Hallo, Hen. Ik ben Bittelig.
En geloof me: ik weet precies hoe je je voelt.
- Hé? - Om zo groot te zijn.
Ik heb hetzelfde probleem. Je stoot steeds je hoofd tegen deurposten.
Ja, toch?
- Hoi, Hen. Ik ben Kevin Haddock. - Hallo, 'Kelvin Hammock'.
Ik probeer m'n ouders te redden. Wil jij ons helpen?
O, ja hoor. Ik vind het heel leuk om mensen te helpen.
Breng je ons naar de Vesting der Duisternis?
Je had niet gezegd dat je dáárheen moest gaan.
Toe. M'n ouders zitten daar vast.
Oké. Ik doe het. Ik zal kijken hoe ver ik durf te gaan.
Kevin, wat is eigenlijk je plan?
Ik ben van plan Zuiver Kwaad te vragen om onze ouders vrij te laten.
- Ja, dat weet ik. Maar wat is je plan? - Gewoon vragen.
- En wat ga je doen als hij niet luistert? - Hij luistert vast wel.
Het zal hem vast ontroeren dat Saffron en ik zoveel van ze houden.
Hij is wel kwaadaardig, hè?
Hij zal er beduusd van zijn en onze ouders vrijlaten.
Dat is niet echt een plan, Kevin.
Het is een plan, maar het gaat wel mislukken.
Van alle waardeloze plannen van de laatste tijd is dit 't slechtste.
Geen zorgen. Ik heb een goed plan.
De reis zit erop.
Gavin, misschien is dit de laatste keer dat je me in leven ziet.
Ik neem deze kinderen naar de Vesting der Duisternis.
- Velen zouden dat grootmoedig vinden. - Ik vind het heel dapper van je.
Boeit me niet.
- Maar goed. Vaarwel, Gavin. - Vaarwel, Penelope.
Op naar de poorten van de Vesting der Duisternis.
- En geen stap verder. - Ja.
- Gaat het wel? - Ja, hoor. Niks aan de hand.
Bedankt, Hen.
Hen. Bedankt, Hen.
Jongens.
Hé, jullie daar. De Vesting is daarzo.
O, je hebt gelijk.
Het is nog vreselijker dan ik me had voorgesteld.
- Onze ouders zijn daar. - O jee.
Ik heb wel een idee hoe je binnen kunt komen.
Bij nader inzien heb ik geen idee hoe je binnen kunt komen.
- Gooit dat roet in het eten? - Ja. We moeten naar binnen.
Verstop je.
O nee, nu heb ik verklapt waar de geheime ingang van de Vesting der Duisternis is.
- Hopelijk volgt niemand me naar binnen. - Hij mag me niet zien. Hij zag me niet.
Nou, toedeloe. Veel plezier.
- Ja. Geen rare fratsen uithalen. - Jullie zouden mee kunnen komen.
Nou...
- Nee... - We hadden 't beloofd.
- Nee, ik... Ja, we hadden het beloofd. - Nee, inderdaad.
Kevin, we hadden gezegd je niet te helpen en daar houden we ons aan.
Geeft niet. We willen wel één ding van jullie.
- Wat dan ook. - We willen de Kaart.
- Geen sprake van. - We hebben hem nodig.
Widgit, we hebben hem niet echt nodig, hè? Maar Kevin wel.
Nou, we hebben hem wel nodig, want anders zitten we hier vast.
Kevin en 'Savlon'. Ik geloof in jullie...
...en waar jullie de Kaart ook voor nodig hebben...
...dat is vast een goede bestemming.
Dus jullie mogen hem hebben. Widgit, geef hem de Kaart.
Bed... Oké. Bedank...
Widgit, geef dan.
- Dat doe ik toch? - Nee. Je moet hem wel loslaten. Widgit.
- Komt goed. Ik breng 'm wel terug. - Dat hoop ik maar.
Ik weet hoeveel deze Kaart voor je betekent, en ik ben je heel dankbaar.
Kevin, ik weet hoe het voelt om iemand kwijt te raken...
...en die pijn wens ik je niet toe. Ga je ouders redden.
Je hebt onze zegen en de Kaart, Kevin de bandiet.
En Saffron ook.
We gaan onze ouders redden.
Kevin.
- Saffron. - De Kaart.
Kevin, alles in orde?
- Mam, pap. - We hoorden gebonk.
- Wauw, je had vast een heel nare droom. - Maar ik sliep niet.
- Waarom had je dan een nachtmerrie? - Volgens mij had ik die niet.
Je had gewoon een nare droom, Kevin.
Mini-Stonehenges.
Dat is een draak.
Zijn jullie de bende? Wij zijn de andere.
- De graaf van Sandwich. - Welkom in Caïro.
- Ik rijd op een mammoet. - Hier staat een muur.
Je kunt het. Ik geloof in je.
Zie je wel, Kevin? Het was gewoon een nare droom.
Maar het was niet naar, mam. Het was fantastisch.
Ik ging naar Afrika, Mexico en Amerika.
En figuren uit de geschiedenis praatten met me en ik kon ze verstaan.
- Wauw. - Kijk maar.
Kom ons beneden maar over die droom vertellen, lieverd.
Mexico was vast heel leuk.
Zeg eens, hoe vond je de weg in al die magische droomwerelden?
Ja. Je had vast een soort atlas of kaart, hè?
Wat ligt daar op je bed?
Een project voor school? Het ziet er heel apart uit.
Misschien krijg je daar nachtmerries van.
Het is niks, hoor.
Het moet wel iets zijn. Het ziet er vies en oud uit. Geef maar hier.
Ja. Geef maar hier. Ik gooi het wel weg.
Hoe gaat het met Saffron?
Wat lief. Met Saffron is alles goed. We houden zielsveel van haar.
En van jou ook, hoor. Niet jaloers zijn omdat zij de oudste is.
- Aha. Jullie zijn m'n ouders niet. - Wat? Kevin, wat zeg je nou?
M'n ouders zouden denken dat Saffron de jongste is.
Waar heb je het over?
Maar jullie verraden jezelf pas echt door de interesse in geschiedenis.
- Daar ben je eindelijk. - Kevin en Saffron Haddock uit Bingley.
Jullie zijn hier vast voor jullie ouders.
- Mam. Pap. - Hé, Kevster.
Alles goed, lieverd?
- Hé, mam. - Saffron, wat ben je lang.
Wacht 's even. Zijn dit onze echte ouders? De vorige waren ook al nep.
- Hoe weten we dat dit de echte zijn? - Zet ons nou niet voor schut.
- Ze zijn het echt. - Ja. Inderdaad. Het zijn mam en pap.
Wat fijn dat jullie nog leven.
- Aardig van je. - Het is vast 'n verschrikking.
Wat?
Vastzitten bij het kwaadaardigste wezen uit het universum.
Hij? Nee. Hij valt best mee, hoor.
- Prima gast. - Prima gast.
- Goeie gastheer. - We kunnen 't goed vinden.
En hij heeft nu internetverbinding.
- Je vader heeft 'weifei' geïnstalleerd. - Nee, je spreekt het uit als 'wifi'.
Dat zei ik ook.
'Weifei'. Ik heb hem van 'weifei' voorzien.
Ja. En ik heb wat aan z'n inrichting gedaan.
Ja. Moet je m'n fotowand zien met al die prachtige herinneringen.
Maar hij is kwaadaardig. Hij wil de wereld scherpe randjes geven.
Je moet nieuwerwetse ideeën niet meteen afkeuren.
- Geef me de Kaart. - Ja, wat kan er nou misgaan?
- Dan wordt de mens voor altijd gemarteld. - Of langer, als ik dat wil.
Goed, geef me de Kaart.
Nee, nooit.
Alsjeblieft.
- Maar ik zei 'alsjeblieft'. - Nooit.
Dan gaan er nu nare dingen gebeuren. Naar voor jou, om precies te zijn.
Niet voor mij. Ik ga hier volop van genieten.
Niet als 't aan ons ligt.
Penelope. Ik wist dat jullie zouden komen.
Wij zijn ook gevangengenomen.
- Eindelijk heb ik ze allemaal gevangen. - Goed gedaan, Fianna.
- Hoe heb je ze gevonden? - Ze stonden buiten.
Ze stonden buiten?
- Ze wilden naar binnen. - Dat wilden ze zelf al?
Mijn beloning, graag.
Je krijgt geen beloning voor iets wat ze zelf al van plan waren.
O, wat?
Ik had ze zelf meteen gepakt. Jij hebt de boel alleen maar opgehouden.
We zijn alleen gepakt omdat we jou wilden redden.
- Slecht idee, dus. - Mij opzoeken is een slecht idee?
Nee. Om de kinderen te redden. Dit gaat niet om ons, Fianna.
- Het gaat niet altijd om ons. - Fianna. Vrije tijd, werktijd.
- Kevin, je ging me de Kaart geven. - Pak hem anders gewoon. Doen wij ook.
- Ja, je hebt het hem al netjes gevraagd. - Ik denk dat ik hem ook ga afpakken.
- Toe dan. - Dat zou ik best kunnen.
Nou, toe dan.
- Ik zou hem zo kunnen afpakken. - Dat vraag ik me af.
- Dat kan ik heus. - O ja?
Misschien is er een opperbeveiligingssysteem op geïnstalleerd.
Een opper... beveiligingssysteem.
En jij hebt dat weten te omzeilen met dit stelletje 'witnits'?
'Witnits'? Is het 'witnits'?
- Nitwits? - Nitwits.
Deze nitwits?
Ja. Het zit er niet op om mij de toegang te beletten.
Het zit er duidelijk op om jou tegen te houden.
Dat klopt, heer. U kunt er alleen aankomen als iemand hem u geeft.
En wie is er nou zo stom...
- Hopelijk deed dat zeer. - Dus we moeten hem aan u geven.
Ik zal even iets heel duidelijk maken, Saffron Haddock.
Ik zou jullie gewoon kunnen martelen.
Maar hoewel ik het ultieme wezen van absolute verdorvenheid ben...
...valt er met mij heus wel te praten.
Luister goed, zo zou je leven eruitzien als jullie me de Kaart gaven...
'All-toe', was het toch?
- Je zegt 'Alto', maar goed geprobeerd. - Moet je kijken, 'All-toe'.
Wat een werkstuk is de mens.
Hoe edel van geest, hoe oneindig rijk aan vermogens...
...hoe bewonderenswaardig en kloek van vorm en beweging...
...naar houding een engel gelijk, naar begrip een god gelijk.
Het sieraad van de wereld, het volmaakste wezen.
En toch, wat is voor mij deze zuiverste aller stoffen?
Ik schep geen behagen in de man, ook niet in de vrouw.
Bravo.
Bravo, Alto.
Ja. Een toegift.
Bravo.
- Emmie. - O, Alto.
Ze vinden me te gek.
Fijn dat je dat leuk vond, 'All-toe'. Dat zou je toekomst kunnen zijn.
Hij is een leugenaar. Hij liegt.
- Kevin, niet zo onbeschoft. - Ach, ik lieg wel veel.
Wat zou de toekomst voor jou in petto hebben, Widgit?
- Oké. Toch even een kijkje nemen. - Nee. Widgit.
Wat moeten we nu?
Ik heb vijf doctoraten en weet het ook niet.
Fijn dat je er bent. We weten ons geen raad.
- Ik wel. - Ik wist het wel.
En kun je ook deze pot opendraaien?
Ja. Dat kan ik. Eitje.
Geef die man wat-ie wil.
Nou, Widgit en 'All-toe' zijn best tevreden met hun toekomst.
Misschien is het maar beter zo, Kevin. En nu jouw toekomst, Bittelig.
Je kunt me absoluut niet overhalen om met jou samen te werken.
Ik hou van Kevin.
Door hem zie ik er de waarde van in om goed en oprecht te zijn.
O, dat ben ik.
O, dat zijn wij.
Dus jouw grote toekomstdroom is ons huidige avontuur?
- Ja. - Dat ligt niet in de toekomst.
- Maar ik ben gelukkig.
Ik ben hier gelukkig.
- In handen van Zuiver Kwaad? - Ik wil gewoon dat we samen zijn.
- Oké. Ik zie een probleempje. - O ja?
Als we in zijn toekomstdroom zitten, kan die van mij toch niet uitkomen?
Ja, je kan niet op twee plekken tegelijk zijn.
Nou, het ligt ingewikkeld.
Ik ben maar één persoon, dus ik kan niet zowel in zijn droom...
...als die van mij zitten.
Ik snap wat je bedoelt, maar kijk nou maar gewoon.
Ik zei: 'Ik ben ladderzat.'
Je bent vreselijk. Wat leer je die kinderen nou?
- Nee, pap. Mam is geweldig. - Weet ik wel, maar...
- ...ze laat ons ontbijt aanbranden. - Het vegetarische spek.
Het is...
O, Vuurstorm.
Je vindt het wel wat.
- Ik zie een lach op je gezicht. - Dat is niet omdat ik het wel wat vind...
...maar omdat je niet zo machtig bent als je denkt.
Echt wel.
- Echt wel. Dat is-ie wel. - Natuurlijk.
Nee, dat ben je duidelijk niet.
Anders zou je weten dat dat wel het laatste is dat ik wil.
Ik weet dat je dat wil.
Je hebt al die gevaarlijke tijdreizen gemaakt om bij hem te zijn.
Maar Gavin houdt blijkbaar niet van me.
Ik kan me niets ergers voorstellen dan dat hij gedwongen wordt om van mij te houden.
Tja, het is niet altijd raak.
Zie je, Kevin? Op Penelope na is iedereen zo veel gelukkiger.
Is dat geen stom kaartje waard?
- Waar is mijn toekomstdroom dan? - Bij jou zou alles weer bij 't oude zijn.
Je huis, je ouders, je jongere zusje.
Misschien kan ik je wat langer maken. Wil je dat?
Je school, misschien met wat minder pestkoppen.
Ik kan me voorstellen dat jij vaak gepest wordt.
Wat denk jij, Saff?
- Nee, ik dacht het niet. - 'Nee, ik dacht het niet.'
Straks valt hij misschien wel in de verkeerde handen.
En daarmee bedoel ik natuurlijk het Opperwezen.
Waarom zou hij bij de eigenaar van de Kaart in de verkeerde handen zijn?
Hij wil hem gebruiken om de mens op de schop te nemen.
Hij noemt het de grote reset.
Stel je dat eens voor. De geschiedenis van de mens foetsie, weggevaagd.
Om nooit meer terug te keren.
Al je dierbaren zijn er dan niet meer, alsof ze nooit hebben bestaan.
Hij is al delen aan het wissen.
De leegte.
Ik wil de wereld niet vernietigen, maar er een ellendige plek van maken.
Zo erg klinkt dat toch niet, Kevin?
Dus, tot jij hem aan me geeft, ga ik je martelen.
- Door z'n boeken af te pakken? - Nee, door z'n dierbaren te martelen.
Wij niet.
Geef...
- ...me... - Nee, hou daarmee op.
- ...de... - Hou op.
...Kaart...
- ...Kevin. - Hou daarmee op.
Hou op.
Het is de baas.
- O, mijn god. - Bliksemschichten horen niet binnen.
- Ja. Die zijn voor buiten. - Ja.
Sorry. We hebben de Kaart gestolen.
Zuiver Kwaad. Het weerzinwekkendste dat ik ooit heb geschapen.
- Onbeschoft. - Goed, Kevin.
Doe het juiste en geef die Kaart aan mij.
Niet vergeten dat hij de mensheid wil uitvagen.
O, ja. Daar heb je hem.
Kom op, Kevster.
- Fluit Fianna terug. - Eitje. Vraag iets moeilijkers.
Wil je 'm echt aan hem geven?
- Fianna. - Ja?
- Weg jij. - Oké. Tot de volgende keer.
- Hé, Widgit. Bel me. - Doe ik.
Heb je m'n nummer of...
- Ja. - Wat is dit nou weer?
- Wil je hem nog eens? - Nee, hoor.
- Kan dit misschien een andere keer? - We zijn ergens mee bezig.
- Het zal wel. - De brutaliteit.
Ze komt te goed van pas om 'r te vernietigen.
Bevrijd m'n ouders en stuur ze terug naar hun eigen tijd.
- Och. Het is hier prima toeven, hoor. - Hoe kun je nou zoiets zeggen?
Sorry?
Hij komt jullie redden en dan reageren jullie zo?
Bedankt, Saff.
Saffron heeft gelijk. Luister naar mij. Jullie gaan naar huis.
Prima. Ik had ze toch alleen nodig om je hierheen te lokken.
Ik zou je printer instellen.
Ik wil liever de Kaart.
- O, wauw. - Jeetje.
- Kan ik ook. - Ze zijn veilig thuis.
- Zeker weten? Hij is niet te vertrouwen. - Straks voer ik je nog aan m'n hond.
Hier. Kijk maar.
- Zij was... - Daar zijn ze.
- Terug naar hun oude leventje. - Heb jij ook zo raar gedroomd, Mike?
Kevin. Mijn dierbare, oude vriend Kevin.
Weet je nog dat we in die coole witte ruimte waren...
...en ik je van alles beloofde?
Je bent een scherpzinnige jongeman. Ik kan alles, Kevin.
Ik kan je alles en iedereen geven. Je kunt alles krijgen. Wat je maar wilt.
Dat geldt nog steeds, als je me de Kaart geeft.
Ik ga hem natuurlijk niet afpakken. Iets afpakken zonder toestemming...
...is niet juist. Toch, Penelope?
- Als je hem geeft, ga ik er weer vandoor. - Ik weet het niet.
Hoe bedoel je?
Ik denk niet dat het juist is om het universum te resetten.
Maar jij hoeft niet na te denken. Als ik zeg dat iets juist is...
...dan is het ook juist, want ik heb altijd gelijk.
Ik denk gewoon dat u het deze keer mis heeft.
Kevin. Strijd, oorlog, honger, muggen. Al die vreselijke dingen.
Fouten die ik kan rechtzetten.
Die zullen in Aarde deel twee niet bestaan.
Maar u vernietigt alle goede dingen ook.
- Ja. - Kevin, niet naar hem luisteren.
Volgens hem moet een schepping precies naar zijn smaak zijn.
Er wordt niks aan veranderd, behalve als hij dat zegt...
...en hij is de enige die bepaalt hoe iets eruitziet...
...en welke kleur het krijgt en hoe scherp de blaadjes zijn.
Wat weet jij nou van de schepping, dief?
Ik weet dat je die niet in de hand hebt.
Ik weet dat die iets probeert te zijn...
...maar uiteindelijk z'n eigen pad volgt en misschien is dat wel beter.
Nou, je hebt 't mis, oké? Jullie allemaal. En van de wereld klopt ook niks.
Die is onvolmaakt en daar kan ik wat aan doen als je me de Kaart geeft.
- Geef hier... - Andere optie.
- O, god. Daar gaan we. - Hij vaagt de mens weg.
Ik behoud de mens, maar geef hem een ellendig bestaan.
Dat is me nogal een dilemma.
Lastig, hè, Kevin? Geen makkelijke beslissing.
Geef hem aan mij.
Ik heb een keus gemaakt.
Ik wist dat je voor mij zou kiezen.
- Mike, dit kussen is vrij bobbelig. - Saaie serie, hè?
- Ja, Kevin zou hem fantastisch vinden. - O, ja. Kevster wel, ja.
- Dit is echt wat voor hem, hè? - Ja.
Hij is dol op saaie dingen.
- Ik snap onze kinderen niet. - Ik ook niet.
Wat?
Ja, heer. Ja.
Eindelijk ga ik, de schurk, er eens met de winst vandoor.
- Ellendig stuk vreten. - Ja. Goed gedaan.
Het is ons gelukt. We hebben pap en mam gered.
Ja, inderdaad.
- Laat mij. - Ja?
Verloren.
Ik verlies nooit. Ik win altijd, en dit keer ook.
- Waarom werkt dat niet? - Je krachten werken hier niet.
Wat krijgen we...
Tijd om te gaan. Kom mee.
Je hebt deze keer gewonnen, maar hier blijft het niet bij.
Dat kan alleen buiten de vesting.
Oké, Kevin, je had er vast een goede reden voor...
...maar ik vind het toch wat zorgwekkend dat je de allerkwaadaardigste persoon...
...het allerkrachtigste voorwerp geeft.
Heb ik het kwaadaardigste wezen het krachtigste voorwerp gegeven?
- Ja, dat zagen we zelf. - O, is dat zo?
Als we in zijn droom zitten, kan die van mij toch niet uitkomen?
- Ja. Kijk nou maar gewoon. - Jullie zijn van trommel gewisseld?
Jazeker.
Dit wordt een hele lange nacht.
- Goed gedaan. - Bravo.
Ik heb altijd in je geloofd.
Door de wereld te redden en Zuiver Kwaad te slim af te zijn...
...hebben we het Opperwezen laten zien dat we meer zijn dan alleen struikontwerpers.
Inderdaad.
Maar nu kunnen we de Kaart gebruiken waar die voor bedoeld was.
En wat is dat?
- Het is een blauwdruk van het universum. - Dus we kunnen voor schepper spelen?
Nee, bedankt. Ik heb niet echt trek.
De Kaart zit erin. Jij bent de Kaartlezer.
- Bedankt, Kevin. - Ik zei toch dat ik hem terug zou geven?
Heel fijn. Ik heb zoveel gemene dingen over je gezegd.
- Wij allemaal. - Achter z'n rug om.
- Waar gaan we heen? - Gewoon wat reizen.
- Terug naar Harlem. - Hier klopt iets niet.
Wat?
- Wat? - Wat is dat nou weer?
Dat is de Kaart niet.
- Goed bezig, Kevin. - Nee.
Fouilleer die knul.
- Kijk jij in z'n rugzak? - Hij zat er echt in.
Nee, dit is de Kaart niet. Hoe kon dit nou gebeuren?
Vertaling: Jenneke Takens