BANDYCI CZASU
Jest mądra, przyda się nam.
Ma nosa.
Mam nos, to prawda.
Nie można jej ufać. Pracuje dla szefa.
Jak my wszyscy, ale słuszna uwaga.
- Czemu mielibyśmy jej ufać? - Jest spoko, przejrzała na oczy.
Co nieco mi wyjaśniono.
Szef potrzebuje mapy do celów, których nie popieram.
Rozumiem zasadność buntu, ale kim właściwie jesteście?
Budzącymi największy postrach bandytami w całej czasoprzestrzeni.
A myślałam, że parzysz cherubccino.
Trzeba z czegoś żyć.
Coś ci nie pasuje?
Nie, ludzie lubią cherubccino.
Kwaskowate.
Tak, jest.
Wchodzisz w to?
Tak, wchodzę.
Dobrze. Teraz słuchaj.
- Bobby? - Oto nasz plan: ukradniemy ją.
Co?
Ukradniemy mapę.
Problem tylko w tym, że już ją skradziono.
Przez tych krzaczorów? Widziałaś ich w ogóle?
- Byłam na ich tropie. - Głupek głupkiem poganiany.
To dlatego szef chce odzyskać mapę. Wstyd mu, że tacy idioci go przechytrzyli.
Nie mają pojęcia o jej potędze.
- A wy macie? - No jasne.
Kiedy ją zdobędziemy, sprawy ulegną zmianie.
Ale jak to zrobimy, skoro mają ją inni bandyci?
Pokażę ci.
Troja.
TROJA 1200 R. P.N.E.
- Trochę dymi. - Już tu byłam.
- Niezła sieczka. - Czemu nas tu zabrałeś?
- Mam tu znajomą. - Bujasz.
Naprawdę. Kasandrę. Ona przewiduje przyszłość.
Wcale nie.
Mnie się wszystko spełniło.
Może wie, gdzie jest brakujący róg mapy.
Serio myślisz, że nam pomoże?
Tak.
- Tak. - No dobrze, chodźmy.
Jesteście pewni? Tam się chyba pali.
Za dnia jest tu dużo brutalniej.
Grecy plądrują miasto.
Czyli sprowadziłeś nas w sam środek wojny. To w twoim stylu.
Ostrożnie, możesz kogoś zabić.
Jak znajdziemy Kasandrę w tym zamęcie?
Zapytamy.
- Przepraszam? - Uważaj.
To ty. Widzieliśmy się wczoraj.
Przyszliśmy w odwiedziny do Kasandry.
Siedzi w więzieniu.
Pas.
- Wygraliśmy! - Przegraliście, Trojanie!
Pomożemy wam.
Zabierzcie ich do więzienia.
A tych drugich na widzenie.
Tak jest.
Którzy są tu tylko na widzenie?
Nie wiem, oglądałem bitwę.
Ruchy!
Wiem, do środka.
Miło było. W kontakcie.
- Super. - Popisałeś się.
- Ale nas załatwiłeś. - Musi gdzieś tu być.
Naprawdę chcemy ci pomóc,
ale nie ułatwiasz sprawy.
Darowanemu koniowi zagląda się w zęby. Nikt mnie nie słuchał.
I masz babo placek.
To ona! Kasandra!
Kevin! Jak dobrze cię znów widzieć.
Nie mówi szczerze.
Nie.
Ciąży na niej klątwa: nikt jej nie wierzy.
Mam to samo z tatą.
Tyle że ty zazwyczaj kłamiesz.
- Czepiasz się. - Uratowałeś już wszechświat?
Jeszcze nie. Najpierw uratuję rodziców.
A nie lepiej najpierw wszechświat, a potem rodziców?
Szukamy brakującego rogu mapy, aby dotrzeć do Czasu Legend.
Wiesz, gdzie go znajdziemy?
Chyba wie.
- Mam dobre przeczucia. - Tak, pomoże nam.
Co za prorokini.
A gdzie widzieliście go po raz ostatni?
Też mi przepowiednia.
Tyle doradzić to potrafiła i nasza mama.
Ale to dobra rada.
Gdzie go ostatnio widzieliście?
Po raz ostatni widzieliśmy go, gdy...
- Tak. - Gdy co?
Zginęła Susan.
Susan była bandytką wszech czasów.
Była najlepsza.
Susan! Przygniótł ją głaz, tak?
Wykazałeś się empatią.
- Musiałeś? - Odpuściłbyś sobie.
Jeśli ostatni raz widzieliście róg mapy w miejscu śmierci Susan,
musimy tam wrócić.
Może mieć rację.
On ma rację.
I zmieniłam zdanie.
Myli się.
Może uratujemy Susan.
- Próbowaliśmy. - Wielokrotnie.
Mnóstwo razy.
Po czterech straciłem rachubę.
Nie uratujecie jej.
Uda nam się.
- Uratujemy ją. - Zrobimy to.
- Tak powiedziała. - Uratujemy ją.
Tylko jak się stąd wydostaniemy?
Szybkie pytanko. Będę znów z moim Gavinem?
- Wypatruję ludzi, którzy chcą mnie zabić. - Tak czy nie?
Wyruszając na tę misję, spotkasz go.
- Czyli nigdy go nie zobaczę. - Klątwa.
Ale tak trudno jej uwierzyć.
Gavin mieszka na ludzkiej głowie.
Gada jak potłuczona, z klątwą czy bez.
Udowodnimy Najwyższej Istocie, że stać nas na więcej?
Tak.
Przeboleję kiedyś rozstanie?
- Nie. - Dobrze.
Będę samotny?
Tak.
Kevin przestanie być nerdem?
- Nie. - Pokonamy Czyste Zło?
Nie, w żadnym wypadku.
Super. Pewne zwycięstwo.
To niedobrze.
Uratuj wszechświat. Wiem, że dasz radę. Wierzę w ciebie!
Odnajdźmy portal
i brakujący kawałek mapy. Do dzieła.
Przemykamy.
Ruchy! Użyjcie dzieci jako tarcz!
- „Mieszka na ludzkiej głowie”. - Portal musi gdzieś tu być.
Tutaj?
Nie według mapy.
Jasny gwint, co to?
Czy to Neptun?
To Posejdon. Grecka wersja.
Ukorzcie się przed Posejdonem!
- Cała historia mogłaby być tak odjechana. - To nie historia, tylko mitologia.
No tak. Zbyt ciekawa na historię.
Oddajcie mapę.
To Najwyższa Istota!
My chcemy tylko uratować rodziców przed Czystym Złem.
Pomożesz nam?
Oddaj to, co należy do mnie!
Nie przemówisz mu do rozumu. Ma kompleks boga. Uciekaj!
- O rany! - Żebyś wiedział.
Wybacz, nie chciałem cię wystraszyć, Kevster.
Kevster, prawda?
Tak.
Tak myślałem. Wiesz, kim jestem?
Najwyższą Istotą?
Tak, Najwyższą Istotą.
Czy to niebo?
Nie, to nie jest niebo.
To tylko rozległa, biała przestrzeń, którą stworzyłem z niczego.
Czym nic było wcześniej? Nieprzeniknioną ciemnością.
A wcześniej wszystko było różowe.
Mogę ją ukształtować wedle życzenia.
W muzeum?
Nawet w muzeum.
Kilka eksponatów tu i tam, sklepik z pocztówkami
i kawiarnia z podłym żarciem.
Mogę tu stworzyć cokolwiek zechcesz, ale nie teraz.
A nie możesz po prostu...
To tak nie działa.
To wymaga czasu. I kadry o wszystko trują dupę.
Czysta udręka.
Nie sprowadziłem cię tu, żeby rozmawiać o muzeach.
Nie. Chodzi mi głowie coś innego, potrzebuję czegoś innego.
Zgadniesz czego? Powiem ci.
- Mapy. - Wiesz? Skąd wiesz?
Kiedy byłeś w tej ogromnej głowie...
No tak, czyli wiesz.
Chcę odzyskać mapę. I jak ją zdobędę?
Bandyci nie chcą ci jej oddać.
Cholercia.
Gdybym tylko miał kogoś, kto by mi pomógł.
Jakiegoś szpiega?
Szpie... Dobry pomysł.
Jesteś bardzo pomysłowy.
Może szpiega.
Szpiega, który wykrada skradzione właścicielom rzeczy.
Gdyby przekazali ci mapę
i gdybyś potem przekazał ją mnie, ja przekazałbym ci coś w zamian.
Moje własne, pełnowymiarowe Stonehenge?
Nie. Myślałem raczej o czymś w stylu zwrócenia ci rodziców.
Mógłbyś to zrobić?
Czy mógłbym?
Ja mogę wszystko.
Mogę oddać ci rodziców.
Co więcej, ci rodzice byli błędem, nie sądzisz?
Mieli inne zajawki, gardzili historią, nie podobało im się, że czytasz.
Nie słuchali cię.
Mogę dać ci lepszą wersję rodziców.
Co ty na to? Takich, którzy się tobą interesują.
Mógłbyś mieć wszystko...
albo każdego.
Możesz wybrać rodziców.
- A może chcesz tego. - Zagraj z nami.
Nie, z nami.
Wszyscy cię chcą.
Dołączysz do nich?
Opowiedz nam jakieś ciekawostki.
Żadnej piłki.
Historia!
Co ty na to? Umowa stoi?
Ta mapa jest dla mnie bardzo ważna.
Zostań moim szpiegiem, wróć do bandytów i przekaż mi mapę.
Możesz mieć wszystko. Co tylko zapragniesz.
To nie było miłe.
Było zbyt blisko.
Zbyt blisko.
- Prawie go miał. - Jak nas znalazł?
Czemu wszystko idzie źle?
Przez to, że Penelope za grosz nie potrafi dowodzić.
Albo ty nie umiesz czytać mapy,
panie „Jesteśmy w tundrze” i „To chyba Paryż z 1920 roku”.
Dotrzemy tam, zobaczycie.
Może mamy w szeregach szpiega.
- Gdzie Judy? - Właśnie, gdzie Judy?
Albo pogadajmy o tym, jak zniknąłeś na pustyni.
Wszyscy zniknęliście, tak nawiasem. Tylko nie ja.
Typowe dla szpiega.
Aktor!
Nigdy niebędący sobą mistrz kamuflażu?
Wy trzej jesteście w zmowie.
Działacie razem.
Potrafię mówić tylko prawdę.
Granie to udawanie, kolego.
Nie jestem szpiegiem. To ty masz ukryty motyw.
- Co? - Skupmy się.
Tak, skupmy się.
Ruszajmy w miejsce śmierci Susan.
To tak daleko stąd.
Musimy przemierzyć wiele miejsc i czasów.
Wymyśliłem skrót, który wyeliminuje wszystkie przystanki.
Możecie go nazwać autostradą.
- Jest jakiś haczyk? - Nie. Znaczy...
O matko. Było blisko.
Prawie spadliśmy z klifu!
Miałem rację.
Byłeś pewien, że przeżyjemy.
- Prawie pewien. - Prawie?
- Tak na 60%. - Sześćdziesiąt?
O co ci chodziło z tym, że Penelope ma ukryty motyw?
No tak. Rozkazała mi w sekrecie, abym zabrał nas tam, gdzie może być Gavin.
To był jej plan od początku.
- Co? - Kto?
Jej były narzeczony.
Były, bo zaginął. Formalnie mówiąc, jesteśmy wciąż parą.
Nie. Mówiłaś, że się wyzwolimy, zbuntujemy, będziemy żyć po swojemu.
Cały ten czas szukałaś chłopaka?
- Narzeczonego. - Okłamałaś nas?
Tak bym tego nie ujęła.
To jest... bardziej złożone.
Wszystko przeinaczył.
To my po tym, jak złapali nas Maorysi.
Spójrzcie! To Judy.
AOTEAROA 1320 R. N.E.
Unikaj próżni!
Nie słyszą nas. Judy!
- Znowu jest za późno. - Zawsze jest za późno.
- Uczcijmy ją. - To tutaj zginęła Susan.
- Dzięki. - Bardzo empatyczne.
Prosto w serce.
Tak, to z tego klifu Susan nieszczęśliwie spadła
i tak, tutaj nieszczęśliwie przygniótł ją głaz.
- To bolesne. - Buty.
Tylko tyle po niej zostało.
Nie widzę tam ciała.
Słyszeliśmy krzyki.
I widzieliśmy, jak spada.
A potem powiedziała: „Spadam z klifu”.
I potem dodała: „Zaraz zgniecie mnie ten wielki głaz”.
To było smutne.
I zostały po niej tylko buty.
Rozmiar 46.
- Wspomnijmy ją. - Dobrze.
Nie chcę przerywać tego dołowania, ale czy to nie ona?
O ja cię!
To ona!
Ona nie...
- Susan! - Ucieka przed wami.
- Nie poznała nas. - Tak.
Już biegniemy!
Biegniemy!
- Susan! - Tego portalu nie ma na mapie.
- A ona nie ma mapy. - Chyba że ma.
- Brakujący kawałek. - Sfingowała śmierć, by go ukraść.
Nigdy by nam tego nie zrobiła.
Już biegniemy, Susan!
Ucieszy się na nasz widok!
DYNASTIA QIN 220 R. P.N.E
Nie słyszy.
Może głaz uszkodził jej słuch.
Uszkodził jej słuch? Nikt was wcześniej nie unikał?
Susan, to my!
Straż, zatrzymać ich. Stać.
Nie możecie tędy biec. Tu jest mur.
Jaki mur? Próbujemy dogonić koleżankę,
która zdaje się, że przeskoczyła ten obszar.
Tego muru nie da się przeskoczyć. To niemożliwe.
Ale przeskoczyła, bo to nie jest mur.
- To jest mur. - To jak go przeskoczyła?
- Susan! - To jakiś kod? „Susan!”.
Wiem, kim jesteście.
Nasłanymi przez wrogów zabójcami, którzy mają mnie zabić.
Mówią, że jestem przesądny.
Ale nie jesteś przesądny, gdy wiecznie próbują cię otruć!
My nie próbujemy.
Właśnie to próbuję ukrócić, budując mur.
Pan jest Qin Shi Huang?
Tak, mały zabójco.
Zawsze chciałem zobaczyć wielki mur.
No dobra, ale on nie jest...
Wielki? Naprawdę? Jest całkiem spory.
Prace wciąż trwają, ale dziękuję.
Nie ma za co.
Chodźmy.
Jeśli przejdą na tę stronę, wyłupcie im oczy i wypatroszcie.
- O mamuńciu. - Serio? Za nieprzeskoczenie przez niemur?
Surowa kara.
Poczekajcie. Jestem jasnowidzem.
Jasnowidz? Po murach to moja ulubiona rzecz.
I wiem,
że ludzie z całego świata będą podziwiać pański mur.
On nie ma ściągać tu ludzi. On ma ich odstraszać!
I tak będzie.
Powstanie z czterech milionów cegieł i jego budowa zajmie 2000 lat.
Dwa tysiące lat?
A mówili, że cztery miesiące. Czemu mnie to nie dziwi?
Trudno dziś o słownych fachowców.
- Prawda? - Rany, cztery miliony cegieł.
- Gratki. - Brawo.
Musimy iść.
Przepuśćcie ich.
- Dziękujemy. - Po przeszukaniu.
Podoba mi się ten pomysł.
Cztery miliony cegieł brzmią zajefajnie.
Proszę mi wierzyć, wszystko się ułoży.
Zostanie pan pierwszym cesarzem Chin.
- Czego? - Chiny to...
Musimy się pośpieszyć, jeśli chcemy dogonić Susan!
To Susan!
Dobry Boże!
To Olimpiada? Skoki wzwyż?
Dużo gorzej. To Kaffa w 1343 roku.
Miasto jest oblegane przez Tatarów,
którzy katapultami przerzucają tu zwłoki zmarłych na dżumę.
Ohyda. Skąd ty to wiesz?
To pierwszy przypadek zastosowania broni biologicznej.
Tak czarna śmierć dostała się do Europy.
Czyli musimy się stąd wydostać.
Tak, wystarczy ominąć masę zombich.
O tym okresie historycznym chyba lepiej jest czytać.
- Gdzie Susan? - Zniknęła.
Susan, wracaj!
Co wy robicie? Biegacie, szukacie, zaglądacie?
O co chodzi?
Szukamy naszej przyjaciółki Susan.
I staramy się nie złapać zaraźliwej, śmiertelnej choroby.
Tej całej dżumy dymieniczej. Nie ma się czym przejmować.
Głupotą jest nie przejmować się zaraźliwą chorobą, która jest śmiertelna.
Nie, to taka grypa. Wszyscy w końcu ją złapiemy.
- Poważnie? - Nie.
Na dżumę chorują tylko starcy, a my mamy zaledwie 24 lata.
I ci, którzy się myją. Nie myjcie się. To główna przyczyna zarażeń.
On się myje.
Tak, ale w moczu.
Tak.
- Nie. - Tak.
Stuprocentowa ochrona przed dżumą. Obserwujcie mnie, aby uzyskać więcej rad.
Na czym?
Na ulicy. Obserwujcie na ulicy. Albo przejdźmy do mojego sklepu.
- Nigdzie nie idziemy. - Mam dywany.
Spodobają wam się. Chodźcie.
Susan! Wracaj. To my.
Nie możesz... Susan!
Trudniej cię znaleźć, kiedy uciekasz.
Susan, to my.
Wiem, że to wy, bo nic do was nie dociera!
Odchodzę, jasne?
Nie jestem już bandytką.
Susan by tak nie powiedziała.
- Ja jestem Susan! - Co zrobiłaś z Susan?
Ja jestem Susan i nie chcę, żebyście mnie śledzili tam, dokąd idę.
Zostawcie mnie w spokoju.
Nie rozumiem.
Posłuchajcie.
Mam ważny komunikat.
Chwileczkę.
Chwileczkę, co to był za kaszel?
Ja tylko odchrząknąłem.
Zamierzam wygłosić orację, wiecie, o tak.
Przybysze podejrzani o roznoszenie dżumy byli zabijani.
Ale my nie mamy dżumy.
Słyszeliście?
Ci intruzi mogli przynieść ze sobą dżumę,
w którą nie wierzę.
Co? Nie.
Nie zabijajcie podejrzanych o roznoszenie zarazy.
Pozwólcie zarazie zrobić to za was.
Nie powinnam była...
To te katapultowane zwłoki roznoszą dżumę, nie my.
Nie my.
O rany.
Dziwne.
Nie zabijajcie nas.
- Chodźcie. - Susan.
Co to było?
Susan nas uratowała.
Wiedziałem, że nas nie zostawi.
Wiedziałem, że żartuje z tym zostawieniem w spokoju.
Śmieszka z niej.
Susan! Gdzie ona jest?
Założę się, że jest w tym domku.
Dlaczego tak myślisz?
Bo niczego więcej tu nie ma, Sherlocku?
Miałam to powiedzieć. Chodźmy.
A jeśli Najwyższa Istota tam jest i przybrał postać Zeusa?
Szpieg mógł zastawić pułapkę.
Moja siostra nie szpieguje.
Wszystko się psuło na długo przed jej przybyciem.
- W zasadzie odkąd ty się pojawiłeś. - Kevin pewnie jest szpiegiem.
Susan będzie wiedziała, kto jest szpiegiem.
Wyjaśnijmy te głupoty o wypisaniu się z bandytów.
Gavin?
Nie wierzę.
Po takim czasie w końcu cię znalazłam.
- Gavin? Susan? - Jak miło.
Gavin mieszka z twoją przyjaciółką, żebyś mogła odwiedzać ich oboje naraz.
Co jest grane?
Zabierz tę rękę, Susan, chyba że trzeba go podtrzymywać.
A nawet jeśli, to ja go podtrzymam.
Odsuń się.
Penelope, kocham Susan.
A ja Gavina.
Ale przecież ja...
Podróżowałam w czasie, by cię znaleźć
i pokazać, na co mnie stać, kim mogę być.
To dobrze, dla ciebie.
Nie, dla ciebie. Nie dla mnie.
A tymczasem ta bandytka, ta złodziejka...
Ukradłaś moją prawdziwą miłość.
Ja nie jestem skarbem.
Dla mnie byłeś.
Byłeś moim największym skarbem.
Nie wiedzieliśmy, jak ci powiedzieć.
Nie...
Ryzykowałam życiem, żeby zdobyć dla ciebie bogactwa świata.
Spójrz, mam je tutaj. Widzisz?
To wszystko dla ciebie. Spójrz na te kosztowności.
To sztućce z epoki georgiańskiej od hrabiego Sandwicha.
A to jest...
Spójrz na złoto i rubiny od Mansy Musy i sułtana Kairu.
A to jest kieł dinozaura. Mam uwierzyć, że tego nie chcesz?
Ja nigdy nie chciałem skarbów.
Chciałem tylko twojego czasu, który poświęcałaś innym zajęciom.
Czyli nie chcesz swojej podobizny?
To miałbym być ja?
To jesteś ty.
Nie. Widzisz tylko to, co chcesz widzieć.
Ale jak tak sobie pomyślę, to byłby z tego niezły wisiorek.
Nie, okazja minęła.
Co tu się dzieje?
Sfingowałam swoją śmierć, żeby od was uciec.
I ukradłam kawałek mapy, żebyście mnie tu nie znaleźli.
Rozumiem, czemu uciekłaś od Penelope, ale czemu uciekłaś od nas?
Raz bandyta, zawsze bandyta.
Przejrzyjcie na oczy. Co niby takiego robiliśmy,
poza nadstawieniem karków i nieudanymi próbami kradzieży?
Chciałam być z Gavinem, ale wy mi na to nie pozwalaliście.
Udało nam się zdobyć trochę skarbów...
Jakich? To wasz cały łup.
I gdzie jest Judy?
Zagubiła się w próżni.
Raczej uciekła.
Nie jesteście Bandytami czasu.
Tylko nieszczęsnymi turystami.
Po co to wszystko?
Nie zrobiliście niczego, co zamierzaliście.
Tak, to prawda.
Nie zrobiliśmy niczego, co zamierzaliśmy.
Po co to wszystko?
Może trzeba zrobić jak Susan: wziąć po kawałku mapy, rozdzielić się
i już nigdy nie musieć na siebie patrzeć.
Może i Gavin cię nie potrzebuje, ale ja tak. Naprawdę.
Dziękuję, Kevin.
Susan ma rację.
Nie zrobiliśmy niczego, co zamierzaliśmy,
ale zrobiliśmy inne rzeczy.
Po co to wszystko?
Jesteśmy bandą, grupą, zlepkiem ludzi.
Tak, zlepkiem ludzi. To prawda, nie zaprzeczę.
Nie skończyłam.
Jesteśmy drużyną.
Dbamy o siebie nawzajem.
To nasz cel. To właśnie robimy.
Nie musimy imponować ludziom, którym na nas nie zależy.
Dbamy o siebie nawzajem, nawet o najmłodszych członków zespołu.
Dlatego pomożemy im uratować rodziców.
Podrzucając ich pod najniebezpieczniejsze miejsce w całym wszechświecie.
Penelope, podążę za tobą do wrót Fortecy Wiecznego Mroku.
Ja również, aż do wrót i ani kroku dalej.
Ja też. Z chęcią tam pójdę, ale do środka nie wejdę, bo się boję.
Potrzebujemy fragmentu mapy, który zabrałaś,
żeby dostać się do Czasu Legend.
Nie potrzebujecie mapy, żeby się tam dostać, głuptasy.
Już tu jesteście.
Trzęsienie ziemi!
Co się dzieje?
Kevin! Uważaj!
Co to jest, do diaska?
- To tylko Hen. - Mieszkacie na głowie olbrzyma?
„Mieszka na ludzkiej głowie”.
CZĘŚCIOWO OPARTY NA POSTACIACH STWORZONYCH PRZEZ
TERRY'EGO GILLIAMA I MICHAELA PALINA
NA PODSATAWIE FILMU „TIME BANDITS”
Napisy: Daria Okoniewska