www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
/To pokój Carey, jej łóżko.
/To materac solenizantki /i cała reszta.
/Ma tu nawet telewizor.
/Szczęściara, co?
/To moja siostra.
/Solenizantka.
/Piękna, prawda?
/A to jej brat. /Nick.
W 1994 roku trzynastoletni Nicholas Barclay zaginął w San Antonio.
Myśl o tym, co ktoś mógł mu zrobić...
przywołuje koszmary.
Poważnie.
Jego zniknięcie nie przebiło się w mediach.
Dla nich nie.
Jedynie dla nas.
Dochodzisz do miejsca, w którym wiesz, że nie znajdziesz go żywego,
chcesz sie jedynie dowiedzieć, co się z nim stało.
Trzy lata i cztery miesiące
od chwili zaginięcia.
Linares, Hiszpania, 7 października 1997
/Policja, słucham.
/Jestem tu z żoną na wakacjach.
/Znaleźliśmy dziecko.
/Około 14,15 lat.
/Nie ma przy sobie /żadnych dokumentów.
/Jest przerażony.
/Zadzwoniono do pracy, /kiedy akurat mnie w niej nie było
/i zostawiono mi wiadomość: /"Ktoś w Hiszpanii ma Nicholasa".
Chce wrócić do domu.
Mama zadzwoniła.
Byłam w pracy. Zapytała: "Siedzisz? Bo powiem ci coś, w co nie uwierzysz".
To było enigmatyczne, podniecające,
ale i niepokojące. Wiele mieszanych uczuć.
Poczucie wielkiej radości.
Zdumienie.
Wiecie, Hiszpania?!
Czy to nie po drugiej stronie globu?
Jak się tam dostaniemy?
Setki pytań, na które chcesz natychmiastowej odpowiedzi.
Czułam się cudownie. Byłam podekscytowana.
Chcesz go dotknąć, zobaczyć, rozumiecie?
I pragniesz tego w tej chwili.
/OSZUST
Tłumaczył: józek Korekta: Rarehare
Linares, Hiszpania, 7 października 1997
/Policja, słucham.
/Jesteśmy tu z żoną na wakacjach.
/Znaleźliśmy dziecko.
/Około 14,15 lat.
/Nie ma przy sobie żadnych dokumentów.
/Wygląda bardzo młodo.
Jest bardzo przerażony.
/Próbowaliśmy dac mu jezenie, /ale nie wziął.
/Powinniście się nim zająć.
/Dobrze, wyślemy patrol.
/- Długo to potrwa? /- Jakieś 10 minut.
/Odkąd pamiętam, chciałem być kimś innym.
Kimś akceptowanym.
Najważniejsze, i tego nauczyłem się najszybciej, było bycie przekonującym.
Kiedy przyjechała policja, musieli zobaczyć we mnie dziecko.
Dlatego też musiałem się tak zachowywać.
/Pokażę się w za dużym płaszczu /i ubraniach młodzieżowych.
Zobaczą dzieciaka w czapce nisko osuniętej na oczy.
Nie mogłem pokazać oczu.
Chciałem wywołać w nich poczucie winy.
By czuli się dorosłymi stojącymi przed śmiertelnie przerażonym dzieckiem.
/Kiedy widzisz dzieciaka nerwowo reagującego...
Nie pozwalającego sie dotknąć, unikającego kontaktu,
zaczynasz rozumieć, że coś jest nie tak.
To nie ja powiedziałem im o wykorzystywaniu seksualnym.
Sam sprowokowałem to podejrzenie moim nastawieniem,
sposobem zachowania.
Oni zaczęli tak o mnie myśleć, co dało mi moc.
/Jak masz na imię?
/Powiedz nam, jak masz na imię.
/Gdzie mieszkasz?
/Mieszkasz z rodzicami?
Mówiłem niewiele.
/Ciężko rozgryźć dzieciaka, który prawie nic nie mówi.
/Jeśli gliniarz nie zna dzieciaka /i nie wie, skąd jest,
nie może przetrzymywać go na posterunku.
/Wiedziałem, że mogą mnie /co najwyżej umieścić w domu dziecka.
Tylko tego chciałem.
Wszyscy mieli mnie gdzieś i świadomość, że jeśli zmienię tożsamość,
/nagrodą będzie trafienie do miejsca, /w którym zaczną się o mnie troszczyć...
Cholercia. To ponowne narodziny.
Narodziłem się po raz drugi.
Nikt nie dał mi dzieciństwa, bo żeby je dać, trzeba dziecko kochać.
Czułem, że znalazłem swoje miejsce.
Nie wiedzieli, że mam 23 lata.
/Postrzegano mnie jako jednego z nich.
/Kazałam mu wrócić przed kolacją, /dałam pięć dolarów, by mógł iść grać w kosza
/i poleciał.
Dzwonił do domu, prosił o podwózkę...
co mogło oznaczać, że jest kilka mil od domu.
Matka pracowała do późna, więc spała za dnia.
Telefon odebrał jego starszy brat Jason.
Kiedy się obudziłam, Jason powiedział mi,
że Nick prosił, żeby po niego przyjechać,
ale Jason nie chciał mnie budzić, wiec kazał mu wracać pieszo.
/Tego dnia ostatni raz o nim słyszeliśmy.
Przez 24 godziny płaczesz, martwisz się,
potem dopada cię wściekłość, przerażenie,
aż wreszcie przychodzi motywacja. "Co robić? Ulotki, robimy to i tamto".
Zamiast płakać, zaczynasz robić coś pozytywnego.
Próbujesz różnych rozwiązań pomagających go odnaleźć.
/Myślałam, że ktoś zaproponował mu /podwiezienie, więc skorzystał.
Wsiadł do samochodu człowieka, którego nie znał.
/Co tak patrzysz?
/Widząc zmartwienie i ból, przez który przechodzą,
wciąż mówiłem im: "On gdzieś jest".
"Jeszcze wypłynie".
/Na moje nieszczęście było to jedno /z tych rzadkich miejsc w Hiszpanii,
gdzie nie mogą trzymać dzieci bez ustalenia ich tożsamości,
dowodów na to, kim są.
/Chcieli wiedzieć kim jestem, /skąd pochodzę...
/Chcieli konkretów.
"Jeśli nam nie powiesz, nie udowodnisz,
będziemy musieli pobrać twoje odciski palców i zrobić zdjęcia".
/Nie mogłem do tego dopuścić.
/Musiałem się jakoś z tego wyplątać.
Jedyne, co mi pozostało, to albo więzienie, albo narzucenie im tożsamości.
/Powiedziałem, że jestem Amerykaninem.
Że uciekłem i chciałbym skontaktować się z rodziną, ale osobiście.
Nie chciałem, żeby dzwoniła policja, adwokat czy sędzia z Hiszpanii.
/Chciałem zrobić to sam.
Powiedziałem też, że chcę spędzić noc w biurze,
bo mieszkam w Stanach, a tam jest inna strefa czasowa.
/"Zostawcie mnie w biurze, /a jutro dostaniecie wszystkie odpowiedzi".
/W tym biurze nikt /nie mógł mnie usłyszeć.
/Wiedziałem, że z kimkolwiek się połączę, zdołam go przekonać do czego tylko chcę.
/Zadzwoniłem więc /do amerykańskiej policji.
Hrabstwo South, Detektyw Fowler.
Nowojorska policja.
Biuro porucznika Kojaka.
Dzwoniłem do różnych posterunków.
- Dobie. - Kto mówi?
Za każdym razem przedstawiałem się jako Jonathan Dorian, policjant z Hiszpanii,
/że znaleźliśmy dzieciaka /i jesteśmy pewni, że jest ze Stanów,
/- ale nie wiemy dokładnie skąd. - Kiedy to sie stało?
Od kilku lat uważa się go za zaginionego /i ktoś go pewnie szuka.
Policjanci na to, że mają setki plakatów z zaginionymi
i nie mogą podać mi wszystkich.
Ale mogą dać mi numer /do centrum poszukiwań zaginionych dzieci
/w Arlington w Wirginii.
Centrum poszukiwań zaginionych dzieci. Mówi Lorraine. W czym mogę pomóc?
/Mamy w schronisku dziecko, /które jest Amerykaninem w wieku 14,15 lat,
/ale nie znamy jego tożsamości.
/Opisałem siebie.
Podawałem te szczegóły, które były prawdą.
Mówiłem ogólnikowo, bo chciałem, by wyszukała jak najwięcej rzeczy,
żeby miała wiele możliwości.
Już zerkam.
"Chyba coś mam", powiedziała.
"Może to dzieciak z San Antonio, który zaginął 13 czerwca 1994 roku.
Nicholas Barclay".
Poprosiłem o przesłanie zdjęcia faksem.
Wyobrażałem sobie, że jestem policjantem, który obok ma Nicholasa Barclaya
i robi wszystko, co może, by ustalić jego tożsamość.
/Zobaczmy, czy to on. Właśnie to sobie pomyślałem.
/Spojrzałem na to czarno-białe zdjęcie.
Po trzech, czterech latach od zaginięcia na pewno musiał się zmienić.
/Zmiana wzbudzi wątpliwości.
A skoro są wątpliwości, mam szansę.
Coś kazało mi spróbować.
/Podniosłem słuchawkę i powiedziałem, że to Nicholas.
Mamy go, to on.
Nie do wiary, to on.
/Mama zadzwoniła z pytaniem: "Siedzisz? Bo nie uwierzysz w to, co powiem".
Zapytałam: "Co?", a ona mi na to, że dzwoniła policja
i sądzą, ze znaleźli Nicholasa w Linares.
Odpowiedziałam: "W której części Teksasu jest to Linares?".
Bo w Teksasie jest wiele małych miejscowości.
Powiedziała, że to w Hiszpanii.
W Hiszpanii?
/Boże, jak przełożyć na słowa te emocje?
/To cała paleta emocji: od ekscytacji do zdumienia.
Co robimy dalej? Jak do niego dotrzeć? Kiedy z nim porozmawiamy?
Wiedziałem, że będą chcieli się skontaktować.
Będą to sprawdzać. Czy to prawda? Czy on tam jest?
Rozumiecie, Carey i rodzina.
/Kiedy skontaktowałam się /ze schroniskiem,
rozmawiałam z Jonathanem Dorianem, który twierdził, że tam pracuje
i to jemu Nicholas powiedział, kim naprawdę jest.
/Kiedy zadzwoniła, powiedziałem, że Nicholas siedzi obok mnie.
Ale jest przerażony i nie chce z nikim rozmawiać.
W jego głosie słyszałam troskę.
/Twierdzi, że był ofiarą przemocy /i że był bity.
/Najwyraźniej został uprowadzony.
Wzięłam go za pracownika socjalnego.
To było uspokajające.
Zapytała, czy cokolwiek mówi, czy o nich mówi i czy cokolwiek pamięta.
/Najwyraźniej o wszystkim zapomniał.
/Niewiele pamięta. /Pamięta panią, ale jak przez mgłę.
Powiedziano nam, że był przetrzymywany jako niewolnik seksualny,
że uciekł, po czym znaleziono go szwędającego się po ulicach.
Była załamana, ale jednocześnie przeszczęśliwa.
Chciałam usłyszeć jego głos.
Nie!
Nie było szans, bym rozmawiał z nią jako Nicholas.
Nie byłem Nicholasem, a rozmawiałbym z jego siostrą.
To było zbyt duże ryzyko.
Ale powiedziałem kilka słów.
Mówiła:"Witaj, Nicholas. Słyszysz mnie, Nicholas?"
Cisza.
"Kocham cię, Nicholas. Chcę cię zabrać do domu.
Zabiorę cię, kochanie. Przyjadę po ciebie i... ".
Może usłyszała "kocham cię" czy coś w tym stylu.
Gdzieś z oddali...
Potem zapytała: "To był on?".
"Tak, powiedział, że panią kocha".
Wtedy zaczęła płakać.
Zaczęłam płakać i mówić: "Przyjedziemy i zabierzemy cię do domu.
Zabierzemy cię tutaj i też cię bardzo kochamy".
Zmanipulowałem ją.
/Nie przestałem, /bo wcale tego nie chciałem.
/Nie zadawałem sobie pytania: /"Co ty odpierdalasz? Przestań, natychmiast!".
/Zrozumiałem, że przekroczyłem granicę.
/Nie udawałem czyjejś tożsamości. /Ukradłem ją.
/Zadzwoniono do mnie: /"Może pani zadzwonić do Carey Gibson?".
Kwatera Główna FBI, San Antonio, Teksas
/Zdumiały mnie słowa Carey, więc pierwsze, co odpowiedziałam,
to że kiedy FBI i Departament Stanu ściągną panią i brata to Stanów,
muszę go przesłuchać.
Ambasada USA, Madryt, Hiszpania
Kiedy bezpieczeństwo nieletniego jest zagrożone,
musimy reagować błyskawicznie.
Musimy postawić się w sytuacji dziecka, jego rodziców lub opiekunów.
/Kiedy dziecko jest zaginione od lat, albo jest martwe, albo go nie znajdujemy.
/Odnalezienie go w innym kraju zdarza się niezmiernie rzadko.
/Dlatego stało sie dla nas priorytetem ustalenie kim był...
i zwrócić go rodzinie.
Skupiłam się na sprowadzeniu go tutaj,
aby móc zacząć swoją część, czyli dochodzenie,
by dowiedzieć się, co spotkało to dziecko.
Natychmiast kogoś tam wysłałem.
Już następnego dnia wszystko wymknęło się spod kontroli.
/Centrum poszukiwania zaginionych dzieci /wysłało mi ulotkę.
Zdjęcie Nicholasa z czasów, kiedy zaginął...
Wreszcie widziałem jak naprawdę wyglądał. W kolorze i w ogóle.
/Był blondynem.
/Miał niebieskie oczy.
W ogóle mnie nie przypominał!
Ani trochę!
Jedyne co mieliśmy wspólnego, to pięć palców w każdej ręce.
Potem pomyślałem, że się podpalę.
/Spaliłem ulotkę.
/Gdybym mógł spalić tożsamość, i każde słowo, które padło z moich ust
przez kilka ostatnich dni, zrobiłbym i to.
/Kiedy mówiono mi, /że ambasada amerykańska przyjedzie
/i wszyscy mówili...
"Nie martw się, Nicholas, zajmiemy się tobą".
Nie mogłem już nic zrobić.
Jedyne, co mogłem, to myśleć o więzieniu, w którym wyląduję.
/Nie wiedziałem co robić.
Naprawdę.
Gdy wicekonsul przybył do Linares,
udał sie do ośrodka, gdzie usłyszał, że Nicholas Barclay zniknął.
Poleciłem mu go znaleźć.
/Więc z kimś z ośrodka w Linares /zaczął go szukać.
Priorytetem stało się jego bezpieczeństwo i dostarczenie go rodzinie.
Uciekałem ile sił w nogach.
Nicholas Barclay?
Bóg nie chciał, żebym opuścił to miejsce.
Rozmawiałem z wicekonsulem i pytałem o Nicholasa.
Powiedział, że zna angielski i przynajmniej na tę chwilę
jest przekonany, że to Amerykanin.
/Następnego ranka wszystko /było normalne.
Zobaczyłem kierownika ośrodka, który mówił,
"Pewnie ucieszy cię wieść, że siostra jest już w drodze".
"Nie rozumiem", odpowiedziałem.
"Twoja siostra z San Antonio. Już po ciebie leci".
Kurwa, kurwa, kurwa!
Nie opuszczałabym kraju.
Nie wiedziałam z czym to się wiąże.
14 października 1997 /- Wiedziałam, że lot to dla mamy za dużo.
/Nie dałaby rady.
/Musiałam to zrobić.
Musiałam po niego jechać i zabrać w bezpieczne miejsce.
Powinienem był o tym pomyśleć.
/Przewidzieć konsekwencje.
Jeśli robisz coś takiego, przez chwilę pomyśl,
że jesteś ojcem dziecka, które zaginęło na trzy lata, cztery miesiące
i znaleźli go gdzieś w Kolumbii. /Co byś zrobił?
Pognałbym na pierwszy pierdolony lot.
/Nie spałam dwie noce /przed odlotem.
Strach, ale i zniecierpliwienie, bo chcesz już tam być.
/Chcesz go widzieć, czuć, przytulić.
Nie da się przygotować do grania człowieka, którego nie znasz.
Nie mogłem być Nicholasem Barclayem, bo nie znałem go.
Nie wiedziałem nawet, czy był prawo, czy może leworęczny.
Na tym polegał problem.
Wsiadłam do samolotu i próbowałam zasnąć.
Nie udało się.
/Oto Nick.
/Myślał, że był dorosły.
/Nazywaliśmy go trzynastoletnim /trzydziestolatkiem.
Był niesfornym dzieckiem.
Jeśli się na coś uparł, niewiele mogłeś zrobić.
/Odłóż zapalniczkę.
/Uciekał wcześniej na noc czy dwie, /gdy wściekał się na mamę.
/"Odchodzę, znajdę sobie /nowy dom i matkę.
/Pocałujcie mnie wszyscy w dupę".
/Wychodził, mama go szukała, /a on wracał następnego dnia.
/Nie był idealnym, niewinnym dzieckiem. Raczej cwaniaczkiem.
/- Miło poznać, jestem reżyserem. /- Tutaj, Nick.
/Prawda, że jestem piękny?
Miał piękne blond włosy.
Przypominał mi trochę małego chochlika.
Blond włosy, niebieskie oczy i wąska szpara między zębami.
Widać ją było, gdy się uśmiechał.
/Wreszcie wylądowałam. "Kogo szukam? Ludzi w garniturach?
Dzięki Bogu można tu palić! ".
/Powietrze pachniało inaczej.
/I niewielki tłok.
Zrobiłem wszystko, by wykorzystać szansę.
/Kupiłem farbę, /by zrobić się na blond.
Jakaś pani i pan odebrali mnie, bo nie wiedziałam dokąd iść,
/po czym ruszyliśmy.
Z listu wynikało, że Nicholas Barclay ma trzy tatuaże.
/W ośrodku była dziewczyna, /która robiła małe tatuaże.
Nie była profesjonalistką. Zwykły dzieciak.
/Poprosiłem ją o zrobienie ich tam, /gdzie wskazała je ulotka.
/Milczałam, więc ta kobieta /zaczęła do mnie mówić.
/Zajmowała mnie opowieściami /o mijanych widokach.
/Nałożyłem wielkie okulary, czapkę, szalik i rękawiczki.
Pomyślałem, że jak nie będzie mnie widziała,
to nie będzie w stanie poznać, że nie jestem jej bratem.
/Zatrzymaliśmy się na Coca-Colę. Ucieszyłam się, że tam jest.
/Ciągle czułam niepokój, /że to tyle trwa.
/Chwilę przed jej wyjazdem byłem przekonany, że to koniec.
Że zostanę aresztowany albo pobity, bo będą na mnie źli.
Pamiętam jak szłam do czegoś w rodzaju poczekalni.
Rozmawiałam z ludźmi z ośrodka, którzy mówili, że jest w środku.
Siedział zamknięty w pokoju cały dzień. Nie wpuścił nikogo.
Wreszcie usłyszałem pukanie i słowa:
"Nicholas, twoja siostra jest na dole. Czeka na ciebie".
/Zeszłam po schodach, /a potem przez plac.
Kilkoro dzieciaków odbijało piłkę o ścianę,
/a ja spojrzałam w okno /i powiedziałam:
"Jestem tu. Zejdź. Chcę cię przytulić".
Pamiętam jak wyglądał zza okna.
Byłem pewien, że siostra mnie zobaczy
i powie: "Co to ma być, kurwa?".
To nie Nicholas.
Czekałem może 10 minut.
Wiedziałem, że mogę stracić wszystko.
Wiedziałem, że nie da się zwlekać, że nie da się uciec, zniknąć,
więc otworzyłem drzwi i zszedłem na dół.
Poczułam ogromną ulgę.
Widziałam go, czułam, całowałam.
Pomyślałem: "Ki czort?".
Jest tutaj, mam go.
Nie czekała ani sekundy.
Doskoczyła do mnie, wzięła w ramiona i powiedziała:
"Nicholas, bałeś się, że cię nie rozpoznam?
Wszędzie poznam ten nos".
Pamiętam, że dotknęłam jego nosa i powiedziałam:
"Pamiętam ten nos. Przypominasz wujka Pata".
Powiedziała: "Nie martw się, wszystko będzie dobrze.
Wszystko będzie idealnie. Wiem, że to ty".
Powiedział mi tylko, że mnie kocha
i nie odezwał się ani słowem, póki nie zostaliśmy sami.
Tylko Bóg wie, dlaczego tak się zachowała.
Ja wiem tylko tyle, że nie było innego sposobu.
Przyjechała po mnie i chciała mnie odzyskać.
Poszliśmy do pokoju odwiedzin i pokazała mi dziesiątki zdjęć.
/Zdjęcia, zdjęcia, zdjęcia.
Tu jesteś z mamą w naszym domu zanim zaginąłeś.
A na tym zdjęciu bawisz się ze Scotty'm.
Pamiętasz to...
A on mówił: "Jason nie zmienił się. Codey przytył?
/Mama wygląda zawsze tak samo. /Przybrała na wadze? ".
Pytał, czy dziadek dalej jest dupkiem,
mówił, że kocha babcię i bardzo za nią tęskni.
Pamiętam, że widziałam też tatuaż w tym miejscu.
Ciągle myślałam o podobieństwach do wujka Pata
i jak zaskoczy mamę jego wzrost.
/Powiedziała, że wygląda inaczej. Wydoroślał.
Że jest cichy, wycofany.
Mówił z dziwnym akcentem.
Ale zawsze szeptał, jakby się czegoś obawiał.
Zwaliłam to na koszmarne przejścia.
Nie był tą samą osobą.
Nie był tym Nicholasem, który zaginął cztery lata wcześniej.
Był przetrzymywany, torturowany i Bóg wie co jeszcze.
Nie był tym samym człowiekiem.
Sędziowie w Linares chcieli mieć pewność,
że Nicholas jest zaginionym bratem Carey Gibson.
Kiedy siostra i amerykański oficjel przysięgali, że jestem Nicholasem Barclayem,
policji, śledczych i sądu w ogóle to nie przekonywało.
Sąd nalegał na oddzielne przesłuchania.
Część dowodów stanowił album z rodzinnymi zdjęciami.
Sędzina powiedziała: "Jedyny sposób na udowodnienie,
że jesteś Nicholasem, to zdjęcia, których dotąd nie widziałeś.
Pokażemy ci pięć z nich".
Numer jeden, dwa, trzy, cztery, wszystko gra.
Pomyliłem się przy piątym...
ale niczego to nie zmieniło.
Była przekonana, że ma przed sobą Nicholasa Barclaya.
Od tej chwili nie było powodów, by nie uznawać go za obywatela USA.
Gdyby Carey nie pokazała mi zdjęć, wyłożyłbym się od razu.
Zrobili mi zdjęcia bez czapki.
Zobaczyli moje oczy.
Konstytucja USA. Przysiągłem, że jestem obywatelem.
To było kłamstwo, ale nie wahałem się.
/Przed odlotem niewiele rozmawialiśmy.
Milczeliśmy, ale było to pełne spokoju milczenie.
/Słyszałam jego oddech /i uspokajało mnie to.
/Myślałem o ucieczce /już przed jej przylotem.
/Wystarczyło złapać taksówkę, /pojechać na dworzec
/kupić bilet i wyjechać z Hiszpanii.
/To zajęłoby kilka minut.
/Nic mnie nie trzymało.
/Kilka razy chodziłem po korytarzu
zastanawiając się czy robię dobrze, czy też źle.
Iść czy zostać?
/Kiedy się urodziłem, nie zaznałem miłości.
Moja matka miała wtedy 17 lat.
/Poznała starszego mężczyznę z Algierii. /On był moim ojcem.
/Mój dziadek był rasistą.
/Gdy dowiedział się, że matka spała z Algierczykiem, zażądał aborcji.
/Chciał pozbyć się mnie, nim przyszedłem na świat.
/Uważał, że Arabów powinno się /potraktować bombą atomową,
/a czarni to małpy.
Byłem gorszy jeszcze nim się narodziłem.
Byłem przygotowany do tego, by nie wiedzieć kim jestem.
Nowa tożsamość z amerykańskim paszportem.
Mogłem jechać do Stanów, iść tam do szkoły.
Żyć z tą rodziną i wreszcie być kimś.
Nigdy już nie martwić się tym, że zostanę rozpoznany.
/Zobaczyłem możliwość.
Kobieta, która tyle zrobiła, by zabrać mnie do swojej rodziny,
do kochającej się rodziny, musi być dobrym człowiekiem.
W głowie miałem mętlik.
Carey chce widzieć we mnie Nicholasa, a reszta?
Też będą tego chcieli?
Nie rozumiałam jego zdenerwowania.
Ciągle chodził, przyglądał się ludziom, mnie.
Stale mi się przyglądał.
Wciąż mi się przyglądała.
Uznałam, że to zapewne z przerażenia.
Wraca do domu, a my nie wiemy, co się z nim działo,
co się dzieje w jego głowie.
Może bał się tego, że nie zostanie rozpoznany
albo że mama już go nie kocha.
Umrę.
I chcę...
Chciałem, żeby samolot się rozbił.
Kiedy powiedzieli, że mamy się zgłosić na odprawę...
szturchnęłam Nicka i powiedziałam: "Gotowy na powrót do domu?".
/"Tak, spierdalajmy stąd wreszcie /do domu", odpowiedział.
/Wsiedliśmy do samolotu.
/Byłam kłębkiem nerwów, ale zarazem bardzo szczęśliwa.
Zebraliśmy się wszyscy, bo to rodzinne święto.
Pamiętam każdą minutę tego wieczora.
Ja, babcia, siostra i mój ojciec.
Zapakowaliśmy się do mojego lincolna, żeby ich odebrać z lotniska.
Długo czekaliśmy, ale wszyscy byli podekscytowani.
Nie wiedzieliśmy, czego się spodziewać...
/Nie chciałem opuścić samolotu.
/Chciałem czekać. /Chciałem sie przygotować.
18 października, 1997
/Nie miałem planu, żadnej strategii.
/Wiedziałem tylko, że nie mam wyjścia.
/Nie mogę zawrócić.
/Nie mieliśmy pojęcia, kto do nas wrócił.
Chciałam go przytulić, ale się cofnął.
Podeszłam, ujęłam go za rękę, uściskałam i powiedziałam, że tęskniłam.
Tak się zmienił.
Niepojęte.
Ale potem zdałam sobie sprawę, że przecież przeszedł tak wiele.
To musiało go zmienić.
/Pamiętam moje dzieci, mamę, męża. /Boże, byliśmy tacy szczęśliwi.
/Cały był zakryty, więc przestraszyłam się, że jest pokiereszowany.
Był spokojny i wycofany.
/Nigdy nie lubiłem /dotyku innych ludzi.
/Nie da się tego zmienić.
Kiedy więc mnie objęła, musiała poczuć, że nie podobało mi się to.
Byłem zimny, zamknięty w sobie. Z nikim nie rozmawiałem.
Choć byłem szczęśliwy... nie okazałem tego.
Przed sobą miałem granicę.
Nie chcę tego spieprzyć.
To było powitanie z otwartymi ramionami.
O reszcie będzie czas pogadać w domu.
/W drodze do domu /nie spuszczałam z niego oczu.
/Widać było, że jest zaniepokojony.
/Włączyliśmy kasetę, by nie krępować go ciszą.
To był cichy powrót do domu.
Byliśmy podekscytowani, ale cisi.
Uśmiech nie schodził mi z twarzy.
Całą drogę się szczerzyłam.
Czuliśmy szczęście...
że nasz zaginiony Nicholas wreszcie wrócił.
Miałem rodzinę i coś więcej.
To przekraczało najśmielsze marzenia.
Nie śmiałem marzyć nie tylko o miejscu, w którym będę kochany,
ale nawet o rodzinie.
Kiedy obudziłem się w Teksasie...
/zobaczyłem rzeczy, /których się nie spodziewałem.
Stany kojarzyły mi się z wielkimi miastami, wieżowcami, tłumami ludzi.
Po otworzeniu oczu przypominałem sobie dane urzędowe:
Nicholas Patrick Barclay, urodzony 31 grudnia 1980,
i że każdy członek rodziny mówi do mnie Nicholas,
a nie: "Nicholas, ale jak naprawdę masz na imię?".
Nie! Nicholas.
"Idziemy na zakupy, Nicholas".
/Obwozili mnie po okolicy, więc wiedziałem, że muszę coś rozpoznać.
Ale wiedziałem też, że nie dam rady, bo jestem tu pierwszy raz.
Kirk, co u ciebie?
/Spotykaliśmy ludzi, /którzy znali kiedyś Nicholasa.
Mówiłem im, że coś mi świta, ale ich nie pamiętam.
/Twierdziłem, ze straciłem pamięć.
Jest w szoku.
Dlatego nic nie pamięta.
Pamiętam znak.
Widziałem na zdjęciach jak Nicholas ułożył tak palce.
/Tak się witał.
Zrobiłem to kilka razy.
To była jedna z niewielu rzeczy, która zaświtała mi w głowie.
/Myślałem sobie, że prawdziwy Nicholas /może wrócić lada chwila.
/Tego najbardziej się obawiałem.
Nie dawało mi to spokoju. "A jak się pojawi?".
A jak otworzę drzwi i usłyszę "Wróciłem"?
Uznaliśmy, że najlepszy będzie powrót do rutyny.
Wstajesz, jesz śniadanie, coś robisz, jesz lunch,
jesz kolację, potem oglądamy film - normalna rodzinna atmosfera.
Wyciągałem go z domu.
/Jeździliśmy, próbowałem z nim gadać /i podkręcałem muzykę.
/Zaczął trzymać się /z Codym i jego przyjaciółmi.
/Po szkole chodzili do parku i robili to, co miliony nastolatków.
Polubił nawet Amy, dziewczynę mieszkającą niedaleko.
Wychodzili razem, rozmawiali przez telefon,
/czerwienił się, /kiedy o niej rozmawialiśmy.
Jedyną osobą w rodzinie, której nie poznałem
był Jason, brat Carey'a. /Któregoś dnia się pojawił.
/Nie widział we mnie Nicholasa /i nawet się na to nie silił.
Życzył mi powodzenia i wyszedł.
/Nie rozmawialiśmy o tym, co go tam spotkało,
bo czuliśmy, że kiedy będzie gotowy, sam się przed nami otworzy.
/Rodzina nie zgłosiła, że Nicholas wrócił i potrzebują pomocy.
/Uznałam, że trzeba go /jak najszybciej przesłuchać.
/Umówiłam się na spotkanie z Nicholasem /w centrum poszukiwań zaginionych dzieci
/w celu przeprowadzenia /pierwszego przesłuchania.
/Przedstawiłam mu się i powiedziałam, co tu robię,
i że celem tego przesłuchania będzie opis porwania
/i pomoc w ujęciu porywaczy.
/Wiedziałam o nim tylko to, /co opisano na ulotce o jego zaginięciu.
/Nie twierdzę, że ludzie nie mogą /się zmienić w ciągu trzech lat,
ale on nie wyglądał na szesnastolatka.
/Miał zarys brody, ciemny zarost,
a ja wątpiłam, że Nicholas /mógł mieć w wieku 16 lat ciemny zarost.
/Przecież był blondynem.
/Wydawał się zestresowany i niespokojny przez cały ten czas.
Powiedziałem, że zostałem porwany przez wojskowych za ocean.
/Uprowadzono mnie i wsadzono do vana,
a potem wywieziono do miejsc, których nie znałem.
Mówiłem, że trzymano mnie w pokoju z innymi dziećmi.
Usypiano je chloroformem, potem budziły się...
w miejscu, którego nie znały.
Były zmuszane przez wojskowych wysokich rangą do kontaktów seksualnych.
Co noc dzieci były gwałcone i molestowane przez mężczyzn.
Mężczyźni byli Amerykanami, Meksykanami i Europejczykami.
Łamali mi ręce, a szczególnie prawą, kijem baseballowym.
Przypalano go i kazano jeść insekty.
- Torturowano nas. - Połamano mu palce.
- Lewą stopę złamano łomem. - Gwałcono mnie.
Trzymano dzieci w ryzach za pomocą wojskowych taktyk zastraszania.
- Eksperymentowano na nas. - Wbito mu igłę w oczy.
Nakładano im na uszy słuchawki. Krzyczano na nich w różnych językach.
Mówiący po hiszpańsku głos powtarzał: "Nie jesteś sobą".
Za rozmowę po angielsku bito go.
Przerzucano dzieci w różne miejsca za pomocą samolotów wojskowych.
Nie wiedzieliśmy, dokąd nas wiozą.
Bawiono się tożsamością chłopców przez zmianę koloru włosów
koloru oczu czy innych sposobów.
- Wciąż nosili mundury. - W oczy wpuszczano roztwór.
Sprzedawano seks z nimi za pieniądze.
Kolor oczy zmieniono z błękitnego na brązowy za pomocą roztworu.
Nie zamknięto drzwi, a leżałem blisko nich.
Pobiegłem wzdłuż korytarza i napotkałem kolejne drzwi.
/Zdołałem wyjść na zewnątrz /i biegłem ile sił w nogach.
/Kilka godzin później odkryłem, /że jestem w Hiszpanii.
/Policja, słucham.
/Jestem tu z żoną na wakacjach.
/Znaleźliśmy dziecko w wieku /około 14,15 lat.
/Nie ma przy sobie dokumentów.
/Nie ma przy sobie dokumentów, /ale widać, że to młody człowiek.
/Jest przerażony.
Była profesjonalistką, ale dało się zauważyć jej przerażenie.
To przesłuchanie było straszne, więc byłam nim wstrząśnięta.
Historia przez swe okrucieństwo poruszała najgłębsze emocje.
Znał się na tym.
Przeciętny człowiek nie wymyśli tak koszmarnych...
Nie kłamie się w taki sposób.
Nie wchodzisz w detale tortur i nie opowiadasz o mordowaniu dzieci.
Niczego nie można było nazwać normalnym.
Poddawano go torturom.
Tortury były widoczne... Złamana ręka, której nikt nie złożył,
kulał.
Miał oparzenia papierosem od szyi po łydki.
Albo naprawdę był ofiarą, albo fantastycznym aktorem.
Nie miałam pojęcia do której grupy /go zaliczyć.
Powiedziałam tylko, że jest mi bardzo przykro,
że odnajdziemy odpowiedzialnych i położymy kres jego traumie.
/To była ostatnia granica.
To jak... zwycięstwo. Koniec gry.
Miałem obywatelstwo, każdy w rodzinie widział we mnie Nicholasa.
Nikt nie prowadził dochodzenia.
Nikt o nic nie podejrzewał.
Kurna, byłem szczęśliwy.
Sam nie mogłem w to uwierzyć.
Nazywam się Charlie Parker. Jestem prywatnym detektywem.
Jak leci?
Zrób coś dla mnie.
W listopadzie zadzwonił do mnie producent pracujący dla Hard Copy
i powiedział, że chłopak, który zaginął cztery lata temu wrócił do domu.
Prosił o znalezienie go, by mógł przeprowadzić wywiad.
Najpierw musiałem ustalić, gdzie mieszkała jego matka.
Znalazłem ją i pojechaliśmy na wywiad.
/Prosiłam go, /by nie kontaktował się z mediami.
Jeśli słowa Nicholasa były prawdą, jeśli cokolwiek było trafne,
a jakikolwiek żołnierz był w to zaangażowany,
ostatnią rzeczą jakiej chcieliśmy był przeciek do mediów.
Wtedy przestępcy dowiedzieliby się o naszym śledztwie.
/Newsy Naocznych Świadków na kanale 10.
/Trzy lata temu zaginął bez śladu.
/Dziś chłopak z San Antonio /wrócił do domu.
/Nicholas Barclay ma obecnie 16 lat. /Zaginął w wieku 13...
/Nick twierdzi, ze został porwany /i uprowadzony do Hiszpanii.
/Twierdzi, że przez trzy lata /był faszerowany narkotykami, bity i gwałcony
/przez szajkę zamieniającą /zaginione dzieci w seksualnych niewolników.
/FBI nie traktuje tej sprawy po macoszemu...
/Dlaczego?
/Jakimś cudem 13 latek z San Antonio /bez paszportu dostał się do Hiszpanii.
/19 czerwca 1994 /Nicholas pokłócił sie z rodziną,
/więc udał się do Fort Sam Houston, /żeby pograć w baseball.
/Dwóch chłopców podeszło do niego /i zagaiło rozmowę.
/Pamięta tylko sukno na ustach, /po czym zemdlał.
/Twierdzi, że zmieniono jego wygląd, /by stał sie nierozpoznawalny.
/Nie pozwolono mu mówić po angielsku.
Gwałcono cię co noc?
Mnie? Nie.
Nie gwałcili mnie każdej nocy.
Niektórych lubiano bardziej. Niektóre dzieci lubiano bardziej.
Gwałcono je dwa, trzy razy w tygodniu.
/Pragnąłem uwagi mediów, by uwiarygodnić postać Nicholasa,
żeby ludzie uwierzyli w to, że jestem Nicholasem
i jeszcze bardziej mnie pokochali.
/Dano mu mikrofon i skierowano kamery.
Stanąłem sobie z boku. I to było przeznaczenie.
Zobaczyłem tam zdjęcie prawdziwego Nicholasa Barclaya.
/Mogłem porównać zdjęcie /z siedzącym na kanapie.
Przyglądając sie zdjęciu zobaczyłem, że chłopak ma błękitno-stalowe oczy,
a ten człowiek brązowe.
To był moment, kiedy włosy stanęły mi dęba
i było w tym coś złego.
Zrobiłem to, o co mnie prosili.
Powiedziałem, że coś tu nie gra i chcę zobaczyć zdjęcie jego uszu.
Muszę je zobaczyć.
Czytałem kiedyś, że Scotland Yard używał tej metody, by odszukać
Jamesa Earl Ray'a, mordercy Martina Luthera Kinga.
Pojmali go na lotnisku Heathrow właśnie dzięki uszom.
Wiedziałem, że uszy są równie istotne, co odciski palców.
Wsadziłem zdjęcie do kieszeni.
/Kiedy wróciłem do biura, /wrzuciłem zdjęcia do PS.
/To były inne uszy.
/Szybko się domyśliłem, że to nie Nicholas Barclay.
Wziąłem go za szpiega.
Myślałem, że dorwałem najprawdziwszego szpiega.
Bo po co pojawiałby się tutaj i udawał kogoś innego?
/Co by nim kierowało?
/Zadzwoniłem do Nancy Fisher.
Powiedziałem, że to nie ten gość.
Dodałem, że jego uszy są inne niż u Nicholasa.
Odpowiedziałam, że musi być ostrożny, bo wkracza w śledztwo federalne.
Ludzie nie przywykli słuchać, że ktoś mówi o uszach.
Trochę mnie przez to zlekceważyła. Nie rozumiała mnie.
Nie czułam się na siłach kwestionować oświadczenia członków rodziny.
Oni wiedzieli najlepiej.
Nikt się w takiej kwestii nie myli.
Czego jeszcze chcą? Przecież dałem im dowód.
Po co przybywałby tu obcy?
Nie obcy z tego kraju, ale obcy z innego z francuskim akcentem?
To musiał być Nicholas Barclay.
Oburzająca sprawa.
Nie mogłem nikogo przekonać do swojej racji.
Słyszałem tylko: " Znam mojego syna. To moje dziecko.
/Widzę to po oczach... ".
/To tak, jakbyś pojechał /na zjazd absolwentów
/i zobaczył dzieciaki, /z którymi uczyłeś się w 19...
Amerykański sen zaczął się, kiedy wsiadłem do żółtego autobusu
wiozącego uczniów do szkoły.
/Ilu dorosłych Francuzów jedzie do amerykańskiej szkoły dla dzieciaków
żółtym autobusem...
Niemożliwe. Możesz to zrobić w kinie, ale nie w rzeczywistości...
Znowu stałem się dzieckiem. Oficjalnie, z paszportem.
Druga szansa, by iść do szkoły i tym razem ją skończyć.
/Wrócił do liceum.
/Zacząłem się martwić. /Nie wiedziałam, co zrobi.
Wreszcie trafiłem prawdziwą sprawę.
Facet ukradł tożsamość, a rodzina to akceptowała.
Spodziewałem się, że wysadzi coś w bazie lotniczej czy wojskowej.
/Poruszałam niebo i ziemię próbując ustalić, kto porwał Nicholasa,
gdzie i w jakich okolicznościach.
/Błądziłam po omacku, bo informacje od Nicholasa były ogólnikowe.
Nie podał nam imion, miejsc, czasu, czegokolwiek.
/Rodzinie powiedzieliśmy, /że zabieramy Nicholasa do Houston,
bo trauma, jaką przeżył wymaga pomocy eksperta.
/Na początku myślałem, /że to będzie ekspercki wywiad,
którego celem jest zdobycie większej ilości informacji o jego porywaczach.
/Zobaczyłem bladego dzieciaka i przedstawiłem mu się,
a kiedy odpowiedział, mój...
Ruszyło mnie, że coś tu nie gra.
Długo rozmawialiśmy.
Prosił o powtórzenie wszystkich opowiedzianych wcześniej historii.
Pamiętam jak chwycili mnie jacyś ludzie i wciągnęli do vana.
Zasnąłem i obudziłem się w pokoju. Były w nim inne dzieci...
Nie zobaczyłem fizjologicznej zmiany w jego ciele,
wielkości jego źrenic, pulsu, które normalnie widzę
u kogoś, kto opowiada o traumatycznych doświadczeniach.
Nie umiał mówić po angielsku bez akcentu.
To pokazało mi rozwój jego mózgu, jak i języka.
Nie ma mowy, po sześciu latach wychowywania się w anglojęzycznym domu,
by po 7,8, a nawet 10 latach wyzbyć się całkowicie akcentu.
Mogłem gwarantować, że to dziecko nie wychowało się w anglojęzycznej rodzinie.
Nie wiedziałem kim jest, ale wiedziałem, że na pewno
nie może być Nicholasem Barclayem.
Sprawdził sie najczarniejszy scenariusz i nie podobało mi się to.
Dochodzenie obróciło się o 90 stopni.
Z jednego miejsca przeskoczyło w drugie.
Natychmiast zadzwoniłam do Carey Gibson i powiedziałam jej:
"Carey, dr Perry ustalił właśnie, że ta osoba nie może być twoim bratem.
Nie jest nawet Amerykaninem. /To może być niebezpieczny człowiek".
Krzyknęła tylko: "Jeny!".
Poprosiłam, by nie zjawiała się /na lotnisku.
/Obiecałam jej, że zajmę sie wszystkim.
Dodałam, że nie muszą go zabierać do domu, mieszkać z nim.
Zgodziła się.
/Wróciliśmy do San Antonio /i zobaczyłam Carey.
Co?
Zachowywała się jakby tamtej rozmowy w ogóle nie było.
Wydawała się podniecona jego powrotem, wypytywała o podróż.
/Spojrzałam na nich chwilę...
Szybko zadzwoniłam do prokuratury generalnej z pytaniem, co mam robić.
/Usłyszałam, że mam pozwolić mu wrócić do nich na jakiś czas.
Wciąż witała jak brata.
Nie miałam pojęcia, dlaczego się tak zachowywała.
/Wyraźnie jej przecież powiedziałam, że to nie jej brat.
Nie pamiętam, żeby tak to ujęła.
Może tak bardzo chcieli, by to był ich syn i brat,
że kurczowo się tego trzymali.
Ale to zaczynało być głupie.
Nie mogłem odpuścić. Nie było szans.
/Zacząłem kręcić się w sąsiedztwie
i dowiadywać o prawdziwym Nicholasie Barclay.
Wypytywałem sąsiadów, szukałem wszelkich informacji o nim i rodzinie.
I co się stało? Dlaczego Nicholas zwiał?
Policja pojawiała się u nich dwa, trzy razy w miesiącu.
Albo kłótnia z dziećmi, albo z chłopakiem lub innym synem.
Wszyscy mówili, że Nicholas stale sprawiał kłopoty,
późno wracał do domu. Wszyscy mamy za sobą kłótnie domowe,
ale rzadko jest tak źle, że trzeba wzywać policję.
Zacząłem myśleć, że sprawa śmierdzi.
Wiedziałam, że próbki DNA wskażą jednoznacznie, że to nie Nicholas Barclay.
/Pani Dollarhide powiedziała: "To mój syn.
Nie muszę dawać wam próbek krwi do badań DNA".
/Po czym położyła sie na ziemi. Dosłownie,
i powiedziała: "Ani mnie nie podniesiecie, ani nie zmusicie".
Nie chciałam nigdzie iść z FBI, ale nie pamiętam, żebym stawiała opór.
Byłam zszokowana. Pierwszy raz spotkałam się z taką reakcją.
Nie była apatyczna. Raczej wrogo nastawiona.
Szczerze mówiąc nie wiem, co w tamtej chwili myślałam.
Moją maksymą w życiu jest: "Nie myśl za wiele".
Nie potrzebowaliśmy dowodów. Wiedzieliśmy, kim jest.
Przestałam widzieć w nich rodzinę, która jest ofiarą.
Raczej budzącą wątpliwości.
Przecież nie mieli powodu, by akceptować w domu obcego...
Chyba że coś ukrywają.
To jedyny rozsądny powód.
Coś ukrywali i nie wiedziałam co.
/Kiedy Beverly odmówiła /dania próbek krwi,
/zacząłem coś podejrzewać.
/Wiedzieli, że nie jestem Nicholasem.
Cokolwiek im powiedziałem, nie wierzyli.
Ale umieli to ukryć.
Kto tego nie widział?
W Hiszpanii Carey zrobiłaby dla mnie wszystko.
Jak czegoś nie wiedziałem, tłumaczyła mi to.
"Zapomniałeś o wszystkim, ale zaraz ci przypomnę.
To mama w domu... Pamiętasz?
A to Chantelle. Pamiętasz Chantelle. To bratanica, moja córka.
/Pamiętasz to? /A to? ".
I tak w koło.
Chciała mi to wbić do głowy.
Tak głęboko, żebym nigdy nie zapomniał.
Nie mogła powiedzieć, że to nie Nicholas.
Wierzyła w to czy nie?
Jeśli mnie pytasz, ani sekundę w to nie wierzyła.
/Zdecydowała, że nim będę.
Jakbym obudził się w miejscu...
gdzie rządziło jeszcze większe kłamstwo, niż to moje.
/Udawali jak ja, a może nawet lepiej.
Wciąż myślałem o Nicholasie Barclayu.
/Kiedy zaginął, /mieszkał z Beverly przy Swallow Street.
/Mieszkał z nimi jego brat Jason.
Kiedy Jason, starszy brat Nicka zamieszkał z nimi,
dom się zmienił, bo wcześniej Nick i jego matka byli sobie bliżsi.
Kochała go na zabój.
Kochała go i to było widać.
Gość, który się wprowadził był lujem, ćpunem i dbał tylko o własny tyłek.
Kiedy się do nich wprowadził, zrobiło się jeszcze gorzej.
Myślę, że to mogło pchnąć matkę do brania narkotyków.
Wszyscy stali się dla siebie niszczący.
/Odkryłem w kartotekach policyjnych, /że kilka miesięcy po zaginięciu Nicka
Jason zgłosił na policję, że jego brat próbował włamać się do domu.
Ciągle na to trafiamy.
/Ludzie ciągle robią coś takiego, by inni myśleli, że zaginiony żyje.
Dodałem do siebie fakty i zaczynałem podejrzewać, że coś mu się stało w tym domu.
Nie trzeba być Columbo, by złożyć wszystko do kupy.
/Zabili go.
Jedni to zrobili, drudzy wiedzieli, a reszta wolała zignorować.
Przestałem się martwić powrotem Nicholasa.
/Ani Nicholas, ani jego matka /nie chcieli współpracować,
więc musieliśmy zdobyć nakaz pobrania próbek krwi.
Nie mogłem przestać udawać Nicholasa.
Wzięłam ze sobą dwóch lub trzech agentów.
Zacząłem się zachowywać coraz agresywniej.
Dziwnie.
Nie mogłem się na to godzić.
Mamy odciski palców i dłoni.
Wysyłaliśmy je do Interpolu, ambasad, by sprawdzić, czy znajdą się bazie danych.
Zacząłem szukać ucieczki, nie tylko z San Antonio, ale i z własnego umysłu.
Nicholas stawał się bardziej agresywny.
Zaczęłam się bać, że zechce uciec,
a jeśli to zrobi, trudno będzie go odnaleźć.
Zacząłem go śledzić.
Wystawałem pod domem Beverly i spisywałem numery rejestracyjne samochodów,
które podjeżdżały.
Wziąłem żyletkę i pociąłem twarz.
Lawina poszła w dół.
Chciałem im pokazać, że jestem pod dużą presją.
3 marca 1998 legat z Madrytu zadzwonił ze słowami, że go zidentyfikowano.
Zdziwiłam się.
Wiedziałem, że wszystko się sypie i wpadka jest kwestią tygodni.
Powiedział, że przefaksuje mi wszystkie akta.
Zgodził się na spotkanie.
Zamówiliśmy gorące ciastka.
Zaczęliśmy jeść.
Powiedział...
Ja powiedziałem: "Naprawdę zdenerwowałeś matkę".
Odpowiedział, że to nie jego matka i dobrze to wiem.
"Niech mnie kule biją", pomyślałem.
Stałam przy faksie i czekałam na nadejście akt,
a w środku szalałam z radości.
Zapytałem go więc, czy powie mi wreszcie kim jest.
Byłam gotowa tańczyć i przybijać piątki z każdym.
Wreszcie wiedzieliśmy, kim jest ten człowiek.
Serce biło mi jak oszalałe, tak jak i teraz, gdy o tym myślę.
Zapytałem, kim jest.
"Frederic Bourdin i poszukuje mnie Interpol".
Odciski palców pokazały, że nie ma 16, a 23 lata.
Nie był Amerykaninem, a Francuzem.
Nie był to Nicholas Barclay, tylko Frederic Bourdin.
Dorastając w Ameryce myśleliśmy, że Interpol
to jakiś boski stwór. Czaicie?
Że to najwyższa liga w świecie policyjnym.
Skoro szuka go Interpol, to co takiego zmalował?
Mógł zrobić wszystko.
Zaczął opowiadać.
Frederic Bourdin to młodociany przestępca...
Ma tendencje do przybierania fałszywych tożsamości.
Podszywa się po nieletnich.
Podróżował po Europie ukrywając się w sierocińcach
pod różnymi nazwiskami.
Frederick Beard, Hiszpania, 1992.
Benjamin Dianason, Hiszpania, wrzesień 1993.
Szesnastoletni uciekinier. Uciekł od rodziców zastępczych.
Pireneje...
Mediolan, 1993.
Glasgow.
Siedziałem ledwie mogąc cokolwiek przełknąć.
Zawsze nosił okulary.
Tendencje samobójcze. Wymaga opieki psychiatrycznej.
Potrzebuje pomocy psychiatry.
4 marca 1998
/Chcemy podzielić się z wami /historią tak dziwną,
/że aż trudno uznać ją za prawdziwą.
/Opowieść o mistrzu oszustwa, /który zdołał dostać się do USA
/i okrutnie wykorzystał /mnóstwo ludzi.
/To jedyna osoba w historii USA,
/która wykorzystała tożsamość /zaginionego dziecka.
/Oszukał nawet matkę chłopca.
/Trudno sobie wyobrazić, /że mu się to udało.
Wiedzieliśmy, że to będą trudne chwile,
ale nie sądziliśmy, że to nie on.
Dlaczego zresztą mieliśmy tak myśleć?
Pierwsze uczucie to wielki smutek.
Bo to nie był Nicholas.
Wróciliśmy do punktu wyjścia.
Gdzie jest Nicholas?
To był początek.
A potem myśl:
"Jak mogliśmy być tak kurewsko głupi?".
Poważnie.
/Skontaktowałem się z /policją w San Antonio.
Powiedziałem im, że zabili Nicholasa.
/W oparciu o oskarżenia Frederica wszczęto dochodzenie.
Rodzinie postawiono zarzut współuczestnictwa w zaginięciu dziecka.
Kiedy Frederic był w więzieniu, powiedział ponoć, że moja matka przyznała mu się
do zabicia Nicholasa z Jasonem i ukrycia ciała.
Oskarżono mnie i totalnie mnie to zaskoczyło.
Bywałam szalona, ale nigdy agresywna.
Na tej ulicy mieszkał, w czasie, gdy zaginął.
Tamten dom.
Pewnie tu go pochowano.
Chcę pogadać z Darrylem.
Pozwolił mi kopać, by sprawdzić, czy jest tu Nicholas.
Jeśli Beverly wiedziała, że to nie jej syn,
musiała mieć motyw, i musiał być on przerażający,
skoro zaakceptowała w domu kogoś udającego jej syna.
Zgodziłam się na test na wariografie.
Przeszła go pozytywnie.
Powiedziałam wtedy: "Nie rozumiem. Spróbujesz jeszcze raz?".
Znowu przeszła go pozytywnie.
"Coś jest nie tak".
Za trzecim razem oblała wszelkie pytania.
I to z kretesem.
Maszyna praktycznie spadła ze stołu.
Odpowiedzi były fałszywe.
Powiedział do niej: "Najwyraźniej wie pani, gdzie jest syn".
Stała się bardzo agresywna, podskoczyła i uciekła.
Skłamałam o byciu... kradzieży,
dlatego oblałam.
Nie skłamałam w niczym, co dotyczyło Nicholasa.
To były inne pytania.
- Darryl? Charlie Parker. - Pan Parker.
Milutko tu.
To ten dom?
Tak.
Wariograf przekonał nas, że miała pewne informacje...
Odmówiła ich udzielenia, więc Jason mógł je ujawnić.
Jeśli Jason skrzywdził Nicka, ja nic o tym nie wiedziałam.
Nie wierzę, że mógł to zrobić.
To nie jego klimaty.
Ale... Nie wiem.
Wiem, że ani mama, ani brat nie mogli zabić Nicka celowo czy przypadkiem.
To, co mówił Frederic nie miało miejsca.
Mój pies zawsze kopał w ogrodzie, a szczególnie w rogu
przy tamtym drzewie.
Któregoś dnia zobaczyłem skrawki plastiku,
jakiś materiał wystający z ziemi. Próbowałem go wyciągnąć.
Zaczął się rwać, był przytwierdzony w ziemi.
Nie zwracałem na to uwagi aż do wczorajszej rozmowy.
Długo są tu te krzaki?
Chciałam wiele razy zapytać Jasona o aresztowanie Frederica,
ale nie udawało się.
Kiedy się wreszcie udało,
zapytałam o zniknięcie brata.
Apatycznie przyjął zaginięcie brata.
Ekstremalnie apatycznie.
Miał gdzieś to, że wrócił, ale kiedy go zobaczył,
wiedział, że to nie jego brat, ale nie interesowało go to na tyle,
by powiedzieć to matce i siostrze.
/One chciały w to wierzyć.
Dobre miejsce. Sprawdźmy.
Powiedzmy, że najpierw rzucono go tutaj,
a potem spojrzeli w górę...
Dobrze.
/Był agresywny i odmawiał wszelkiej pomocy,
potem opuścił ośrodek uzależnień
i znaleziono go martwego z przedawkowania.
Jason stał się świetnym kozłem ofiarnym, bo już go tu nie było.
Umarł, więc nie można go przesłuchać.
Nie mógł się nawet obronić.
To jak rodem z koszmaru.
Wszystko to jest prawdą, ale nikt ci nie wierzy.
Albo myślą, że masz z tym coś wspólnego.
Jakbyś wpadł w kłopoty za coś, czego nie zrobiłeś.
To tak jak słowa dziecka: "To nie ja!".
Mówisz: "Ta, jasne".
Ale ja tego nie zrobiłem.
Czuję, że rodzina wie, gdzie jest Nicholas Barclay.
Myślę, że Beverly Dollarhide i Jason Dollarhide wiedzą,
co stało się z Nicholasem Barclayem.
Pokaż mi jeden dowód,
pokaż cokolwiek, co obciąża nasza rodzinę,
jeden skrawek dowodu.
Kopmy.
Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest dla mnie to,
że rzekomo znaleźliśmy i przygarnęliśmy sobie obcego,
by ukryć fakt, ze zabiliśmy Nicholasa
albo ktoś z mojej rodziny zabił Nicholasa.
Przez cztery lata od zaginięcia tylko my go szukaliśmy.
Po co przez obcego ukrywać to, czego ukrywać nie trzeba.
Kolejne z jego kłamstw.
Nawet za kratkami próbował oszukiwać rodziny innych dzieci.
/Z telefonu w celi /Bourdin wykonał setki połączeń
/twierdząc, że ma informacje /o zaginionych dzieciach.
/Twierdził, że może rozwiązać /mocno nagłośnioną sprawę Sabriny Aisenberg,
/niemowlęcia uprowadzonego z domu /na Florydzie.
Czemu to zrobiłeś? Nic nie wiedziałeś, prawda?
Nie.
Ale dzwoniłeś z tego telefonu do całego świata?
Tak.
Co ty wyrabiasz?
To notoryczny kłamca i w głowie mi się nie mieści,
że ktokolwiek bierze jego słowa za prawdę.
Dzieciak twierdził, że jest Nicholasem,
po czym nagle odwraca się i mówi:
"Ludzie, którzy zajęli się mną go zabili".
Jak doszedł do takiego wniosku?
I tak przysporzył nam już wielu cierpień,
a teraz, kiedy odsiaduje wyrok za swoje grzechy, ma czelność
przysparzać nam kolejnych zmartwień?
Chuj z nim.
/Śledztwo w sprawie zaginięcia Barclaya /zamknięto z powodu braku dowodów.
/Frederic Bourdin został uznany /winnym krzywoprzysięstwa
/i nielegalnego zatajenia paszportu. /Został skazany na 6 lat więzienia.
Mam gdzieś, co inni czują lub myślą.
Martwię się tylko o siebie...
...a resztę pierdolę.
/W listopadzie 2003 Bourdin został /deportowany do Francji.
/3 miesiące później próbował ukraść tożsamość /14-letniego Leo Balleya.
/Obecnie mieszka we Francji. /Ma żonę i trójkę dzieci.
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.