Θέλω να βγάλω μια καλή φωτογραφία,
μερικές ακόμα.
Αυτό είναι το δωμάτιο της Κάρεϊ, το κρεβάτι της.
Αυτό είναι το στρώμα της εορταζόμενης και όλα τ' άλλα.
Έχει μέχρι και τηλεόραση...
στο δωμάτιό της.
Δεν είναι τυχερή;
Αυτή είναι η αδερφή μου.
Το κορίτσι που έχει γενέθλια.
Δεν είναι όμορφη;
Και εδώ είναι ο αδερφός της.
Ο Νικ.
Aπόδοση διαλόγων GLTeam™ ..::Gwgw317 ~ Aenima ~ Raiden::..
..::InsaneNikos ~ pelargos8::..
Το 1994 o 13χρονος Νίκολας Μπάρκλεϊ εξαφανίστηκε από το Σαν Αντόνιο Τέξας.
Η σκέψη στο τι θα μπορούσε να του κάνει κάποιος...
σου φέρνει εφιάλτες.
Πράγματι.
Επιμέλεια υποτίτλων GLTeam™ ..:: Gwgw317 ::..
Η εξαφάνισή του δεν βγήκε στην τηλεόραση.
Δεν ήταν είδηση γι' αυτούς,
ήταν μόνο για μας.
.::Www.GreekLeech.info™::.
Φτάσαμε σε σημείο, ότι δεν θα βρεθεί ζωντανός,
αλλά απλά θέλεις να μάθεις τι του συνέβη.
Τρία χρόνια και τέσσερις μήνες μετά την εξαφάνιση
Λινάρες Ισπανία. 7 Οκτωβρίου 1997
- Αστυνομία συνεχίστε. - Με την γυναίκα μου είμαστε τουρίστες.
Βρήκαμε ένα παιδί, γύρω στα 14, 15.
Χωρίς ταυτότητα ή έγγραφα πάνω του.
Είναι τρομαγμένο.
Με πήραν τηλέφωνο στην δουλειά την ώρα που έλειπα
και μου άφησαν μήνυμα, "Κάποιος από την Ισπανία έχει τον Νίκολας".
Θέλει να έρθει σπίτι.
Με πήρε η μαμά μου.
Ήμουν στην δουλειά.
Και λέει, "Κάθεσαι;"
Δε πρόκειται να το πιστέψεις".
Εννοείται. Ήταν μυστηριώδες,
ήταν... ενθουσιώδες,
ήταν αγχωτικό,
ήταν μπερδεμένα τα συναισθήματα, ξέρεις.
Εκστασιασμένη.
Συγχυσμένη.
Καταλαβαίνεις, Ισπανία!
Είναι στην άλλη πλευρά του κόσμου.
Πως βρέθηκε εκεί;
Θέλεις... έχεις 100.000 ερωτήσεις
που θες να απαντηθούν άμεσα.
Ένιωσα υπέροχα,
ξέρεις, ενθουσιάστηκα.
Θες να τον δεις, να τον ακουμπήσεις, καταλαβαίνεις τι εννοώ.
Και τα θες όλα τώρα...
Ο ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ
Λινάρες Ισπανία. 7 Οκτωβρίου 1997
- Αστυνομία συνεχίστε. - Με την γυναίκα μου είμαστε τουρίστες.
Βρήκαμε ένα παιδί,
γύρω στα 14, 15. Χωρίς ταυτότητα ή έγγραφα πάνω του.
Φάινεται πολύ μικρός και είναι πολύ τρομαγμένος...
Προσπαθήσαμε να του δώσουμε φαγητό αλλά δεν το ήθελε
Εντάξει. Θα στείλουμε περιπολικό.
- Ξέρετε σε πόση ώρα θα πάρει; - Περίπου 10 λεπτά.
Από όσο θυμάμαι, πάντα ήθελα να είμαι κάποιος άλλος.
Κάποιος που θα ήταν αποδεκτός.
Το πιο σημαντικό πράγμα για μένα είναι ότι...
έμαθα πολύ γρήγορα είναι να είμαι πειστικός.
Όταν έφτασε η αστυνομία,
έπρεπε να μπω κατευθείαν στο μυαλό τους
είχαν ένα παιδί μπροστά τους, όχι έναν ενήλικα
Ήταν πολύ σημαντικό να φέρομαι σαν ένα παιδί.
Θα με έβλεπαν... με ένα μεγάλο παλτό με πιο νεανικά ρούχα.
Και θα έβλεπαν ένα παιδί με ένα καπέλο, που καλύπτει τα μάτια.
Δεν μπορούσαν να δουν τα μάτια μου.
Ήθελα να τους προκαλέσω ένα αίσθημα ενοχής...
ότι είναι ενήλικες δίπλα σε ένα παιδάκι πολύ τρομαγμένο.
Όταν βλέπεις ένα παιδί, ξέρεις, νευρικό,
που δεν μπορείς να το ακουμπήσεις, να το πλησιάσεις,
τότε καταλαβαίνεις, καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά.
Δεν ήμουν αυτός που τους έλεγε "Έχω κακοποιηθεί σεξουαλικά".
Τους έκανα να με ρωτήσουν με τη στάση μου,
από τον τρόπο που έκανα διάφορα πράγματα.
Αυτοί το σκέφτονταν και αυτό μου έδωσε την δύναμη.
Πες μας το όνομα σου.
Που ζεις;
Μένεις με τους γονείς σου;
Δεν μιλούσα πολύ.
Είναι δύσκολο να "διαβάσεις" ένα παιδί που δεν λέει λέξη.
Και ένας μπάτσος δεν ξέρει ποιό είναι ένα παιδί και από που έρχεται,
δεν μπορεί α το κρατήσει στο τμήμα.
Και ήξερα ότι τελικά θα πρέπει να με βάλουν σε ορφανοτροφείο...
και αυτό ήθελα.
Κανείς δεν έδινε δεκάρα για μένα.
Και να ξέρεις ότι το να αλλάξω ταυτότητα
ήταν η ανταμοιβή μου να μπω σε ένα μέρος
που τελικά θα ενδιαφερόντουσαν για μένα...
τότε, διάολε, ναι. Εννοώ, ξαναγεννήθηκα.
Ξαναγεννήθηκα.
Κανείς δεν μου έδωσε παιδική ηλικία,
γιατί για να δώσεις σε ένα παιδί παιδική ηλικία
χρειάζεται να το αγαπάς αυτό το παιδί.
Ένοιωθα ότι ανήκα εκεί.
Δεν ήξεραν ότι είμαι 23. 23 χρόνων.
Με πέρασαν για ένα από αυτά.
Του είπα να είναι σπίτι πριν το βραδινό
και του έδωσα πέντε δολάρια για να πάει να παίξει μπάσκετ,
και... έφυγε.
Τηλεφώνησε στο σπίτι και ζήτησε να τον πάρουν…
που λογικά, δεν ξέρω,
ήταν περίπου 2 μίλια από το σπίτι
η μάνα του δούλευε ως αργά και κοιμόταν κατά την διάρκεια της ημέρας
και ο μεγαλύτερος αδερφός του ο Τζέισον σήκωσε το τηλέφωνο.
Όταν ξύπνησα ο Τζέισον ήταν εκεί και είπε ότι είχε
πάρει τηλέφωνο και ήθελε να πάμε να τον πάρουμε,
αλλά ο Τζέισον δεν ήθελε να με ξυπνήσει,
και του είπα ότι πρέπει να περπατήσουμε.
Και αυτή... ήταν η μέρα, η τελευταία φορά που είχαμε νέα του.
Περνάς 24 ώρες κλαίγοντας, αρρωσταίνεις, ανησυχείς,
μετά νευριάζεις, μετά φοβάσαι
και μετά προσπαθείς να φανείς δυνατός. Ξέρεις, "εντάξει τι μπορώ να κάνω"
"πρέπει να βγάλουμε φυλλάδια, να κάνουμε αυτό, να κάνουμε..."
Ξέρεις, και αν δεν...
κλαις, κάνεις κάτι θετικό...
και προσπαθείς να προχωρήσεις, πιστεύεις πως θα βρεις μια λύση.
Λογικά κάποιος του πρότεινε να τον φέρει σπίτι και μπήκε στο αμάξι.
Δεν ξέρω, δεν θα έμπαινε σε ένα αμάξι με κάποιον που δεν ήξερε.
Τι κοιτάς;
Μπορώ να δω την αγωνία και τον πόνο που περνάνε,
και λέω πάντα, ξέρεις, "Είναι εκεί έξω".
"Θα εμφανιστεί".
Δυστυχώς για μένα ήμουν σε μέρη όπως η Ισπανία που...
δεν μπορείς να είσαι ένα παιδί χωρίς ταυτότητα,
καμία απόδειξη για το ποιος είσαι.
Ήθελαν να ξέρω ακριβώς ποιος είμαι, από που ήρθα,
ήθελαν να ξέρουν επακριβώς.
"Αν δεν μας πεις, αν δεν μπορείς να μας αποδείξεις ποιος είσαι,"
"θα σου πάρω αποτυπώματα και φωτογραφία."
Δεν μπορούσα να το επιτρέψω.
Έπρεπε να ξεφύγω.
Τα μόνα, τα μόνα που μου είχαν απομείνει,
ήταν: 1) να πάω φυλακή
2) να τους αποδείξω ότι είμαι κάποιος.
Είπα ότι είμαι Αμερικάνος.
Ότι... το έσκασα και ότι θα επικοινωνούσα με την οικογένειά μου
αλλά ήθελα να το κάνω μόνος μου.
Δεν ήθελα η οικογένειά μου για να δεχτεί ένα
τηλεφώνημα από την αστυνομία
ή τον αρμόδιο Δικαστή της Ισπανίας.
Ήθελα να το κάνω μόνος μου.
Και είπα ότι θα χρειαστώ να είμαι στο γραφείο για απόψε
γιατί μένω στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στις Ην. Πολιτείες, ξέρεις, η ώρα είναι διαφορετική, είναι...
Λοιπόν, ξέρεις, απλά αφήστε με στο γραφείο
και αύριο θα έχετε ό, τι χρειάζεστε.
Στο γραφείο δεν θα με άκουγε κανείς.
Ήξερα ότι θα μπορούσα να κάνω τον οποιονδήποτε στο τηλέφωνο,
θα μπορούσα να πείσω τους πάντες για οτιδήποτε.
Τότε πήρα στην Αμερικάνικη αστυνομία.
Κεντρικό Νότιου περιοχής, Ντεντέκτιβ Φλάουερ.
Την Αστυνομία της Νέας Υόρκης.
Γραφείο αντιστράτηγου Κότζακ.
Διαφορετικά αστυνομικά τμήματα στις ΗΠΑ.
- Εδώ Ντόμπι. - Ποιος είναι, παρακαλώ;
Κάθε φορά τους έλεγα ότι ήμουν ένας αστυνομικός από την Ισπανία
με το όνομα Τζόναθαν Ντόριαν,
ότι είχαμε βρει ένα παιδί,
είμαστε σίγουροι ότι είναι από τις ΗΠΑ αλλά δεν ξέρουμε από που.
Πριν πόσο καιρό έγινε αυτό;
Έχει εξαφανιστεί εδώ και μερικά χρόνια, κάποιος πρέπει να τον ψάχνει.
Έτσι λέει η αστυνομία,
έχουμε εκατοντάδες αφίσες αγνοουμένων στον τοίχο
απλά δεν μπορούμε να δούμε καθένα από αυτά.
Αλλά αυτό που μπορούμε να κάνουμε για σένα
είναι να σου δώσουμε τον αριθμό του Κέντρου για
τα Εξαφανισμένα και κακοποιημένα παιδιά
του Άρλινγκτον, στη Βιρτζίνια.
Κέντρο Αγνοουμένων και Κακοποιημένων Παιδιών.
Εδώ η Λορέιν. Πώς μπορώ να βοηθήσω;
Έχουμε υπό την προστασία μας ένα παιδί, είναι σίγουρα Αμερικανός,
είναι περίπου 14, 15 ετών...
Αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουμε ποιος είναι...
Περιγράφω τον εαυτό μου.
Η κάθε λεπτομέρεια που έδινα, ήταν
λεπτομέρειες που ξέρω ότι μπορώ να χειριστώ.
Ήθελα να είμαι αρκετά ασαφής, για να έχω πολλές επιλογές.
Ήθελα να έχει πολλές πιθανότητες.
Αφήστε με να ρίξω μια ματιά εδώ.
"Νομίζω βρήκα κάτι," είπε.
"Μάλλον ξέρεις... έχουμε ένα παιδί από το Σαν Αντόνιο,"
που έχει εξαφανιστεί από τον Ιούνιο 1994.
"Λέγεται Νίκολας Μπάρκλεϊ."
Είπα, "μπορείτε να μου στείλετε ένα φαξ, για να δω πως μοιάζει;"
Μεσ' το κεφάλι μου, ήμουν απλά ένας αστυνομικός
με τον Νίκολας Μπάρκλεϊ να κάθεται δίπλα μου,
προσπαθώντας να επιβεβαιώσω την ταυτότητα του,
όπως θα έκανε ο κάθε αστυνομικός.
Για να δούμε, αν είναι αυτός.
Σκέφτηκα, για να δούμε αν είναι αυτός.
Την είδα, μια ασπρόμαυρη παλιά φωτογραφία.
Έτσι, αφού αγνοείται για 3 με 4 χρόνια,
ένα πράγμα εγγυώμαι, πως υπάρχει μια ευκαιρία.
Αν υπάρχει μια ευκαιρία, θα υπάρχει και μια αμφιβολία.
Αν υπάρχει αμφιβολία, τότε θα έχω μια ευκαιρία.
Μέσα στο μυαλό μου αποφάσισα, πως μπορούσα
να το κάνω, πως θα έπρεπε να προσπαθήσω.
Πήρα το τηλέφωνο, και της είπα πως είναι ο Νίκολας.
Τον βρήκαμε, αυτός είναι.
Είναι απίστευτο, αυτός είναι.
Η μαμά μου με πήρε τηλέφωνο, και είπε: "Κάθεσαι;"
Δεν θα το πιστέψεις αυτό."
Είπα, "Τι είναι μαμά;" Και αυτή λέει: "Με κάλεσαν από την αστυνομία,"
"και πιστεύουν πως βρήκαν, τον Νίκολας στην Λινάρες."
Και τότε της λέω. "Εντάξει, που είναι η Λινάρες στο Τέξας;"
Επειδή το Τέξας είναι γεμάτο, κωμοπόλεις.
Και τότε μου απάντησε, "όχι στην Ισπανία."
Στην "Ισπανία;"
Θεέ μου, πως να εξηγήσω αυτά τα συναισθήματα.
Είναι σαν όλα τα διαφορετικά συναισθήματα,
αναστάτωση, παραζάλη,
να φτάνεις στο "τι κάνουμε τώρα;"
Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Πως θα τον βρούμε; Πότε θα του μιλήσουμε;
Το ήξερα πως μετά από αυτό θα μου τηλεφωνήσουν.
Θα προσπαθούσαν να επιβεβαιώσουν, να καλέσουν, να δουν...
Είναι αλήθεια; Βρίσκεται εδώ;
Είναι, η Κάρεϊ, η οικογένεια και όλα αυτά.
Λοιπόν, όταν πρωτοβρήκα το άσυλο,
με σύνδεσαν στο τηλέφωνο με τον Τζόναθαν Ντόριαν,
ο οποίος είπε, πως δούλευε για το καταφύγιο
και ό, τι ήταν ο ίδιος που μιλούσε με τον Νίκολας,
και πως πήρε την πληροφορία από τον Νίκολας για το ποιος ήταν πραγματικά.
Όταν πήρε τηλέφωνο, της είπα ότι ο Νίκολας καθόταν δίπλα μου.
Αλλά ήταν πολύ τρομαγμένος, τραυματισμέμος,
και πως δεν ήθελε να μιλήσει σε κανέναν.
Ακουγόταν πολύ υπεύθυνος, πολύ ανήσυχος.
Ισχυρίζεται πως είχε πέσει θύμα κακοποίησης, πως είχε πληγωθεί,
πως σίγουρα τον είχαν απαγάγει.
Σκέφτηκα ότι ήταν κάποιος κοινωνικός λειτουργός.
Πολύ καθησυχαστικός.
Μου είπε, "Λέει τίποτα;"
"Μιλάει για εμάς; Μας θυμάται καθόλου;"
Εδώ που τα λέμε, νομίζω πως τα έχει ξεχάσει όλα.
Δεν θυμάται πάρα πολλά.
Θυμάται εσάς, αλλά αμυδρά.
Μάθαμε πως τον κρατούσαν σε ένα μέρος σαν σκλάβο για σεξ,
ό, τι δραπέτευσε από εκεί, και πως βρέθηκε να περιπλανιέται στους δρόμους
Ήταν αποκαρδιωμένη, και ταυτόχρονα πολύ ευτυχισμένη.
Ήθελα να ακούσω τη φωνή του.
Όχι!
Σε καμία περίπτωση, δεν θα της μιλούσα, προσποιούμενος πως είμαι ο Νίκολας
επειδή δεν ήμουν ο Νίκολας, και αυτή ήταν η αδερφή του,
γι' αυτό θα ήταν ρίσκο
πολύ μεγάλο ρίσκο για μένα,
αλλά είπα μερικές λέξεις.
Είπε: "Γεια σου Νίκολας. Με ακούς, Νίκολας;"
Τίποτα.
"Σε αγαπώ, Νίκολας. Θέλω να σε φέρω μαζί μου στο σπίτι."
"Θα σε πάρω, μωρό μου."
"Θα έρθω, και θα σε πάρω και..."
Και άκουσε ένα "Σ' αγαπώ" ή κάτι τέτοιο.
Πάρα πολύ μακριά.
Και έπειτα είπε: "Ήταν αυτός;"
Της είπα: "Ναι. Είπε σ' αγαπώ."
Και έπειτα άρχισε να κλαίει, στο τηλέφωνο.
Αρχίζεις να κλαίς, του λες: "Θα έρθουμε να"
σε πάρουμε, και θα σε φέρουμε στο σπίτι."
Θα έρθουμε εκεί, και θα σε φέρουμε στο σπίτι, και εγώ σε αγαπώ."
Της έκανα πλύση εγκεφάλου.
Δεν σταμάτησα, επειδή δεν το σκέφτηκα καν.
Δεν είδα τον εαυτό μου στον καθρέφτη, είπα: "Τι στο διάολο κάνεις;"
"Σταμάτα αμέσως."
Κατάλαβα πως ξεπέρασα τα όρια.
Δεν προσποιούμουν πια, ότι άλλη ταυτότητα. Έκλεψα μια.
Δέχτηκα ένα τηλεφώνημα: "Μπορείτε να καλέσετε παρακαλώ την Κάρεϊ Γκίμπσον;"
ΑΡΧΗΓΕΙΟ FBI, ΣΑΝ ΑΝΤΟΝΙΟ ΤΕΞΑΣ
Λοιπόν, εξεπλάγην με αυτά που είπε η Κάρεϊ.
Και έτσι ένα από τα πρώτα πράγματα, που της είπα ήταν,
όταν το FBI και το Υπουργείο Εξωτερικών σε βοηθήσουν,
και σου φέρουν πίσω, τον αδερφό σου,
θα πρέπει να του πάρω συνέντευξη αμέσως.
Όταν η ευτυχία ενός ατόμου,
κινδυνεύει,
η αντίδραση μας, θα πρέπει να είναι γρήγορη,
πολύ δραστική.
Θα πρέπει να έρθουμε
στην θέση του παιδιού,
ή των γονιών του παιδιού ή των κηδεμόνων.
Γενικά όταν ένα παιδί αγνοείται για πολλά χρόνια,
είτε είναι νεκρό, ή δεν έχει βρεθεί.
Το να βρεθεί αυτό το παιδί, σε μια άλλη χώρα είναι αρκετά σπάνιο.
Αυτό μας συγκλόνιζε ακόμα περισσότερο,
για να διασφαλίσουμε, πως τα κάναμε όλα σωστά υπό την άποψη του...
ποιος ήταν, και να τον φέρουμε πίσω στην οικογένεια του.
Το κύριο μέλημα μου, ήταν να τον φέρω πίσω,
έτσι ο δικός μου ρόλος να αρχίσει, να αρχίσει η έρευνα...
για να μπορέσουμε να μάθουμε, τι συνέβη σ' αυτό το παιδί.
Έστειλα κάποιον εκεί, το συντομότερο δυνατόν.
Την επόμενη μέρα, έχασα τον έλεγχο.
Το κέντρο για τα αγνοούμενα, και τα
κακοποιημένα παιδιά μου έστειλε ένα φυλλάδιο.
Πάνω του είχε την φωτογραφία του Νίκολας,
την εποχή της εξαφάνισης του...
Και είδα πως έμοιαζε ο πραγματικός Νίκολας, με τα χρώματα και όλα.
Ήταν πολύ ξανθός, πολύ...
Είχε γαλάζια μάτια.
Δεν έμοιαζε καθόλου, σε μένα!
Καθόλου!
Το μόνο κοινό που είχε με μένα,
ήταν τα πέντε δάχτυλα, σε κάθε χέρι.
Τότε είπα, ας κάψω τον εαυτό μου.
Ξέρετε, έκαψα το φυλλάδιο.
Αν μπορούσα να κάψω την ταυτότητα που είπα,
και κάθε λέξη που ξεστόμισα, αυτές τις μέρες,
θα τις είχα κάψει και αυτές!
Όταν μου είπαν, ότι έρχεται η Αμερικάνικη Πρεσβεία
και όλοι τους ξέρετε...
και μην ανησυχείς, Νίκολας θα σε φροντίσουμε.
Λοιπόν, εντάξει, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.
Το μόνο που μπορούσα να κάνω,
ήταν να σκεφτώ το πως θα ήταν η φυλακή, που θα βρισκόμουν.
Δεν ήξερα τι να κάνω.
Πραγματικά, δεν ήξερα τι να κάνω.
Όταν εμφανίστηκε ο Υποπρόξενος στη Λινάρες,
έφτασε στο κέντρο και έμαθε, πως ο Νίκολας Μπάρκλεϊ είχε εξαφανιστεί.
Είπα: "Πρέπει να τον βρείτε."
Ξεκινήσαμε από το Κέντρο της Λινάρες,
για να τον βρούμε.
Προτεραιότητα μας, ήταν η ασφάλεια του, και
να ξανασμίξει του με την οικογένεια του.
Προσπάθησα να το σκάσω, όπως θα έκανα οπουδήποτε αλλού.
Ο Νίκολας Μπάρκλεϊ;
Ο Θεός δεν ήθελε να αφήσω, αυτό το μέρος.
Όταν μίλησα με τον υποπρόξενο, και τον
ρώτησα για τον διάλογο του με τον Νίκολας.
Ανέφερε ότι μίλησε Αγγλικά,
ότι ήταν τουλάχιστον πεπεισμένος εκείνη τη στιγμή,
πως ήταν Αμερικανός.
Όταν ξύπνησα το επόμενο πρωί, όλα ήταν φυσιολογικά.
Τότε είδα τον διευθυντή του ασύλου ο οποίος είπε:
"Λοιπόν, θα πρέπει να' σαι χαρούμενος Έρχεται η αδερφή σου."
Και εγώ του είπα: "Τι εννοείτε;"
Μου απαντά: "Η αδερφή σου ξέρεις, από το Σαν Αντόνιο",
βρίσκεται στο αεροπλάνο, και έρχεται να σε πάρει."
Γαμώτο, γαμώτο!
Γαμώτο! Γαμώτο!
Δεν είχα φύγει ποτέ απ' τη χώρα.
Δεν ήξερα, τι θα συναντήσω.
14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1997
Ήξερα πως η μαμά, δεν θα άντεχε την πτήση.
Δεν μπορεί, δεν μπορούσε να το κάνει.
Έπρεπε να το κάνω αυτό.
Έπρεπε να πάω να τον πάρω, και να τον φέρω πίσω όπου θα ήταν ασφαλής.
Έπρεπε να το είχα σκεφτεί.
Έπρεπε να είχα σκεφτεί τις συνέπειες.
Αν το κάνεις αυτό, φαντάσου για ένα δευτερόλεπτο,
πως είσαι ο πατέρας ενός παιδιού, το οποίο
αγνοείται για τρία χρόνια, ή τέσσερις μήνες,
και ότι τον βρίσκουν στην Κολομβία, τι θα έκανες;
Ποιο θα 'ταν το πρώτο πράγμα που θα κάνεις;
Θα πηδούσα σε ένα κωλοαεροπλάνο.
Δεν κοιμήθηκα για 2 μέρες, πριν ανέβω στο αεροπλάνο.
Ο φόβος, όπως επίσης και η προσμονή,
επειδή θέλεις να φτάσεις εκεί.
Θέλεις να τον δεις, να τον κρατήσεις, να τον μυρίσεις απλά να φτάσεις εκεί.
Δεν μπορείς να προετοιμαστείς να παίξεις το
ρόλο, ενός άλλου ανθρώπου που δεν ξέρεις.
Δεν μπορούσα να είμαι ο Νίκολας Μπάρκλεϊ,
επειδή δεν ήξερα τον Νίκολας Μπάρκλεϊ.
Δεν ήξερα εκείνη τη στιγμή, αν ήταν αριστερόχειρας ή δεξιόχειρας.
Οπότε αυτό ήταν ένα πρόβλημα.
Μπήκα στο αεροπλάνο, και προσπάθησα να κοιμηθώ.
Δεν έπιασε.
Ο διευθυντής...
Είμαι ο Νικ.
Νόμιζε πως ήταν ενήλικας.
Τον λέγαμε Μικρομέγαλο.
Ήταν πολύ δύσκολο, να τον τιμωρήσεις.
Αν το αποφάσιζε, θα έκανε κάτι.
Εδώ που τα λέμε, δεν μπορούσες να κάνεις και πολλά.
Άσε κάτω τον αναπτήρα.
Το είχε σκάσει πριν από 2 μέρες, φωνάζοντας στη μαμά.
"Φεύγω, θα βρω μια νέα μαμά, ένα νέο σπίτι."
"Φιλήστε μου τον κώλο," κάτι τέτοια.
Και , θα έφευγε και ύστερα θα τον κυνηγούσε,
θα μάθαινε που είναι, και θα εμφανιζόταν την επόμενη μέρα.
Δεν ήταν και το πιο γλυκό αθώο παιδί,
αλλά ήταν ένα πολύ έξυπνο παιδί.
Χαίρομαι που σας γνωρίζω. Είμαι ο διευθυντής.
Εδώ, ο Νικ.
Δεν είμαι όμορφος;
Είχε όμορφα ξανθά μαλλιά.
Έμοιαζε σαν ένα μικρό ξωτικό.
Είχε ξανθά μαλλιά, γαλάζια μάτια, και κενό ανάμεσα στα δόντια του.
Όταν χαμογελούσε, μπορούσες να το δεις.
Επιτέλους είμαι στο έδαφος. "Ποιο... ποιον ψάχνω;"
Πως να είναι; Φοράνε κουστούμια;
"Γαμώτο, μπορείς να καπνίσεις εδώ Ευτυχώς!"
Ο αέρας μύριζε διαφορετικά.
Είχε πολύ λιγότερο κόσμο από ό, τι νόμιζα.
Έκανα ό, τι μπορούσα για να δώσω στον εαυτό μου μια ευκαιρία.
Αγόρασα ένα προϊόν για να βάψω τα μαλλιά μου εντελώς ξανθά.
Οι κύριοι και μια κυρία με πλησίασαν,
γιατί δεν ήμουν σίγουρη πού να πάω
Και πήγαμε κατ' ευθείαν σε ένα αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε.
Στα φυλλάδια έλεγε ότι ο Νίκολας Μπάρκλεϊ είχε τρία τατουάζ.
Υπήρχε ένα κορίτσι μέσα στο καταφύγιο που έκανε μικρά τατουάζ έτσι απλά.
Δεν ήταν επαγγελματίας, ήταν απλά ένα παιδί.
Και ζήτησα να μου κάνει τα τατουάζ
που ήταν στα φυλλάδια.
Ήμουν σιωπηλή και τότε η κυρία άρχισε να μου μιλάει.
Κρατούσε το μυαλό μου απασχολημένο εξηγώντας μου την ύπαιθρο
σε όλη τη διαδρομή.
Πήρα μεγάλα γυαλιά ηλίου, πήρα ένα καπέλο, ένα κασκόλ, ένα γάντι.
Σκέφτηκα ότι αν δεν μπορούσε να με δει,
δεν θα μπορούσε να πει ότι δεν είμαι ο αδελφός της.
Σταματήσαμε για μια κόκα-κόλα, που νόμιζα ότι ήταν πραγματικά δροσερή.
Ήπιμε κόκα είχα άγχος για το πόσο χρόνο θα έπαιρνε.
Λίγα λεπτά προτού φτάσει ήμουν πεπεισμένος ότι είχε τελειώσει.
Ότι θα με συλλάβουν και ίσως να με χτυπούσαν κιόλας
επειδή δεν θα τους άρεσε.
Θυμάμαι να πηγαίνω σε μια αίθουσα αναμονής.
Να μιλώ με ένα ζευγάρι από το σπίτι λέγοντας ότι ήταν στο δωμάτιό του.
Είχε κλειδωθεί στο δωμάτιό του όλη την ημέρα.
Δεν άφηνε κανέναν να μπει μέσα.
Τέλος, όταν άκουσα κάποιον να χτυπάει την πόρτα λέγοντας,
"Νίκολας, η αδελφή σου είναι κάτω",
"σε περιμένει, είναι εκεί..."
Πήγα κάτω, κάπου που έμοιαζε με αυλή.
Υπήρχαν κάποια παιδιά που έπαιζαν μπάλα, στον τοίχο
και κοίταξα το παράθυρο και του είπα,
"Είμαι εδώ, έλα εδώ. Θέλω να σε δω, θέλω να σε κρατήσω."
Θυμάμαι να τον βλέπω να κοιτάει έξω από το παράθυρο.
Ήμουν σίγουρος ότι μόλις θα με έβλεπε η αδελφή,
θα έλεγε "Τι στο διάολο είναι αυτός;"
Αυτός δεν είναι... αυτός δεν είναι ο Νίκολας.
Περίμενα ίσως 10 λεπτά.
Ήξερα ότι ήμουν έτοιμος να χάσω τα πάντα.
Ήξερα ότι δεν θα μπορούσα να περιμένω τίποτα περισσότερο,
ότι δεν θα μπορούσα φύγω,
ότι δεν θα μπορούσα απλά να εξαφανιστώ,
έτσι άνοιξα την πόρτα και πήγα κάτω.
Ήταν η αίσθηση της τεράστιας ανακούφισης.
Απλά βλέποντας, αγγίζοντας, φιλώντας, κρατώντας τον.
Είπα, "Τι στο διάολο;"
Είναι εδώ, είμαστε εδώ, τον έχω.
Δεν περίμενε καν ένα ή δύο δευτερόλεπτα.
Έπεσε πάνω μου, έπεσε πάνω μου,
με πήρε στην αγκαλιά της
και είπε, "Νίκολας, και φοβόσουν ότι δεν θα σε αναγνωρίσω"
Θα θυμόμουν αυτή τη μύτη."
Οπότε απλά... θυμάμαι ν' αγγίζω τη μύτη του και να του λέω
"Θυμάμαι αυτή τη μύτη, μοιάζεις κάπως με τον Θείο σου τον Πατ"
Είπε, "Μην ανησυχείς," όπως λέει πάντα, όλα θα πάνε καλά
Τα πάντα θα πάνε τέλεια.
"Ξέρω ότι είσαι εσύ."
Απλά... απλά βασικά μου είπε ότι με αγαπούσε,
και δεν είπε πολλά μέχρι που έφυγαν όλοι.
Μόνο ο Θεός ξέρει γιατί θα έκανε κάτι τέτοιο,
αλλά... αλλά ξέρω ένα πράγμα είναι σίγουρο δεν υπήρχε άλλος τρόπος.
Ήρθε για μένα και με ήθελε πίσω.
Πήγαμε στο δωμάτιο επισκεπτών και μου έδειξε δεκάδες φωτογραφίες.
Φωτογραφίες, φωτογραφίες, φωτογραφίες.
Θυμάσαι, αυτή ήταν με τη μαμά στο σπίτι που ζούσαμε
πριν εξαφανιστείς.
Θυμάσαι αυτή ήταν όταν παίζατε με τον Σκότι.
Θυμάσαι αυτή ήταν...
Και ήταν σαν, "Ο Τζέισον δεν άλλαξε, η Κόντεϊ μεγάλωσε αρκετά!"
Η μαμά, Θεέ μου, η μαμά φαίνεται ακριβώς ίδια. Πάχυνε;
Ήθελε να μάθει αν ο παππούς ήταν ακόμα μαλάκας,
μου είπε πόσο πολύ αγαπούσε τη γιαγιά και ότι του έλειψε.
Θυμάμαι που είδα το τατουάζ το σταυρό ανάμεσα στο... στο χέρι του
Απλά συνέχιζα να σκέφτομαι πόσο πολύ μοιάζει στον θείο Πατ
και πώς η μαμά επρόκειτο να εκπλαγεί από το πόσο ψηλός ήταν.
Είπε ότι έδειχνε διαφορετικός,
ότι είχε, μεγαλώσει...
και...
είναι πολύ ήσυχος, κάπως είχε μείνει πίσω.
Μίλησε με αστεία προφορά.
Αλλά ήταν πάντα ένας ψίθυρος και πολύ σιωπηλός σαν να κρυβόταν από κάτι.
Θέλω να πω, Θεέ μου, τι είχε περάσει!
Δεν ήταν το ίδιο πρόσωπο.
Δεν ήταν ο ίδιος Νίκολας που εξαφανίστηκε πριν από τέσσερα χρόνια.
Ήταν υπό κράτηση και είχε βασανιστεί και ο Θεός ξέρει τι άλλο.
Δεν ήταν το ίδιο πρόσωπο.
Ο δικαστής στην Λινάρες ήθελε να βεβαιωθεί ότι
υπήρχε στην πραγματικότητα κάποια νομική βάση
για τον Νίκολας που ισχυριζόταν ότι είναι...
ο χαμένος αδερφός της Κάρεϊ Γκίμπσον.
Έτσι τώρα το πρόβλημα ήταν ότι είχαν την αδελφή και την επίσημη πρεσβεία
που ορκιζόντουσαν ότι ήμουν ο Νίκολας Μπάρκλεϊ
και υπήρχε η αστυνομία και ο εισαγγελέας
και ο δικαστής οι οποίοι δεν είχαν πειστεί καθόλου.
Ο δικαστής επέμεινε σε ξεχωριστές συνεντεύξεις
και μέρος των αποδεικτικών στοιχείων που ήταν σε αυτές τις
συνεντεύξεις ήταν ένα οικογενειακό άλμπουμ φωτογραφιών.
Και ο δικαστής είπε: "Άκου, ο μόνος τρόπος για να αποδείξεις"
ότι είσαι πραγματικά ο Νίκολας είναι ότι έχουμε φωτογραφίες
που δεν έχεις ξαναδεί ποτέ.
"Θα σου δείξω πέντε από αυτές."
Νούμερο ένα, OK.
Νούμερο δύο, OK.
Νούμερο τρία, OK.
Νούμερο τέσσερα, OK.
Στην πέμπτη έκανα ένα λάθος,
αλλά ήταν πολύ αργά.
Ήταν ήδη πεπεισμένη ότι ήμουν ο Νίκολας Μπάρκλεϊ.
Σε εκείνο το σημείο δεν είδα πως δεν θα
μπορούσα να τον γράψω ως πολίτη των ΗΠΑ.
Δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα, αν δεν μου
είχε δείξει αυτές τις φωτογραφίες η Κάρεϊ.
Με τράβηξαν φωτογραφία, χωρίς καπέλο, χωρίς τίποτα.
Είδαν τα μάτια μου.
Το σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ορκίζομαι να είμαι πολίτης των ΗΠΑ.
Δεν ήταν πραγματικό, αλλά το έκανα.
Δεν μιλήσαμε πολύ το βράδυ πριν μπούμε στο αεροπλάνο.
Όχι άβολα, απλά σιωπή, και ήταν σχεδόν σαν μια ήρεμη σιωπή.
Μπορούσα να ακούω την αναπνοή του και απλά ένιωσα πολύ ήρεμη.
Σκεφτόμουν να το σκάσω ακόμη και πριν την γνωρίσω.
Το μόνο που είχα να κάνω ήταν να πάρω ένα
ταξί και να πάω σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό,
ν' αγοράσω ένα εισιτήριο για την Ισπανία.
Θα μπορούσα να το έχω κάνει σε λίγα λεπτά.
Τίποτα δεν με σταματούσε, τίποτα.
Πήγα μερικές φορές στο διάδρομο,
πάντα θα αναρωτιέμαι αν έκανα το σωστό, ή το λάθος.
Να φύγω, δεν πρέπει να φύγω, να φύγω, δεν πρέπει να φύγω;
Όταν γεννήθηκα, δεν πίστευα ότι υπήρχε πολύ αγάπη.
Η μητέρα μου ήταν πολύ, πολύ μικρή ήταν μόλις 17 ετών,
συναντήθηκε... με κάποιον μεγαλύτερο, τον πατέρα μου, από την Αλγερία.
Ο παππούς μου ήταν πολύ ρατσιστής
και μόλις έμαθε ότι ο άνθρωπος που πέρασε
τη νύχτα η μητέρα μου ήταν Αλγερινός,
ήθελε οπωσδήποτε να κάνει άμβλωση η μητέρα μου.
Να απαλλαγεί από εμένα πριν ακόμα γεννηθώ.
Για αυτόν ένας Άραβας πρέπει να ασχολιέται με ένα πυρηνικό όπλο
και ένας μαύρος άνθρωπος είναι πίθηκος.
Πριν γεννηθώ, σίγουρα είχα την λανθασμένη ταυτότητα.
Ήδη δεν ήξερα...
ήμουν ήδη προετοιμασμένος να μην ξέρω ποιος πραγματικά ήμουν.
Μια νέα ταυτότητα με ένα πραγματικό διαβατήριο ένα αμερικανικό διαβατήριο
Θα μπορούσα να πάω στις ΗΠΑ, να πάω σχολείο εκεί.
Να ζήσω μ' εκείνη την οικογένεια και απλά να είμαι κάποιος.
Και μην ξανά-ανησυχήσω ποτέ ότι θα με αναγνωρίσουν.
Είδα την ευκαιρία.
Μια γυναίκα που θα μπορούσε να περάσει τόσα
πολλά να με πάρει μαζί της σε μια οικογένεια
που είχε παιδιά, που φαινόταν... μια αγαπημένη οικογένεια,
πρέπει να είναι... κάποια καλή,
είχα αντικρουόμενους κανόνες μέσα στο κεφάλι μου.
Η Κάρεϊ θέλει να είμαι ο Νίκολας, αλλά τι γίνεται με τους άλλους;
Θα με θέλουν κι αυτοί να είμαι ο Νίκολας;
Δεν κατάλαβα γιατί ήταν τόσο... νευρικός, καταλαβαίνετε τι εννοώ;
Ήταν συνεχώς σε κίνηση και στο μπάνιο
και παρακολουθούσε τους ανθρώπους,
με παρακολουθούσε, πάντα με παρακολουθούσε.
Πάντα με κοίταζε.
Θεωρώ ότι απλά φοβόταν.
Επιστρέφει στο σπίτι...
και δεν ξέρουμε τι του συνέβη,
πως δουλεύει το μυαλό του.
Αλλά απλά... ίσως φοβόταν
ότι, δεν θα αναγνωριζόταν ή, η μαμά δεν θα τον αγαπάει πια.
Θα σκοτωθώ.
Και θέλω...
Και λέω, λοιπόν, ίσως είναι καλύτερο να συντριβεί το αεροπλάνο.
Όταν είπαν ότι ήταν ώρα να επιβιβαστούμε,
σκούντηξα το Νικ και είπα:
"Είσαι έτοιμος; Είσαι έτοιμος να πας σπίτι;"
Είπε, "είμαι έτοιμος να πάω σπίτι."
"Ας φύγουμε από εδώ, και πάμε σπίτι."
Και μπήκαμε στο αεροπλάνο.
Ήμουν πολύ νευρική, η αναμονή, αρκετά χαρούμενή.
Τα είχαμε καταφέρει... ήταν κάτι οικογενειακό, θα βρισκόμασταν όλοι μαζί.
Θυμάμαι εκείνη τη νύχτα, λεπτό προς λεπτό.
Ήμουν εγώ, η γιαγιά μου,
η αδελφή μου και ο μπαμπάς μου, πιστεύω.
Όλοι μπήκαμε στην Λίνκολν μου
για να πάρουμε τη μαμά μου και το Νίκολας.
Περιμέναμε να δούμε, αλλά όλοι ήταν ενθουσιασμένοι.
Δεν ξέραμε τι να περιμένουμε...
Δεν ήθελα να βγω από το αεροπλάνο.
Ήθελα να περιμένω.
Ήθελα να προετοιμάσω τον εαυτό μου.
Δεν είχα κανένα σχέδιο. Δεν είχα καμία στρατηγική.
Ήξερα ότι δεν υπήρχε διέξοδος.
Δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω.
Δεν είχαμε ιδέα τι είδους άνθρωπο παίρναμε, ποιος ερχόταν πίσω.
Ήθελα να τρέξω και να αρπάξω και να τον κρατήσω, αλλά έκανε πίσω.
Έτσι, περπάτησα και άρπαξα το χέρι του και
τον αγκάλιασα και του είπα ότι μου έλειψε.
Είχε αλλάξει τόσο πολύ.
Ήταν σαν να σαστίζει ο νους του ανθρώπου.
Αλλά τότε συνειδητοποίησα,
ότι πέρασε όλα αυτά τα φρικτά πράγματα,
οπότε σίγουρα θα είναι διαφορετικός.
Απλά θυμάμαι τα παιδιά μου και τη μαμά μου και το σύζυγό μου
και, Θεέ μου, ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι.
Ήταν σαν να κρυβόταν τελείως,
τότε φοβήθηκα, σκέφτηκα ότι το παιδί είναι μπερδεμένο,
μόνο και από την εμφάνισή του.
Ήταν πολύ ήσυχος και ακίνητος.
Δεν μου άρεσε ποτέ να με αγγίζουν.
Και δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό.
Έτσι, όταν έβαζε τα χέρια της γύρω μου,
πρέπει να ένιωσε ότι δεν το απολάμβανα καθόλου.
Ήμουν πολύ κρύος, πολύ κλειστός. Δεν μιλούσα.
Όσο ευτυχισμένος κι αν ήμουν... δεν το έδειχνα.
Είχα ένα τοίχο μπροστά μου.
Δεν ήθελα να τα κάνω θάλασσα.
Ήταν ένα καλωσόρισμα με ανοιχτή αγκαλιά και θέλαμε να τον φέρουμε σπίτι.
"Θα μιλήσουμε για τα υπόλοιπα αργότερα, ας πάμε σπίτι."
Απλά τον παρακολουθούσα σε όλη τη διαδρομή για το σπίτι
και θα μπορούσα να πω ότι ήταν ανήσυχος.
Βάλαμε μια ταινία, προσπαθήσαμε να τον
κάνουμε να νιώσει όσο πιο άνετα γίνεται.
Ήταν μια ήσυχη διαδρομή για το σπίτι,
και όλοι, ήταν ήσυχοι αλλά ενθουσιασμένοι.
Δεν μπορούσα να μην χαμογελάω σε εκείνο το χρονικό σημείο, ειλικρινά.
Είχα απλά ένα χαμόγελο σε όλη τη διαδρομή για το σπίτι.
Ήταν απλά μια καλή ευτυχισμένη αίσθηση ότι...
ο χαμένος μας Νίκολας ήταν το σπίτι.
Είχα μια οικογένεια και ακόμη περισσότερα.
Ποτέ... ποτέ δεν ονειρεύτηκα τόσαα.
Ποτέ δεν ονειρεύτηκα να μπορώ όχι μόνο μείνω σε ένα μέρος που μ' αγαπάνε
αλλά να έχω μια οικογένεια στην πραγματικότητα.
Όταν ξύπνησα στο Τέξας...
αυτό που είδα δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα να δω.
Οι πολιτείες για μένα ήταν μια μεγάλη πόλη, μεγάλα κτίρια και άνθρωποι παντού.
Το πρώτο πράγμα όταν άνοιξα τα μάτια μου είναι επίσημα,
το όνομά μου είναι Nίκολας Πάτρικ Μπάρκλεϊ,
ότι έχω γεννηθεί στις 31 Δεκεμβρίου του 1980,
και ότι κάθε μέλος της οικογένειας με φωνάζει Νίκολας
και όχι "Νίκολας, αλλά ποιο είναι το πραγματικό σου όνομα;"
Όχι! Νίκολας.
"Εντάξει, θα πάμε για ψώνια, Νίκολας."
Με πήγαν βόλτα με το αυτοκίνητο,
και, ξέρετε, ήξερα ότι έπρεπε να αναγνωρίσω κάτι,
έτσι... επίσης ήξερα ότι δεν μπορούσα γιατί δεν είχα ξαναπάει ποτέ εκεί.
Γεια σου, Κιρκ πως τα περνάς;
Συναντήσαμε κάποιους ανθρώπους που γνώριζαν τον Νίκολας πριν εξαφανιστεί.
Τους είπα ότι δεν τους θυμάμαι, υπήρχε κάτι, αλλά δεν τους θυμάμαι.
Σαν να είχα χάσει τη μνήμη μου, και αυτό τους είπα.
Είναι τραυματισμένος.
Γι' αυτό δεν θυμάται τίποτα,
εξαιτίας όλων, όλα όσα του είχαν συμβεί.
Θυμάμαι ένα σημάδι.
Είδα τον Νίκολας στη φωτογραφία να κάνει αυτό με τα δάχτυλά του,
ο δικός του τρόπος του να πει "γεια",
και το έκανα μερικές φορές μαζί τους.
Όταν ήμουν εκεί. Αυτό ήταν ένα από τα μόνα πράγματα που ήξερα τι να κάνω.
Σκεφτόμουν ότι
ο Νίκολας Μπάρκλεϊ θα μπορούσε να γυρίσει σπίτι του οποιαδήποτε μέρα.
Αυτή ήταν η πρώτη μου ανησυχία.
Ανησυχούσα πραγματικά γι' αυτό.
Δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς. Τι θα γίνει αν εμφανιστεί;
Τι γίνεται αν άνοιγε την πόρτα και έλεγε, "Γύρισα."
Ξέρεις.
Νομίζαμε ότι το καλύτερο πράγμα για αυτόν
ήταν απλά να έχει μια κανονική ρουτίνα.
Σηκώνεσαι, τρως πρωινό, κάνεις αυτό, τρως μεσημεριανό,
τρως βραδινό, παρακολουθούμε μια ταινία,
απλά μια κανονική οικογενειακή ατμόσφαιρα.
Εγώ και αυτός να βγαίνουμε έξω.
Θα τον πήγαινα βόλτες και θα του μιλούσα
και θα δυνάμωνα την μουσική και διάφορα.
Έβγαινε έξω με τον Κόντι και τους φίλους του
και μετά το σχολείο πήγαιναν στο πάρκο και έπαιζαν,
και, εννοώ, ότι έκαναν ό, τι κάνουν οι έφηβοι.
Είχε αρχίσει να του αρέσει ένα κορίτσι στη γειτονιά, η Έιμι.
Έβγαιναν έξω, μιλούσαν στο τηλέφωνο
και κοκκίνιζε κάπως το πρόσωπό του όταν μιλήσαμε γι' αυτήν.
Το μόνο άτομο που δεν είχα γνωρίσει στην οικογένεια Μπάρκλεϊ
ήταν ο Τζέισον, ο άλλος αδελφός του, ο αδελφός του, Κάρεϊ.
Και τελικά ήρθε να με δει.
Δεν με κοίταζε όπως τον Νίκολας και δεν
προσποιούνταν ότι με κοιτούσε σαν τον Νίκολας
και, μου είπε καλή τύχη και έφυγε.
.::Www.GreekLeech.info™::.
Δεν συζητάμε καν για το τι του είχε συμβεί εκεί,
γιατί αισθανθήκαμε, πως, όταν θα ερχόταν
η κατάλληλη στιγμή θα μας ανοιγόταν.
Δεν έλαβα τηλεφωνήματα από την οικογένεια
που να λένε, ξέρετε, "ο Νίκολας γύρισε."
"Σε παρακαλώ έλα να μας μιλήσεις Χρειαζόμαστε βοήθεια."
Και ένιωσα σαν να ήταν επιτακτική ανάγκη
να δώσει γρήγορα συνέντευξη.
Θα συμφωνούσα να συναντήσω τον Νίκολας στο κέντρο για παιδιά Σαν Αντόνιο
να κάνουμε την πρώτη μας συνέντευξη.
Συστήθηκα στον Νίκολας και μετά του είπα γιατί ήμουν εκεί,
και ότι ο σκοπός αυτής της συνέντευξης ήταν να μου πει για την απαγωγή του
να μας βοηθηήσει στον εντοπισμό των απαγωγέων του.
Το μόνο που ήξερα για το Νίκολας
ήταν ό, τι είχα διαβάσει σε μερικές από τις αφίσες εξαφάνισης.
Όχι ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να αλλάξουν σε τρία χρόνια,
αλλά αυτό το άτομο σε γενικές γραμμές δεν φαινόταν να είναι 16.
Είχε μια σκιά γενειάδας, μια σκοτεινή γενειάδα,
που αμφιβάλλω αν θα είχε ο Νίκολας μια σκιά
μιας σκοτεινής γενειάδας στην ηλικία των 16
εφόσον είχε ξανθά μαλλιά.
Φάνηκε να είναι αρκετά νευρικός
και φαινόταν ότι ήταν πολύ άβολα όλο αυτό το χρονικό διάστημα.
Τους είπα ότι, ο στρατός με είχε πάει στο εξωτερικό
με απήγαγαν και με έβαλαν σε ένα φορτηγό,
στη συνέχεια πέταξα σε διάφορα μέρη που ποτέ δεν ήξερα πού ήταν.
Μας κρατούσαν σε ένα δωμάτιο με διάφορα παιδιά.
Τους έβαζαν να μυρίσουν χλωροφόρμιο,
και, ξυπνούσαν και ήταν...
σε ένα μέρος το οποίο δεν γνώριζαν που ήταν.
Είχαν υποβληθεί σε σεξουαλική κακοποίηση,
από υψηλόβαθμους στρατιωτικούς.
Κάθε βράδυ όλα τα παιδιά βιάζονταν και κακοποιούνταν.
Αυτοί οι άνδρες ήταν Αμερικανοί, Μεξικάνοι και Ευρωπαίοι.
Μου έσπασαν τα χέρια, ειδικά το δεξί μου χέρι με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ.
Συνέχισαν να τον καίνε και να του δίνουν έντομα για να φάει.
- Βασανιστήκαμε. - Του έσπασαν τα δάχτυλα.
- Το αριστερό πόδι του έσπασε με λοστό. - Βιάστηκα.
Κράταγαν αυτά τα παιδιά σε τάξη κάνοντας
στρατιωτικές τακτικές εκφοβισμού.
Ήμασταν πειραματόζωα.
Έβαζαν βελόνες στα μάτια του.
Ηχεία στο κεφάλι τους και ούρλιαζαν σε διάφορες γλώσσες.
Στα Ισπανικά έπαιζαν ξανά και ξανά και μια φωνή έλεγε, "Δεν είσαι εσύ."
Αν μιλούσε Αγγλικά, τον χτυπούσαν.
Μετακινούσαν αυτά τα παιδιά με στρατιωτικά αεροσκάφη.
Ποτέ δεν είδαμε πού πηγαίναμε.
Οι ταυτότητες των αγοριών άλλαζαν είτε αλλάζοντας το χρώμα των μαλλιών τους,
το χρώμα ματιών ή με άλλους τρόπους.
Ήταν πάντα με στολή.
Έβαζαν ένα διάλυμα στα μάτια του.
Θα τον πουλούσαν για σεξ.
Το χρώμα των ματιών του αλλάχτηκε από μπλε
σε καφέ με τη χρήση αυτού του διαλύματος.
Η πόρτα δεν έχει κλείσει και έφυγα από εκεί.
Έτρεξα στο μεγάλο διάδρομο και υπήρχε μια άλλη πόρτα.
Κάπως κατάφερα να βγω έξω
και, έτρεξα...
και ώρες μετά από αυτό, ανακάλυψα ότι ήμουν στην Ισπανία.
Έχουμε ένα παιδί εδώ που είναι περίπου 14, 15 ετών.
Δεν έχει ταυτότητα.
Δεν έχει κανένα έγγραφο πάνω του αλλά
μπορείς να καταλάβεις ότι είναι πολύ μικρό.
Και είναι πολύ φοβισμένο.
Ήταν επαγγελματίας, αλλά μπορούσες να καταλάβεις ότι ήταν τρομοκρατημένη.
Ήταν μια τρομακτική συνέντευξη και όταν έφυγα έτρεμα,
γιατί είχε όλες τις φρικτές, συναισθηματικές παρενέργειες
που πηγαίνουν με την ακρόαση μιας τέτοιας ιστορίας.
Ήξερε σχετικά μ' αυτό το είδος της δραστηριότητας.
Θέλω να πω, ένα φυσιολογικό άτομο σκέφτεται μια ιστορία
και σκαρφίζεται κάτι τρομακτικό...
δεν λες ψέματα για κάτι τέτοιο.
Δεν μπαίνεις σε λεπτομέρειες σχετικά με βασανιστήρια
και τη δολοφονία παιδιών ή οτιδήποτε άλλο.
Τίποτα από αυτά δεν φαινόταν φυσιολογικό.
Βασανίστηκε.
Θέλω να πω, είχε τα βασανιστήρια γραμμένα...
Είχε ένα σπασμένο χέρι που δεν είχε γιατρευτεί ποτέ,
περπατούσε κουτσαίνοντας,
είχε καψίματα από τσιγάρο κάτω από το πίσω μέρος του
κεφαλιού του μέχρι το πίσω μέρος των αστραγάλων του.
Αυτό το άτομο ή ήταν το θύμα
ή ήταν ένας φανταστικός ηθοποιός
και δεν ήξερα ποιος τίτλος του ταιριάζει.
Τους ενημέρωσα ότι λυπήθηκα πολύ για το τι είχε συμβεί
και θα εντοπίζαμε τους ανθρώπους που το είχαν κάνει
και θα θέταμε ένα τέλος στο τραύμα που είχε περάσει.
Αυτό ήταν το τελευταίο σύνορο.
Είναι σαν να...
Κέρδισα. Το παιχνίδι τελείωσε.
Είχα διαβατήριο, όλοι στην οικογένεια λένε ότι είμαι ο Νίκολας Μπάρκλεϊ.
Κανείς δεν με ερευνούσε.
Κανείς δεν υποπτευόταν ότι ξέρω.
Διάολε, ήμουν ευτυχής.
Ήμουν, ξέρεις... Δεν μπορούσα να πιστέψω την τύχη μου.
Το όνομά μου είναι Τσάρλι Πάρκερ. Είμαι ιδιωτικός ντετέκτιβ.
Γεια σου, τι κάνεις;
Θέλω... θέλω να κάνεις κάτι για μένα.
Δέχτηκα μια κλήση το Νοέμβριο από έναν τηλεοπτικό παραγωγό για το Χαρντ Κόπι
και είπε ότι ένα αγόρι
που έλειπε εδώ και τέσσερα χρόνια είχε γυρίσει
και ήθελε να τον εντοπίσω ώστε να μπορέσουν να του πάρουν συνέντευξη.
Πρώτα έπρεπε να μάθω πού ζούσε η μητέρα του.
Την βρήκα και μετά πήγαμε βόρεια του Σαν
Αντόνιο για να κάνουμε τη συνέντευξη.
Του είχα ζητήσει επανειλημμένα, να μην
επικοινωνήσει με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Αν μη τι άλλο ο Νίκολας μας έλεγε την αλήθεια,
αν κάποια από αυτά είχαν κάποια ανακρίβεια,
και αν υπήρχε κάποιος στρατιωτικός αξιωματικός που ενδεχομένως εμπλέκεται,
το τελευταίο πράγμα που θα θέλαμε να τεθεί
ήταν στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας ή στην τηλεόραση
έτσι ώστε να μάθαινε κάτι για την έρευνά μας ο απαγωγέας.
Είναι τα Νέα των αυτοπτών μαρτύρων στις 10.
Εξαφανίστηκε χωρίς κανένα ίχνος πριν από τρία χρόνια.
Απόψε ένα αγόρι από το Σαν Αντόνιο είναι πίσω στο σπίτι.
Ο Νίκολας Μπάρκλεϊ είναι τώρα 16 ετών.
Εξαφανίστηκε όταν ήταν 13...
Ο Νίκολας λέει ότι τον απήγαγαν
και τον πήγαν στην Ισπανία.
Λέει ότι για τρία χρόνια ήταν επανειλημμένα υπό την
επήρεια ναρκωτικών, υπέστη ξυλοδαρμό και βιασμό,
όλα μέρος μιας επιχείρησης σκλάβων του σεξ
που αφορούν δεκάδες εξαφανισμένα παιδιά.
Λοιπόν, Μπομπ, το FBI δεν παίρνει αυτή την περίπτωση ελαφρά...
Ο λόγος;
Με κάποιο τρόπο ένα 13άχρονο αγόρι από το Σαν Αντόνιο
κατέληξε στην Ισπανία χωρίς διαβατήριο.
Στις 19 Ιουνίου του 1994, ο Νίκολας μάλωσε με την οικογένειά του,
και έτσι ήρθε εδώ στο Φορτ Σαμ Χιούστον για να παίξει μπάσκετ.
Δύο νεαρά αγόρια τον πλησίασαν, άρχισαν να μιλάνε.
Το επόμενο πράγμα που ήξερε, ήταν ένα πανί
στο στόμα του και Νίκολας λιποθύμησε.
Ισχυρίζεται ότι οι απαγωγείς του άλλαξαν την εμφάνισή του
για να τον κάνουν αγνώριστο.
Δεν του επιτρεπόταν πλέον να μιλάει αγγλικά.
Σας βίαζαν όλους κάθε βράδυ;
Εμένα; Όχι.
Δεν με βίαζαν κάθε βράδυ.
Κάποιοι, τους άρεσαν περισσότερο.
Μερικά από τα παιδιά που τους άρεσαν περισσότερο.
Τα βίαζαν συνήθως δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα.
Ήθελα την προσοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης,
έτσι ώστε να κάνω τον Νίκολας ακόμα πιο πραγματικό,
πιστεύουν πραγματικά ότι είμαι ο Νίκολας
και θα με αγαπάνε ακόμη περισσότερο γι' αυτό.
Τον έστησαν, του έβαλαν μικρόφωνο και τις κάμερες γύρω του
και πήγα πίσω από ένα πάγκο.
Και ήταν σχεδόν η μοίρα.
Πίσω από το πάγκο ήταν μια φωτογραφία
του πραγματικού Νίκολας Μπάρκλεϊ.
Και μπορούσα να κοιτάζω τη φωτογραφία
και να κοιτάζω και τον ίδιο ταυτόχρονα.
Και όπως κοίταξα τη φωτογραφία, παρατήρησα
ότι το αγόρι είχε γκρίζο-γάλανα μάτια
και αυτός είχε καστανά.
Ήταν από τις στιγμές που οι τρίχες
σου σηκώνονται στο πίσω μέρος του λαιμού σου,
Και, και... υπήρχε κάτι λάθος με αυτό.
Έκανα ό, τι ήθελαν να κάνω.
Κάτι ήταν λάθος. Είπα, "Μπορείς να μου"
"τραβήξεις μια φωτογραφία τα αυτιά του;"
Θέλω να... το πάρω αυτό.
Είχα διαβάσει για τη Σκότλαντ Γιαρντ ότι χρησιμοποίησαν
αυτή τη μέθοδο για να εντοπίσουν κάποιον,
τον Τζέιμς Ερλ Ρέι, που είχε σκοτώσει το Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Τον είχαν πιάσει στο αεροδρόμιο Χίθροου αναγνωρίζοντας τον από τ' αυτιά του.
Και ήξερα τα αυτιά ήταν ένα μέσο ταυτότητας,
σχεδόν σαν τα δακτυλικά αποτυπώματα.
Έβαλα τη φωτογραφία στην τσέπη μου και την πήρα...
Όταν επέστρεψα στο γραφείο,
Έβαλα τις φωτογραφίες στο Adobe Photoshop.
Τα αυτιά ήταν διαφορετικά.
Έτσι κατάλαβα αμέσως
ότι σίγουρα δεν ήταν ο Νίκολας Μπάρκλεϊ.
Σκέφτηκα ότι είχα να κάνω με έναν κατάσκοπο.
Σκέφτηκα ότι είχα να κάνω με έναν αληθινό κατάσκοπο.
Για ποιόν άλλο λόγο να ερχόταν ένας άνδρας
εδώ να πάρει τη θέση ενός άλλου ανθρώπου;
Τι λόγο θα είχε;
Τηλεφώνησα στην Νάνσι Φίσερ.
Tης είπα, "Αυτός ο τύπος είναι απάτη. Δεν είναι αυτός."
Είπα, "Τα αυτιά δεν ταιριάζουν."
Και το σχόλιό μου ήταν,
"Θα πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός"
"να μην μπλεχτείς στην έρευνα των ομοσπονδιακών."
Οι άνθρωποι δεν έχουν συνηθίσει να ακούνε να μιλάς για τα αυτιά κάποιου
και νομίζω ότι αυτό την άφησε έκπληκτη. Δεν ήξερε για τι μιλούσα.
Σκέφτηκα ότι δεν είχα δικαίωμα για αμφισβήτηση,
Η θέση τους ήταν ότι ήταν μέλος της οικογένειάς τους
γιατί πώς, πώς θα μπορούσαν να έχουν κάνει λάθος;
Θέλω να πω, κανείς δεν θα έκανε λάθος για κάτι τέτοιο.
Τι θέλουν; Έχω ήδη το στοιχείο ότι δεν έχουν τα ίδια αυτιά.
Γιατί να περιθάλψεις έναν άγνωστο;
Όχι άγνωστο από αυτή τη χώρα,
αλλά έναν άγνωστο από άλλη χώρα που μιλάει με Γαλική προφορά.
Πρέπει να είναι ο Νίκολας Μπάρκλεϊ.
Ήταν κάτι το εξωφρενικό.
Δε θα μπορούσα να μιλήσω σε κανέναν που δεν έχει διαβάσει γι αυτό,
που έχει πει, "Για περίμενε. Ξέρω το παιδί μου. Ξέρω τον γιο μου."
"Μπορώ να δω τα μάτια του και να το καταλάβω..."
Είναι όπως όταν πας σε μία επανένωση της τάξης σου
και βλέπεις τα παιδιά που πήγατε μαζί σχολείο στα 19...
Πραγματικά άρχισε για μένα, το αμερικανικό όνειρο,
όταν πήρα αυτό το μεγάλο κίτρινο λεωφορείο
για να πάω στο σχολείο με τους άλλους, με άλλους μαθητές.
Πόσοι Γάλλοι ενήλικες πηγαίνουν σε αμερικανικά σχολεία,
μέσα σε ένα κίτρινο λεωφορείο...
Ήταν αδύνατο. Θα μπορούσες να το κάνεις αυτό σε
μια ταινία, θα μπορούσες να το κάνεις αυτό σε ένα...
αλλά δεν μπορείς να το κάνεις αυτό στ' αλήθεια.
Επιτέλους κατάφερα να γίνω και πάλι παιδί, επίσημα, με διαβατήριο,
να έχω μια δεύτερη ευκαιρία,
να μπορώ αυτή τη φορά να πάω σχολείο και να πετύχω αυτή τη φορά.
Λοιπόν, ξεκίνησε στο γυμνάσιο.
Πραγματικά ανησυχούσα.
Δεν ήξερα τι θα έκανε.
Αυτό ήταν ένα θέμα. Θέλω να πω, ένα πραγματικό θέμα.
Έλεγε ψέματα για το ποιος ήταν,
και η οικογένεια τον αποδεχόταν.
Κάθε μέρα περίμενα να ανατινάξει κάτι στην αεροπορική βάση
ή να κάνει κάτι στην στρατιωτική βάση.
Ήταν πολύ δύσκολο να προσπαθήσω να
καθορίσω ποιός είχε απαγάγει τον Νίκολας
πότε και που και κάτω από ποιες συνθήκες.
Δεν είχα σχεδόν καμία πληροφορία
επειδή όλες οι πληροφορίες που μας έδωσε Ήταν πολύ, πολύ γενικές.
Δεν μπορούσε να πει ονόματα, δεν μπορούσε να πει τοποθεσίες,
δεν μπορούσε να πει φορές, δεν μπορούσε να πει τίποτα.
Η οικογένεια ήξερε ότι ο λόγος που παίρναμε τον Νίκολας στο Χιούστον
ήταν γιατί είχε περάσει τραύμα.
Έτσι δικαιούταν να επισκεφτεί έναν ιατροδικαστή να ασχοληθεί με το τραύμα.
Αρχικά νόμιζα ότι αυτό επρόκειτο να είναι μια ιατροδικαστική συνέντευξη,
με την πρόθεση να βρεθούν περισσότερες πληροφορίες
για τους ανθρώπους που τον απήγαγαν.
Ήρθε αυτό το χλωμό λευκό παιδί κι εγώ συστήθηκα
και, όταν απάντησε, αμέσως μου...
Κάτι μέσα μου, μου είπε, δεν είναι σωστό,
κάτι δεν πάει καλά εδώ.
Μιλούσα μαζί του πολύ καιρό.
Μου ζήτησε να επαναλάβω όλες τις ιστορίες που είχα πει σε όλους.
Θυμάμαι ανθρώπους να με αρπάζουν και να με βάζουν στο φορτηγάκι.
Κοιμήθηκα και ξύπνησα σε ένα δωμάτιο. Υπήρχαν και άλλα παιδιά...
Δεν είδα την ίδια φυσιολογική αλλαγή
στη στάση του σώματος του, στο μέγεθος της
κόρης του ματιού του, στον καρδιακό ρυθμό του,
που θα έβλεπα κανονικά
σε κάποιον που μιλάει για μια τραυματική εμπειρία.
Δεν μπορούσε να μιλήσει αγγλικά χωρίς προφορά.
Από αυτό συμπέρανα την ανάπτυξη του
εγκεφάλου του, και την εκμάθηση της γλώσσας.
Δεν μπορεί να ανατραφείς για τα πρώτα έξι, επτά χρόνια της ζωής σου
σε ένα σπίτι που μιλάνε Αγγλικά
και αργότερα, οκτώ, εννέα χρόνια μετά,
ακόμα και 10 χρόνια μετά,
να μην μπορείς να μιλήσεις αγγλικά χωρίς προφορά.
Μπορώ να εγγυηθώ ότι αυτό το παιδί δεν έχει
μεγαλώσει σε οικογένεια που μιλάει αγγλικά.
Δεν ήξερα ποιος είναι, αλλά το
πρόσωπο που... έπαιρνα συνέντευξη
δεν θα μπορούσε να είναι ο Νίκολας Μπάρκλεϊ.
Εντάξει, μόλις προέκυψε το χειρότερο σενάριο και δεν μου αρέσει αυτό.
Η έρευνα έκανε στροφή 90 μοιρών.
Μόλις πήγε απ' τη μια άκρη στην άλλη.
Αμέσως τηλεφώνησα στην Κάρεϊ Γκίμπσον και της είπα,
"Κάρεϊ, ο Δρ Πέρι μόλις δήλωσε ότι αυτό το"
"άτομο δεν μπορεί να είναι ο αδελφός σου,"
για την ακρίβεια ότι δεν μπορεί να είναι Αμερικανός.
"Θα μπορούσε να είναι ένα πολύ επικίνδυνο άτομο."
Στρίγκλισε ή ούρλιαξε και είπε, "Θεέ μου!"
Και είπα: "Μην πας στο αεροδρόμιο" .
"Θα το τακτοποιήσω. Θα φροντίσω την υπόθεση"
"και δεν χρειάζεται να τον πάρεις στο σπίτι,"
"στο σπίτι σου και να ζήσει μαζί σας"
και λέει, "Εντάξει, εντάξει."
Πετάξαμε πίσω στο Σαν Αντόνιο και βλέπω εκεί την Κάρεϊ.
Τι;
Λειτούργησε σαν να μην είχαμε κάνει ποτέ αυτή τη συζήτηση.
Και φάνηκε ενθουσιασμένη που τον είδε, τον ρώτησε πώς ήταν το ταξίδι του.
Νομίζω ότι απλά είχα κολλήσει για ένα λεπτό...
Τηλεφώνησα το Γραφείο των Δικηγόρων των ΗΠΑ αμέσως
είπα, "Τι να κάνω;"
Και ο Βοηθός Εισαγγελέα των ΗΠΑ, δήλωσε,
"Άφησε τον να γυρίσει προσωρινά."
Υποδέχθηκε αυτόν τον άνθρωπο σπίτι σαν να ήταν ο αδελφός της.
Δεν είχα ιδέα γιατί συμπεριφέρθηκε με αυτόν τον τρόπο.
Επειδή στη συζήτηση μου μαζί της,
Είχα πει, "Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ο αδελφός σου."
Δεν νομίζω... Δεν τη θυμάμαι να το θέτει έτσι.
Καλά, ίσως ήθελαν τόσο πολύ να είναι ο γιος τους
που είπαν ότι ήταν ο γιος τους,
αλλά είχε αρχίσει να γίνεται γελοίο.
Δεν θα μπορούσα να το αφήσω έτσι. Με τίποτα δε θα το άφηνα έτσι.
Άρχισα να πηγαίνω στη γειτονιά,
και να μαθαίνω για τον πραγματικό Νίκολας Μπάρκλεϊ,
παίρνοντας συνεντεύξεις απ' τους γείτονες,
προσπαθώντας να μάθω ότι μπορούσα για αυτό το αγόρι
και για αυτή την οικογένεια.
Και τι συμβαίνει;
Γιατί να έφευγε ο Νίκολας;
Η αστυνομία συνήθως ερχόταν
ίσως δύο ή τρεις φορές το μήνα.
Είτε ήταν καυγάς με τα παιδιά
ή με τον φίλο τους ή με τον άλλο γιο.
Μίλησα με όλους και όλοι είπαν ότι ο Νίκολας είχε δημιουργήσει προβλήματα,
γυρνούσε στο σπίτι αργά το βράδυ.
Όλοι είχαμε καυγάδες στην οικογένειά μας,
αλλά σπάνια θα καλούσαμε την αστυνομία,
να είναι κάτι τόσο κακό που να πρέπει να έρθει.
Αυτό, αυτό με έκανε να σκεφτώ ότι κάτι συμβαίνει,
περισσότερο από ό, τι φαίνεται. Φυσικά συνέβαινε.
Ήξερα ότι τα δείγματα DNA θα αποδείξουν ότι δεν ήταν ο Νίκολας Μπάρκλεϊ.
Η κυρία Ντόλαρχαιντ είπε, "Αυτός είναι ο γιος μου."
"Δεν χρειάζεται να σας δώσω δείγματα αίματος για DNA."
και ξάπλωσε στο πάτωμα,
κυριολεκτικά ξάπλωσε στο πάτωμα,
"και είπε: "Όχι, δεν μπορείτε να με"
"σηκώσετε, και δεν μπορείτε να με αναγκάσετε."
Δεν ήθελα να πάω πουθενά με το FBI, αλλά δεν θυμάμαι να αρνήθηκα.
Ήμουν έκπληκτη. Δεν είχα ποτέ πριν μια τέτοια αντίδραση.
Δεν ήταν απλά απαθής, ήταν εχθρική.
Για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, δεν έχω
ιδέα τι σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή.
Ο κύριος στόχος στη ζωή μου ήταν, να μη σκέφτομαι.
Δεν χρειαζόταν να αποδείξουμε ποιος ήταν. Ξέραμε ποιος ήταν.
Πλέον δεν τους έβλεπα σαν... οικογένεια-θύματα.
Τους είδα σαν μια πολύ αμφισβητήσιμη οικογένεια.
Δεν θα υπήρχε λόγος να δεχτούν έναν ξένο στη ζωή τους...
εκτός αν υπήρχε κάτι να κρύψουν.
Αυτός θα ήταν ο μόνος λόγος.
Κάτι ήταν κρυμμένο και δεν ήξερα τι ήταν.
Όταν η Μπέβερλι αρνήθηκε να δώσει δείγμα του αίματος της,
άρχισα να γίνομαι καχύποπτος.
Ήξεραν ότι δεν ήμουν ο Νίκολας.
Ό, τι κι αν τους έλεγα,
δεν πίστεψαν ούτε μια λέξη.
Αλλά ήταν καλοί στο να μην το δείχνουν.
Θέλω να πω, ποιος δεν θα το έβλεπε;
Αυτό είναι πριν από περίπου τέσσερα, πέντε χρόνια.
Θυμάμαι ότι στην Ισπανία, η Κάρεϊ έκανε τα πάντα για μένα.
Όταν δεν ήξερα κάτι, μου το έλεγε.
Ξέχασες τα πάντα, αλλά θα τα θυμηθείς τώρα
και, ξέρεις, αυτή ήταν η μαμά στο σπίτι που ζούμε... θυμάσαι;
Ήταν η Σάνταλ. Θυμάσαι την Σάνταλ Είναι η ανιψιά σου, η κόρη μου.
Το θυμάσαι;...
Ξανά και ξανά και ξανά.
Αυτός είναι ο Τζέισον.
Ήθελε να μου το βάλει στο κεφάλι.
Ήθελε να μου το βάλει στο κεφάλι για να μην το ξεχάσω ποτέ.
Απλά δεν μπορούσε να πει ότι δεν είμαι ο Νίκολας.
Το πίστευε ή όχι;
Αν με ρωτούσες, θα έλεγα,
όχι, όχι ούτε για ένα δευτερόλεπτο δεν πίστεψε ότι ήμουν ο αδελφός της.
Αποφάσισε ότι θα ήμουν ο αδελφός της.
Είναι σαν να ξύπνησα σε ένα μέρος όπου...
τα ψέματα είναι μεγαλύτερα από ό, τι έκανα.
Ξέρεις...
προσποιήθηκαν όσο κι εγώ και ακόμη περισσότερο.
Σκεφτόμουν το παιδί, τον Νίκολας Μπάρκλεϊ.
Κατά τη στιγμή της εξαφάνισής του,
ζούσε με την Μπέβερλι στο σπίτι στη οδό Σγουόλοου Στριτ.
Εκεί ζούσε και ο αδελφός του, ο Τζέισον.
Ο Τζέισον ο μεγαλύτερος αδελφός του Νικ,
όταν μετακόμισε στο σπίτι τους,
το σπίτι άλλαξε,
επειδή πριν πάει εκεί,
ο Νικ και η μαμά του
μου φαινόταν πολύ δεμένοι.
Τον αγαπούσε μέχρι θανάτου.
Θέλω να πω, τον αγαπούσε, ήταν φανερό...
Αυτή... ήταν το φως της ζωής της.
Αυτός ο τύπος μετακόμισε στο σπίτι, ήταν ένας αλήτης, ένας τοξικομανής
και νοιαζόταν μόνο για τον εαυτό του.
Και όταν μπήκε σ' εκείνο το σπίτι απλά έκανε τα πράγματα πολύ πιο χειρότερα.
Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι έσπρωξε
ακόμα και τη μαμά του να πάρει ναρκωτικά όταν μετακόμισε στο σπίτι.
Αυτό το σπίτι έγινε απλά μια εντελώς ασταθής κατάσταση.
Ανακάλυψα απ' τα αρχεία της αστυνομίας,
μερικούς μήνες μετά την εξαφάνιση,
ότι ο Τζέισον είχε καλέσει την αστυνομία
και είπε ότι ο αδελφός του είχε προσπαθήσει να εισβάλει στο σπίτι.
Λοιπόν, βλέπουμε διάφορα τέτοια όλη την ώρα.
Άνθρωποι, οι άνθρωποι κάνουν συνεχώς τέτοια πράγματα
Κάνουν τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι είναι ζωντανός.
Άρχισα να συνδιάζω τα στοιχεία
και σκέφτηκα ότι κάτι συνέβη στο αγόρι σ' εκείνο το σπίτι.
Δεν χρειαζόταν να είμαι ο Κολόμπο για να βάλω όλα τα κομμάτια μαζί.
Τον σκότωσαν.
Ορισμένοι από αυτούς το έκαναν, μερικοί από αυτούς το
γνώριζαν, και μερικοί απ' αυτούς επέλεξαν να το αγνοήσουν.
Δεν ανησυχούσα πλέον για την επιστροφή του Νίκολας.
Ούτε ο Νίκολας Μπάρκλεϊ ούτε η μητέρα του συνεργαζόταν.
Γι' αυτό θα γινόταν η εκτέλεση ενός εντάλματος έρευνας
προκειμένου να λάβουμε εκείνα τα δείγματα αίματος.
Δεν μπορούσα να υποκρίνομαι ότι είμαι ο Νίκολας
και να συμπεριφέρομαι σαν τον Νίκολας.
Πήρα δυο τρείς πράκτορες μαζί μου να πάμε να τον πάρουμε.
Οπότε μέσα μου, άρχισα να γίνομαι, ξέρεις, όλο και πιο επιθετικός,
περίεργος.
Δεν μπορούσα να συνεχίσω.
Πήραμε τα δακτυλικά αποτυπώματα και πήραμε τα αποτυπώματα παλάμης.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες τα στείλαμε στην Ιντερπόλ, στις πρεσβείες,
για να δούμε αν κάποιο από αυτά τα δακτυλικά αποτυπώματα
ταιριάζει με οτιδήποτε έχουν στα αρχεία τους.
Προσπαθούσα να βρω μια διέξοδο,
όχι μόνο έναν τρόπο να φύγω από το Σαν Αντόνιο του Τέξας,
αλλά μια διέξοδο από το μυαλό μου.
Ο Νίκολας γινόταν όλο και πιο ταραγμένος, όλο και πιο θυμωμένος
και ένιωθα ότι θα προσπαθήσει να ξεφύγει
και αν έφευγε θα ήταν πολύ δύσκολο να τον εντοπίσουμε.
Άρχισα να τον ακολουθώ.
Άρχισα να κάθομαι στο σπίτι που έμενε η Μπέβερλι
και κατέγραφα τους αριθμούς πινακίδων όλων
τον αυτοκινήτων που την επισκέπτονταν.
Οπότε πήρα ένα ξυράφι και χάραξα το πρόσωπό μου.
Όλα άρχισαν να συσσωρεύονται σαν χιονοστιβάδα.
Τους έδειξα, τους έδειξα...
ότι ήμουν υπό μεγάλη πίεση.
Στις 3 Μαρτίου του 1998,
ο απεσταλμένος μας στην Μαδρίτη της Ισπανίας, μου τηλεφώνησε
και είπε, "Μόλις τον αναγνωρίσαμε."
Και είπα, "Μου κάνεις πλάκα;"
Ήξερα ότι όλα τελείωναν και ότι ήταν απλά θέμα μερικών εβδομάδων.
Είπε, "Αυτό που θα κάνω τώρα είναι να σου στείλω με φαξ τα αρχεία που έχω."
Συμφώνησε να με συναντήσει.
Παραγγείλαμε ζεστές τηγανίτες.
Και ξεκινήσαμε να τρώμε.
Και είπε...
Είπα, "Έκανες τη μητέρα σου να θυμώσει πολύ."
Και εκείνος είπε, "Δεν είναι η μητέρα μου και το ξέρεις."
Και σκέφτηκα, είμαι έκπληκτος.
Και έτσι στάθηκα δίπλα από το φαξ,
περιμένοντας, φυσικά, να έρθουν
γιατί φώναζα και πηδούσα πάνω κάτω.
Βασικά είπα, "Είμαι έκπληκτος",
"θα μου πεις επιτέλους ποιός είσαι."
Έκανα κάτι σαν χορό και όλοι κολλούσαν πέντε.
Σκεφτόμουν, ξέρεις, ότι επιτέλους, επιτέλους
ξέρουμε ποιό είναι αυτό το άτομο.
Και η καρδιά μου χτυπούσε γρήγορα, όπως και τώρα που το σκέφτομαι.
Και.. Και είπα, "Ποιός είσαι;"
Είπε, "Είμαι ο Φρέντερικ Μπουρντίν και καταζητούμαι από την Ιντερπόλ."
Τα στοιχεία των δακτυλικών αποτυπωμάτων μου έλεγαν
ότι δεν ήταν 16, ήταν 23.
Ότι δεν ήταν Αμερικανός, αλλά Γάλλος.
Ότι δεν ήταν ο Νίκολας Μπάρκλεϊ, ήταν ο Φρέντερικ Μπούρντιν.
Μεγάλωσε στην Αμερική έχοντας στο μυαλό του ότι η Ιντερπόλ
είναι κάτι σαν τους Θεούς των αστυνομικών, με πιάνεις;
Είναι το πιο υψηλό σκαλοπάτι που μπορείς να φτάσεις στην "Μπατσούπολη".
Και τότε σκέφτηκα, Χριστέ μου,
αν καταζητείται από την Ιντερπόλ, τι έχει κάνει;
Δεν υπάρχει όριο στο τι έχει κάνει.
Και τότε ξεκίνησε να μου λέει.
Ο Φρέντερικ Μπούρντιν είναι εγκληματίας.
Από τις δραστηριότητες και τον τρόπο λειτουργίας του...
Έχει ταξιδέψει σε όλη την Ευρώπη
εμφανιζόταν σε καταφύγια ανηλίκων
με διαφορετικές ταυτότητες.
Φρέντερικ Μπίαρντ, Ισπανία, 1992.
Μπέντζαμιν Ντιάνασον, Ισπανία, Σεπτέμβρης 1993.
Τζίμι Πίτερ Μάνφρεντ, Λουξεμβούργο 1992
Χένρι Ράιτ, Μπαρτσελόνα...
αναφέρθηκε ότι το έσκασε από το σπίτι των θετών γονέων του.
Γουίλσον Τόμας, Βρυξέλλες, '95.
Μάρκο Φερνάντεζ, Φερνάντεζ, Πυρηναία...
Άλεξ Ρος, Μιλάνο, 1993.
Μπέντζαμιν Κεντ, Γλασκώβη.
Καθόμουν εκεί. Με δυσκολία έτρωγα. Με δυσκολία κατάπινα το φαγητό μου.
Μόρις Ρόμπιν, Ράσκοβιτς Σάντιαν.
Φορούσε πάντα γυαλιά.
Τζιοβάνι Πετρούλο.
Μικελάντζελο Μαρτίνι.
Ντόνοβαν Μακνεφ.
- Πίτερ Σάμσον. - Γουίλιαμ Τόμας.
Τζίμι Σέιλ.
Πίτερ Ρόμπιν.
Τζέιμς Μάρκι.
Φρέντερικ Κασίς.
'93.
Τζόναθαν Ντόρεν...
Φρανσίσκο Χερνάντεζ Φερνάντεζ.
'95.
Έντγκαρ Γκουντιέρε.
'97.
Ισπανία, 1997.
Είναι πιθανό να χρειάζεται ψυχιατρική βοήθεια.
Μείνετε μαζί μας σήμερα,
γιατί πρόκειται να μοιραστούμε μαζί σας,
μια ιστορία τόσο παράξενη,
που είναι δύσκολο να πιστέψετε ότι είναι αληθινή.
Είναι η ιστορία ενός κορυφαίου απατεώνα
ο οποίος κατάφερε να κινείται στις Ηνωμένες Πολιτείες
και να έχει σαν λεία του, τους πιο ευάλωτους ανθρώπους.
Είναι το μόνο άτομο στην Αμερικανική ιστορία
που κατάφερε να κλέψει την ταυτότητα ενός αγνοούμενου παιδιού.
Κορόιδεψε ακόμα και την μητέρα του αγνοούμενου αγοριού.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως θα μπορούσε να την γλυτώσει.
Ξέραμε ότι θα είναι, ξέρετε, συγκινητικό και..
Ξέρετε...
αλλά ποτέ δεν σκεφτήκαμε ότι δεν θα ήταν εκείνος.
Γιατί να το σκεφτούμε αυτό.
Το πρώτο συναίσθημα ήταν η απόλυτη θλίψη.
Επειδή δεν ήταν ο Νίκολας.
Που μας γυρνούσε πάλι στην αρχή.
Που είναι ο Νίκολας;
Αυτό ήταν το πρώτο.
Το δεύτερο συναίσθημα ήταν,
πως μπόρεσα να είμαι τόσο ηλίθια;
Εννοώ, σοβαρά.
Επικοινώνησα με το ΑΤΣΑ, το Αστυνομικό Τμήμα του Σαν Αντόνιο,
και τους είπα, αποφάσισα να τους πω, ότι τον σκότωσαν.
Βασισμένοι στους ισχυρισμούς του Φρέντερικ Μπουρντίν,
ξεκίνησε έρευνα για ανθρωποκτονία
και ο ισχυρισμός στράφηκε ενάντια στα μέλη της οικογένειας
και στο ότι συμμετείχαν στην εξαφάνιση του παιδιού.
Ειπώθηκε για μας ότι όσο ο Φρέντερικ ήταν στη φυλακή
ισχυρίστηκε ότι η μητέρα μου του ομολόγησε
ότι εκείνη και ο Τζέισον σκότωσαν τον Νίκολας και έκρυψαν το πτώμα.
Κατηγόρησαν εμένα πρώτα
και τρελάθηκα εντελώς.
Επειδή, υπήρξα τρελή αλλά ποτέ βίαιη.
Αυτός είναι ο δρόμος που ζούσε το παιδί όταν ήταν αγνοούμενο.
Αυτό το σπίτι εκεί.
Νομίζω ότι το αγόρι είναι θαμμένο εδώ.
Θέλω να μιλήσω με τον Ντάριλ μέσα.
Συμφώνησε να με αφήσει να σκάψω για να δω αν ο Νίκολας Μπάρκλεϊ είναι εδώ.
Αν η Μπέβερλι γνώριζε ότι αυτό το άτομο δεν ήταν ο γιος της,
τότε έπρεπε να έχει κάποιο απώτερο σκοπό
και θα έπρεπε να είναι κάτι πολύ τρομακτικό
ώστε να επιτρέψει σε κάποιον ξένο να εισέλθει στο σπίτι της
και να υποκρίνεται ότι είναι γιος της.
Συμφώνησα να περάσω από ανιχνευτή ψεύδους.
Πέρασε από τον ανιχνευτή
Και είπα στον εξεταστή,
"Δεν καταλαβαίνω,"
"δεν καταλαβαίνω καθόλου, μπορείς να της το ξανακάνεις;"
Έκανε ξανά το τεστ και το πέρασε.
Είπα, "Όχι, κάτι δεν πάει καλά."
Την τρίτη φορά που της κάναμε το τεστ,
απέτυχε σε κάθε ερώτηση.
Εννοώ, τελείως.
Ο χειριστής είπε ότι το μηχάνημα σχεδόν πήδηξε από το τραπέζι.
Οι απαντήσεις της ήταν ψευδείς στα πάντα.
Γύρισε και της είπε,
"Κα. Ντόλαρχάιντ, φαίνεται ότι γνωρίζετε που είναι ο γιος σας."
"Φαίνεται ότι ξέρετε τι του συνέβη" και κάποιες άλλες ερωτήσεις.
Και τότε χειροτέρεψε πολύ, ήταν πολύ ταραγμένη
πήδηξε πάνω, έτρεχε και άρχισε να ουρλιάζει.
Είπα ψέματα στο αν... είχα κλέψει.
Είχα κλέψει, και γι' αυτό απέτυχα.
Δεν είπα ψέματα σε τίποτα που αφορούσε τον Νίκολας.
Αλλά στις άλλες ερωτήσεις.
- Ντάριλ; Τσάρλι Πάρκερ. - Κε. Πάρκερ.
Πως είσαι;
Είναι ωραία εδώ μέσα.
Αυτό είναι το σπίτι, έτσι;
Ναι, κύριε.
Ο ανιχνευτής μας οδήγησε στο να πιστεύουμε
ότι είχε κάποιες πληροφορίες...
που μπορούσε να μας προσφέρει αλλά αρνιόταν
κι έτσι πιστεύαμε ότι ο Τζέισον είχε πληροφορίες.
Αν ο Τζέισον έκανε κάτι στον Νίκολας, δεν το γνωρίζω
και δεν μπορώ να φανταστώ ότι ο Τζέισον θα έκανε κάτι τέτοιο.
Δεν είναι στο χαρακτήρα του,
αλλά... δεν ξέρω.
Ξέρω ότι ο αδερφός μου ή η μητέρα μου δεν
σκότωσαν τον Νίκολας, από ατύχημα ή επίτηδες.
Ότι είπε ο Φρέντερικ δεν συνέβη ποτέ.
Όταν πρωτοπήραμε τον σκύλο, έσκαβε πάντα στην πίσω γωνία εκεί πέρα
που είναι το δέντρο.
Και μια μέρα κούρευα το γρασίδι και είδα κάτι σαν κομμάτια από πλαστικό,
- ένα είδος υλικού σαν μουσαμά... - Εντάξει.
Να εξέχει από το έδαφος. Προσπάθησα να το τραβήξω και να το βγάλω έξω,
και συνέχιζε να σκίζεται σαν να ήταν κολλημένο στο έδαφος.
Και δεν του ξαναέδωσα σημασία ούτε το ξανασκέφτηκα,
μέχρι χθες το βράδυ που μιλήσαμε στο τηλέφωνο.
Και ο θάμνος είναι εκεί καιρό;
Προσπάθησα αρχικά να μιλήσω με τον Τζέισον πριν την σύλληψη του Φρέντερικ
και δεν μπόρεσα.
Και όταν τελικά τα κατάφερα,
τον ρώτησα για την εξαφάνιση του αδερφού του.
Φαινόταν τελείως απαθής για την εξαφάνιση του μικρότερου αδερφού του.
Εξαιρετικά απαθής.
Και δεν τον ένοιαξε το ότι γύρισε
αλλά όταν τον είδε,
όχι, δεν ήταν ο αδερφός του,
αλλά δεν έδειχνε να τον νοιάζει
να πει στην μητέρα και την αδερφή του, "Αυτός δεν είναι ο αδερφός μου.
Όχι, όχι. Απλά ήθελαν να πιστεύουν."
Ναι, είναι καλό σημείο. Ας δούμε.
Ας πούμε ότι τον παρατάει εδώ αρχικά...
και μετά αν κοιτάξεις ψηλά,
ναι, ναι, είναι καλό, είναι καλό.
Ήταν πολύ εχθρικός, αρνητικός στο να βοηθήσει με κάθε τρόπο,
και αργότερα που έφυγε από το κέντρο απεξάρτησης
βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση.
Νομίζω ότι Τζέισον ήταν ο ιδανικός
αποδιοπομπαίος τράγος επειδή δεν ζούσε πια.
Πέθανε,
οπότε δεν μπορούσε να περάσει από ανάκριση ή οτιδήποτε άλλο.
Εννοώ, ότι δεν μπορεί καν να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Είναι σαν εφιάλτης.
Να σε κατηγορούν για τόσα πολλά χωρίς να ισχύουν και κανείς δεν σε πιστεύει.
Ή σκέφτονται ότι είχες κάποια σχέση.
Και είναι σαν να βρίσκεις τον μπελά σου για κάτι που δεν έκανες.
Ξέρεις, όταν τα παιδιά σου λένε, "Δεν το έκανα εγώ!"
Λες, "Ναι, καλά."
Αλλά δεν το έκανα.
Αισθάνομαι ότι η οικογένεια γνωρίζει τι συνέβη στον Νίκολας Μπάρκλεϊ.
Νομίζω ότι η Μπέβερλι Ντόλαρχαιντ και ο Τζέισον Ντόλαρχαιντ ήξεραν
τι συνέβη στον Νίκολας Μπάρκλεϊ.
Δείξε μου ένα στοιχείο,
ένα πράγμα που θα κατηγορήσει οποιονδήποτε
στην οικογένειά μας για αυτό, μια σταγόνα πραγματικής απόδειξης.
Εδώ πίσω. Πάμε εδώ πίσω.
Το πιο μεγάλο, το πιο αστείο για μένα, ξεκαρδιστικό,
είναι ότι πήγαμε και πήραμε κάποιον εντελώς ξένο
για να κρύψουμε το γεγονός ότι σκοτώσαμε τον Νίκολας
ή ότι κάποιος στην οικογένειά μου σκότωσε τον Νίκολας.
Στα τέσσερα χρόνια που ο Νίκολας εξαφανίστηκε,
ήμασταν οι μόνοι που τον ψάχναμε.
Γιατί να πάμε να πάρουμε έναν ξένο για να
κρύψουμε κάτι που δεν χρειαζόταν να κρυφτεί;
Άλλο ένα από τα ψέματά του.
Ακόμα και πίσω από τα κάγκελα,
συνέχισε να λέει ψέματα σε οικογένειες άλλων αγνοούμενων παιδιών.
Από αυτό το τηλέφωνο στο κελί του,
ο Μπούρντιν έκανε εκατοντάδες τηλεφωνήματα,
και ισχυριζόταν ότι είχε πληροφορίες για χαμένα παιδιά.
Έλεγε ακόμα ότι μπορούσε να βοηθήσει στην επίλυση
της υπόθεσης της Σαμπρίνα Άιζμπεργκ που είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα,
ενός παιδιού που είχε απαχθεί από το σπίτι της
στην Τάμπα της Φλόριντα πέρυσι.
Γιατί το έκανες αυτό; Δεν είχες καμία πληροφορία έτσι δεν είναι;
Όχι.
Αλλά χρησιμοποιείς αυτό το τηλέφωνο και καλείς σε όλο τον κόσμο;
Ναι.
Τι κάνεις;
Ήταν παθολογικός ψεύτης
και με τρελαίνει
ότι κάποιοι θεωρούν αλήθεια ότι βγαίνει από το στόμα του.
Τι; Αυτό το παιδί έρχεται και λέει ότι είναι ο Νίκολας,
και μετά τα γυρνάει και λέει,
"Αυτοί οι άνθρωποι που με φρόντισαν τον σκότωσαν."
Πως καταλήγεις σε αυτό το συμπέρασμα;
Μας επέβαλλε σε μεγάλη δοκιμασία
και αφού κατέληξε στη φυλακή για όσα έκανε
θέλει να προκαλέσει περισσότερο πόνο στην οικογένειά μας;
Να πάει να γαμηθεί.
Η έρευνα ανθρωποκτονίας στην εξαφάνιση του Νίκολας Μπάρκλεϊ
έκλεισε γιατί δεν υπήρχαν αρκετά αποδεικτικά στοιχεία.
Ο Φρέντερικ Μπούρντιν καταδικάστηκε για ψευδορκία
και για την κατοχή διαβατηρίου με δόλο.
Καταδικάστηκε σε έξι χρόνια φυλάκιση.
Δεν δίνω δεκάρα για το τι σκέφτονταν οι άλλοι, ή το πως ένιωθαν.
Με νοιάζει ο εαυτός μου, μόνο ο εαυτός μου...
και όλοι οι άλλοι ας πάνε να γαμηθούν.
Ο Μπούρντιν απελάθηκε στην Γαλλία τον Οκτώβριο του 2003.
Τρείς μήνες αργότερα αποπειράθηκε να κλέψει
την ταυτότητα του 14χρονου αγνοούμενου Λέο Μπάλεϊ.
Τώρα ζει στην Γαλλία.
Έχει σύζυγο και τρία παιδιά.
Aπόδοση διαλόγων GLTeam™ ..::Gwgw317 ~ Aenima ~ Raiden::..
..:: InsaneNikos ~ pelargos8 ::..
Επιμέλεια υποτίτλων GLTeam™ ..:: Gwgw317 ::..
.::Www.GreekLeech.info™::.
Ο Νίκολας Μπάρκλεϊ ακόμα θεωρείται αγνοούμενος.