BANDYCI CZASU
Cześć, Hen. Jestem Bittelig.
I dobrze wiem, jak się czujesz.
- Hej? - Będąc takim olbrzymem.
Mam ten sam problem.
Wiecznie obijam sobie głowę o framugi.
Co nie?
Cześć, Hen. Jestem Kevin Haddock.
Cześć, Kelvin Hamak.
Próbuję uratować rodziców. Pomożesz nam?
Pewnie! Uwielbiam pomagać ludziom.
Zabierzesz nas do Fortecy Mroku?
Nie uprzedzałeś, że to o nią chodzi.
Proszę. Moi rodzice są tam uwięzieni.
Zabiorę was tam.
Tak blisko, jak się ośmielę.
To jaki masz plan?
Poproszę Czyste Zło, żeby wypuścił naszych rodziców.
Wiem. Ale jaki masz plan?
Poprosić go.
A kiedy cię zignoruje, to co zrobisz?
Nie zrobi tego.
Będzie pod wrażeniem tego, jak bardzo z Saffron kochamy rodziców.
Wiesz, że jest złem?
Nigdy czegoś takiego nie widział
i zgodzi się wypuścić naszych rodziców.
To raczej nie jest plan.
To jest plan, ale skazany na porażkę.
Brałem udział w kiepskich planach, ale ten jest z nich najgorszy.
Spoko, ja mam sensowny plan.
Dotarliśmy na miejsce.
To może być ostatni raz, kiedy widzisz mnie żywą.
Tak.
Zabiorę te dzieciaki do Fortecy Mroku.
Wielu uważa to za altruistyczne. Nie mnie oceniać.
To odważne.
Twoja opinia mi wisi.
- Żegnaj, Gavinie. - Żegnaj, Penelope.
Dostarczmy was pod wrota Fortecy Mroku.
- I ani kroku dalej. - Tak.
Trzymasz się?
Tak.
Nic mi nie jest.
Dziękuję, Hen!
Hen! Dziękuję!
Patrzcie.
Hej, ekipo. Forteca jest tam.
Masz rację.
Z bliska jest jeszcze gorzej, niż myślałem.
Tam są nasi rodzice.
Mam pomysł, jak dostać się do środka.
Właściwie nie mam pomysłu, jak dostać się do środka.
Twój plan ucierpi?
Trochę. Musimy być w środku.
Kryć się.
O nie, ujawniłem tajne wejście do Twierdzy Mroku.
Oby nikt za mną nie poszedł.
Nie zauważ mnie.
Nie zauważył mnie.
Strzałeczka. Przyjemności.
Nie róbcie żadnych głupot.
Moglibyście nam pomóc.
Wiesz...
- Mówiliśmy... - Obiecaliśmy.
Tak, obiecaliśmy.
Macie rację.
Uzgodniliśmy, że wam nie pomożemy i musimy dotrzymać słowa.
W porządku. Ale potrzebujemy jednej rzeczy.
- Jasne. - Czego?
- Czego tylko chcesz. - Mapy.
Co?
Jest nam potrzebna.
Nam nie jest potrzebna. A Kevinowi tak.
Jest nam potrzebna. Inaczej utkniemy tu na zawsze.
Kevinie i Savlon, wierzę, że sobie poradzicie
i z jakichkolwiek powodów jest wam potrzebna ta mapa,
wiem, że to są sensowne powody.
Możecie ją wziąć.
Widgit, daj mu mapę.
Daj mu ją.
- Przecież daję. - Nie dajesz.
Musisz ją puścić.
- Spokojnie, oddam ci ją. - No mam nadzieję.
Wiem, jakie to dla ciebie ważne, Penelope, i doceniam to.
Wiem, jak boli utrata kogoś bliskiego i nie chcę, żebyś dłużej to odczuwał.
Uratuj rodziców.
Masz nasze błogosławieństwo i mapę, bandyto Kevinie.
I Saffron.
Uratujemy naszych rodziców.
Kevin!
- Saffron! - Mapa.
Wszystko w porządku?
- Mama! Tata! - Coś hałasowało.
Musiałeś mieć niezły koszmar.
Ale ja nie spałem.
To jak przyśnił ci się koszmar?
To nie był sen.
Miałeś po prostu zły sen.
Minikręgi zarobią krocie.
Czyli smok!
Jesteście gangiem? My tym drugim.
Hrabia Sandwich, wynalazca kanapki.
Witaj w Kairze.
Bo jadę na mamucie!
Nie możecie tędy biec. Tu jest mur.
Wiem, że dasz radę. Wierzę w ciebie!
Widzisz? To był tylko zły sen.
Ale on nie był zły. Był niesamowity.
- Byłem w Afryce, Meksyku i Ameryce. - Wspaniale.
Ludzie z różnych epok rozmawiali ze mną i ja ich rozumiałem.
Spójrzcie.
Chodź, opowiesz nam o tym śnie na dole.
W Meksyku musiało być super.
Jak się odnajdywałeś w tych magicznych światach ze snów?
Musiałeś mieć ze sobą jakiś atlas albo schemat, co?
Co tam leży na łóżku?
Jakiś projekt do szkoły? Wygląda bardzo dziwnie.
Może przez to masz koszmary.
To nic takiego.
Nie wydaje mi się. Jest brudne i stare.
Daj mi to.
Daj, wyrzucę to za ciebie.
Co u Saffron?
Jaki ty jesteś kochany. Wszystko dobrze. Kochamy ją nad życie.
Ciebie też kochamy nad życie.
Nie bądź zazdrosny o siostrę, bo jest starsza.
Nie jesteście moimi rodzicami.
Co? Jak możesz tak mówić?
Moi rodzice myśleliby, że Saffron jest młodsza.
O czym ty mówisz?
Ale tak naprawdę zdradziło was to, że nigdy nie interesowała was historia.
Długo ci to zajęło.
Kevin i Saffron Haddock z Bingley.
Zapewne przyszliście zobaczyć rodziców.
- Mamo! Tato! - Hejka, Kevster.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Cześć, mamo. - Saffron, wyrosłaś.
Zaraz. To nasi prawdziwi rodzice?
Bo wcześniej byli fałszywi.
Właśnie, skąd mamy wiedzieć?
No weź, Saff. Nie rób nam obciachu.
- To oni. - Tak, to naprawdę nasi rodzice.
Tak się cieszę, że żyjecie.
To miłe.
To musiało być okropne.
Co?
Bycie więzionym przez największe zło tego świata.
Jego? Nie jest wcale taki zły.
- Swój chłop. - Spoko gość.
- Świetny gospodarz. - Dogadujemy się.
No i pomogłem mu z internetem.
Tak. Wasz ojciec ustawił nam „wajfaj”.
Nie, mówi cię Wi-Fi.
Tak powiedziałem.
„Wajfaj”. Pomogłem mu z „wajfaj”.
Tak. A ja odświeżyłam wystrój.
Tak. Spójrzcie na moją ścianę ze zdjęciami i mnóstwem wspaniałych wspomnień.
Pomagaliście mu? On jest złem. Chce zepsuć cały świat.
Nie odrzucaj pomysłów tylko dlatego, że są nowatorskie.
Dajcie mi mapę.
Co takiego może się stać?
Będzie torturował ludzkość przez wieczność.
Albo dłużej, jeśli zechcę.
A teraz oddajcie mi mapę.
Nie, nigdy.
- Proszę. - Nie.
Ale to magiczne słowo.
Nigdy!
Zatem zrobi się bardzo nieprzyjemnie.
Dla jasności, nieprzyjemnie dla was.
Nie dla mnie, bo ja będę się rozkoszował każdą chwilą.
Nie pozwolimy na to.
Wiedzieliśmy, że nas nie zostawisz.
Właściwie to nas złapano.
Nareszcie ich dorwałam.
Brawo, Fianno.
- Jak ich wytropiłaś? - Stali na zewnątrz.
Stali na zewnątrz?
Chcieli wejść.
I tak chcieli wejść?
Poproszę nagrodę.
Nie dostaniesz jej za zabranie ich tam, gdzie i tak chcieli wejść.
Co?
Złapałbym ich tuż za progiem.
Jeżeli już, to ich spowolniłaś.
Złapano nas tylko dlatego, że postanowiliśmy pomóc.
To był kiepski pomysł.
Nasze spotkanie? Kiepski pomysł?
Nie, ratowanie tych dzieciaków.
Nie chodzi o nas. Ty tylko o jednym.
Rozdzielaj życie osobiste od pracy.
Kevinie, miałeś mi oddać mapę.
- Weź ją sobie. My tak robimy. - Ładnie poprosiłeś, więc się nie krępuj.
Tak zapewne zrobię.
- Śmiało. - Mógłbym. Pewnie, że mógłbym.
No to dalej.
Gdybym chciał, tobym ją zabrał.
Pewnie nie możesz.
- Mogę. - No nie wiem.
Może mapa ma wgrany jakiś najwyższy system bezpieczeństwa.
Najwyższy... system bezpieczeństwa.
A tobie i tej bandzie „imbakcyli” udało się go obejść?
Imbakcyli? Tak się mówi?
- Imbecyli? - Imbecyli.
- Tych imbecyli? - Tak.
System nie jest po to, by bronić dostępu do mapy mnie.
Ale ma powstrzymać właśnie ciebie.
Tak, mistrzu. Nie możesz jej dotknąć, chyba że ktoś ci ją podaruje.
A nikt nie jest tak głupi...
Mam nadzieję, że bolało.
Czyli nie możesz jej wziąć? Musimy ci ją dać?
Wyjaśnijmy sobie jedno, Saffron Haddock.
Mógłbym to na was wymusić torturami.
Ale choć jestem uosobieniem niewyobrażalnego zła,
pozostaję racjonalnym człowiekiem.
Pokażę wam, jak moglibyście żyć, gdybyście przekazali mi mapę.
„Albo”, tak?
Nazywam się Alto, ale dzięki, że się starasz.
Spójrz, Albo.
„Jak doskonałym tworem jest człowiek!
Jak wielkim przez rozum! Jak wyczerpanym w swych zdolnościach!
Jak szlachetnym postawą i w poruszeniach!
Czynami podobnym do anioła, pojętnością zbliżonym do bóstwa!
Ozdobą on i zaszczytem świata.
A przecież czymże jest dla mnie ta kwintesencja prochu?
Synowie ziemi nie pociągają mnie ani jej córki”.
Bis!
- Emmie. - Alto.
Kochają mnie.
Cieszę się, że ci się podobało. To wszystko może się spełnić.
To kłamca. On kłamie.
Zachowuj się, Kevin.
Ma rację, często kłamię.
Ciekawe, jaka przyszłość czeka Widgita?
No dobra.
- Rzucę okiem. - Nie! Widgit.
Nie wiem, co robić.
Mam pięć doktoratów i również nie mam pojęcia.
Dzięki Bogu już jesteś. Nie wiemy, co robić.
- Wiem, co robić. - W tobie nadzieja.
Przy okazji, mógłbyś go odkręcić?
Jasne. Z łatwością.
Dajcie mu wszystko, czego chce.
No cóż, Widgitowi i Albo spodobały się wizje ich przyszłości.
Może tak będzie lepiej.
Zobaczmy, co czeka ciebie, Bittelig.
Żadna wizja nie skłoni mnie do współpracy z tobą.
Kocham Kevina.
Dzięki niemu doceniłem bycie dobrym i szczerym.
O, to ja.
O, to my.
Twoją wymarzoną przyszłością jest to, co przeżywamy teraz?
- Tak. - Ale to nie jest przyszłość.
- Jestem szczęśliwy.
Jestem szczęśliwy. Teraz.
Chcesz być więzionym przez Czyste Zło?
Chcę, żebyśmy byli razem.
- Wyłapałam sprzeczność. - Tak?
Skoro wszyscy jesteśmy w jego wizji,
to jak wypełnię swoją, skoro robię to, czego on chce?
Mam być w dwóch miejscach naraz?
- To się nie składa. - No.
No cóż, to skomplikowane.
Jestem tylko jedna, więc nie mogę być jednocześnie z nim
i robić to, czego ja chcę.
Rozumiem, ale skup się na oglądaniu.
Mówię: „Jestem taka pijana!”.
Łobuziara.
Jaki dajesz przykład dzieciom?
Nie, mama jest ekstra.
Wiem, że jest ekstra, ale...
chyba przypaliła śniadanie.
Wegański bekon!
Ognista Furio.
Spodobała ci się.
Uśmiechasz się.
Nie dlatego się uśmiecham.
Uśmiecham się, bo wcale nie jesteś taki potężny.
Jestem.
- Jest, naprawdę. - Pewnie, że jest.
Nie, zdecydowanie nie jesteś.
Inaczej wiedziałbyś, że ta wizja to ostatnie, czego chcę.
Wiem, że tego chcesz.
Patrzyłem, jak przemierzasz czas, narażając przyjaciół, aby z nim być.
Jak się okazuje, Gavin mnie nie kocha
i nie ma nic gorszego niż patrzenie, jak jest zmuszany do kochania mnie,
nie wiedząc o tym.
Wszystkich nie zadowolę.
Widzisz, Kevinie, poza Penelope
wszyscy byliby dużo szczęśliwsi.
Czy nie warto poświęcić w tym celu jakiejś tam byle mapki?
Nie pokazałeś mi mojej przyszłości.
U ciebie wszystko wróciłoby do normy.
Twój dom, twoi rodzice, twoja młodsza siostra.
Może sprawię, że będziesz wyższy. Co ty na to?
W szkole będą cię mniej prześladować.
Zakładam, że z twoją osobowością jesteś wiecznie prześladowany.
Co sądzisz, Saff?
Nie.
Nie, nie sądzę.
„Nie, nie sądzę”.
Jeśli mi jej nie dacie, może trafić w niepowołane ręce.
Oczywiście mam na myśli Najwyższą Istotę.
Jak właściciel mapy może być niepowołanymi rękami?
Chce z jej pomocą wymazać historię ludzkości, zacząć od nowa.
Nazywa to wielkim resetem.
Wyobraź to sobie.
Cała historia ludzkości przepada, zostaje wymazana.
Ślad po niej ginie.
Znikną wszyscy twoi bliscy, jakby ich nigdy nie było.
On już zaczął kasowanie.
Próżnia.
Ja nie chcę zniszczyć świata. Ja tylko sprawię, że będzie nędzny.
To nie brzmi aż tak źle.
Prawda?
Będę cię torturował, póki mi jej nie dasz.
Jak? Zabierzesz mu książki?
Nie, torturując jego najbliższych.
Nie!
To nie my.
Daj...
- mi... - Nie krzywdź ich!
- ...tę... - Przestań!
...mapę...
- Kevinie. - Przestań ich krzywdzić.
Przestań!
O nie, to szef.
O Boże.
Nie strzela się w środku.
- Właśnie. Strzela się na zewnątrz. - O tak!
Przepraszam. Ukradliśmy mapę.
Czyste Zło.
Największy bubel, jaki stworzyłem.
- Cham. - No dobrze, Kevinie.
Zrób to, co należy, i przekaż mi mapę.
Pamiętaj, że on chce wymazać ludzkość.
Oto ona.
No dalej, Kevster.
Odwołaj Fiannę.
Łatwizna. Daj coś trudniejszego.
Serio? Chcesz dać ją jemu?
- Fianno. - Tak, słońce?
- Idź sobie. - Dobra, widzimy się później.
- Widgit, zadzwoń. - Dobrze.
Masz mój numer czy...
- Tak. - Co tu się dzieje?
- Podać ci? - Nie trzeba.
Możecie się tym zająć później?
Przeszkadzacie nam.
- Bujaj się. - Widziałeś ją?
Zniszczyłbym ją, ale jest użyteczna.
Uwolnij moich rodziców i odeślij do ich czasów.
Tu naprawdę nie jest tak źle.
Jak możecie tak mówić?
Słucham?
Ryzykował wszystkim, żeby was uratować, a wy co?
Dzięki, Saff.
Saffron ma rację.
Wiem lepiej, rodzice. Wracacie do domu.
Mnie bez różnicy. Mieli cię tu tylko ściągnąć i ściągnęli.
Miałem ci ustawić drukarkę.
Mapa jest ważniejsza.
- Rany. - O matko.
- Ja też tak umiem. - Są już w domu.
Na pewno? Jemu nie można ufać.
Mógłbym nakarmić tobą psa.
Proszę, spójrz.
- Beznadziejna. - Oto oni.
Wiodą te swoje marne żywoty.
Śniło ci się dziś coś dziwnego?
Kevinie, mój stary, dobry przyjacielu.
Pamiętasz, jak byliśmy w tej fajnej białej przestrzeni
i składałem ci obietnice?
Jesteś bardzo pomysłowy.
Ja mogę wszystko.
Mógłbyś mieć wszystko albo każdego.
Możesz mieć wszystko. Co tylko zapragniesz.
Wywiążę się, jeśli dasz mi mapę. Oczywiście ci jej nie zabiorę.
Zabieranie czegoś bez pozwolenia
jest niewłaściwe.
Prawda, Penelope?
Przekaż mi mapę i już mnie tu nie ma.
Nie jestem pewien.
Jak to nie jesteś pewien?
Nie sądzę, żeby wielki reset był słusznym krokiem.
Sądź sobie, co chcesz.
Jeśli ja mówię, że coś jest słuszne,
to jest to słuszne, bo jestem nieomylny.
Ale w tej kwestii się mylisz.
Spory, wojny, głód, komary.
Te wszystkie okropności.
To były błędy i mogę je wymazać.
Nie będzie ich na Ziemi Dwa, sequelu.
Ale tym samym wymażesz całe dobro.
- Tak. - Nie słuchaj go.
Uważa, że wszystko musi być takie, jakie sobie wymyślił.
Nie może się zmieniać bez jego pozwolenia, musi pozostawać takie samo
i tylko on może wpływać na to, jak wygląda,
jaki ma kolor i jak ostre liście.
Co ty wiesz o tworzeniu, złodziejko?
Wiem, że jest chaotyczne i niekontrolowane.
Wiem, że to próba stworzenia czegoś,
co staje się czymś innym i może to coś innego jest lepsze.
Jesteś w błędzie.
Wy również i świat też jest błędny.
Jest niedoskonały i mogę to naprawić, jeśli przekażesz mi mapę.
- Daj mi ją... - Kontroferta.
Nie wytrzymam.
Daj ją jemu, a wymaże ludzkość.
Daj ją mnie, a ludzkość przetrwa, ale będzie nieszczęśliwa.
To prawdziwy dylemat.
Trudny wybór, co?
To ogromna odpowiedzialność.
Daj ją mnie.
Podjąłem decyzję.
Wiedziałem. Dziękuję, Kevinie.
Ta poduszka się zbiła.
Nudny ten program.
Kevinowi by się spodobał.
Kevster byłby zachwycony.
- Idealny dla niego, nie? - No.
- Uwielbia nudne rzeczy. - To prawda.
- Nie rozumiem naszych dzieci. - Ja też nie.
- Co? - Nie!
Nie!
Tak, mistrzu.
Szczęśliwe zakończenie dla mnie, tego złego! Chociaż raz!
Paskudna robota.
Brawo.
Udało nam się, Saff. Uratowaliśmy rodziców.
No, na to wychodzi.
Przegrałem.
Ja nie przegrywam.
Wygrywam i wygram.
Co? Czemu nie wyszło?
Twoje moce tu nie działają.
Co do...
Pora się zmywać. Idziemy!
Może i teraz jesteś górą, ale ja tu wrócę.
Musisz wyjść na zewnątrz.
Na pewno miałeś dobry powód,
ale martwi mnie to, że oddałeś najpodlejszej istocie we wszechświecie
najpotężniejszy przedmiot we wszechświecie.
Czy na pewno oddałem najpodlejszej istocie najpotężniejszy przedmiot?
Przecież widzieliśmy.
Czy na pewno?
Skoro jesteśmy w jego wizji, to jak wypełnię swoją?
Rozumiem, ale skup się na oglądaniu.
Podmieniliście śniadaniówki?
Tak.
To będzie długa noc.
- Spisaliście się. - Brawo.
Zawsze w was wierzyłam.
Ratując świat i nabijając w butelkę Czyste Zło,
udowodniliśmy Najwyższej Istocie, że potrafimy więcej niż klecić krzaki.
Tak jest.
Teraz możemy użyć mapy zgodnie z jej przeznaczeniem.
Czyli? Ktoś wie?
To projekt wszechświata. Tak mi się wydaje.
Czyli możemy coś stworzyć?
Nie trzeba, nie jestem głodny.
W środku jest mapa. Ty jesteś mistrzem mapy.
- Dzięki. - Mówiłem, że ją oddam.
Doceniam to. A byłem dla ciebie taki wredny.
- My też. - Obgadywałem cię.
- Dokąd ruszamy? - Chcę popodróżować.
Wróćmy do Harlemu.
Coś tu nie gra.
- Co? - Co to?
- Co? - Co to ma być?
To nie mapa.
- No pięknie, Kevin. - Nie!
Przeszukać chłopaka!
Sprawdzałeś w plecaku? Może tam jest?
Była tu.
Nie!
To nie jest mapa.
Jak do tego doszło?
CZĘŚCIOWO OPARTY NA POSTACIACH STWORZONYCH PRZEZ
TERRY'EGO GILLIAMA I MICHAELA PALINA
NA PODSTAWIE FILMU „TIME BANDITS”
Napisy: Daria Okoniewska