BANDYCI CZASU
Nastały chude czasy, przyjaciele.
Racja.
Przykro mi, na kolację mamy patyki.
Że też upadłem tak nisko.
Ano. To niski upadek nas wszystkich.
Obgryzamy patyki.
Ale później będzie deser.
- Co takiego? - Gałązki.
To nie deser.
Deser, bo serwowany po patykach.
Kiedy możemy się stąd wydostać?
Jak widać, nadproże jest już sprawne,
zatem wkrótce powinno się otworzyć wiele portali umożliwiających podróż.
Jeden lub kilka z nich powinno nas przenieść
do twoich czasów lub domu, lub bardzo blisko.
Jeśli Widgit ma rację, uratujemy rodziców Kevina
i ukradniemy im jedzenie.
Możecie je po prostu wziąć.
Nie, wolimy ukraść.
Spoko.
A potem uciekniemy.
- Wiecznie uciekamy. - Taki nasz los.
Już zawsze będziecie uciekać przed Najwyższą Istotą?
Przechytrzyliśmy go nie raz.
Dwa razy.
I zrobimy to znowu.
Nigdy nas nie dogoni.
Jestem Najwyższą Istotą.
Ukorzcie się przede mną!
Bójcie się mnie!
- Mam plan! - Wiejemy?
- W nogi?
Nie zawsze uciekamy, ale powinniśmy się chyżo wycofać.
Zdradziliście mnie.
Natychmiast zwróćcie mi moją własność.
- Judy… - Trwóżcie się.
- Judy! - Trwóżcie!
Co jest?
- Bój się mnie! - On cię zamieni w słup soli!
- Nie zbliżaj się! - To chyba nie jest…
Jestem Najwyższą Istotą.
Ukorz się przede mną.
Jestem Najwyższą Istotą.
Najwyższą Istotą.
To jest Najwyższa Istota?
Nie, to jeden z jego wazeliniarzy, Casper.
- Jasper. - Niech będzie.
Nie oddawajcie mu mapy. Najwyższa Istota nie może jej dostać.
To jakaś odwrócona psychologia? Co jest?
Nie wiem.
On planuje coś potwornego.
Czyli co?
Nie mogę powiedzieć.
Co?
Nie słyszeliście tego ode mnie.
- Co? - Portal.
Nie oddawajcie mu mapy.
Uciekajcie.
Weźcie mapę i uciekajcie.
Chrońcie mapę!
O co chodziło Jasperowi?
Wybacz, mamo.
To z pewnością jakaś sztuczka.
- Wydawał się zły. - Boi się mnie.
Niby czemu? Wiecznie uciekasz.
Nie wiecznie.
Może miał zakwasy od biegania.
Wcale nie uciekam.
Nie wiem, skąd ta łatka.
- Twój dom. - Nie, mój dom jest przy ślepej uliczce.
Nie wiem, jak wygląda z zewnątrz.
- Na pewno nie tak. - Może rodzice zrobili remont.
Urządzili przyjęcie.
To nie mój dom!
No tak, przestrzeliłem o kilka kilometrów.
I kilka wieków.
Jesteśmy w epoce georgiańskiej.
Doceńcie, że chociaż w kraj trafiłem.
Epoka georgiańska? Serio?
Sztuki teatralne trwają całymi godzinami.
- Nareszcie jestem w domu. - Jestem głodny.
- Ja też jestem głodny. - I ja.
Gdzie przyjęcie, tam poczęstunek.
Nie możecie wejść w takich strojach.
Casanova.
To Casanova.
Señor Casanova.
Znajdźcie tylne wejście, a my ukradniemy jakieś ubrania.
Musi być pani gorąco. Pozwoli pani…
To pies kuchenny.
Nie zjem tego dziwnego psa.
- Nie zjem psiej henny. - Jego się nie je.
On obraca tym kołem, równomiernie przypiekając jedzenie.
Nie pora na dobranocki.
Cholibka.
Gazu.
Muszą nas wpuścić na to przyjęcie. Alto?
Jesteś cały? Już dobrze.
Chodź, mały. Uwolnię cię.
Nikt nie będzie jadł tego dziwnego psa. Chodź tu.
Tak.
Moi pobratymcy.
Widzicie to, co ja?
- XVIII wiek? - Peruki?
- Tłumione uczucia? - Samych białych?
Jedzenie. Pamiętacie, po co przyszliśmy?
- Jedzenie. - Na miłość…
Co robisz, chłopcze?
Przepraszam, nie chciałem.
Nie chciałeś zjeść jednej z moich kanapek?
To wszystko pana kanapki?
Wiem, że to raut ananasowy, ale miał po prostu zwabić gości.
A dotarłszy tutaj, będą zachwyceni
moim najnowszym odkryciem: mięsem pomiędzy chlebem.
- Hrabia Sandwich? - Słyszałeś o mnie.
Tak, nazwano to na cześć wynalazcy, mnie, hrabiego Sandwich.
Skosztuj, a ja o wszystkim ci opowiem.
Jadę.
Mam zajęte ręce, ponieważ trzymam wodze.
Przebiega lis. Hajże go!
Prr, Piękna.
Mam pusty brzuch. Co robić? Bez trwogi.
Dzięki „kanapce” mogę jechać i jeść jednocześnie.
Siedzę przy stole do kier karcianych.
Jestem spragniony bakarata, ale również posiłku.
Czemu by nie zjeść przy stole?
Tą ręką mogę odsłonić karty,
wykrzykując „hurra”, gdy odbieram łajdakowi pieniądze.
Zadałem ci cios, Valentine. Odzyskałem zastawioną żonę.
Na szczęście zapakowałem…
- Kanapkę. - Tak. Jakieś pytania?
Niektórzy twierdzą, że kanapkę wynaleźli…
Kto taki?
- Pan. - Tak.
Zwykle wzbudzam większy podziw jako wynalazca tak dogodnego posiłku.
Tak czy inaczej, muszę już iść.
Zbliża się pora ananasa.
Kto to był?
Hrabia Sandwich. Twierdzi, że „wynalazł” kanapkę.
Jasne, a ja wodę.
Poważnie?
Aktorstwo to umiejętność wyrażania siebie bez słów.
Weźmy choćby „Hamfleta”.
Można go wyrazić wyłącznie za pomocą brwi. To jest prawdziwe aktorstwo.
Zademonstruję.
„Być albo nie być
to wielkie pytanie.
Czy jest w istocie szlachetniejszą rzeczą
znosić pociski…
zawistnego losu,
czy też…
stawiwszy czoło morzu nędzy,
przez opór wybrnąć z niego?
Umrzeć, zasnąć. Zasnąć!
Może śnić?
W tym sęk cały”.
Potrafię rozpoznać talent po brwiach. Zdolny z pana aktor.
Nareszcie ktoś prócz mnie to zauważył.
Przedstawię się. Jestem Martha.
Impresario Theatre Royal przy Drury Lane.
Do sedna: wystawiam sztukę.
Jest w niej rola dla pana. Nikt nie zdoła zagrać jej lepiej.
Tylko pan.
- Co to za rola? - Najlepsza.
Widzimy się na próbie jutro rano. A do tego czasu, moja muzo…
- Tak? - Adieu.
- Na zdrowie. - Żegnaj.
Do widzenia.
Z drogi.
Witaj.
Dziwne, zazwyczaj działa.
- Mówienie „witaj”? - Tak.
A ty wciąż nie zemdlałaś.
Za kogo on się ma?
To Casanova.
I czym się wsławił?
Uwiedzeniem tysięcy kobiet.
Zemdlała.
- Czym jeszcze? - To wszystko.
A czym się wsławił, by móc je uwieść?
- Uwiedzeniem setek kobiet. - Ale jakim sposobem je uwiódł?
Nie wiem, Bittelig.
Jestem najlepszym kochankiem świata.
Sam tak stwierdziłeś czy ktoś inny ci powiedział?
Nie pociągają mnie kobiety, które mnie pragną.
Ale ty budzisz we mnie uczucia, których nigdy dotąd nie zaznałem.
Bittelig. Chodźcie, pokażę wam coś.
Dziękuję, Widgit.
Oto zwykła, niezwykła mapa.
Teraz ją widzisz…
A teraz nie.
- Tu jest. - Musisz mnie tego nauczyć.
Czy ja widzę uśmiech? Uśmiechasz się?
Zauważyłam, że jesteś ostatnio trochę przygnębiony.
- Tak. - Dlaczego?
Moi rodzice nie żyją.
No tak.
Moi najlepsi ludzie nad tym pracują.
Serio? Najlepsi?
- Tak, my. - No tak.
- Poczęstuj się ananasem. - Dzięki.
Pokazywałam ci moją ulubioną łyżeczkę?
Nie chciałbyś pięciu takich?
- Gotowy? - Super.
- Cholibka. - Kradnę je.
- Znajdźcie więcej do zwędzenia. - Więcej?
- Dobra. - Dużych.
Łyżek?
Dziękuję.
Kradniemy łyżki.
Łyżki. Dysponują narzędziem do podróżowania w czasoprzestrzeni
i wykorzystują je, aby kraść łyżki.
Noże i widelce jeszcze bym zrozumiał: są ostre.
Szpiczaste.
Ale łyżki też są groźne.
Kiedy je myjesz.
Jak woda trafi pod złym kątem, to wszędzie pryska.
Tak… Łyżki potrafią być groźne.
Ja jestem uosobieniem grozy. Nigdy mnie nie poprawiaj.
Nie poprawiałem.
Proszę wszystkich o ciszę.
Derek, proszę.
To znowu ja. Hrabia Sandwich, wynalazca kanapki.
Już czas, żebyśmy obejrzeli… tylko obejrzeli ananasa.
Proszę za mną.
Przepraszam.
- Czemu nazwali to ananasowym rautem? - Mają tu prawdziwego ananasa.
Wybaczcie, można się tu pogubić.
Koszmar.
Co za potworna zbrodnia.
Ananas nie był do jedzenia?
To wyjątkowo rzadki
i cenny owoc przeznaczony wyłącznie do celów wystawowych.
Wiem, że są drogie, ale to tylko twardawy ananas.
Tylko ananas?
Wydałem na niego oszczędności życia.
Wypożyczaliśmy tego ananasa.
Umrę w więzieniu dla dłużników, szturchany kijami
i wyzywany od łachmytów i ogórkożerców.
Chciałabym wyjaśnić jedną rzecz.
Ananasy są w tych czasach bardzo drogie?
- Tak, dubielu. - A my go zjedliśmy.
- Jak widać. - Możemy go odkupić.
Wy? Odkupić?
Ubrani w szmaty uwalane mąką i warzywami.
Mam uwierzyć, że stać was na ananasa?
Ponoć Neil Groves miał ich pięć
na swoim tropikalnym przyjęciu urodzinowym.
Neil Groves…
Widziałeś u niego te pięć ananasów?
Nie byłem zaproszony.
No tak. Tu również nie byłeś zaproszony.
Pomyśleć, że ja, hrabia Sandwich, pozwoliłem temu przygłupiemu dziecku,
aby podziwiało mój niezwykły wynalazek: kanapkę.
O ile jest pański.
Słucham?
Skopiował pan ten pomysł,
zobaczywszy pitę i tartinki w krajach śródziemnomorskich.
Podwińcie mi rękawy.
Dziękuję.
Dwukrotnie obraziłeś mój dom.
Nazwałeś mnie kłamcą.
A co gorsza, zjadłeś mojego ananasa.
Niniejszym wyzywam cię na pojedynek.
Przecież to dziecko. Żadna zabawa patrzeć, jak się męczy.
Zabraniasz mi pojedynkowania się z kimś, kto mnie obraził?
To mnie obraża, więc wyzywam ciebie na pojedynek.
Moment. Może jednak da radę.
Ty draniu.
Widzimy się jutro po południu w miejscu pojedynku, sir.
Teraz wiejemy?
Pewnie. Uciekaj, tchórzu.
Chyba się przesłyszałam.
Bynajmniej.
Zatem przyjmuję wyzwanie i sama wyzywam cię na pojedynek.
Nie można wyzwać wyzywającego.
Pojedynek na pojedynki.
- Bawi mnie twoja głupota. - Więc się śmiej.
Pojedynek, sir. Jutro w południe.
Nie możesz się pojedynkować.
Muszę to zrobić. To kwestia honoru.
Wymyślone pojęcia, jak honor czy tchórzostwo, nie są warte śmierci.
Jeśli ty umrzesz, nie uratuję rodziców i… ja sobie z tym nie poradzę.
Co byś zrobił, gdyby to ciebie wyzwano na pojedynek?
Powiedziałbym o tym komuś dorosłemu.
Świetnie. Powiem komuś dorosłemu.
- Hej, Widgit. Pojedynkuję się. - Fajnie.
Przemoc nigdy nie jest rozwiązaniem.
Powinniśmy sobie pójść.
Pójść? Nie możemy. Mam występ.
Jutro po południu w Theatre Royal.
Współcześni kochają teatr.
Sztuki ciągną się godzinami. Wszyscy musicie przyjść.
Zapraszasz nas na bardzo długą sztukę i oczekujesz, że naprawdę przyjdziemy?
Świetnie. Fantastycznie.
Ten jeden raz potrzebuję wsparcia, ale nie, bo mamy pojedynek!
Zajmę wam pięć miejsc i macie przyjść!
Uwielbia przemawiać, nie?
Nikogo nie obchodzi, czy stchórzysz.
Wiecznie uciekamy. To nasz znak rozpoznawczy.
Czym wy się tak przejmujecie?
Wystarczy, że zastrzelę jego, zanim on zastrzeli mnie.
Nie!
Jasny gwint, ale zimno.
Jezu, to jakaś masakra.
Fianno, poczyniłaś postępy?
Jeszcze ich nie dopadłam, ale za to zwiedziłam sporo nowych miejsc.
Jak miło.
Ale depczesz im po piętach?
Tak, z grubsza. Trochę zboczyłam z drogi…
Radziłbym więcej nie zbaczać z drogi,
jeśli nie chcesz skończyć jak John.
Chcesz skończyć jak John?
Raczej nie.
Zdecydowanie nie chcesz skończyć jak John.
Przynieś mi mapę.
To ja, Casanova.
Koń zemdlał na mój widok.
Jesteś promienna, cudowna i bardzo interesująca.
I obojętna na mój urok, co jest bardzo atrakcyjne.
Błagam was, próbuję tu spać.
Muszę wypocząć reakcje.
Naładować swoją grę.
Te brwi potrzebują regeneracji.
Z góry dziękuję. Bądźcie cicho.
Judy, ucieknij ze mną.
Daj sobie siana. Albo ja ci mogę dać.
Gavin.
- Wyczuwam anomalię. - Sądzi pani, że tu byli?
Tak. Sądzę, że Bandyci czasu tu byli i mieli ze sobą mapę.
Oczywiście, że ją mieli. Bez mapy by tu nie dotarli, prawda?
Zostawiają otwarte portale. Rzeczy dryfują w czasie.
To bardzo niebezpieczne.
Nawet ja wiem, że portale się zamyka.
Musimy poinformować Najwyższą Istotę.
Tak, możemy.
Mamy mu składać raporty, żeby mógł dopaść bandytów.
Taki wydał rozkaz.
Mówię tylko, że możemy spełnić jego wolę.
Oczywiście, że możemy.
Co innego mielibyśmy robić?
Powinna pani porozmawiać z pewnymi ludźmi.
Jakimi ludźmi?
Takimi jak ja.
Którzy mają dość wypełniania jego rozkazów.
Co innego mamy robić, jeśli nie to, co nam każe?
Zobaczy pani.
Widgit, wczoraj, jak już się położyłem,
widziałem obrazy nieba i ludzi robiących magiczne rzeczy,
ale oczy miałem zamknięte.
To był sen.
Mogłem to zobaczyć, ale nie dotknąć.
No tak, to był sen. Najwyższa Istota nam ich nie dał.
Ale nie wszystko było miłe. Widziałem też złe rzeczy.
Takie sny nazywają koszmarami.
Myślisz, że to o to chodziło Jasperowi?
Koszmar pokazał mi, co się stanie, jeśli oddamy mapę Najwyższemu?
Myślę, że chodziło mu o coś znacznie gorszego niż koszmar,
ale rzeczywiście był wystraszony.
Nie chcę, żeby ktoś jeszcze umarł.
Nie po Susan.
Ja też nie. Nikt nie umrze, Bittelig.
A Penelope?
- Penelope! Szybko. - O nie.
Moja muzo.
Mam dla ciebie wyjątkową rolę. Jesteś na nią gotowy?
Urodziłem się gotowy.
Choć bardziej powstałem.
My tak to odczuwamy, prawda?
Przeczytaj, przyswój, przeżyj. Wchodzisz za godzinę.
Proszę wszystkich o ciszę.
Oto ja, hrabia Sandwich, wynalazca kanapki,
przybyłem, by stawić czoła oszczercy.
Wybierz broń, sir.
Proszę wybrać broń, sir.
A mogę wybrać słowa?
Oczywiście, sir, jednak hrabia użyje pistoletu.
A może po prostu ucieknę?
Oczywiście, może pan uciec.
Ale ostatni uciekinier został postrzelony w plecy.
- No dobrze. - Może jednak pistolet?
Wybrał pan pistolet.
Wspaniały wybór, sir.
Jestem kobietą, więc raczej…
Oczywiście, sir.
Podejdź, tchórzu.
Do dzieła.
Znasz zasady?
Mniej więcej.
Strzelamy po dziesięciu krokach.
- To wszystko. Zaczynajmy. - Okej.
Strzelamy po dziesiątym kroku czy…
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć,
sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Próbowałeś mnie zastrzelić?
No tak, bo to pojedynek.
Chciałeś mnie zabić?
Czemu strzeliłeś w niebo?
Nikt już nie zabija w pojedynkach. Inaczej kulturalne towarzystwo by wymarło.
Należy spudłować.
Nie wiedziałam, nie powiedział mi.
Dość tych wymówek. Jesteś pan łajdakiem.
Czuję się tak urażony próbą zabójstwa,
że wyzywam cię na kolejny pojedynek.
Dobrze.
Zajmijcie miejsca.
Pięć minut.
Dla jasności…
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Stać!
Przestańcie!
Pan wybaczy, ale jesteśmy zajęci.
My również.
Jesteśmy w środku sporu,
bo być może przedłożyłem swoje ambicje nad życie mojej przyjaciółki.
I za to przepraszam.
Próbujecie ustalić, kto ma słuszność, ale przemoc nigdy nie jest słuszna.
Najtrudniej jest podążać ścieżkami wybaczenia i kompromisu,
ale ostatecznie to one oszczędzają osoby bliskie naszym sercom.
Jeśli któraś ze stron dziś „wygra”, strata będzie niepomierna.
Przywódczyni, a przynajmniej osoba ze zdolnościami przywódczymi.
Wynalazca kanapki!
Duch odszedł,
płomień zgasł, śmiertelny krąg się przemieszał,
czyjegoś przyjaciela nie ma już na tym świecie.
- Tak. - Dziękuję.
Rany, to było…
Zapomniałem, na czym stanęliśmy.
Musimy liczyć od nowa. Dzięki.
Co?
Daj spokój.
- No dobra, w tył zwrot… - Jeden, dwa…
Trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć.
- Fianna. - Wiejemy. Teraz wiejemy.
Nie mówiłem? Wszyscy to tchórze, uciekają…
Jak śmiesz wdzierać się na miejsce pojedynku?
- Wyzywam cię na pojedynek. - Co?
Nikt już nie ceni sobie honoru? Sekundant.
Zrób dziesięć kroków, odwróć się…
Akt tchórzostwa, ale to nieważne.
Kula nie sięgnęła serca,
ponieważ w kieszeni ukryłem…
kanapkę.
Ona nie zatrzymała kuli, sir.
No tak, masz rację.
Mój błąd.
Możesz ją uspokoić?
Nigdy mi nie szło.
Boję się jej!
Chyba ją zgubiliśmy.
- Judy, to ja, Casanova. - Co ty tu robisz?
Nie mogę żyć bez ciebie.
Gdybyś zobaczyła siebie moimi oczami.
Zrozumiałabyś, jak jesteś cudowna.
- Błagam, zostań ze mną. - Muszę iść.
Demon nas goni!
Wszyscy uciekamy przed demonami.
Zawsze będę na ciebie czekał.
Jesteś tą jedyną.
A pani? Urzekająca.
Kobiety mnie nie interesują, ale pani ma w sobie coś wyjątkowego.
Pani oczy aż lśnią.
No dalej, głupie kamyki.
- Zgubiliśmy ją. - Tak? Dobrze.
- Gdzie on jest? Powinien być blisko. - Widgit.
Jak ci poszedł występ?
Nie zagrałem.
Ale grałeś w innych.
Tak naprawdę to nigdy jeszcze nie grałem.
Znalazłem tylko pamflet „Hamflet” i postanowiłem, że kiedyś to zagram.
To się nie nazywa „Hamflet”.
Jest, otwarty. Bandyci, wskakujcie.
Jestem z ciebie dumny, że uciekłaś.
Powiedzmy wprost, ratowanie tyłka to moja specjalność.
Coś tu nie gra!
CZĘŚCIOWO OPARTY NA POSTACIACH STWORZONYCH PRZEZ
TERRY'EGO GILLIAMA I MICHAELA PALINA
NA PODSTAWIE FILMU „TIME BANDITS”
Napisy: Daria Okoniewska