.
Chciałbyś ze mną zostać, Kevinie?
Z takim jasnowidzem mogłabym panować na morzach i rządzić światem.
Staniesz się bajecznie bogaty.
Rany, bardzo kuszące…
Ale on jest z nami. Wybacz, to nam widzi jasno.
Chodźmy, Kepler czy tam Kamton.
Gdzieś tam.
Dobra, lecimy.
Dajesz, Kremin. Skacz!
Wstawaj i wyczytaj naszą przyszłość.
Powiedz, gdzie znajdziemy skarb.
Nie potrafię czytać przyszłości. Czytam o przeszłości.
Przeszłości? To każdy potrafi.
Mówiłam, to nikt wyjątkowy.
- No, mówiłaś. - Ta piratka nas wrobiła.
Dobra jest.
Musisz radzić sobie sam,
bo my jesteśmy doborową ekipą fachowych złodziei.
Działamy szybko, a czytacz książek tylko by nas spowalniał.
Rozproszmy się. Może da się tu coś ukraść.
Co? Co to jest?
- Coś cennego? - Bezcennego.
Stonehenge w trakcie budowy!
Dobra, to jak się stąd wydostaniemy?
Według moich popartych nauką wyliczeń następny portal otworzy się… jutro rano.
Możemy odpocząć, bo nie ma tu żadnego skarbu.
Nie ma? Jak możesz tak mówić?
Stonehenge to największy skarb, jaki można sobie wyobrazić.
Możemy się dowiedzieć, jaką pełnił funkcję.
Tej tajemnicy nie rozwikłano od ponad 4000 lat!
To nie jest skarb.
Dla mnie jest.
- Kim jest ten malec? - Nie wiem.
Może jest nową Susan.
Nie.
Dalej, chłopaki! Z werwą!
Samo się nie zrobi.
Nie obijać mi się.
Wszystko ma być na tip-top.
Pięknie, kolejny trup.
Alan, powiedz im, żeby wyciągnęli palce.
Nie mogą. Przygwoździło ich.
- Na co zmarli twoi ostatni niewolnicy? - Na tamten kamień.
Przepraszam.
Szybciej nie damy rady, tak? Na wtorek będzie gotowe.
Chciałem tylko powiedzieć, że to wygląda magicznie.
Tak? Oby tylko nie runęło.
Nie runie.
To samo mówili o innych kręgach, nie?
- Jak Woodhenge? - Chociażby.
Wszystkiego próbowaliśmy. Kręgi z drewna, siana, otoczaków.
Z ludzi też próbowaliśmy.
Staliśmy w kółku z Alanem i bandą niewolników o tak.
Widzisz? O tak. Nie pykło, ręce nam zwiędły.
Uchwyciliście ruch gwiazd?
- Że co? - Stonehenge nie jest mapą gwiazd?
- No, może być. - Musi.
Podczas przesilenia Słońce wschodzi bezpośrednio nad Heel Stone.
Poważnie? No to sam widzisz.
Który to ten Heel Stone?
Będzie używany do składania ofiar?
Może być do ofiar.
Cały myk polega na tym, że każdy może go wynająć.
Na bankiet, wesele albo składanie ofiar.
Taki punkt charakterystyczny, coś innego.
Ma przyciągać turystów i ich sakiewki, nie?
- Jak to? - Sklep z pamiątkami.
Minikręgi zarobią krocie. Optujesz?
Jeden za kapustę. Promocja. Lepszej ceny nie dostaniesz.
Tata miał rację.
To kupa gruzu ze sklepikiem z pamiątkami.
W tym cały geniusz Stonehenge, nie?
- I tak jest spoko. - Tak.
Mógłbym popatrzeć, jak pracujecie?
Jasna sprawa.
Tylko nie daj się niczym przygnieść.
Dalej, Alan. Włóż w to trochę siły.
Bandyci, za jutro. Za skok stuleci.
Za jutro.
Będą mówić o naszym wyczynie i moim… naszym przywództwie przez wieki.
Za najlepszych złodziei w historii.
- Za nas. - Jeszcze nie. Za nas.
- Teraz. - Możemy?
- Kim wy jesteście? - Że ja?
Mam ci opowiedzieć o sobie.
- O wszystkich. - Jestem Penelope,
ale coraz częściej zwą mnie Ognistą Furią, nie?
Tak, jasne.
A moje serce? Zaczynasz być wścibski.
Złamane, ale nie będę mówić o mojej utraconej miłości,
narzeczonym, który zaginął.
Nie jestem dowódczynią, ale to ja dowodzę.
Jeszcze tego nie przegadaliśmy.
A to jest Judy. Nie szanuje zwierzchników.
Jest wybitną psycholożką. Normalnie jakby siedziała ci w głowie.
Wie, co myślisz.
Jesteś smutny.
- To najszczęśliwszy dzień mojego życia. - Dopiero zaczynam.
A to jest Alto. Nikt nie zna prawdziwego Alta, włącznie z Altem.
To mistrz kamuflażu.
Pracowałem kiedyś w teatrze.
Jestem Walter. Podróżuję z plecakiem.
To ja, Alto, którego przed chwilą poznałeś.
- Super. Te emocje. - Dziękuję.
- Naprawdę wyjątkowe. - A to jest Widgit.
Wybitny czytacz map. Nie lubi cię i ci nie ufa.
- Nie lubię cię i ci nie ufam. - Dopiero mnie poznałeś.
Tym bardziej ci nie ufam, Kevin. O ile to twoje prawdziwe imię.
Mam je wyszyte na piżamie.
- Chłopak mówi prawdę. - A to jest Bittelig.
O sile siedmiu w miarę silnych mężczyzn.
Siedmiu?
Powiedzmy siedmiu w miarę silnych.
Sam widziałeś, jak przewrócił ścianę w twoim pokoju.
Jest też wrażliwy.
Ściema, to psychol.
Dlaczego uciekaliście przed wielką głową?
Ponieważ uciekaliśmy przed Najwyższą Istotą.
Najwyższa Istota to wielka głowa?
W tym przypadku tak.
Najwyższa Istota jest na nas wściekły. Był naszym szefem, wkurzyliśmy go.
- Czym? - Nie doceniał nas.
Wiecznie nas przymuszał, żebyśmy wypełniali jego wolę.
- Więc ukradliśmy mapę i zwialiśmy. - Wie, że to my, bo wie wszystko.
To czemu nie wie, jak was złapać?
To bardzo trudne bez mapy.
Jedzenie gotowe. Penelope.
Dziękuję.
- To dla ciebie. - Rany, dzięki.
A ty masz specjalną podwójną.
To miska dla psa.
Może to nie moja sprawa, ale nieładnie jest kraść,
a już zwłaszcza okradać historię.
- Możemy się go pozbyć? - Zostawmy go tu.
Penelope, Widgit, powinniśmy odstawić go do domu.
Dobrze. Jak ukradniemy konia, zabierzemy cię z powrotem do…
Bingley, 2024.
Do Binggerly, 2022.
Poświęćmy chwilę na upamiętnienie Susan.
Myśli o Susan.
- Start. - Susan była…
Same myśli.
Damonie.
Nie ty, Demonie. Wołałem Damona.
Tak, brzmią bardzo podobnie.
Damonie!
Najciemniejsza Ciemności.
Najczystsze Zło.
Jak idzie szpiegowanie? Jakieś wieści z podniebnej cytadeli?
Normalka.
Wymyślanie kwiatów,
inspirowanie ptaków do śpiewania.
Obrzydlistwo.
Gdybym ja rządził wszechświatem, wszystko byłoby na odwrót. O tak.
Gdybym tylko miał plany.
Cieniu Cienia, plany istnieją.
Przecież wiem. Sam ci to mówiłem.
Nie powtarzaj mi tego, co sam ci powiedziałem
jako nowej informacji.
Oczywiście. Ale może cię zaciekawi, Wasza Błędność,
że plany zostały skradzione.
Co powiedziałeś?
Najwyższa Istota napomknął, że zostały skradzione.
Ktoś ukradł projekty wszechświata…
Najwyższej…
Tak, rebelianci z działu flory.
Jego okraść nie mogę, ale może im zdołam je zabrać.
Muszę ich dorwać, zanim zrobi to Najwy…
Dobra robota, Damonie.
Nie ty, Demonie.
Będąc w posiadaniu tych planów, stworzę wszechświat czystego zła.
Szczury będą zjadać koty,
papugi całymi nocami będą wykrzykiwać obelgi,
nie pozwalając zasnąć.
Wszędzie będzie pod górkę.
Zaczynasz w punkcie A, idziesz do punktu B – pod górkę.
A kiedy wracasz z punktu B do punktu A, nadal jest pod górkę.
Uda się, nie marudź.
Zamiast wody – kwas.
Zamiast kwiatów – ciernie.
Niektórzy będą mieli oczy w pupach. Trzeba będzie wybrać.
Albo chodzić nago i widzieć, albo nosić spodnie i nie widzieć.
I wszystko, wszyściusieńko będzie ostre.
- Okropność. - Dziękuję, Damonie.
- Dziękuję, Demonie. - Wasza Błędność, Najwyższa Istota
wspomniał, gdzie się uda, by odnaleźć mapę.
To mała miejscowość o nazwie…
Bingley, 2024.
Wezwij Łowczynię.
Fianna!
Znajdziesz drogę do jego pokoju?
Tak, ale nigdy nie widziałem tylu portali naraz.
- Jego pokój jest wyjątkowy. - Ale on sam nie jest.
Włosy wkręciły mi się w głaz.
Czemu je tam wsadziłeś?
Bo całą noc wiało i musiałem czymś je związać.
Dużo lepiej.
Portal się otwiera. Jest tam.
Szybko, portal już jest.
No nie! Do kroćset.
Przegapiliśmy, jak kładą kamień poprzeczny.
Też plujecie sobie w brodę?
Nie, nam to zwisa. Idziemy.
Hola, hola. To moja kwestia.
Idziemy. Koń się sam nie ukradnie.
Jeśli to sen, niech się nie kończy.
Powinno tu być coś w stylu… O, jest.
- Rany, wspaniałe. - Co?
Dokonałam tego. My dokonaliśmy.
- Nie tylko ja. - Wysiłek zbiorowy.
Niech to gęś kopnie!
Wybaczcie słownictwo, ale to piórkowana Troja.
No pewnie.
Czyli koń, którego chcecie ukraść, to koń trojański?
Tak jest. Najsłynniejszy koń świata.
- Za wielki na łup. - Dla nas nic nie jest za wielkie.
No dobra, z bliska widzę, że może być za wielki.
- Na rysunkach był mniejszy. - Były małe?
Powinny zachowywać skalę.
- Możemy go porąbać, a potem złożyć. - I targać drewno przez wszystkie czasy?
Każde z nas weźmie kawałek, oznaczymy je C, D, E, F, G.
I je złożymy.
Mogą być cyfry.
Nie chcę mówić, że to głupie, ale inne słowo nie przychodzi mi do głowy.
Ty wpadłaś na kradzież konia.
Zawaliliśmy pierwszy skok.
Pierwszy skok?
Nie rzuciłem ciepłej posadki, żeby rąbać konie.
- Teraz ciepłej? - Nie możecie go porąbać.
- Są w nim ludzie. - Po co ktoś tam wsadził ludzi?
- Jako niespodziankę? - Trafiłeś.
Grecy przedostaną się za miejskie mury,
wpuszczą pozostałych i o poranku zasadzą się na Trojan.
To kolosalna strata podróży w czasie.
Gdzie kolejny portal?
Według mapy 15 metrów stąd, więc…
W Troi.
Musimy dostać się do portalu. Jak to zrobimy?
Jedyną opcją jest koń.
- Cicho bądźcie. - Nie może być.
- Trojanie? - Nie, bandyci.
To dobrze. Bo wykręcamy niezły numer Trojanom.
To genialny plan, a wy go nam psujecie.
Chcemy zobaczyć środek, żeby docenić jego geniusz.
Mówisz? Wchodźcie, ale szybko.
Dalej, mały.
Kto to, Ajaksie?
Turyści. Chcą się rozejrzeć.
- Okej. - Potrzymaj.
Zróbcie miejsce.
Uwaga na głowę. Widzicie?
Nikt się na to nie nabierze.
Nikt się nie nabierze na genialny plan?
I co? Po prostu wprowadzą to konisko?
Sama byś wprowadziła tak wielkie i pięknookie konisko.
I gdzie go postawią? Na wielkim drewnianym pastwisku?
- To zadziała. - Dziękuję.
- Skąd wiesz? - Z historii.
To nie historia, tylko przyszłość sztuki wojennej.
Posuń się, proszę.
- Wyjątkowy. - Przyjrzyjmy się.
Grecy wszystko sobie kompensują.
No proszę, proszę.
Ktoś się napracował.
Tak.
Spójrz na tę farbę.
Zgrabnie zbudowany.
- Piękny, a przy tym solidny. - Spójrz na kunszt wykonania.
Grecy są z tego znani.
Spodobał im się.
Brawo.
Spójrz na te oczy.
O niebiosa.
Są zachwycające, Ofelestesie.
Zachwycające.
Odyseuszu, wspomnieli o oczach.
Moje dzieło.
Nie sądzisz, że coś tu śmierdzi?
W życiu nie czułem większego smrodu.
- Powinniśmy go spalić. - Spalić. Wyjąłeś mi to z ust.
Dobra, w prawo, w lewo…
Niedobrze.
- Co jest, Odyseuszu? - Nie lubią koni?
- Podpalili go. - Co?
Spójrz na to. Świetnie.
- Ładnie się zajął. - Elegancko.
- Coraz lepiej ci to idzie. - Fachury z nas.
Powiedziałem wam, że to zadziała. Wyskoczymy z konia i ich zaskoczymy.
Zawaliłem, przepraszam.
Przepraszam, Diomedesie. Kocham cię.
Nie ukradliśmy konia i jeszcze w nim zginiemy.
To tylko sen.
Żaden sen. Spójrz, jakie to wszystko prawdziwe.
Szkoda mi nas.
- Chce mi się krzyczeć. - Zrób to po cichu.
Ciszej.
- Cisza. - Boję się.
Ładnie się pali.
To drewno, Ofelestesie.
Najbardziej łatwopalna substancja…
Czemu palicie to dzieło sztuki?
Ugasić ogień!
Oczywiście, już lecę.
Wyglądał podejrzanie.
Gdzieś ty widział coś takiego?
Nigdzie, dlatego wyglądał podejrzanie.
To wyraz uznania dla naszych umiejętności bitewnych.
Jest przepiękny.
Otworzyć bramę
- i wprowadzić go do miasta! - Otworzyć bramę! Już!
Hej, nie widzicie?
To śmierdzi na kilometr. Ten koń przyczyni się do upadku Troi!
Daj spokój, Kasandro. Pleciesz.
Znowu przesadzasz.
- Co ci się ubzdurało? - Nieważne.
Cicho bądźcie.
Gaszą ogień. Wciągają nas.
- Kevin, miałeś rację. - Tak?
Może ma potencjał na bandytę.
Nie rozpędzaj się.
Aby zostać bandytą, trzeba przejść surową selekcję.
Tak? Bo nam wystarczyło, że się zgodziliśmy.
To właśnie ta selekcja.
Surowa.
Bądźcie cicho. My tu się próbujemy zakraść.
- Wiedziałem, że się uda. - A wyglądało, jakbyś miał się poryczeć.
- Ale w książkach… - Książkach!
Wspominają cię w nich? A nas?
Sama nasza obecność może coś zmienić. Nie wiemy tego.
Wszyscy są podenerwowani. Proponuję ćwiczenia oddechowe.
Kiedy kłócę się z siostrą,
rodzice sugerują przerwę, żebyśmy się nawzajem docenili.
My będziemy bez przerwy doceniać, że się ciebie pozbyliśmy.
To nie było miłe.
Prawie spalił nas żywcem.
Rozumiem, czemu jesteś zła,
ale wszyscy poczuliśmy się bardzo nieswojo. Poza Widgitem.
Mamy pięć minutek na szaber, zanim trzeba będzie szukać portalu?
- Tak, mamy. - Super, rozdzielmy się.
Spotkamy się przy fontannie.
Dobrze.
Nie, Bittelig. Mniejsze.
Szybko!
- Nie uwierzyli ci. - Nie, ale miałem rację.
Rozumiem cię. Ciąży ma mnie klątwa.
Widzę przyszłość, ale nikt nie wierzy w moje słowa.
- Nie. - Widzisz?
Czyli ty jesteś…
Kasandra.
Słyszałeś o mnie?
Tak, jestem Kasandra.
To niemożliwe. To tylko mit.
I znowu mi nie wierzysz.
Uważaj, spadniesz z muru!
Daj spokój.
Nic mu nie jest.
- Nie uwierzył mi. - Rozkojarzyłaś mnie.
To frustrujące, prawda? Masz rację, ale nikt cię nie słucha.
Od zawsze chciałem cofnąć się w czasie.
A teraz nie wiem, czy tu pasuję.
Jesteś ważny.
Wcale nie.
Ile razy mam powtarzać? Widzę przyszłość.
Będziesz opowiadał historie królom.
Skoczycie razem z wysokiego klifu
i nawet nie połamiecie kości.
Zobaczysz słynne budowle, nim staną się słynne.
Istoty, które dawno wymarły.
Miejsca, które znam tylko z wizji.
I zobaczysz smutek,
ale musisz trzymać się tych durnych złodziei,
ponieważ ocalisz wszechświat.
To nie brzmi wiarygodnie, ale taka klątwa, nie?
- To ja, Bittelig. - Kevin, chodź szybko.
Znaleźliśmy portal. Wracasz do domu.
Idź, młody bohaterze. Jeszcze się spotkamy.
Miałaś rację z tym koniem.
Noż kurka, wiedziałam.
Co ukradliście?
- Ja tę piękną wazę. - Wazę.
Wazę.
- Ja też mam wazę. - Wszyscy wzięli wazy?
- Tak. - A ty?
Nic. Nie wolno kraść.
Dobra, odstawmy go do domu.
- W końcu. - Widgit,
- „Binggerly, 2022”. - Dobra, Kelvin.
- Kevin. - Wisi mi to.
Łowczyni Fianna
Tylko nie Fianna.
- A co? - Za bardzo się wczuwa.
Zdobędziesz plany wszechświata,
znane również jako mapa.
Będziesz leżeć ukryta w skale,
czekając na odpowiedni moment, by uderzyć w miejscu zwanym…
Bingley.
2024.
Tysiące lat w przyszłość.
Poczekasz na odpowiedni moment,
zabierzesz plany i mi je przekażesz.
I zniszczysz wszystko, co stanie ci na drodze.
Pamiętaj, ci złodzieje okradli
samą Najwy…
To geniusze w swoim fachu.
Nie ryzykuj.
CZĘŚCIOWO OPARTY NA POSTACIACH STWORZONYCH PRZEZ
TERRY'EGO GILLIAMA I MICHAELA PALINA
NA PODSTAWIE FILMU „TIME BANDITS”
Napisy: Daria Okoniewska