ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Μαμά, μπαμπά, γύρισα.
Πήγα σχολείο μόνη μου.
Σας ευχαριστώ.
Πού είστε;
Μαμά, μπαμπά, δεν υπάρχει τίποτα να φάω.
Πού πήγατε όλοι; Μου κάνετε κάποια καθόλου αστεία πλάκα;
Κέβιν; Πού είσαι, βλαμμένο;
Σ' έπιασα, Κέβιν.
Άσχετο.
Τι ήταν αυτό στο σπίτι μου που έκανε κάρβουνο τους γονείς μου;
Η Φιάνα. Είναι δαίμονας. Γνωστή και ως Κυνηγός.
Ανατρίχιασα ολόκληρη όταν την είδα.
- Ήταν τρομακτική. - Η δυσωδία και μόνο.
- Ήμασταν ζευγάρι παλιά. - Υπέροχο μαλλί.
- Καταπληκτικά μάτια. - Υπέροχο βλέμμα.
Γιατί δεν μας είπες ότι τα είχες μ' αυτόν τον δαίμονα;
Ντρεπόμουν. Είδατε πώς είναι. Θεότρελη.
Μεταμόρφωσε τους γονείς μου σε κάρβουνο.
- Ακριβώς. - Δείτε. Μάζεψα μερικά φύλλα.
Όμως… Δεν θέλουμε να φάμε φύλλα, Μπίτλιγκ.
- Λες να την έστειλε ο Μοχθηρότατος; - Ο Μοχθηρότατος;
Έψαχνε τον χάρτη. Ο Μοχθηρότατος θα ξέρει ότι τον έχουμε.
Τι; Να πάρει. Όχι. Καλά, ξέρω τι να κάνω.
Δηλαδή, φυσικά και όχι. Δεν ξέρω. Αλλά κάτι θα σκεφτούμε. Χαλαρώστε, ναι;
- Θα τα καταφέρουμε. - Θες παράξενες ρίζες;
Όχι! Ευχαριστώ.
- Άρα πέθαναν οι γονείς μου; - Δεν δείχνουν και τόσο καλά.
Ωστόσο, έχουμε σχέδιο επειδή έχουμε τον χάρτη που μας ταξιδεύει στον χρόνο.
- Αν προλάβουμε να φτάσουμε εγκαίρως. - Ναι, ίσως την εμποδίσουμε.
Πιστεύετε ότι θα πετύχει;
- Όχι. - Αυτός δεν το πιστεύει. Εγώ; Ίσως.
Δεν ξέρουμε αν μπορούμε να επηρεάσουμε τον χρόνο.
Όχι, αλλά έχουμε τον Ουίτζιτ, τον εξπέρ του χάρτη. Ουίτζιτ, πού είμαστε;
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, κεντρικό Παρίσι, 1968.
- Δεν παίζει να είναι σωστό. - Ακόμα το μαθαίνω.
Βρήκα κάτι να φάμε.
Ένα απολίθωμα. Δεν είναι φοβερό;
- Αυγά. - Καταπληκτικό.
Πώς τα προτιμάτε; Τηγανητά ή πάνω σε φρυγανισμένο ψωμί;
- Φριτάτα; - Φριτάτα.
- Διπλή στρουθοκάμηλος τα γέννησε; - Μάλλον τετραπλή.
Μπίτλιγκ, πιθανός κίνδυνος πίσω σου.
Μπίτλιγκ, μπορείς σε παρακαλώ να αφήσεις τα αυγά κάτω και,
αυτό είναι πολύ σημαντικό, μην τα σπάσεις.
Τετραπλή στρουθοκάμηλος είναι;
- Δεν νομίζω. - Νομίζω πως πρέπει να τρέξεις.
- Νομίζω πως πρέπει να μείνεις ακίνητος. - Τι από τα δύο να κάνω;
Τι πάθαμε.
Γιατί βογκάς; Αυτός πόνεσε.
Είμαι ενσυναισθητική. Νιώθω τον πόνο των άλλων.
Καλά. Μ' αυτό θα πονάω κι αύριο.
- Εντάξει, είμαι καλά. - Είσαι καλά; Ναι;
Τρέξτε!
Ουίτζιτ, πού είναι η πύλη;
- Δεν ξέρω. Πρέπει να ψάξω. - Πού είμαστε;
- Εκεί. - Όχι.
Ο Κέβιν;
Αυτό δεν είναι απολίθωμα. Βρισκόμαστε στην προϊστορική εποχή.
Κέβιν, τρέξε!
- Άσε το κρανίο, Κέβιν. - Αποκλείεται.
Πέτα το! Είναι δεινόσαυρος. Τρέξε!
- Δεινόσαυρος! - Δεινόσαυρος!
- Πτερόσαυρος είναι.
- Πτερ… - Πτερόσαυρος! Τρέξτε!
Στην πύλη!
Τρέξε, Κέβιν!
- Εντάξει, μια χαρά. - Προσοχή.
Συγγνώμη γι' αυτό. Πάρε μια αποζημίωση.
Ναι.
Μάλλον ο Κέβιν δεν τα κατάφερε.
Πολύ λυπηρό.
Φαίνεται ότι χάσαμε κι άλλον ληστή.
Ας αφιερώσουμε ένα λεπτό στη μνήμη του.
Κοιτάξτε, τα κατάφερε.
Τέλεια, ωραία.
Βάλε μέσα κεριά και θα φωτίσουν το…
Κέβιν, παράτα το ηλίθιο κρανίο.
- Μοχθηρότατε, φέρνω ειδήσεις. - Είμαι απασχολημένος, Ντέιμον.
- Επτά. - Οκτώ είναι.
Κούνα την μποτίτσα σου.
Τι είναι, Ντέιμον; Όχι εσύ, Ντίμον.
Το Υπέρτατο Ον έχει ένα μυστικό πρότζεκτ.
Το Υπέρτατο έχει ένα μυστικό πρότζεκτ;
- Ποιο είναι το μυστικό; - Δεν ξέρω, είναι μυστικό.
Το σηκώνεις σε παρακαλώ;
- Φιάνα, έχεις τον χάρτη; - Όχι.
Περίμενα άλλη απάντηση.
Οι γονείς του αγοριού μπήκαν στη μέση και τους έκανα κάρβουνο.
Κάτι είναι κι αυτό.
Κράτησα τη δυσοσμία του αγοριού και θα τον βρω.
Μην αποτύχεις, Φιάνα.
Ξένοι!
Αυτό που λέω πάντα είναι
- πως ο ξένος είναι ένας φίλος… - Μάγοι.
Ξένοι. Επομένως, μάγοι.
- Διαισθάνομαι θυμό. - Ξέρει τι σκεφτόμαστε.
Επειδή είναι μάγισσα.
Αμάν, είναι ο Μεσαίωνας.
- Ένας μικρός μάγος. - Ωραία. Πού;
Εγώ;
Δεν είμαι μικρός μάγος. Είμαι ο Κέβιν Χάντοκ.
- Τι είναι αυτό; - Είναι το…
Δράκος;
Όχι. Όλα καλά. Όλα εντάξει.
Είναι αλήθεια, μικρέ, ότι αυτό είναι κεφάλι δράκου;
Νομίζω ότι είναι κρανίο τρικεράτωπα.
Οι ξένοι φόνευσαν δράκο!
Όχι, απλώς βρήκα το κρανίο και το έφερα εδώ. Δεν τον φονεύσαμε.
Ναι, τον φονεύσαμε. Φονεύσαμε τον δράκο όλοι μαζί.
Συμμετείχαμε όλοι εκτός από τον Κέβιν που απλά κουβάλησε το κεφάλι.
- Σωστά. - Καλώς ήρθατε, γενναίοι δρακοκτόνοι.
Και Κέβιν. Που απλώς κουβάλησες το κεφάλι. Ναι.
Καλώς ήρθατε στο πανηγύρι της πόλης. Τι απολαύσεις προσφέρουμε;
Αυτή είναι η Ελιζαμπέτα, με μια θαυμάσια συλλογή από κλαράκια προς πώληση.
Να ένα γουρούνι με περούκα. Περουκογουρουνάκι.
Από δω ο Μέρεκ, ο ζογκλέρ σαλιγκαριών.
- Πάλι το έσκασαν τα σαλιγκάρια; - Ναι. Αναγκάστηκα να τα φάω, δήμαρχε.
Αλλά η προσποίηση είναι ποίηση.
- Αυτό λέω πάντα. - Ναι. Πόσο θετική διάθεση.
Μας πετύχατε σε μια μάλλον φτωχή εποχή, φίλοι μου.
Τα πράγματα είναι δύσκολα.
Γάτα!
- Γιατί αντιπαθείτε τις γάτες; - Δεν τα μάθατε;
Ο πάπας διακήρυξε ότι οι γάτες είναι όργανα του Σατανά.
Έτσι, τις ξεφορτωνόμαστε.
Μην τις σκοτώνετε! Τρώνε τους αρουραίους που μεταδίδουν την πανούκλα.
Όχι. Η πανούκλα είναι τιμωρία από τον Θεό για τη διάδοση φημών. Απ' ό,τι φαίνεται.
Μοιάζει με τον πρώην αρραβωνιαστικό μου, τον Γκάβιν. Αυτός με το καπελάκι.
Λες να ήταν εδώ και να τον έκαναν ταπισερί;
Εμένα μου φαίνονται όλοι ίδιοι. Σαν μπόγος μαλλιού με μύτη.
Καταλαβαίνω τι εννοείς.
Ο σπαραγμός μου προβάλλει τον Γκάβιν στην εικόνα όλων αυτών των ανδρών.
Είσαι πολύ καλή.
- Μα πιστεύω ότι αυτός είναι. - Δήμαρχε, το φαγητό είναι πεντανόστιμο.
- Λατρεύω τα βελανίδια. - Ωραία.
- Έχετε κάτι που να μην είναι… βελανίδια; - Κάτι;
Φοβάμαι πως όχι. Περνάμε έναν μικρό λιμό.
- Μικρό λιμό; - Μικρό λιμό;
Ναι, μικρό λιμό. Παραλείπουμε το επιδόρπιο και το μεσημεριανό.
Και το πρωινό. Και το δείπνο. Και δεν τσιμπολογούμε στα ενδιάμεσα.
Μια και το θυμήθηκα. Θέλουμε να σας ζητήσουμε μια μικρή χάρη.
- Δεν μπορώ… - Ό,τι θες, φίλε.
Ως γενναίοι και δυνατοί δρακοκτόνοι, εκτός από τον Κέβιν που κουβάλησε το κεφάλι.
Ικετεύουμε να βοηθήσετε να αντιμετωπίσουμε τον εχθρό που μας προκαλεί μεγάλα δεινά.
Εντάξει. Θα διαβουλευτώ με την ομάδα μου.
- Φυσικά. - Ναι.
Ας το κάνουμε. Ας γίνουμε δρακοκτόνοι εδώ και θα μας λούσουν στα δώρα.
- Αφού δεν υπάρχουν δράκοι. - Ακριβώς, νεαρέ.
Θα το κάνουμε!
- Ζήτω! - Υποσχόμαστε να φονεύσουμε τον δράκο σας.
Αυτό είναι υπέροχο. Ναι.
Αν και το πρόβλημά μας δεν είναι κάποιος δράκος.
Θέλουμε να πολεμήσετε τον σερίφη
και τον μεγάλο, καλά οπλισμένο, αιμοδιψή στρατό του.
- Αυτό είναι άλλο. - Αν δεν τους δώσουμε φαΐ, μας βασανίζουν.
- Ο Μέρεκ γύρισε από τα βασανιστήριά του. - Τέρμα τα ζογκλερικά για μένα.
Πρέπει να γελάμε. Αλλιώς, θα κλαίμε.
Αν και κλαίμε αρκετά.
Ζήτω οι πανίσχυροι δρακοκτόνοι!
Όχι, με συγχωρείτε. Δεν είμαστε πανίσχυροι δρακοκτόνοι.
Τότε θα είστε μάγοι.
Είμαστε ταπεινοί δρακοκτόνοι.
Ζήτω οι ταπεινοί δρακοκτόνοι!
Ζήτω!
- Λοιπόν, τι κάνουμε; - Πάμε να κρυφτούμε στο δάσος;
- Να κάνουμε τους πεθαμένους. - Ή να αγνοήσουμε τα προβλήματά μας.
Τον πήρε η πανούκλα; Λυπάμαι πολύ. Δεν θα σας κρατήσουμε πολύ.
Θέλαμε μόνο να σας εξοπλίσουμε με τα καλύτερα όπλα μας. Ελιζαμπέτα.
Σοβαρά; Αυτά τα κλαράκια;
Μήπως ο σερίφης έχει αδυναμίες ή ελαττώματα;
Έχει ένα ελάττωμα.
- Ποιο; - Δεν ξέρει πότε να σταματά να βασανίζει.
- Δεν είναι αδυναμία. - Αυτό είναι το μόνο του ελάττωμα;
Ελπίζω αυτό να χρησιμεύσει. Έλα, Ελιζαμπέτα.
- Πέτυχε; - Ναι.
Θα τρέξουμε να κρυφτούμε στο δάσος. Πάμε.
Σε αγαπάμε, Γενναία Πηνελόπη.
Αλτ.
Μην προσπαθήσετε να ξεφύγετε.
Ξέρετε τι ώρα είναι.
Ώρα να φέρετε τη συγκομιδή σας, χωριάτες.
Τη συγκομιδή ή το πρωτότοκο παιδί σας.
Κι αν έχουμε ήδη πάρει το πρωτότοκο παιδί σας,
θέλουμε το δευτερότοκο, το τριτότοκο, το τέταρτο κι ούτω καθεξής.
Ξέρετε τη διαδικασία.
Συγγνώμη, δεν μιλάω καθαρά;
Φέρτε τα φορολογητέα είδη σας αμέσως!
Όχι. Έχουμε νέους προστάτες.
Είναι δρακοκτόνοι που θα κανονίσουν εσένα και τον σερίφη.
Δρακοκτόνοι;
Πού είναι αυτοί οι δρακοκτόνοι;
Είναι στο…
- Είναι στο… - Πού είναι;
Εκεί είναι. Όλοι τους γενναίοι φονιάδες.
Και ο Κέβιν που κουβάλησε το κεφάλι.
Λοιπόν, δρακοκτόνοι, να υποθέσω ότι μας προκαλείτε σήμερα;
Αν σας προκαλούμε ειδικά σήμερα; Όχι. Δεν είναι η ιδανική μέρα.
Λυπάμαι που σας απογοητεύουμε. Ίσως την επόμενη βδομάδα ή τη μεθεπόμενη.
- Θα είμαστε σε επαφή. - Ώστε είστε δειλοί.
- Τι; - Δειλοί.
- Όχι. - Δεν σας δίνουμε την παραμικρή σημασία.
Άνδρες, πάρτε τα φρούτα, τα λαχανικά, τα παιδιά.
Είπες "δειλοί"; Θα μας δώσεις μεγάλη σημασία.
Είμαστε δρακοκτόνοι και ληστές και θα σας αντιμετωπίσουμε.
Ο Μπίτλιγκ σάς νικάει και μόνος του. Έχει τη δύναμη επτά αντρών.
Ήταν οκτώ.
Δεν περνάω καλά. Οι σκουριασμένες αλυσίδες είναι κίνδυνος για τέτανο.
Πενέλοπι, πρέπει να πω ότι αισθανόμαστε όλοι πολύ ανασφαλείς,
και μιλώ κι εκ μέρους της φίλης μου Τζούντι.
Εντάξει, τα πράγματα πάνε άσχημα, αλλά δεν φταίω εγώ.
- Τότε ποιος φταίει; - Ποιος φταίει, Πενέλοπι;
Συγγνώμη, μαμά και μπαμπά.
Συγγνώμη που κατέληξα στη φυλακή με μια ομάδα εκμαυλισμένων κλεφτών.
- Κίγκαν, σε ακούμε. - Θα είστε πολύ απογοητευμένοι από μένα.
Το θετικό είναι ότι σας έχω μαζί μου. Εννοώ, κοιτάξτε.
Είναι μπουντρούμι. Εδώ βασανίζουν ανθρώπους. Είναι τέλειο.
Σε ποιον μιλάς;
Στους γονείς μου. Είναι σβώλοι κάρβουνου κι έχω αποστολή να τους σώσω.
Σας θέλει ο σερίφης.
Αυτό είναι;
- Αυτό; - Ευχαριστώ.
Θεέ μου.
Τι είναι αυτά που ακούω; Είστε ληστές
και θέλετε, λέει, να σώσετε το χωριό από την τυραννία μου;
Νομίζω ότι έγινε λάθος μετάφραση.
- Αγγλικά δεν μιλάμε; - Σωστό κι αυτό, ναι.
Ώστε δεν το αρνείστε; Αν είναι έτσι, φέρτε τα σχεδιαγράμματα των βασανιστηρίων.
Όπως μπορείτε να δείτε, είναι μια μικρή επιλογή βασανιστηρίων
που επινόησα ειδικά για σας.
- Μόλις ανεβεί το καρφί… - Αποτρόπαιο.
Αυτό ίσως να φαίνεται αρκετά αθώο, αλλά εκείνο εκεί…
είναι φτερό φασιανού.
Δεν ξέρω τι γνωρίζετε από ορνιθολογία, αλλά είναι ιδιαιτέρως γαργαλιστικά.
Κοιτάξτε αυτό.
- Μου το έκαναν αυτό. - Ναι, το κάναμε στον Τζέρεμι.
Και δεν είσαι ο ίδιος από τότε, σωστά, Τζέρεμι;
Δεν είμαι.
Αυτά είναι μόνο μια γεύση από όσα κάνουμε στους ληστές.
Εντάξει; Καλή διασκέδαση.
- Κύριε. - Ναι;
Αυτοί εδώ ισχυρίζονται ότι είναι όχι μόνο ληστές, αλλά και,
άκου λέει, δρακοκτόνοι.
Τι είναι αυτό;
- Λένε ότι είναι κρανίο δράκου. - Δεν είναι κρανίο δράκου αυτό.
Σωστά. Επειδή δεν υπάρχουν δράκοι.
Όχι. Επειδή έχω ένα εδώ!
Ιδού ο διαβόητος δράκος με τη φλογισμένη γλώσσα.
Θαρραλέα φονευθείς από το δικό μου χέρι με το δικό μου σπαθί,
ο Φάφνιρ!
- Φανταστικό. Εντυπωσιακό. - Εντυπωσιακό.
Και όπως βλέπετε,
δεν έχει καμία ομοιότητα με το δικό σας αξιολύπητο δήθεν κρανίο δράκου.
Δεν είναι ίδια, επειδή το δικό μας είναι κρανίο δεινοσαύρου.
Το δικό σας είναι κομμάτια από άσχετα ζώα δεμένα με κλαράκια και σχοινιά.
Όχι.
Εσύ, το μικρό άτομο με τα παράθυρα στα μάτια. Πλησίασε.
Συγγνώμη γι' αυτόν.
Ποιος είσαι εσύ που έχεις το θάρρος
να αμφισβητήσεις τον σπουδαίο σερίφη του Νότιγχαμ;
- Ο Κέβιν. Ο Κέβιν του Μπίνγκλι. - Μπίνγκλι;
Ένα μικροσκοπικό χωριό με απεχθείς στενόμυαλους χωριάτες.
- Ναι, αυτό είναι. - Σε πληροφορώ, Κέβιν του Μπίνγκλι,
ότι πράγματι φόνευσα τον δράκο.
Κανείς δεν με είδε να τον σκοτώνω, αλλά τον σκότωσα. Γι' αυτό είμαι σερίφης.
Και οι άνθρωποι δικαίως με φοβούνται
γιατί μπορώ να γίνω πολύ, πολύ απάνθρωπος.
Πώς τολμάτε, ληστές, να βοηθάτε τους χωρικούς να εξεγερθούν;
- Μα οι χωρικοί λιμοκτονούν. - Εντάξει, πεινάνε λίγο.
Να σου εξηγήσω.
Οι κάτοικοι του χωριού είναι δουλοπάροικοι.
Τα χωράφια και οι άνθρωποι ανήκουν σ' εμένα.
- Ξεκάθαρο. - Έχει μια λογική.
Οπότε, εμείς να φεύγουμε. Τι λάθος πήγαμε να κάνουμε!
Θα επιστρέψουμε στο χωριό αύριο το πρωί.
Και αν η συγκομιδή δεν είναι έτοιμη με το πρώτο φως της αυγής,
εγώ προσωπικά, θα κάψω το χωριό συθέμελα.
Η προσωπική πινελιά είναι πολύ σημαντική.
Δηλαδή, δεν θα μας βασανίσετε;
Όχι. Εσάς θα σας βασανίσουμε.
Εντάξει. Ρώτησα για να είμαστε σίγουροι.
Δεν ξέρω πώς βρέθηκα εδώ, αλλά ψάχνω τους γονείς μου.
Μήπως κατέληξαν κι αυτοί στο πλοίο; Μοιάζουν κάπως έτσι.
ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ
Σαν αρχαίοι.
Όχι;
Εντάξει. Αυτός είναι ο Κέβιν.
Είναι σπασικλάκι.
Κέβιν ο σπασίκλας.
- Κέβιν ο σπασίκλας. - Σπασίκλας;
Μιλάει συνέχεια. Δηλαδή, μιλάει υπερβολικά πολύ.
Το συμπαθώ αυτό το αγόρι. Αλλά μιλάει πολύ.
Δεν έχω ιδέα τι λέτε, αλλά υπέροχα.
Εσένα γιατί σε έχουν εδώ;
- Λένε πως είμαι μάγισσα. - Δεν καίνε τις μάγισσες;
Ναι, αλλά με κρατάνε για να γιατρεύω τις μυρμηγκιές τους.
- Τι υποκριτές. - Η υποκρισία είναι που πονάει πιο πολύ.
- Αλήθεια; - Όχι, πιο πολύ τα βασανιστήρια.
Το ακούσατε αυτό; Πρέπει να δραπετεύσουμε. Μπίτλιγκ.
Φτιάχνεις φάρμακα. Είσαι μάγισσα.
Χορεύεις γυμνή γύρω από τη φωτιά. Μάγισσα. Λατρεύεις έναν τράγο. Μάγισσα.
Κάνεις ξόρκια με μια γάτα που μιλάει. Μάγισσα.
Βυθίζεσαι στον πάτο μιας λίμνης μισή ώρα και μετά βγαίνεις στην επιφάνεια.
Μάγισσα.
Ας τα μαζέψουμε να φύγουμε κρυφά από εδώ.
Ήρωες! Δεν φαίνεστε καν βασανισμένοι!
- Ευχαριστούμε. - Μήπως αυτό σημαίνει ότι τους νικήσατε;
- Δεν θα το περιέγραφα έτσι. - Τους κατατροπώσατε;
- Τους εξολοθρεύσατε; - Όχι.
- Τους σκοτώσατε; Τους επιπλήξατε; - Όχι. Όχι.
- Τους ρεζιλέψατε; Τους δυσφημήσατε; - Όχι.
- Τους ντροπιάσατε; - Όχι ακριβώς.
- Τους μιλήσατε; - Ναι. Τους μιλήσαμε.
Υπέροχα! Ωραία, τους τα 'πατε ένα χεράκι.
Δεν θα τρομοκρατήσουν ξανά το χωριό.
Όχι μετά από τόσο μάλωμα.
Ο σερίφης ζήτησε να σας ενημερώσουμε
- ότι θα κάψει το χωριό συθέμελα. - Συγγνώμη, τι;
- Λοιπόν, τα μαζεύουμε. - Δεν το κατάλαβα αυτό.
Άρθρωσε τις λέξεις. Θα κάψουν το χωριό συθέμελα.
Λυπάμαι.
Αυτό είναι τρομερό. Το χωριό είναι όλο μας το βιος.
Ναι.
- Δεν μπορείτε να μας βοηθήσετε; - Νομίζω πως πρέπει.
Τι; Αυτοί προσπάθησαν να μας καταδικάσουν για μαγεία.
Επειδή φοβούνταν. Να χρησιμοποιήσουμε τον φόβο ως όπλο.
Όχι.
Μπορούμε, ναι. Ωστόσο, έχετε κάποιο όπλο να χρησιμοποιήσουμε ως όπλο;
Εμπρός!
Δεν βλέπω τη συγκομιδή μου, δήμαρχε!
Νομίζω ότι όλοι σας έχετε μπλέξει άσχημα.
Είμαι εγώ, η Πενέλοπι, δρακοκτόνος και αφέντρα μάγισσα.
Αποκόβει το δάχτυλο από το χέρι της και το ξαναβάζει στο χέρι της.
Πρέπει να φύγουμε από δω.
Οφθαλμαπάτη είναι, ηλίθιε.
Ξέρω πώς το έκανε.
Είναι εύκολο. Απλώς κόβει τον αντίχειρά της.
Έτσι.
Δώστε μου τη συγκομιδή μου,
αλλιώς θα κάψω το χωριό συθέμελα!
Δεν θα το κάνεις.
Προσοχή! Ο μικρός μάγος!
Σωστά. Να φοβάστε.
Τι είναι αυτό;
Κάτι σαν… μπιζουτιέρα από όνυχα;
Βοηθήστε μας. Είμαστε παγιδευμένοι στη μικροσκοπική φυλακή του μικρού μάγου.
- Όχι. - Αυτή είναι μαγεία του διαβόλου.
Ακριβώς, φίλε.
Πρόσεχε, αλλιώς θα βάλω κι εσένα μέσα.
Ώστε είναι όλοι παγιδευμένοι σ' αυτό το διαβολικό κουτί;
Ναι. Γι' αυτό πρόσεχε μην μπεις κι εσύ, φίλε.
Κοίτα, ένα λυκόπουλο.
Τώρα έχω εγώ το μαγικό κουτί.
Συγγνώμη που παραπονιέμαι, αλλά το σχοινί μού προκαλεί έγκαυμα.
Αυτό δεν είναι τίποτα. Πού να δεις το έγκαυμα της φωτιάς.
Σωστά. Ναι.
Μακάρι να μη φορούσα κοστούμι φτιαγμένο από κλαράκια.
Εδώ πάνω. Έχουμε ένα σχέδιο.
Θα μπούμε στην πύλη και θα ζητήσουμε τη βοήθεια των Ούννων.
Ξέρεις τους Ούννους;
Ναι. Καλοί φίλοι. Ταξιδέψαμε μαζί και μας εμπιστεύονται.
Δεν νομίζω ότι έχουμε τόσο χρόνο. Δεν θα πάρει μήνες;
Αν τα υπολογίζω σωστά, θα γυρίσουμε λίγο μετά την αναχώρησή μας.
Αλήθεια; Τότε εντάξει.
- Βρήκατε πώς δουλεύει ο χάρτης; - Θα βρούμε.
- Τι; - Καθυστερήστε τους.
Θα γυρίσουμε αμέσως μ' έναν στρατό Ούννων.
Θα σας σώσουμε, παιδιά. Μπορείτε να μας εμπιστευτείτε.
Κόλλησα. Κόλλησα στην τουαλέτα.
Κόλλησα μέσα.
Λοιπόν, θα επιστρέψουμε και θα σας σώσουμε. Πιστέψτε μας.
Θα πεθάνουμε.
Θα είναι μια υπέροχη φωτιά.
Αλλά θα χαλάσει από ενοχλητικούς που θα ουρλιάζουν
"Βοήθεια, βοήθεια, καίγομαι".
- Δεν είναι ανάγκη να το κάνεις αυτό. - Όχι, πρέπει.
- Γιατί; - Επειδή αυτό είπε ο σερίφης.
Πρέπει να είστε ανεξάρτητοι. Να παίρνετε τις δικές σας αποφάσεις.
Δεν χρειάζεται να κάψετε κανέναν.
Αν δεν το κάνω, ο Τίμοθι από δω θα με βασανίσει.
Ναι, πράγματι.
- Είναι αμείλικτος βασανιστής. - Αλήθεια λέει.
Είμαι ο δεύτερος χειρότερος από εμάς.
Εντάξει. Τι θα έλεγες να μη βασάνιζες καθόλου, Τίμοθι;
- Τότε θα με βασανίσει ο Τζέιμς. - Ή εγώ ή η Λόρα.
Και πρέπει να βασανίσω πιο πολύ γιατί σπανίζουν οι γυναίκες.
Ακόμα και στη μοντέρνα εποχή μας. Πρέπει να βασανίζω διπλάσια για να με προσέξουν.
Κι αν ο Τζέιμς κι η Λόρα δεν βασανίσουν τον Τίμοθι,
- θα τους βασανίσω εγώ. - Είναι το σύστημα.
- Ναι, το σύστημα. - Ποτέ δεν το σκέφτηκα έτσι.
Τι θα γίνει αν συμφωνήσετε όλοι να μην κάνετε κανένα βασανιστήριο;
- Θα μας βασανίσουν. - Θα μας βασανίσουν, ναι.
Ποιοι;
Κάτσε. Καταλαβαίνω πού το πάει.
Αν κανείς από μας δεν βασανίζει, τότε κανείς δεν θα βασανίζεται.
Δηλαδή, η εξουσία του σερίφη πάνω μας είμαστε εμείς οι ίδιοι;
- Άρα, δεν έχει καθόλου εξουσία; - Ναι!
Νιώθω σαν να πετάει βέλη το μυαλό μου.
Λοιπόν. Θέλω να κάψετε όλους αυτούς τους ανθρώπους.
Και μετά ολόκληρο το χωριό, συθέμελα, όλο.
Εκτός από την παμπ, κάπου πρέπει να γιορτάσουμε.
Βασικά, κύριε, κι ελπίζω να μην κατάλαβα λάθος,
αλλά νομίζω ότι αποφασίσαμε να μην τους κάψουμε.
Σωστά;
Νόμιζα ότι θα πουν "Όχι, μόνο εσύ, Τζέιμς".
Το πρόβλημα είναι ότι αν δεν κάνετε ακριβώς αυτό που σας λέω,
ο σερίφης θα βάλει να με βασανίσουν.
- Ποιοι, όμως; - Οι στρατιώτ…
Ναι.
- Σωστά; - Σωστά.
Μάλιστα. Επειδή… Ναι.
Θεέ μου. Ξέρετε κάτι;
- Λύστε τους. - Αλήθεια;
Ελευθερώστε τους. Όλους.
Έχω βασανίσει πολύ κόσμο όλα αυτά τα χρόνια.
Ούτε που θυμάμαι πόσους έχω κρεμάσει, πνίξει και ακρωτηριάσει.
Αλλά τώρα συνειδητοποιώ ότι το θύμα όλων αυτών των βασανιστηρίων είμαι εγώ.
- Οι άνθρωποι που βασάνιζες ήταν. - Ναι, με τα καρφιά και το τέντωμα.
Ναι, προφανώς συμμετείχαν. Πού είναι αυτός ο απαίσιος σερίφης;
Έπαιζα!
Πρέπει να μιλήσουμε.
Εδώ τους αφήσαμε.
Πήδηξαν και τους κατάπιε η θάλασσα!
- Πήδηξε εκείνος εδώ; - Μην κάνεις το ίδιο.
- Θα κάνω το ίδιο. Ευχαριστώ. - Δεν ξέρεις τι λες;
- Εντάξει. - Τη συμπάθησα.
- Πολύ καλύτερη από την προηγούμενη. - Αφού η άλλη ήταν δαίμονας.
Έλα τώρα, πού είσαι;
Κι έτσι εκείνα τα πλάσματα εξελίχθηκαν σε…
δεινόσαυρους!
Οι οποίοι εξελίχθηκαν σε πτηνά.
Ενδιαφέρον. Αλλά μου ακούγεται λίγο σαν αίρεση.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν υπάρχουν δράκοι.
- Αλλά πρέπει να φοβόμαστε τους δράκους. - Όχι.
- Τις μάγισσες; - Όχι.
- Την εξέλιξη; - Όχι!
Ήρθαμε! Πάνω στην ώρα!
Ελευθερώστε τους!
- Λείπετε βδομάδες. - Αλήθεια;
Έφερα αυτά τα αυγά για να μετριάσω την πείνα των χωρικών.
- Πού είναι οι Ούννοι; - Δεν πήγε τόσο καλά αυτό.
Ανακάλυψαν ότι δανείστηκα μερικά πράγματά τους.
Αλλά το θετικό είναι ότι μάθαμε καλύτερα τον χάρτη.
Κέβιν, είμαι σίγουρη ότι θα προλάβουμε να σώσουμε τους γονείς σου.
- Είμαστε… - Σίγουροι.
Νομίζαμε πως δεν θα γυρίσετε. Με αναγκάζουν να παντρευτώ αύριο.
Είσαι 11 ετών, Κέβιν. Δεν θες να μείνεις στο ράφι.
- Ούτε που την ξέρω. - Θα μιλήσετε όταν παντρευτείτε.
Χάρη σε όλους εσάς, το χωριό μας έχει ειρήνη.
Άρα, έκανα καλή… Άρα, κάναμε καλή δουλειά. Ωραία. Κι η πληρωμή μας;
- Ό,τι έχουμε είναι δικό σας. - Και η ταπισερί με τον όμορφο άντρα;
- Πάρτε ό,τι θέλετε. - Ωραία, γιατί την έχω ήδη κλέψει.
- Ναι. - Κέρδισες χρόνο.
- Έκοψες μόνο το κεντρικό κομμάτι. - Ναι.
Να σας πω κάτι;
Πήγαινα στη δουλειά σήμερα το πρωί μέσα από το δάσος των δακρύων, όπως κάθε πρωί.
Για πρώτη φορά, μου έκανε εντύπωση…
Μπορούσα να νιώσω τη δροσερή ανάσα της μητέρας φύσης στο μάγουλό μου.
Αλλά δεν ήταν μόνο στο πρόσωπο,
ήταν κάπως μέσα στην ψυχή μου, αν με καταλαβαίνετε.
Ναι.
Με έκανε να σκεφτώ ότι όλοι μας, τα δέντρα, ο ουρανός,
τα μυρμήγκια, τα έντομα, τα πουλιά,
είμαστε όλοι μια τεράστια συλλογική συνείδηση.
Μια σπουδαία ισχυρή ενέργεια.
Πάνω στην ώρα.
Γεια σου, φιλαράκο.
Να σε.
Δεν πρέπει να υπάρχει κάτι πιο όμορφο στην πράσινη Γη του Θεού από το θέαμα…
Δράκος!
Υπάρχουν!
- Γρήγορα, Ουίτζιτ. - Ναι;
Είναι ακόμα ανοιχτή η πύλη προς τους δεινόσαυρους;
- Πιθανόν. - Αμάν.
Δράκοι!
- Πτερόσαυρος είναι! - Δράκοι! Κέβιν, μας είπες ψέματα!
- Είναι απλώς ένα μεγάλο, φτερωτό ερπετό! - Αυτό είναι δράκος!
- Δράκος! - Γενναία Πενέλοπι, φόνευσέ τον!
Πρέπει να φύγουμε! Πρέπει να φύγουμε!
Συγγνώμη, Όλντιθ, πρέπει να φύγω. Έχω αποστολή να σώσω τους γονείς μου.
Είναι οι σβώλοι κάρβουνου που σου σύστησα.
Αντίο.
Μάλλον είμαστε ασφαλείς.
- Ναι. Έτσι νομίζω. - Εντάξει.
Η γάτα πήγε να μας σκοτώσει;
Αυτό είναι δεισιδαιμονία.
Η γάτα έσπρωξε το γκαργκόιλ για να μας σκοτώσει.
- Πώς; - Καλή προσπάθεια, κύριε Ψιψίνε.
Νιάου, νιάου.
Όχι, δεν μπορείς να φας τις γάτες. Οι γάτες έχουν συμμαχήσει μαζί μου.
- Βρήκες τους ληστές; - Ναι, βρήκα τους ληστές.
Πού είναι η Φιάνα; Βρες τη Φιάνα.
Πού είναι;
ΤΡΟΙΑ 1200 π.Χ.
Δεν είμαστε καλά.
ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΤΩΝ ΓΚΙΛΙΑΜ ΚΑΙ ΠΕΪΛΙΝ
KAI ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ "TIME BANDITS"
Υποτιτλισμός: Κώστας Φαρμάκης