BANDYCI CZASU
No dobra, Calvin. Jesteś w domu. Papatki.
Nie zostawiajcie mnie tu.
Oczekujesz przemowy o tym, że zawsze będziemy podróżować z tobą,
czyli w twoim sercu.
Alto.
Nigdy cię nie zapomnimy, Carmen. Zawsze będziemy podróżować z tobą,
czyli w twoim w sercu.
Nie chcę tu zostać, bo to nie jest mój dom.
Widgit.
- Jest. - Nie.
- Widgit. - Jest.
- Nie.
Tam czeka twoja rodzina.
- To nie jest moja rodzina. - Podobieństwo aż razi.
To neandertalczycy.
- Z szacunkiem do matki. - To nie ona.
To prehistoryczna neandertalka.
Ja jestem homo sapiens.
Przestrzeliłeś o jakieś 50 tysięcy lat.
Mama cię woła.
To nie moja mama.
Idź do niej. Wróć do swojego stada.
To nie moja mama, nie mój dom i jesteśmy w epoce lodowej.
To co ona robi z twoim tatą?
To nie jest mój tata.
Nie mieszajmy się w sprawy rodzinne.
Będzie mu trudno wrócić do gniazda.
- Nie, proszę. - Odtrącą go, bo pachnie inaczej.
- Mamy misję. - Tyle czasu go nie było.
Proszę.
Nie patrzcie mu w oczy. Adieu, młody awanturniku.
Bywaj.
Narka, Kirk.
Mam na sobie piżamę, ręcznik i czapkę.
Wyleciało mi.
- Dziękuję. - Mam ich tylko kilka.
- Prawie zapomniałem o czapce. - Zamarznąć można.
To nie nasz problem. Co mnie obchodzą jego rodzice?
Nie rozumiem.
No, czuję się tak samo.
- Spójrz na ten pyszczek. - A niech mnie.
Dobra, chodź z nami.
Jeszcze nam to wyjdzie bokiem.
Dziękuję wam.
Żeby nie było, to właściwe miejsce.
Kiedyś będzie tu dom Kevina, tylko z czasem deczko przestrzeliłem.
Więc obaj z Kevinem mieliśmy rację.
Zabierzmy go do domu. Cel: to samo miejsce, inny czas.
- Tak jest. - Chcesz dowodzić, Judy?
Myślałam, że wszyscy dowodzimy.
Tak, to prawda.
Ja dowódczynią.
Pozbędziemy się go i ukradniemy klejnoty.
I to nie byle jakie, tylko koronne.
- Czyli jakie? - Pojęcia nie mam.
Klejnoty koronne to klejnoty.
- Dobra, Carlton. - Dość już, Calvin.
BINGLEY, ANGLIA 50 000 R. P.N.E.
(PRZYSZŁA POSESJA DOMU KEVINA)
Jezu Chłystek.
Tu mieszkasz, nie?
Nie, ale podoba mi się.
- Już widzę, gdzie jesteśmy. - A dokładniej?
Nie wiem, ale widzę.
Pewnie trudno jest czytać czterowymiarową mapę.
A jeszcze trudniej jest zamknąć dziób.
Łatwo nie jest.
Mówię, kiedy jestem podekscytowany, szczęśliwy, smutny.
W sumie cały czas, bez przerwy.
Jadaczka się nie zamyka.
Chyba wam to nie przeszkadza?
Przeszkadza? Alto?
- Czasami. - Dobrze. Judy?
- Nie. - Cieszę się. Bittelig?
Trochę.
Trochę, no dobrze. Widgit?
- Na maksa. - Na maksa?
- Penelope? - Tak.
Pora, żeby stary Kevster się przymknął i dał rozmawiać dorosłym.
Jeśli chcesz się przydać, spróbuj rozgryźć, gdzie jesteśmy.
Jeśli to pomoże.
Pomoże.
Nie możesz wysyłać Cabina samego do lasu.
Właśnie.
Zgrywa mądralę, a tak naprawdę jest jak dziecko.
Bo jest dzieckiem.
Ale ileż można.
Prawda?
Jego pokój jest bezprecedensowy.
Przez tę tapetę?
Nie, przez moc.
Mapa zaczęła pulsować, jak w obecności prawdziwej wiedzy.
Ale to nie przez niego. On guzik wie.
Wiem, gdzie jesteśmy.
Chodźcie!
Idziemy.
Patrzcie na to.
Jesteśmy w późniejszym Meksyku, w epoce klasycznej Majów.
I co można stąd ukraść?
Zawsze musicie kraść?
Nie wystarczy doświadczać tych niesamowitych cywilizacji?
Kradzież przez dzieje to nasze powołanie.
Udowadniamy swoją wartość wątpiącym i niedoceniającym.
- Rodzicom? - Albo Najwyższej Istocie.
Lub Absolutnej Dobroci, jak lubi się nazywać.
Stworzył nas i wszystko inne.
Skoro on jest dobrocią, a wy go okradliście
i uciekacie przed nim,
to nie wychodzicie na tych złych?
Tak, więc lepiej uważaj. Dobra, ludziska.
Musimy być niewidoczni, ale szybcy, więc stosujemy przemykanie.
Przemykamy.
Stójcie.
Stójcie. Zbiórka.
No to tak:
czytałem, że Majowie wybierali sobie ludzi
i fundowali im rozrywkę życia.
- Świetnie! - Gucio.
Nie, to nie tak.
Przypalali ich, zdzierali skórę, odcinali głowę,
wyciągali flaki i wkładali na ich miejsce głowę.
Potem brali flaki i wieszali na drzewie,
odrywali palce i wkładali je do ust głowy.
A potem odcinali uszy i składali ich w ofierze bogom.
- Co? Serio? - O nie.
Jeszcze jakieś nowinki, panie Dołujący?
Lubili kakao.
Też lubię kakao.
Zdobędziemy kakao i nie tylko.
Bądźcie czujni. Nie chcemy wpaść w ręce straży.
I przemykamy.
No i klops.
- W nogi? - Kto, my?
My, ale wy też możecie.
- Wszyscy możemy. - Kim jesteście?
- To ten… - Jesteście z sąsiedniej wioski?
- Tak. - Nie.
Nie.
W takim razie jesteście nieznajomymi?
Chodzi ci o kogoś, kogo nie znasz?
Oczywiście.
Wiesz, zawsze powtarzam,
że nieznajomy to przyjaciel, którego jeszcze nie poznałeś.
Ja też to powtarzam!
- Serio tak mówisz? - Tak właśnie mówię.
Tak się cieszę, że jesteście nieznajomymi,
ponieważ my, Majowie, z chęcią gościmy nieznajomych.
- Poważnie? - No pewnie.
Moi przyszli przyjaciele, musicie poznać naszą królową.
Uwielbia nieznajomych.
Składać w ofierze.
Co?
Nie słuchaj go, to kretyn.
- Wybacz. - Dzieci.
Zapraszam.
Odsunąć się.
Przerwijcie, cokolwiek robicie. Znalazłem nieznajomych w lesie.
Patrzcie, jest duży i jest mały.
Dziękuję.
Witajcie, nieznajomi. Wspaniale was widzieć.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Poczęstujcie się awokado.
Dziękuję.
- Jestem Judy. - To bardzo miłe.
Są też pomidory.
- Dzięki. - Hej, Widgit?
Widzisz? Bardzo gościnni.
Nareszcie jestem… śmy traktowani, jak na to zasłużyłam… liśmy. Prawda?
Pora, żebyście poznali królową.
Zapraszam za mną.
Do pałacu.
Spójrzcie, jaki okazały.
Witajcie, moi nieznajomi.
Pokłońcie się przed królową Sak K'uk'.
Witajcie, nieznajomi. Wspaniale was poznać.
Wasza wysokość.
- Jak się miewacie? - Wspaniale.
Głodny, olbrzymie?
Zawsze jestem głodny.
Zatem zjedzmy.
Nie, ja klaszczę. Ucztujmy.
Zbiórka. Plan jest taki:
podczas kolacji się rozdzielamy i zbieramy info, co warto ukraść.
I szukamy słabych punktów straży.
- Kevin, nie schrzań tego. - Niby jak?
Jakoś zawsze ci się udaje.
- Masz do tego talent. - Do dzieła.
Nie wiem, co to za przysmak, ale rozpływa się w ustach.
Dobrze się bawicie?
- Rozrywka życia, co? - Bajka.
- Dołóżcie sobie. - Dokładka? Moje ulubione danie.
Uczę się asertywności
i chciałabym się dowiedzieć, jak zarządzasz tym miastem.
W zasadzie to dość proste. I bardzo nudne.
Ja tak nie uważam. Pytam z egoistycznych powódek,
bo w firmie może się zwolnić stanowisko kierownicze,
a ty jesteś poważaną przywódczynią.
Z chęcią przyjmę wszelkie rady, jak rozbić ten szklany sufit.
Jaki sufit?
Szklany, z przezroczystego piasku. No wiesz…
Z chęcią nauczę cię wszystkiego, co wiem.
Ale dzisiaj ucztujemy.
Jak to jest być jedną z najbardziej zaawansowanych komunikacyjnie cywilizacji?
Nie wiem.
Inne pytanie:
czy jest jakiś obrzędowy powód, dla którego siedzimy przy osobnym stole?
To stół dla dzieci. Jesteśmy dziećmi.
Ale dam ci pewną radę:
podejmuj decyzje.
Bierność zabija przywództwo.
Znajdź swój cel.
Zaryzykuj.
„Zaryzykuj”.
Pytanko: co w tym mieście jest najcenniejszego?
Poczucie wspólnoty.
A z przedmiotów?
Zachwycająca piramida.
A coś mniejszego? Co zmieści się do torby…
O rany.
Wiele cennych rzeczy jest w skarbcu. Chciałabyś go zwiedzić?
Bingo.
Za rok skończę 12 lat i zostanę królem.
Wkrótce zasiądę na należnym mi miejscu: u szczytu stołu.
Nieźle.
Teraz rządzi mama.
Ta w czerwonym to twoja mama?
Nie, to bandy…
Moja mama nie jest fajna.
Ale trzeba ją szanować.
Macierzyństwo wymaga wielu ofiar.
Rozumiem.
- Mnóstwa. - Przepraszam.
Odkryłem słaby punkt strażników: są zbyt mili.
To znaczy?
To znaczy, że strażnicy są zbyt mili.
To powiedziałem.
Słuchajcie, musimy stąd wiać.
To jest stół dla dorosłych. Wracaj do swojego.
Przygotowują nas do rytualnego złożenia w ofierze.
Co? Czemu?
Mylisz się, Curly. Fundują nam rozrywkę życia,
a mówiłeś, że to zrobią, zanim złożą nas w ofierze.
O nie, przestańcie jeść.
- To czemu ty jesz? - Nie umiem przestać.
Okej. Zdobyłam info.
Kevin mówi, że złożą nas w ofierze.
Mówił też, że zedrą z nas skórę…
Przestań.
- Tuczą nas, a potem złożą w ofierze. - Nie.
Zabiorą nas do swojego skarbca.
Przestań jeść.
Zbyt piękne, by było prawdziwe.
Bo może jest zbyt piękne.
To powiedziałam: zbyt piękne, by było prawdziwe.
- To jest zbyt piękne, by było prawdziwe. - Tak powiedziałam.
Ale ja mówię w złym sensie.
Dobra, uspokójcie się.
Mogę cię prosić na słówko?
- Musimy uciekać. - Na sekundkę.
Co ty robisz?
Ostrzegam was.
Nie, podkopujesz mój autorytet.
Spójrz, są przerażeni.
Skubnę sobie coś w międzyczasie.
Próbuję pomóc, bo złożą nas w ofierze.
Oboje skupmy się na tym, co potrafimy najlepiej.
Czyli na czym?
Byciem nie dowódczynią, która dowodzi.
Ale co ja robię najlepiej?
Nie wiem. Na pewno coś tam potrafisz.
Według rodziców zawsze robię coś nie tak. Może w tym jestem najlepszy.
Tak ci powiedzieli? Prosto w oczy?
Mylisz się w kwestii Majów przygotowujących nas
do złożenia w ofierze.
Ale na pewno nie we wszystkim.
Czasem takie mam wrażenie.
Jak zabierzemy cię do domu, to może pogadasz z rodzicami.
Serio? Razem z tobą?
Nie, ze mną nie.
Ja ich nie znam, więc sam z nimi pogadasz.
Zapraszam, nie wstydźcie się.
Zobaczycie nasze najcenniejsze skarby
przekazywane z pokolenia na pokolenie, jak ten pióropusz.
Za ile można to sprzedać?
Za ile? To bezcenne.
Zapisz.
Cena: bezcenne.
No dobrze, zapraszam dalej.
Spójrzcie na te piękne okazy.
To wszystko rękodzieło.
- Zapisz. - Tak.
A to mój ulubiony: ropucha z jadeitu.
Mogę cię prosić?
Tak?
Nie.
Wytłumacz się.
Nie okradaj mnie.
Nie okradaj ich.
Nie wyjdę stąd z pustą torbą.
Odłóż to, młody człowieku.
Wybaczcie, on się tylko zgrywa.
Słuchaj no!
To ty posłuchaj!
Czytałem, że przed złożeniem w ofierze
Majowie urządzali ludziom uczty i traktowali ich jak VIP-ów,
a następnie ubierali w ładne szaty i zabierali na szczyt świątyni,
gdzie zabijali ich w rytuale.
A ty zabijasz mnie przynudzaniem.
Nic z tego nie zrobili, poza pierwszymi dwoma.
Hejka.
Pomyśleliśmy, że teraz ubierzemy was w ładne szaty.
A potem weźmiecie udział w rytuale na szczycie świątyni.
Masz rację. Podziękuję.
- A ty? - Nie, dziękuję.
Młody miał rację.
Złożą nas w ofierze.
- Zachowajcie spokój. - Co robimy?
Uciekniemy jakoś. Idę po Judy.
- Od jak dawna się znacie? - To mój syn.
Widać, że się znacie.
Było wspaniale, ale musimy iść.
Nie widziałam jeszcze wszystkich skarbów. Oczko.
Nie mów tego. Jesteś ofiarą.
Wszystko dobrze?
Wspaniale.
Świetnie, zabierzemy was na szczyt piramidy.
Mamy piękny rytuał i chcemy was do niego zaprosić.
Żebyśmy w nim zginęli.
Teraz łapiesz?
Okej. Przemykamy.
Przemykamy.
Ratuj się kto może!
Możemy zwolnić? Kolka nas złapie.
Ratujmy się wolniej. Dobry pomysł.
- Gdzieś tu jest portal. - Blisko?
- Nie wiem. - Boże!
Doganiają nas!
- Są tuż za nami! - Klif.
- Boję się.
Przelecimy na lianach.
Ja pierwszy, to niebezpieczne.
- To wąż! - Co?
Sorki, jednak liana.
- Widziałeś kiedyś węża? - Nie.
Działaj, Bittelig.
- To się nie uda. - Klifowa zbiórka.
Co teraz?
Susan skoczyłaby z klifu.
- I dlatego nie żyje. - Racja.
Myśli o Susan?
Tęsknię za nią.
Są tuż za nami?
Tak, to oni.
- Odwracamy się? - Hej.
- Cześć, nieznajomi. - Cześć.
Tu jesteście.
Pomyliliście drogę do świątyni.
Witajcie.
Prawie uciekliście, nim odprawiliśmy rytuał.
Bardzo nieładnie.
Bez was się nie uda.
Potrzebujemy was tu.
Nie.
Tędy.
Szybko.
O rany. No dobra…
Oszczędź moich przyjaciół!
Weź mnie! Ja już pożyłem! Oni są niewinni!
Weź nóż, dziabnij mnie w bebechy,
zedrzyj idealnie nawilżoną skórę i pełną charakteru twarz!
Nabij ją na jeden ze swoich pali!
Zamorduj. Oskóruj.
Ofiarowuję… Nie dam rady.
Sorki, przeliczyłem się. Panikuję.
Nic mu nie jest?
Chciałem się poświęcić, ale zmieniłem zdanie. Przykro mi.
Żeby zjeść owoce, podziwiając zachód słońca?
Jeść owoce?
Tak. Przychodzimy tutaj, oglądamy zachód słońca,
jemy owoce i gawędzimy.
Nie brzmi źle.
To co innego.
Wasza wysokość, nie uwierzysz,
ale myśleliśmy, że Majowie składają ofiary z ludzi.
Ofiary?
Chyba mówi o tym, że zostawiamy kukurydzę dla bogów.
Tak, tylko że zamiast kukurydzy chodziło mi o ludzi.
I zamiast „zostawić”
chodziło mi o „oskórować ich i nosić ich skórę na lewą stronę”.
Dlaczego chroniący nas bogowie mieliby tego chcieć?
„Dziękujemy, bogowie.
Chcemy dla was nosić skórę zdartą z ludzi”?
To nie ma sensu.
Kto wam to powiedział?
Kevin.
Curly.
Wikipedia.
Czy to jakiś uznany historyk, ten Wikipedium?
Skąd ta „Wiki Edzia” wzięła te informacje?
Z relacji najeźdźców.
Najeźdźców się nie słucha. Wszystko mogą sobie zmyślić.
Kiedy ja najeżdżam innych, przedstawiam ich w jak najgorszym świetle.
Mówię: „Mają węże zamiast nóg i zjadają kocięta”.
A poddani na to: „No tak, rozumiemy, czemu ich najechałaś”.
Czyli ci z sąsiedniej wioski nie jedzą kociąt?
Zaatakowaliśmy ich.
Że też zaufałem wtórnym źródłom.
Rzadko spotykamy ludzi, którzy są tak mili,
pokojowo nastawieni i nie wyżynają innych w pień.
- Czasem wyżynamy. - Tak, skarbie.
Ale to maruderzy, najeźdźcy, wężonodzy i złodzieje.
Zabijacie złodziei?
Tak, z miejsca. Nienawidzimy złodziei.
Bandytów też?
Bandytom ścinamy głowy.
Nie jesteście bandytami?
Nie.
Nie ukradliście niczego?
- Nie. - Nie?
Nie.
Zatem kim tak naprawdę jesteście?
Jesteśmy nieznajomymi.
Właśnie.
Dziękujemy za gościnę, ale musimy się już zbierać.
Stać!
Przeszukajcie ich torby.
Przeszukać ich.
- Straż. - Ja żadnej nie mam.
To tylko waza.
Tylko kieszenie.
- Mam tylko wazę. - Pusto.
Same wazy.
Widziałem, jak ona coś chowa.
- Awokado. - To tylko awokado.
Naprawdę musimy już iść.
Dziękujemy raz jeszcze.
- Dziękujemy. - Idziemy.
Dziękujemy.
- Dzięki. - Myśleliśmy, że to all-inclusive.
- Byli mili. - Przesympatyczni.
Wtórne źródło.
Ale się wygłupiłem.
Nie nadaję się na podróżującego w czasie bandytę.
- To nie dla wszystkich. - To nie tylko twoja wina.
Widgit i Penelope też popełnili typowe błędy.
Dzięki za twoje typowe wsparcie.
Mieliśmy go odstawić do domu, więc co my tu znowu robimy?
Według mapy portal gdzieś tu jest, ale coś go nie widać.
- Tam. - Gdzie?
Daleko.
- Wysoko. - Borze ścięty.
W Troi Kasandra powiedziała, że skoczymy razem z klifu.
Kobita plecie farmazony, nie?
- Ja nie skaczę. - Ja też nie.
Ja posłucham królowej Sak K'uk'.
Zaryzykuję.
- Kevin? - Ja też.
Widgit.
- Dobra. - Trochę się stresuję.
Myliłem się co do Majów, ale teraz mam rację.
Dobra.
BINGLEY, ANGLIA 2024
Piszą, że to świetny serial.
Piszą, że nie idzie wzroku oderwać.
Tak? U mnie piszą, że drugi odcinek jest gorszy.
Piszą, że w trzecim kogoś zabiją.
Oby tę okropną babę. W czym ona grała?
Sprawdzę.
Nie, nie sprawdzaj.
- Czemu nie? - Zrobimy quiz.
Fianno, już czas.
Nie śmiejcie się.
Zło to poważna sprawa.
Przepraszamy, panie.
Kevin, grasz w grę wideo?
Dobrze, bardzo nowocześnie.
Dobra.
No to jesteśmy. Twój pokój.
Jesteśmy tu chwilę po tym, jak uciekliśmy,
co jest dziwne, bo dokładnie to planowałem.
Cisza.
Było blisko.
Młody człowieku, Cas…
- Kevin. - No tak.
Tutaj się żegnamy.
Mogę coś powiedzieć?
- Śmiało. - Byle szybko.
Chciałbym wykorzystać tę chwilę,
żeby podziękować wam wszystkim za tę obłędną, niepowtarzalną przygodę.
Przez krótką chwilę czułem się częścią drużyny.
Ale to drużyna bandytów, a ty kręcisz nosem na bandytów.
To prawda.
Czy na pewno? Nie ukradliście wiele.
A właśnie.
- To jest twoje, i to. - Co? To moje.
- A, i to. - Ale jak?
I to.
Już było zepsute, jak to znalazłem.
I jeszcze to. Ubrudziło się, sorki.
- Nie wiem co to. - Plastik.
Nie znałem cię wtedy. Wybacz.
Z kim ty rozmawiasz, Kevin? Masz tam jakichś gości?
- Z nikim? - No wiem, przecież żartuję.
- On i goście. - Skończ gadać do siebie i idź spać.
Idź spać, kochanie.
W czym jeszcze grała?
- No wiesz, w tym… - No wiem…
Boże, co to było?
- Ten film. - Sprawdzę.
Adieu, mon frère.
- Będę tęsknił. - Dzięki za twoją wiedzę.
Ta ociupina informacji, której nam udzieliłeś,
bywała przydatna.
To o koniu.
No dobrze.
Brawo.
- Napiszę recenzję. - Powinieneś.
A to ki diabeł?
Co to było?
- Mamo! Tato! - Kevin!
Nie, stój.
Nie patrz tam.
Spojrzałeś.
Zwęgliło ich.
Zamienili się w węgiel. Przykro mi.
- To mama i tata? - Zdarza się. Demony tak robią.
Nie chcę, żeby mnie zwęgliło.
- Szybko! - Widgit, portal!
Tutaj.
- Nie otwiera się. - Poproś.
Czy mógłbyś się otworzyć?
Nic.
- Czy rodzice nie żyją? - Nic.
Dobrze z nimi nie jest.
Uspokój się!
Oczyść umysł. Myśl o niczym. A teraz o czymś miłym i spróbuj.
Otwórz drzwi.
Udało się!
Idziemy.
Do zoba, Kevin.
- Poczekajcie… - Leć.
Ognista Furio, proszę.
Mogę uratować rodziców? Jeśli cofnę się w czasie, uratuję ich?
Niech to szlag. Idziesz z nami.
PRZEGLĄD POSTACI HISTORYCZNYCH
Idziemy.
Jasperzy.
- Tak, Najwyższa Istoto? - Muszę stąd wyjść.
Ugotuję się. Pomóżcie mi to zdjąć.
Raz, dwa, trzy.
Dzięki. Co za piekielny dzień. Zwiali mi.
- Co? - Znowu?
- Dziobak? - Zostaje.
Kocham dziobaki. Muszę odzyskać mapę.
Ci bandyci podróżują w czasie i nie zamykają portali.
Buranany?
Jakie buranany? Nie.
- To znaczy? - Że drzwi furkoczą otworem jak popadnie.
- Dzisiejsze modlitwy? - Nie, przykro mi.
Nie mam do tego głowy. Helen!
Otwarty portal prosi się o nieszczęście:
jak anachronizmy, paradoksy i anomalie.
Niedobrze. Filiżankę cherubccino?
Z wielką chęcią.
Proszę. To ukoi pańskie nerwy.
Dziękuję.
- Co to… Kim jesteś? - Cherubinem.
A to jest cherubccino?
Zgadza się. Życzy pan sobie dolewkę?
Nie, ale dziękuję.
Dziękuję za to pyszne…
Pozbądźcie się go. Chodźcie.
To ściśle tajne… Wynocha! Już was tu nie ma!
Właśnie to chciałem wam pokazać.
To mój super-hiper-megafajny nowy projekt.
- Zaraz wszystkim opowiem. - Skoro już przy tym jesteśmy.
To również super-hiper-mega…
podkreślam to z całą mocą… super-hiper-megatajny projekt.
Nikomu ani słowa. Jasne?
- Powtórzcie. - Nikomu ani słowa.
Jednocześnie.
Nikomu ani słowa.
Popracujemy nad tym. Pokaż.
Nie wierzę.
To z pewnością mocz.
Pamiętajcie, nikomu ani słowa.
CZĘŚCIOWO OPARTY NA POSTACIACH
STWORZONYCH PRZEZ TERRY'EGO GILLIAMA I MICHAELA PALINA
NA PODSTAWIE FILMU „TIME BANDITS”
Napisy: Daria Okoniewska