BANDYCI CZASU
Mamo, tato, wróciłam.
Sama poszłam do szkoły.
Nie ma za co.
Gdzie jesteście?
Mamo, tato, nie ma nic do jedzenia!
Gdzie was wcięło?
To jakiś wybitnie nieśmieszny żart?
Gdzie jesteś, ciołku?
Mam cię.
Dziwne.
Czym było to coś, co zwęgliło moich rodziców?
To była Fianna, demonica. Nazywają ją Łowczynią.
Skóra mi ścierpła na jej widok.
- Przerażająca. - Sam jej odór.
- Chodziłem z nią. - Ale co za włosy.
- Piękne oczy, władcze. - To spojrzenie.
Nie mówiłeś, że byliście parą.
Wstydziłem się. Widzieliście ją, za bardzo się wkręca.
Zamieniła moich rodziców w węgielki.
- Właśnie. - Zebrałem trochę liści.
Ale nie chcemy jeść liści, Bittelig.
Czyste Zło ją nasłał?
Czyste Zło?
Szukała mapy. Czyste Zło wie, że ją mamy.
Co? O kurde. O nie.
Nie, spoko. Wiem, co robić.
Jasne, że nie wiem.
Ale coś wymyślimy. Wyluzujcie, dobra?
- Poradzimy sobie. - A te dziwne korzenie?
Nie! Podziękujemy.
Czyli moi rodzice nie żyją?
Zdrowi nie są.
Ale mamy plan,
bo dzięki mapie możemy podróżować w czasie.
Jeśli zdołamy dotrzeć tam na czas.
Spróbujemy temu zapobiec.
Myślicie, że się uda?
- Nie. - On nie.
Ale ja? Może.
Nie wiemy, czy możemy wpływać na czas.
Nie, ale mamy Widgita, który mistrzowsko opanował mapę.
Gdzie teraz jesteśmy?
Według moich obliczeń to centrum Paryża, 1968 r.
Chyba nie bardzo, co?
Ciągle się uczę.
Znalazłem jedzenie.
Skamielina.
Ale bajer!
Jaja.
Rany, niesamowite.
Na co macie ochotę? Mogę zrobić sadzone.
Albo na toście.
Frittata?
Tak, frittata.
Co je złożyło? Podwójny struś?
Raczej poczwórny.
Masz za sobą potencjalne zagrożenie.
Mógłbyś odłożyć te jaja z powrotem na miejsce i,
co bardzo ważne, nie rozbić ich?
To poczwórny struś?
Nie sądzę.
Powinieneś uciekać.
Lepiej zostań w bezruchu.
No to które?
O raju.
Ty mówisz „au”? To jego boli.
Jestem empatką, współdzielę ból innych.
Jutro będą zakwasy.
- O matko. Żyjesz? - Nic mi nie jest.
Gazu!
Widgit, gdzie portal?
- Nie wiem, muszę sprawdzić. - Gdzie jesteśmy?
- Tam. - Nie.
Gdzie Kevin?
To nie jest skamielina.
Jesteśmy w czasach prehistorycznych.
Wiej, Kevin!
- Zostaw tę czaszkę! - W życiu.
Zostaw ją! To dinozaur. Wiej!
Dinozaur!
Właściwie to pterozaur.
Pterozaur! Wiej!
Do portalu!
Gazu, Kevin!
- Dobra. - Żyję.
Ostrożnie.
Bardzo mi przykro.
To pokryje straty.
Chyba straciliśmy Kevina.
To bardzo smutne.
Chyba straciliśmy kolejnego bandytę.
Uczcijmy go chwilą ciszy.
Jednak przeżył.
Dobrze.
Jak wsadzisz w nie świece, to ożywią…
Zostaw tę durną czaszkę.
Czyste Zło, przynoszę wieści.
Jestem zajęty, Damonie.
- Siedem. - To jest osiem.
Jedź swoim bucikiem.
O co chodzi, Damonie?
Nie ty, Demonie.
Najwyższa Istota ma jakiś tajny projekt.
Najwyższa… ma tajny projekt?
Czyli jaki?
Nie wiem, tajny.
Johnie, mógłbyś odebrać?
Fianno, zdobyłaś mapę?
Nie.
Nie na taką odpowiedź liczyłem.
Rodzice chłopaka zawadzali, więc ich zwęgliłam.
Zawsze to coś.
Złapałam odrażający odór chłopaka…
i go wytropię.
Nie zawiedź mnie.
Obcy!
Zawsze powtarzam,
- że obcy to przyjaciel, którego… - Wiedźmy!
Obcy, czyli wiedźmy.
- Wyczuwam agresję. - Czyta nam w myślach.
Bo to wiedźma.
O nie, średniowiecze.
- I mały wiedźm. - Bajer, gdzie?
Że ja?
Żaden wiedźm. Jestem Kevin Haddock.
A to je co?
To je… To jest…
Smok?
Już dobrze.
Czy to prawda, chłopcze, że to głowa smoka?
To czaszka triceratopsa.
Ci przybysze zgładzili smoka!
Nie, ja ją tylko znalazłem i przyniosłem ze sobą.
Nie zgładziliśmy go.
Zrobiliśmy to. Razem zgładziliśmy smoka.
Wszyscy pomogli, poza Kevinem, który tylko niósł łeb.
Zatem witajcie, dzielni pogromcy smoków.
I Kevinie,
który tylko niosłeś łeb.
Witamy na naszym jarmarku. A jakie rarytasy przygotowaliśmy?
To jest Elizabetta i ma wspaniałą kolekcję gałązek na sprzedaż.
A to prosię w peruce. Perukę? Bardzo prosię.
A to Merek, Ślimaczy Żongler.
- Znowu ci uciekły? - Wcisnęli mi je w gardło, burmistrzu.
Ać bez pracy nie ma ślimaczy.
- Zawsze to powtarzam. - Wspaniała postawa.
Przybywacie w dość niefortunnym dla nas czasie.
Nie jest lekko.
Kot!
Nie lubicie kotów?
Nie słyszeliście?
Papież ogłosił, że koty to narzędzia szatana.
Więc się ich pozbywamy.
Nie zabijajcie kotów. Zabijają szczury, które roznoszą dżumę.
Nie.
Dżuma to kara boska za plotkowanie.
Tak słyszałem.
Wygląda jak mój były, Gavin.
Ten w kapelusiku.
Myślisz, że tu był i tak trafił na gobelin?
Myślę, że wszyscy wyglądają tak samo.
Jak kulka wełny z nosem.
Rozumiem, co sugerujesz.
Moje złamane serce wszędzie widzi Gavina.
Dobra jesteś.
Ale to jest on.
Przepraszam. Jedzenie przednie.
- Uwielbiam żołędzie. - Wspaniale.
Ale macie coś, co nie jest…
- Cokolwiek? - …żołędziami?
Obawiam się, że nie.
Cierpimy nieco głód.
Nieco?
Tak, nieco. Pomijamy desery i obiady.
I śniadania. I kolacje.
Ale nie podjadamy między posiłkami.
Przypomniało mi się.
Mamy do was małą prośbę.
- Nie mogę… - Co tylko zechcesz.
Jesteście dzielnymi pogromcami smoków,
poza Kevinem, który tylko niósł łeb.
Błagamy o waszą pomoc w stawieniu czoła wrogowi,
który przysparza nam wielu udręk.
Pozwól, że omówię to z drużyną.
Oczywiście.
Zróbmy to. Zgładźmy smoka, żeby obsypali nas nagrodami.
- Ale smoki nie istnieją. - I w tym rzecz, młody.
Zrobimy to!
Hurra!
Obiecuję, że zgładzimy tego smoka.
Cóż, to wspaniale.
Aczkolwiek to nie ze smokiem mamy w tej chwili problemy.
Musicie pokonać szeryfa
i jego liczne, dobrze uzbrojone, żądne krwi wojsko.
- To trochę inna bajka. - Torturują nas za brak plonów.
Merek właśnie od nich wrócił.
Już sobie nie pożongluje.
Trzeba się śmiać. Inaczej zostaje tylko płacz.
Ale płaczemy też dużo.
Sława mocarnym pogromcom smoków!
Nie, przykro mi.
Nie jesteśmy mocarnymi pogromcami smoków.
W takim razie jesteście wiedźmami.
Jesteśmy skromnymi pogromcami smoków.
Sława skromnym pogromcom smoków!
Hurra!
- Co robimy? - Uciekamy do lasu?
Udajemy martwych.
- Możemy zignorować problemy. - Tak.
Dżuma go dopadła? Tak mi przykro.
Nie zajmiemy wam długo.
Chcieliśmy tylko wyposażyć was w nasze najlepsze oręże.
Elizabetto.
Serio? W te patyki?
Czy szeryf ma jakieś słabe punkty?
Ma jeden słaby punkt.
- Jaki? - Nie wie, kiedy przerwać tortury.
To nie słabość.
To jego słaby punkt?
Mam nadzieję, że pomogłem. Chodźmy, Elizabetto.
- Pokapował się? - Nie.
Uciekamy do lasu. W drogę.
Wielbimy cię, Penelopo Chrobra.
Stać.
Nie próbujcie się chować.
Wiecie, na co pora.
Pora przekazać mi swoje plony, chłopi.
Albo plony, albo pierworodne dziecko.
A jeśli pierworodne już zabraliśmy,
to drugorodne, trzeciorodne, czwartorodne i tak dalej.
Znacie procedurę.
Czy ja mówię niewyraźnie?
Znosić mi tu rzeczy podlegające opodatkowaniu.
Nie. Mamy nowych obrońców.
Pogromców smoków, którzy pokażą wam, gdzie raki zimują.
Pogromcy smoków?
Gdzie są ci pogromcy smoków?
Są gdzieś…
- Byli… - Gdzie oni są?
Tam są. Dzielni pogromcy.
I Kevin, który tylko niósł łeb.
Pogromcy smoków, rozumiem, że wyzywacie nas dziś na pojedynek?
Dzisiaj? Nie. Dzisiaj nam nie pasuje.
Też jesteśmy zawiedzeni.
Może w przyszłym tygodniu albo następnym?
Zgadamy się bliżej terminu.
Zatem tchórzycie.
- Co? - Tchórzycie.
- O nie. - Nie musimy się wami przejmować.
Żołnierze, przynieście owoce, warzywa korzeniowe, dzieci.
„Tchórzymy”?
Zaraz się nami przejmiesz.
Jesteśmy pogromcami smoków i bandytami, i dobierzemy się wam do skóry.
Bittelig pokona was w pojedynkę. Posiada siłę siedmiu chłopa.
Było ich ośmiu.
Nie podoba mi się to. Zardzewiałe kajdany to ryzyko tężca.
Penelope, wiedz, że nie czujemy się bezpiecznie
i mówię to również w imieniu mojej koleżanki Judy.
Sknociło się, ale to nie moja wina.
To czyja?
To czyja to wina, Penelope?
Przepraszam, mamo i tato.
Przepraszam, że wylądowałem w więzieniu z bandą zdegenerowanych złodziei.
Keegan, my cię słyszymy.
Pewnie jesteście mną rozczarowani.
Z plusów to fajnie, że jesteście tu ze mną.
Zobaczcie sobie.
To są lochy.
Tutaj torturują ludzi.
Bajerancko.
Z kim ty rozmawiasz?
Z rodzicami. Zwęgliło ich, a ja chcę ich uratować.
Szeryf was wzywa.
To ten?
Ten.
Dzięki.
Trzymajcie mnie.
Co to ma znaczyć, że jesteście bandytami
i chcecie uwolnić wioskę spod mojej tyranii?
Doszło do błędu w tłumaczeniu.
Nie rozmawiamy po angielsku?
Słuszna uwaga.
Czyli nie zaprzeczacie?
W takim razie przynieść schematy tortur.
Jak widzicie, to niewielki wybór tortur,
które opracowałem specjalnie dla was.
Kolec się wysuwa…
- Auć. - Podłe.
To może się wydawać niewinne, ale to tutaj…
to bażancie pióro.
Nie wiem, na ile się znacie na ornitologii,
ale są wyjątkowo łaskotliwe.
Spójrzcie na to…
Robili mi to.
Tak, Jeremiemu to robili.
I nigdy nie wróciłeś do siebie, prawda?
Nie wróciłem.
To tylko przedsmak tego, jak traktujemy tutaj bandytów.
Przyjemności.
- Panie. - Tak?
Ci ludzie twierdzą, że są nie tylko bandytami, ale też,
uśmieje się pan, pogromcami smoków.
Co to?
Twierdzą, że to czaszka smoka.
To nie jest czaszka smoka.
Zgadza się, bo smoki nie istnieją.
Nie, ponieważ to jest czaszka smoka!
Oto przerażająca wyrma o ognistym jęzorze.
Zuchwale zgładzona moją własną ręką i moim własnym mieczem.
Oto sam Fafnir!
- Super. - Imponujące.
Jak widzicie,
niczym nie przypomina waszej żałosnej, rzekomej czaszki smoka.
Nie są podobne, bo nasza to czaszka dinozaura,
a pańska to kości przypadkowych zwierząt sklecone razem gałązkami i sznurkiem.
O nie.
Ty, mały człowieku z oknami w oczach,
podejdź.
Przepraszam za niego.
Za kogo ty się uważasz,
żeby kwestionować wielkiego szeryfa Nottingham?
- Kevin. Kevin z Bingley. - Bingley?
Maleńkiej wioski pełnej wstrętnych, małostkowych wieśniaków?
Zgadza się.
Dla twojej informacji, Kevinie z Bingley,
zgładziłem tego smoka.
Nikt tego nie widział, ale to zrobiłem. Dlatego jestem szeryfem.
I ludzie całkiem słusznie się mnie boją,
ponieważ potrafię być bardzo okrutny.
Jak śmiecie, bandyci, wspierać wieśniacką rewoltę?
- Ale ci wieśniacy głodują. - Co najwyżej burczy im w brzuchu.
Wyjaśnię wam coś.
Wioska i wieśniacy podlegają pańszczyźnie.
Te pola i ludzie należą do mnie.
- Wszystko jasne. - To ma sens.
To my już pójdziemy. Co za omyłkę żeśmy poczynili.
Wrócimy do wsi jutro rano.
Jeśli plony nie będą gotowe przed pierwszymi promieniami świtu,
osobiście spalę tę wieś do gołej ziemi.
Osobiste podejście jest bardzo ważne.
Czyli nie będziemy torturowani?
Oczywiście, że będziecie.
Jasne, tylko się upewniałam.
Nie wiem, jak tu trafiłam,
ale szukam moich rodziców.
Byli na tym statku? Wyglądają mniej więcej tak.
ZAGINĘLI
Strasznie staro.
Nie?
To jest Kevin.
To nerd.
Nerd Kevin.
- Nerd Kevin. - Nerd?
Ciągle gada. Zdecydowanie za dużo.
Lubię go.
Ale za dużo mówi.
Nie rozumiem, ale super.
Za co cię zamknęli?
Mają mnie za wiedźmę.
Wiedźm się nie pali?
Zwykle tak, ale leczę im kurzajki.
Hipokryci.
Hipokryzja boli najbardziej.
Naprawdę?
Nie, tortury.
Słyszeliście?
Musimy uciec.
Bittelig.
Sporządzasz medykamenty? Wiedźma.
Tańczysz nago wokół ogniska? Wiedźma. Czcisz kozę? Wiedźma.
Rzucasz zaklęcia z gadającym kotem? Wiedźma.
Leżysz na dnie jeziora przez pół godziny, a potem wypływasz na powierzchnię?
Wiedźma.
Zabieramy rzeczy i się wymykamy.
Bohaterzy! Ledwo widać po was tortury.
- Dziękuję. - Ale to nie znaczy,
że ich pokonaliście?
Tak bym tego nie nazwała.
Rozgromiliście?
- Załatwiliście? - Nie.
- Zabiliście? - Nie.
- Zwymyślaliście? - O nie.
Zawstydziliście?
- Opluliście? - Nie.
- Ośmieszyliście? - Nie do końca.
- Porozmawialiście? - Tak, porozmawialiśmy.
Wspaniale! Aż im w pięty poszło.
Przestaną terroryzować naszą wieś.
Nie po tym, jak im w pięty poszło.
Szeryf kazał wam przekazać,
- że spali waszą wieś. - Mogłabyś powtórzyć?
- Zabieramy rzeczy. - Nie dosłyszałem.
Dykcja.
Spalą waszą wieś.
Przykro mi.
To okropne. Ta wieś to nasz cały dobytek.
Nie możecie nam pomóc?
Powinniśmy.
Co? Chcieli nas sądzić jak czarownice.
Bali się. Może wykorzystajmy strach jako broń.
Nie.
Moglibyśmy, owszem.
Ale nie macie broni, której użyjemy jako broni?
Naprzód!
Nie widzę moich plonów, burmistrzu!
Ktoś tu chyba ma kłopoty!
Oto ja, Penelope, pogromczyni smoków i mistrzyni czarów.
Odłącza palec od dłoni i przyczepia go z powrotem.
Musimy stąd uciekać.
To tylko iluzja, bęcwały.
Już wiem, jak to zrobiła.
Proste. Odcięła kciuk.
O tak.
Oddajcie mi moje plony
albo spalę tę wieś do gołej ziemi!
Nie sądzę.
Strzeżcie się! Mały wiedźm!
Zgadza się. Bójcie się.
Co to jest?
Jakieś…
onyksowe puzderko?
Pomóżcie nam.
Uwięziono nas w pudełku małego wiedźma.
O nie.
To szatańska magia.
Żebyś wiedział.
Uważaj, bo ciebie też tam wsadzę.
Czyli są uwięzieni w tym pudełku szatana?
Tak.
Ty również tam trafisz, jeśli nie będziesz uważał.
Patrz, mały wilczek.
Teraz ja mam magiczne pudełko.
Przepraszam, nie chcę narzekać, ale ten sznur mnie obciera.
Obtarcie to pikuś. Ogniem bym się martwiła.
No tak, racja.
Wolałbym nie mieć teraz na sobie stroju z gałązek.
Na górze. Mamy plan.
Przejdziemy przez portal i zwerbujemy Hunów do pomocy.
Znacie Hunów?
Tak, kumplujemy się. Zdobyliśmy ich zaufanie.
Chyba nie mamy tyle czasu.
To wam zajmie miesiące.
Jeśli dobrze obliczyłem, wrócimy za parę chwil.
Serio? No to dobrze.
Rozgryźliście mapę?
Rozgryziemy.
- Że co? - Grajcie na czas.
Zaraz wrócimy z wojskiem Hunów.
Uratujemy was.
Możecie nam zaufać.
Utknąłem.
Utknąłem w kibelku.
Utknąłem.
Dobra. Niedługo wrócimy. Uratujemy was. Zaufajcie nam.
Już po nas.
To będzie piękne ognisko.
Tyle że całą atmosferę zepsują wrzaski:
„Ratunku! Palę się!”.
Nie musisz tego robić.
Nie no, muszę.
- Dlaczego? - Bo szeryf mi kazał.
Macie swoje własne rozumy.
Możecie podejmować własne decyzje.
Nie musicie nikogo palić.
Jeśli tego nie zrobię, Timothy będzie mnie torturował.
Zgadza się.
- Timothy jest bezwzględny. - To prawda.
Jestem drugim najgorszym spośród nas.
A jeśli nie będziesz torturował?
Wtedy James będzie torturował mnie.
Ja albo Laura.
Kobiety nadal są rzadkością w tym zawodzie.
- Nawet obecnie. - Zaczyna się.
Muszę torturować dwa razy ciężej, by mnie zauważono.
A jeśli oni nie będą torturować Timothy'ego,
to ja muszę ich.
Cholerny system.
Tak, to wina systemu.
Nie myślałem tak o tym.
No dobra, a jeśli wszyscy odmówicie torturowania?
- Będziemy torturowani. - Właśnie.
Przez kogo?
Czekaj, już rozumiem.
Jeśli my nie będziemy torturować, to nikt nie będzie torturowany.
Czyli to my nadajemy władzę szeryfowi? Zatem on nie ma żadnej władzy?
Tak.
Normalnie jakby mi strzała mózg rozwaliła.
Dobra. Macie spalić tych wszystkich ludzi.
A w zasadzie całą wieś, do gołej ziemi.
Ale zostawcie pub, bo trzeba gdzieś to uczcić.
Właściwie to… Mam nadzieję, że niczego nie pokręciłem,
ale zdecydowaliśmy, że ich nie spalimy.
Tak?
Już się bałem, że powiedzą: „Sam tak zdecydowałeś”.
Problem polega na tym, że jeśli nie wypełnicie moich rozkazów,
szeryf każe mnie torturować.
Ale komu?
Żoł…
- Co nie? - No.
No tak, bo…
Boże. Wiecie co?
Rozwiążcie ich.
Poważnie?
Wypuśćcie ich, wszystkich.
Tylu ludzi torturowałem przez te lata.
Wieszałem, topiłem, ćwiartowałem tyle osób, że już straciłem rachubę,
ale teraz do mnie dociera, że tak naprawdę torturowałem sam siebie.
Zdecydowanie innych.
Kolcami i łamaniem.
No tak, oni też byli w to zaangażowani.
Gdzie ten okropny szeryf?
No ej, grałem w to!
Musimy porozmawiać.
Tutaj ich zostawiliśmy.
Wyskoczyli za burtę i morze ich pochłonęło!
Tu wyskoczyli?
Nie rób tego.
Też tak zrobię. Dzięki.
Nie rozumiem.
Lubię ją.
Dużo milsza niż ta poprzednia.
Tamta była demonicą.
Gdzie jesteś?
I te stworzenia wyewoluowały w…
dinozaury.
Które wyewoluowały w ptaki.
Interesujące. Ale brzmi trochę jak herezja.
Chodzi mi o to, że smoki nie istnieją.
- Ale powinniśmy się ich bać. - Nie.
- A wiedźm? - Nie.
- A ewolucji? - Nie.
Wróciliśmy!
W mgnieniu oka.
Wypuśćcie ich.
Minęły tygodnie.
Poważnie?
Przyniosłem jaja, żeby wieśniacy nie głodowali.
A Hunowie?
Nie wypaliło.
Odkryli, że co nieco sobie od nich pożyczyłam.
Ale z plusów, to obyliśmy się bardziej z mapą.
Jestem pewna, że dotrzemy na czas, by uratować twoich rodziców.
- Znaczy… - Jesteśmy pewni.
Myśleliśmy, że nie wrócicie.
Jutro każą mi się żenić.
Masz już 11 lat, Kevinie. Groziłoby ci starokawalerstwo.
Ledwo ją znam.
Porozmawiacie po ślubie. Dzięki wam w naszej wsi zapanował pokój.
Czyli się spisała… Czyli się spisaliśmy.
A co z zapłatą?
Cokolwiek mamy, jest wasze.
Na przykład gobelin z przystojniakiem?
Bierzcie, co chcecie.
Świetnie, bo już go ukradłam.
Nie marnujesz czasu.
Wycięłaś sobie sam środek?
Tak jest.
Wiecie co?
Jechałem dziś rano do pracy przez las łez,
jak co dzień.
Po raz pierwszy w życiu uderzyło mnie…
Poczułem chłodny oddech matki natury na swoim policzku.
Ale nie tylko na twarzy,
również na swojej duszy, jeśli to ma jakiś sens.
Tak.
I pomyślałem sobie, że wszyscy jesteśmy drzewami, niebem,
mrówkami, owadami, ptakami.
Wszyscy stanowimy ogromną kolektywną świadomość.
Jesteśmy jedną wielką energią.
W samą porę.
Cześć, maleńki.
Hej, tu jesteś.
Nie ma nic piękniejszego na tej bożej zielonej ziemi niż widok…
Smok!
One istnieją!
Szybkie pytanko.
Czy portal do dinozaurów jest wciąż otwarty?
Możliwe.
Smoki!
To pterozaur!
Smoki! Okłamałeś nas!
To tylko wielki, skrzydlaty gad!
Czyli smok!
Penelopo Chrobra, zgładź go!
Spadamy stąd!
Przykro mi, Aldith, na mnie już czas.
Muszę uratować rodziców. To te węgielki, którym cię przedstawiłem.
Pa.
Jesteśmy bezpieczni.
Też tak myślę.
Czy ten kot chciał nas zabić?
To przesąd.
Moim zdaniem zepchnął gargulca, żeby nas zmiażdżył.
Jak?
Brawo, Panie W Butach.
Nie możesz jeść kotów, Demonie. Koty są ze mną w zmowie.
Znalazłeś bandytów?
Tak, znalazłem bandytów.
Gdzie Fianna? Znajdź Fiannę.
Gdzie ona jest?
TROJA 1200 R. P.N.E.
Rany julek.
CZĘŚCIOWO OPARTY NA POSTACIACH
STWORZONYCH PRZEZ TERRY'EGO GILLIAMA I MICHAELA PALINA
NA PODSTAWIE FILMU „TIME BANDITS”
Napisy: Daria Okoniewska