BANDYCI CZASU
Nie ma żadnego portalu.
Mapa się myli albo ziemia się myli.
- Albo ty się mylisz. - To też możliwe.
Czyli mogłabym wrócić stąd do domu?
Tak, o ile znajdę portal.
Może pod spodem coś napisali.
O nie. To... Nie.
Żadnego tu nie widzę.
Poczekamy, ile trzeba.
Ludzie tu zamarzają.
- Póki nie zmarzniemy. - Już zmarzłem.
Co zrobimy na miejscu?
To bardzo ważne, żeby unikać przeszłej wersji siebie.
Bo możemy się wymazać?
Implodować? Nasze atomy czy coś?
Nie, to rozwali waszą samoocenę.
Widziałem już siebie. To było bardzo dziwne.
Ciekawe, co oznaczają te symbole.
Może coś jest za zgięciem...
- Nigdzie nie widzę portalu. - Tam!
Jest.
Ile mamy czasu na uratowanie rodziców?
- Drodzy Kevinie i Sauron. - Saffron.
Macie pół godziny.
Pół godziny?
Wrócimy do wieczora, kiedy się poznaliśmy, ale odrobinę wcześniej.
Co? Akurat ten wieczór? A nie możemy kiedy indziej?
Fianna i Najwyższa Istota byli tam wtedy oboje!
Tak, wiąże się z tym ryzyko.
- Stój. - Nie! To zbyt niebezpieczne!
Nie mój problem. Sorka!
O matko, jaka ona jest...
Wiem, ale to moja siostra.
- Kevin! - To niebezpieczne!
Nawet nie wiemy, czy możemy zmienić przeszłość!
Ja wiem.
To nie nasz dom.
W lodówce są dzieciaki.
Nie powinniście się bawić w lodówce.
Gdzie jesteśmy? To jakieś czarno-białe czasy?
- To impreza. - Skąd wiesz?
Na żadnej nie byłeś.
- Na jednej byłem. - Nie.
Tak, w latach 20.
- Nie byłeś. - Byłem.
- Mamy pół godziny! - To się nie kłóć!
Właśnie!
To Bingley?
No, niestety.
Którędy do Chisley Close?
Nie znam.
Sprawdzisz w telefonie?
Nie.
Potrzebujemy punktu orientacyjnego.
Tak robimy w tundrze.
Którędy do centrum handlowego?
Tędy. Idziecie na zakupy?
Musimy uratować rodziców przed zwęgleniem.
Grubo.
- Jest dzień. - Miał być wieczór.
Może mamy więcej czasu.
- Ledwo wtedy przeżyliśmy. - Musimy. To tylko dzieci.
Ja też mam wątpliwości.
Nie chcę zostać spalonym przez byłą dziewczynę.
Przez nikogo, ale przez nią zwłaszcza.
- Musimy to omówić. - Tak.
Nie! Żadnego omawiania! Ruchy!
Rany!
To przyszli my? Moja samoocena.
Czemu się tak pocimy?
To długa historia.
A ja gdzie?
Dzieci są w niebezpieczeństwie.
- Szlag. - Tak, szlag.
Boję się.
Nie, jesteś niezwykle dzielny! Twój wkład jest kluczowy!
- Poważnie? - Tak! Cholera!
Czemu mnie z wami nie ma?
- Umarłem? - Nie jesteśmy pewni.
Jak możecie nie być pewni?
Jak otworzyłem portal, przez który z nami rozmawiacie?
Rozumiesz tę mapę lepiej, niż sądzisz.
- Tak? - Tak! Czas się zagina!
Rozumiesz?
Ni w ząb.
- Co się z nami stało? - Jak to nie wiecie?
Koniec pytań! Musicie ruszać. Już!
- Czekajcie! - Weź wyluzuj!
- Czemu krzyczeli? - Czemu byłam taką despotką?
- Co mi się stało? - O co mi chodziło?
Musimy wrócić tą samą drogą.
Większa nędza niż normalnie.
I wszyscy ubrali się na retro.
Może to teraz modne?
Nie jestem na bieżąco.
Nie gadaj.
Nawet muzyka jest retro.
Jak składanka „Do wina” rodziców.
Jest 1996 rok.
O nie, zamierzchłe czasy.
Nie 30 minut przed śmiercią rodziców.
Niemal 30 lat.
Mapiarz aż tak się pomylił?
Jak na niego, to niewiele przestrzelił.
Ten dom z poprzebieranymi ludźmi
to był nasz dom, zanim został naszym domem.
Później zbudowali tam osiedle.
Nasza ulica jeszcze nie istnieje.
Nie mieszkamy tam jeszcze.
Nie ma nas na świecie.
Tak bardzo chciałam zobaczyć rodziców.
Ja też.
Chciałem ich uratować.
Spoko, spróbujemy jeszcze raz.
Wrócimy za jakiś czas.
Znajdziemy ich.
Co?
Możemy ich zobaczyć. Teraz żyją.
Ale nie mają nas. Nie znają nas.
Ale my znamy ich.
Ona mnie nie pozna, ale chcę przytulić moją mamę.
A jeśli coś sknocimy i nigdy się nie urodzimy?
Jeśli nie będziemy istnieć, nie sknocimy, żeby się nie urodzić.
Czyli się urodzimy, tak?
Pomyśl.
Co?
Może im nie mów, że jesteś ich dzieckiem.
Bo jestem taki nudny, że może im się odechcieć dzieci?
Co im powiesz?
„Jestem waszym przyszłym synem i nie chcę, żeby demon zamienił was w brykiet.
Te dwa węgle to wy”.
Ja pójdę do babci, a ty idź do dziadka.
- Musimy to przemyśleć. - Nie myśl, tylko idź.
Spóźniliśmy się. Są już duchami.
Nie jestem despotką, prawda?
Źle trafiliśmy. Czy to Forteca Mroku?
Jestem tu, przeżyłem.
- To właściwe miejsce. - Przeżyłem. Wciąż tu jestem.
Tak, dobrze.
O co mi chodziło, że czas się zagina? Zagina w co?
Rozgryź to. My musimy ich uratować.
Przepraszam.
Ale przed czym uratować?
- Jak wykażę się odwagą? - Nie wiem, jakoś tego nie widzę.
- Z drogi. - Fianna!
- Wybacz. Wziąłem cię za kogoś innego. - Jego eks.
Burzliwy związek.
Zapewne.
No dobrze, chodźmy...
Tata?
Zrób zdjęcie. Wystarczy na dłużej.
Tata.
Jestem Mikey.
Mikey kto?
Mikey Haddock. A ty?
Jestem Kevin Ha... brał.
Habrał? Habrałem twoją starą.
No.
Żart.
Śmieszny.
Tata kazał mi pograć na dworze. Przechytrzyłem go.
Gram na dworze. Buja!
Game Boy. Sprzedałem rower, żeby go kupić. Starzy się wkurzyli. Jestem buntownikiem.
Zabili mnie. Spoko, mam kolejne życie.
No.
Chcesz zagrać?
Nie.
Wciśnij to.
Mam go.
Ten mały z wyjątkowym pokojem.
Ale to niewłaściwy czas.
I nie ma z nim innych.
Trzyma mapę.
To na pewno mapa?
- Czyli to mapa? - Tak.
Kieruje do innych krain?
O nie. Schowaj, bo zobaczy.
Za późno. Już zobaczyłem.
Obudź się, Fianno.
Fianna!
Fianno.
Co miałeś na myśli, mówiąc, że nie wiesz, czy żyję?
To nie byłem ja teraz, tylko przyszły ja.
Skąd mam wiedzieć, czego nie będę wiedział?
- Wpadłem w próżnię czasową? - Nie wiem!
- Ktoś mnie złapał? - Nie wiem!
Posłuchajcie.
- Masz coś? - Nic.
Jak widać nie.
Przyszła ja to taka despotka. Wytrąciło mnie to z równowagi.
Ja taka jestem?
Nie.
Bo nie jestem despotką. Właśnie.
Alto, musisz się wtopić w tłum i namierzyć rodziców Kevina.
Czemu okażę się dzielny?
- Dlatego że... - Idź już!
Właśnie.
To nie było despotyczne, tylko stanowcze. A to różnica.
To suknia ślubna mojej babci. Pofarbowałam ją na czarno. Odlot, nie?
No, sztos.
Odlot, nie?
Znacie gospodarzy?
No, ja znam.
Sztos.
Znacie moich ziomków Kevina i Savlon? Mieszkają tu.
To dzieci.
Jesteście ich rodzicami?
Fuj.
Nie, ziom.
Nie. Dobrze.
Jakieś dzieciaki bawiły się w lodówce.
- I dokąd poszły? - Mówiły coś o misji.
Tak?
Coś o demonie w centrum handlowym.
Centrum handlowe. Odlot.
Koniec sceny.
Hejka, pobujamy się?
Luz.
Cześć.
Hej.
O co chodzi?
Jestem osobą, która właśnie wprowadziła się do okolicy.
I poznaję ludzi z okolicy.
Teraz poznałam panią i...
To pani córka?
Tak, to jest Lisa.
Jest taka mała.
Tak, ma sześć lat.
Gdzie twoja mama?
Zmarła.
Przykro mi.
- Tęsknisz za nią pewnie. - Tak, bardzo.
Nawet za kłótniami z nią.
Chciałabym móc ją przeprosić.
Wszyscy mówimy mamom coś, czego potem żałujemy.
I to nic takiego, bo kiedy sama zostaniesz mamą,
przypomnisz sobie, że tak mówiłaś.
Chcesz wejść?
Napić się herbaty? I umyć twarz?
Jak mogłeś nie widzieć?
- Weszła drzwiami? - Nie, rozwaliła je.
A oczy dosłownie żarzyły się jak lawa.
Fianna.
Przeszywała wzrokiem.
Musimy znaleźć dzieciaki, zanim ona to zrobi.
Poczekajcie.
Wróciłaś.
Wiedziałem, że wrócisz.
Wybaczę ci te drzwi, jeśli zatańczymy.
Miło panią poznać.
Bo nie miałam okazji.
Dopiero co się wprowadziłaś, prawda?
Teraz wyglądasz jak człowiek.
Od lat nie widziałam swojego odbicia.
Jestem starsza.
Nieźle. Myłam zęby patykami.
Może się trochę razem pobawicie?
Muszę gdzieś przedzwonić.
- Dobrze? - Spoko.
Cześć, mamo.
Przyszłość z wirtualnego obłędu
Od zawsze kierowana naszym zamiłowaniem
Do bezsensownego ulepszania Nowych technologii
A teraz nawet dźwięk nie pozostał Bo wszyscy żyjemy pod ziemią
Ekstra kawałek.
Fajowski. Tak się mówi w tych czasach?
Tak. To o tym, że przyszłość będzie kompletnie odjechana.
Do 2020 r. będą latające samochody.
Nie masz co marzyć.
Koncepcja latających aut jest niemal tak stara, jak same auta.
Końcówka XIX wieku.
Rany. Sporo wiesz. Szacuneczek.
- Serio? - Ścisz to, Mikey!
Jestem z kolegą!
A teraz nawet dźwięk nie pozostał
Chciałbym, żeby nie było dźwięku!
Sorki, dziadku.
Co to za gnojek?
Nie, naprawdę jesteś... Ja...
To Kevin Habrał.
To twój Game Boy?
- Konfiskuję. - Do zobaczenia, dziadku.
Ty mały chamie!
Uważaj, bo ci przysolę!
Przepraszam, dziadku.
Mam dopiero 32 lata i nadal jestem w formie.
Rany. Mądry i rozrabiaka.
Jesteś odlotowy.
Zawsze chciałem to od ciebie usłyszeć.
Znaczy, zawsze chciałem to od kogoś usłyszeć.
Fajnie, że od ciebie.
Jaki jest twój tata, Kevster?
Traktuje mnie dużo lepiej, niż sam był traktowany przez ojca.
Myślę, że chciałby o tym wiedzieć.
Kocham go.
Przepraszam za pyskowanie.
I przepraszam za ignorowanie.
I że robiłam zakupy z twojego telefonu.
Co?
I że obcięłam Kevinowi włosy, gdy spał.
I że cię nie szanowałam.
Bawimy się w dzieci i mamusie.
Ja jestem mamusią.
Dużo sklepów.
Do jakich by poszli?
- Kevin! - A nie, to...
Nie.
Dobra, Alto. Wtop się w tłum. Może ktoś ich widział.
I wypatruj Fianny.
- Ja? - Tak.
Czemu ja, a nie...
Jego nie było w przyszłości. Ty byłeś, więc przeżyjesz.
A ja nie?
- Serio? - Niekoniecznie.
To pewnie ta chwila odwagi, o której sobie mówiłem.
- Która godzina? - Już.
Żartujemy sobie.
Rozumiem.
Musimy znaleźć Kevina i Kardamon przed Fianną.
Fianna chce zdobyć mapę. A może znów chce zdobyć mnie.
Głupiec ze mnie. Jestem dwa w jednym.
Penelope.
Nie mogę umrzeć.
Niczego w życiu nie osiągnąłem,
poza stworzeniem kilku krzaków i wiesz, kradzieżą kilku waz.
Nie zrobiłem niczego doniosłego.
Zafiksowałeś się na tym
i może właśnie przez to wystawisz się na niebezpieczeństwo.
A ja nie mogę cię stracić.
Naprawdę?
Tak.
Żadna despotka.
Wrażliwa i dobrze radzi.
Tak.
Znajdź dzieci.
- No dalej. - Dziękuję.
I bądź ostrożny.
Widzieliście tu może dwójkę obdartusów?
Obdartusów?
- Tutaj? - Tak, tutaj.
Tu są same obdartusy.
Pałętają się samopas.
Nie może być.
Michael Jordan.
Lewa.
Fajny dzień. Ta chwila.
Świetna.
Wypasiona.
Przyszła tu za mną.
Dzięki wielkie, ta... Mikey.
To był najlepszy dzień mojego życia.
Dobra, wyluzuj. Spotkamy się jeszcze.
Tak, ale będziemy się mijać albo będziesz zajęty.
Czemu?
Obowiązki zawodowe.
Obowiązki zawodowe?
Muszę iść. Kocham cię.
Kto to jest?
- Demonica. Wejdź do domu. - Nie świruj.
Ściga mnie i moich przyjaciół. Zapamiętaj ją.
Oddawaj mapę!
Padnij!
- Co? - Zapamiętaj ją!
Bój się! Zapamiętaj ją!
Tato!
I co na to May?
Zgodziła się.
- Nie. - Naprawdę.
Wszystko gra?
- Zbladłeś. - Prawda?
- Co się stało? - Muszę iść.
Myślałam, że chcesz posłuchać o hemoroidach Winniego.
O nie.
To tak umrę?
Zapewne.
Przepraszam, że ćwiczyłam graffiti na ścianach.
I że powiedziałam, że nauczyłam się przeklinać od ciebie.
Choć to prawda.
Dzień dobry.
Jesteśmy z opieki społecznej. Dzwoniła pani w sprawie dziecka?
Tak. Przyszła brudna i skołowana.
Dobrze pani zrobiła, zajmiemy się nią.
- Ona myje zęby patykami. - Patykami?
Słonko, ci państwo ci pomogą.
Saff, co ty robisz?
To mama.
- Zabierzmy ją. - Nie możemy.
Musi żyć po swojemu, bo się nie urodzimy.
Chcę ją uratować.
O nie.
O nie!
Zostaw Lisę. Chodź z nami.
Rozumiemy, że straciłaś mamę.
Ale przecież nie chcesz, żeby Lisa straciła swoją.
Mogę cię przytulić?
Bardzo cię kocham.
Puść ją, proszę.
Saff, musimy iść. Kocham cię, mamo.
Miło było. Zobaczę cię, jak będę mały.
Trzeba im pomóc.
- Wracajcie! - Babcia jest miła.
Ale kapuje!
Ty, demonica!
- Saff! - Pamiętasz mnie?
Taka jesteś twarda?
Saff! Nie.
Wiej!
Ty pasztecie!
Widgit!
Fianna!
Masz coś, czego chcę.
Mówiłem ci, z nami koniec.
Byłem wtedy innym człowiekiem.
Mapa.
A, mapa... Nie, tego ci nie dam.
- Możemy wolniej? Kolka nas złapie. - Wiej!
Najmocniej przepraszam. Nie chciałem zajść pani drogi.
Co?
Kevin! Znaleźliśmy cię! I ciebie, Papryka.
- Saffron. - Jak zwał tak zwał.
To było odważne.
Naprawdę odważne. Nie będę się przechwalał.
Byłem odważny. Nie będę się tym przechwalał.
Fianna!
Fianny. Są d...
- Musimy stąd wiać! - Ukrycie się tu mogło być błędem.
- Bo nie mamy jak uciec. - Co?
Tylne wyjście!
Uciekajcie, ty też. Ja stanę z nią do walki!
Nie! I nie mówię jak despotka.
Ale nie!
Tak! Chcę zrobić coś doniosłego.
Może to moja szansa!
Ostrożnie!
- Uciekajcie! - Dalej.
- Coś ty za jedna? - A ty?
No dalej, czekam!
Tylko na to was stać?
Szybko!
- Nic mu nie będzie? - Oddajmy im tę mapę.
Nie!
Czyste Zło nie może jej mieć!
Musimy go zostawić.
Uratowaliście ich? Zadziałało? Gdzie są?
Nasi rodzice byli dziećmi.
Przeniosłeś nas w nie te czasy!
Musimy opuścić ten czas, zanim Fianny nas dopadną.
A co z Bitteligiem?
Fianna!
A nie, to tylko wściekły nastolatek.
Musimy się ostrzec, by uratować dzieci przed Fianną.
Wiesz, jak to zrobić?
Powiedziałem sobie, że rozumiem mapę lepiej, niż sądzę.
A rozumiesz?
Nie.
Czas się zagina.
To ma podwójne znaczenie.
Czas się zagina,
a zagięcia w mapie otwierają portale!
Jeśli wrócę zegarem do epoki lodowej,
potem otworzę zagięcie mapy,
czas się zagnie.
O rany!
Pamiętajcie, portal otworzy się na krótko.
- Dobrze. - Musimy to omówić.
Nie! Żadnego omawiania. Ruchy!
- Rany! - To przyszli my?
- Moja samoocena. - Czemu się tak pocimy?
To długa historia.
- A ja gdzie? - Dzieci są w niebezpieczeństwie.
- Szlag. - Tak, szlag.
Boję się.
Nie, jesteś niezwykle odważny!
Twój wkład jest kluczowy!
- Poważnie? - Tak! Cholera!
Czemu mnie z wami nie ma?
- Umarłem? - Nie jesteśmy pewni.
Jak możecie nie być pewni?
Jak otworzyłem portal, przez który z nami rozmawiacie?
Rozumiesz tę mapę lepiej, niż sądzisz.
- Tak? - Tak. Czas się zagina. Rozumiesz?
Ni w ząb.
- Co się z nami stało? - Jak to nie wiecie?
Koniec pytań. Musicie iść. Już!
- Czekajcie! - Weź wyluzuj.
Czemu wszyscy to robią?
Wyglądasz jak moja eks!
Szczęściarz.
Musiałem sobie powiedzieć, że jestem odważny? Co za chwalipięta.
Powiedziałem „czas się zagina”.
Odbyliśmy tę samą rozmowę.
Nie, ja nie byłam taką despotką.
Hej.
Żyjesz!
- No a jak? - Walczyłeś z dwiema Fiannami.
Myślałem, że wygrają.
Nawiasem mówiąc, twoja była umie świetnie walczyć.
Ale potem zaczęły się ze sobą kłócić.
Znacie mnie. Wymknąłem się.
- Poszedłem do centrum handlowego... - Musimy iść.
Mam lekarstwo dla Dwurożca.
I podręcznik o tym, jak leczyć rany.
Tak właśnie się wykażę.
Gdy byłam w czasie, w którym teraz jesteś, to się nie wydarzyło.
- Czemu? Coś się zmieniło? - Tak.
Idziemy!
Fianna!
Nastawimy ci nogę. Strona 30.
Znów zawiodłem.
Jest tyle rzeczy, których nie wiemy o tym wszechświecie.
Nie wiemy, czy można powstrzymać ważne wydarzenia.
- Jak śmierć. Próbowaliśmy. - Chcieliśmy uratować Susan.
- Tak. - Jak zginęła?
Spadła z klifu i przygniótł ją wielki głaz.
Nie było co zbierać.
Sam upadek. A co dopiero głaz.
Próbowaliśmy temu zapobiec,
ale zawsze przybywaliśmy za późno. Ale nie poddaliśmy się.
Nadal próbujecie?
Nie, w końcu się poddaliśmy.
Czasami w życiu lepiej jest wziąć oddech i iść dalej.
Zaraz, nie ma ich tu.
Co?
Węgielki zniknęły.
Zaraz, czy my...
Zmieniliśmy historię?
Chce mnie pożreć!
Halo?
Halo, słyszycie mnie?
Słyszycie mnie?
Co do diabła?
To ja, Czyste Zło.
Namierzyłem was.
Bandytów czasu i ich herszta, którego nazywają...
- Penelope. - Kevin.
Właściwie to nie mamy herszta per se, ale...
Macie coś, czego chcę.
Uniwersalny elementarny schemat czasu i przestrzeni.
- Na pewno... - Nie!
Nie mamy go.
- Nie. - Nazywacie go mapą.
- A tak. - Widgit ją ma.
Nie oddamy ci jej.
Teraz tak mówisz. Ale mam coś, czego wy chcecie.
I jestem skłonny się wymienić.
A jak zapytałam, czy macie tu Zooma,
to podpaliłeś mi stopy.
To nie Zoom, tylko czarna magia.
Mogę ci wzmocnić sygnał.
To rodzice?
Tak brzmią. Mamo? Tato?
Kevin! Saffron!
Z kim wy jesteście?
Mamo.
Jestem z Kevinem i jego ziomkami.
- No dobra. - Nie jestem twoim ziomkiem.
Myśleliśmy, że nie żyjecie. Umarliście.
Żyjemy.
Udało nam się, uratowaliśmy ich.
Nie, sami się uratowaliśmy, prawda?
Prawda.
Płakałeś i błagałeś...
Wykazałem się inicjatywą.
Mam powracające koszmary o tym demonie.
Z kolei ja, jak wiecie, przeszłam szkolenie,
bo kiedy byłam mała, o mały włos nie porwała mnie ta zdziczała sierota.
Byliśmy przygotowani.
To ona. Ta demonica.
Nie krzywdź nas.
Zrobimy, co tylko zechcesz.
Dostosujemy się do wszelkich instrukcji.
Koniec rodzinnego spotkania.
Jeśli chcecie ich znów zobaczyć żywych,
przynieście mapę do Fortecy Wiecznego Mroku.
Będę czekał.
Trzymajcie się.
Pa.
Udało nam się. Rodzice żyją.
Nie, jest gorzej.
Niż śmierć?
Tak, trochę gorzej.
Musimy odnaleźć tę Fortecę Mroku i uratować naszych rodziców.
Ona jest w Czasie Legend.
Nie wolno nam tam wchodzić.
- Czemu? - Tam żyje Czyste Zło.
- No i? - On jest złem.
Czystym Złem.
- No i? - Wasi rodzice nie są tacy fajni.
O co im chodziło z waszą śmiercią?
- Nie wiem. - Nie umarłam.
Żyjemy.
Może zmienili coś podczas podróży w czasie i wpłynęli na przebieg waszych działań?
Zamknij się, John. To niemożliwe.
A nie, w zasadzie to jest możliwe.
Jak najbardziej możliwe.
Zdejmijcie gips za sześć tygodni,
a jeśli będzie go bolało, dajcie mu trzy tabletki.
Jeden! Dwa! Trzy!
Jeść teraz?
- Jeść teraz! - Jeść?
Nie, nie jedzcie ich.
- Trzy. - Trzy jeść teraz.
Nie jedzcie.
Pennepe.
Tak?
Ja i Kaga teraz razem.
- Tak. - Sorka.
Tak, to ma sens. Dobrze.
Zazdrosna?
Nie.
Tak, masz mega zazdro.
- Ma mega zazdro, co nie? - Naprawdę nie.
Wykorzystujesz mnie?
- Nie. - Wykorzystywacz.
- Co nie? Podejrzany jesteś. - Nie!
- Nie jestem podejrzany! - Podejrzane. Bardzo.
- Wybywacie, Saff? - Tak.
Muszę znów uratować drugą rodzinę.
Dziękuję, że się mną opiekowaliście.
W porządku.
Do zobaczenia.
Do zoba!
Tak, do zoba.
Pa, siostra.
- Pa. - Pa, Saff.
- Pa. - Narka.
Do zobaczenia, Stęk.
Zamknij się, Kevin!
Dobra, Mapiarz, pokazuj, którędy do tej Fortecy Mroku.
Nie chcecie się tak narażać.
- Chcemy. - Przepraszam.
Chodziło mi o to, że ja nie chcę się tak narażać.
Jak się tam dostać?
To tutaj.
O nie. Brakuje fragmentu.
Co?
- Tak, brakuje. - Czas Legend jest w oderwanym rogu.
Musimy znaleźć ten róg.
Znaleźć róg?
Chodźcie, głupolody.
- Na razie, Saff! - Do zoba, co nie?
CZĘŚCIOWO OPARTY NA POSTACIACH STWORZONYCH PRZEZ
TERRY'EGO GILLIAMA I MICHAELA PALINA
NA PODSTAWIE FILMU „TIME BANDITS”
Napisy: Daria Okoniewska