NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Şehir sokaklarında yürürüm
Eskiden benimle yürürdün
Ve attığım her adımda Ne kadar âşık olduğumuzu hatırlıyorum
Seni nasıl unutabilirim?
Her zaman bana seni hatırlatacak Bir şey var
Seni sevmek için doğmuşum
Ve asla özgür olmayacağım
Her zaman benim bir parçam olacaksın
ŞARJ SÜRESİ
Rolo Haynes'in Kara Müzesi
Turlar 11.00'de başlar
Rolo Haynes'in Dünyaca Ünlü Kara Müzesi
-Merhaba. -Merhaba.
Turlar 11.00'de başlıyor. Sırada ilk sen varsın. Bugün kalabalık olabilir.
Yol çok boş görünüyordu.
Aksanın çok güzel. Avustralyalı mısın?
Hayır. Britanyalıyım.
Adın o çılgınca İngiliz isimlerinden mi? Esmeralda ya da...
Benim adım Nish.
-Nish mi? -Nish.
Seni yargılayamam. Adım çok saçma.
Rolo Haynes. Sahibiyim. İşletmecisiyim.
Bu sabah sadece ikimiz varız. Girmek istediğinden emin misin?
-Burası korkaklara göre değildir. -Eminim ki bunu kaldırabilirim.
Herkes kaldıramıyor.
O zaman sorun olmazsa çantana bakmam gerek.
-Sorun değil. -Bugünlerde kimseye güvenilmiyor.
Şuradan geçer misin?
Üzerinde metal bir şey varsa şuraya koy.
Tamam.
Çok küçük.
Evet. Ona eğlenceli boyutta diyorum.
Eğlenceli boyutta. Bunu sevdim.
Havaalanında güvenlik saçmalıklarına doyduğunu tahmin ediyorum.
Göçmenlik dairesi çalışanları bugünlerde sıkı çalışıyorlar.
Her şey tamam mı?
Tamam.
Başlayalım.
-Tatilde misin? -Kısmen. Babam burada yaşıyor.
Doğum günü yaklaşıyor. Annem sürpriz yapmak istedi.
Ve sürpriz sen misin?
Sanırım bir parçasıyım.
-Nereye uçtun? -Salt Lake.
Salt Lake'ten mi geldin?
Evet. Arka yoldan gelmek güzel olur sandım.
Ama hafife almışım...
Yalnız bir kız için çok zor bir yolculuk.
-Eski kafalılık yapmak istemiyorum. -Ciddi misin?
Söylediğin bayağı eski kafalıydı.
Burası cehennem kadar sıcak.
Klima bozulmuş olmalı.
SİSTEM ARIZALI
Sıcaklık için üzgünüm.
Lanet olası dijital sistemler.
Teknoloji sektöründekilere güvenme.
Bütün bu eşyalar ne?
Gerçek kriminolojik eşyalar.
Kötü bir şey yaptıysan burada olma ihtimali yüksek.
Etrafa bak. Acele etme. Bakalım bir şey ilgini çekecek mi.
Bir şey ilgini çekerse sana hikâyesini anlatabilirim.
Burada neredeyse her şeyin üzücü, çirkin bir hikâyesi var.
Tıpkı şuradaki asıl ilgi odağımız gibi.
Ama fazla acele etmeyelim.
Bir sürü insan hemen perdenin arkasına koşar.
Buradaki şeylere bakmazlar bile.
Sonra da Seyahat Sikici'de bir sürü bir yıldız alıyorum ve bir anda...
Hey, bak. Hiç acelem yok. Merak etme.
O zaman keyfine bak.
Öyle yapacağım.
-Bunlar çok teknolojik görünüyor. -Nöroteknolojide çalışıyordum.
Çok güzel.
Peki bu ne? Kuaförlerin aletlerine benziyor.
Aslında o benim ilk hatıra eşyalarımdan biriydi.
Asıl sergimizin nasıl oluştuğu konusuna biraz ışık tutuyor.
-Nedir o? -Peter Dawson'ı duydun mu?
Dr. Peter Dawson?
Genelde "Bu Dawson'ın Simpatik Tanı Cihazıdır." derim.
Ve insanlar hayretle "Olamaz!" diye bağırırlar ve ben "Gerçekten öyle." derim.
Bir sonraki soru "Bunu nasıl alabildin?" oluyor.
-Tamam. -Benim alanım tıp teknolojisiydi.
Saint Juniper's'ta çalışıyordum. Bir üniversite hastanesi gibiydi.
Güzel bir tesisti. Arsa İstimlak Kanunu'na dâhildi.
New York şehir merkezindeydi. Büyük, eski bir binaydı.
Ürün araştırmaları üst katlarda
ve acil departmanı ile avam tabaka alt katlardaydı.
İş ve sağlık hizmetlerinin müthiş bir karışımıydı.
-Ciddi misin? -Kenara çekil piç kurusu!
Plan, sigortası olmayan insanların
ara sıra deneysel tedavilere razı olmak karşılığında
ücretsiz sağlık hizmetleri için kaydolmalarıydı.
Ben tepedeki adamlar için çalışıyordum.
Bir bilim adamı gibi mi?
Ben daha çok işe alım üzerinde çalışıyordum.
-Evet. Buradayım. -Hazır.
Şok uyguluyorum.
-Hayır. -Hayır mı?
-Hayır. -Tamam. Bir daha deniyorum. Hazır!
Şok uyguluyorum.
Hayır.
Trisiklik kullandığını bilseydim dozu artırırdım.
Bunu bilemezdin.
Kötü bir zamanda mı geldim?
Onuncu kattan Rolo Haynes.
Anlaşılan bazı sorunlarınız olmuş.
Sanırım elimde size yardımcı olacak bir şey var.
Girdikleri büyük alan nöroteknolojidir.
Beyin gücü artırmada öncülük etmek.
Sinirsel ara yüzler.
Bütün o eğlenceli işler.
Büyük hedefleriyse bilgi aktarmanın bir yolunu bulmak.
Buradaki ekiplerden biri bir deney yapıyor.
Bir beyinden başka bir beyne bilgi göndermenin yolunu arıyor.
Bu Kenny.
Bu da Hector.
Dayan. Her şey netleşecek.
Deneye gelelim.
Küçük bir labirent kurup içine Kenny'i bırakırlar.
Ve aylarca içinde koşuşturup durur.
Orayı çocukluk evi kadar iyi bilene dek.
Sonra da...
...ona bunu takarlar.
Bu bir verici.
Kenny'nin beyninden sinyalleri alıyor.
Onlar da Hector'a gönderiliyor.
Hector'a prototip sinaptik alıcımız takıldı.
Unutma, Hector labirente patisini bile basmamıştı.
Kenny'nin labirentin düzeni hakkındaki bilgilerini alması planlanmıştı.
Ve birden, ilk denemede çözebilecekti.
-Çözebildi mi? -Hayır.
Sıçan gibi tepindi. Beyinsiz sikik.
Peki...
...bunu bana neden anlatıyorsun?
Tam da deney başarısızlıkla sonuçlandığını anda
bir araştırmacı Kenny'nin üzerine kahve döktü.
Sıcak kahve Kenny'nin üzerine dökülür. Tabii ki o da deli gibi ciyaklar.
Ama Hector da öyle.
Anlaşılan bilgi paylaşmayı öğrenmemişiz.
-Fiziksel hisler paylaşılmış. -Aynen öyle.
Bu inanılmaz. Ha siktir.
Ve daha da inanılmaz olan yanı
Hector yanmayı hissetti ama hiç zarar görmedi.
Deneyimin tamamını yaşadı. Hiçbir fiziksel bedel ödemedi.
Peki nasıl öldü?
İyi olup olmadığını görmek için kestik.
Her neyse, Hector'un fedakârlığı sayesinde...
...bunun prototipini yaptık.
İnsan deneyimleri için...
...bir alıcı.
Sinirsel bir implant. Türünün tek örneği.
Beni bu yüzden mi buraya çıkardın?
Hastalardaki en büyük sorun nedir?
Sorunlarının ne olduğunu öğrenmek.
Buraya gelen pezevenklerin yarısı semptomlarını tarif bile edemiyorlar.
Baygınlardır ya da beyin sarsıntısı geçirmişlerdir.
Sarhoşlardır ya da salaklardır.
İki yaşındalardır ya da İngilizce konuşamıyorlardır.
Hastanın hissettiklerinin aynısını hissedebildiğini hayal et.
Fiziksel sonuçlar hariç.
Zihinlerini okumak gibi.
Ne dersin?
Dawson'ın hakkını vermek gerek. Bu fırsatı hemen kabul etti.
Bunu yapmaktan mutluydu.
Ve sadece kısa bir ameliyat gerekti.
Geri dönüşü yoktu. Ama o bir öncüydü.
Ayrıca hasta ölüm oranları çok kötüydü.
Bu onu telafi etmenin en iyi yoluydu.
Dokunsam acır mı?
Sanmıyorum.
Çok çekici bir yanı var.
En üst düzey piercing gibi.
Beni daha iyi hissettirmeye çalışıyorsan işe yarıyor.
Denemenin vakti geldi.
İşte burada saç filesi aleti devreye giriyor.
Teoride rızası olan bir deneğe takarsak
fiziksel hisleri alıp Dawson'ın implantına gönderecekti.
İşe yarayıp yaramadığını öğrenmemiz gerekiyordu.
Bu parmak.
Houston, bir mucizemiz var.
Hiç beklemeden
Dawson hastalarla çalışmaya başladı.
Fiziksel semptomlarla ilgili zihinsel bir kütüphane oluşturmaya başladı.
Daha hızlı tanı koyabilmek için
ne tür şeyler hissedildiğini öğrenmeyi planlamıştı.
Acil bölümünde küçük şeylerle başladı. Küçük kırıklar gibi şeyler.
Kısa sürede daha büyük şeylere geçti.
Ciddi yaralanmalar. Hastalıklar.
Geç dönem ölümcül hastalıklar.
Dawson dişini sıktı ve hepsini deneyimledi.
Diyelim ki bariz olarak acı çeken bir çocuk geliyor.
Doktorlar apandisitten şüpheleniyorsa emin olmak için onu Dawson'a bağlarlardı.
Dawson o zamana dek apandisiti defalarca hissetmişti.
Farklı bir şeyse tespit edebiliyordu.
Aramadıkları şeyleri bile buldu.
Blastomlar vesaire.
İyi şanslar dostum.
O adam bir sürü hayat kurtardı. Buna hiç şüphe yok.
İyi şanslar.
-İrtibatta kalın. Güle güle. -Hoşça kalın.
Bu çok güzeldi.
Ve tesadüfen,
kaba olmama izin verirsen
Dawson'ın simpatik tanı cihazı yatak odasında da işe yarar oldu.
İmplantı zevk verici hisleri de alıyordu.
Kız arkadaşı o mavi verici saç filesini takarsa
ve o da küçük implantını bağlarsa...
...sadece kendi hislerini hissetmezdi.
-Boşalacağım! -Kızın hissettiklerini de hissederdi.
Orospu çocuğu erkek ve kadın orgazmını aynı anda deneyimliyordu.
Tanrım...
Ha siktir.
Sana doyamıyorum...
Ama?
-Efendim? -Dawson çok eğleniyormuş.
Bir "ama" olmalı.
Çok eğleniyor ama...
Ama...
Açılın!
Hadi!
Bir gün aceleyle Senatör Whitley'yi getirdiler.
Bir bağış toplama etkinliğinde bayılmıştı.
Kimse sorununun ne olduğunu anlayamadı.
-Kaldırın. -Bunu ben hallederim.
Dawson bağlandı.
-Dikkatli ol. -Tamam.
-Tanrım. -Ve en zor anlarından birini yaşadı.
-Pete? -Ne olduğunu hiç bilmiyormuş gibi.
-Pete? -Bir dakika daha. Lütfen.
Adamın çalışmasına izin ver.
Daha önce hiç tatmadığı bir acıydı.
-Pete, kalbi duruyor. -Bir saniye daha!
Ve beklenen şey oldu.
Pete?
Dawson yaklaşık beş dakikalığına bilincini kaybetti.
Senatör'ün zehirlendiği ortaya çıktı.
Ve çok nadir bir zehirmiş. Bir Rus zehriymiş.
Bunu tamamen deneyimlemiş.
Dawson ölümü deneyimledi ve öteki taraftan çıkabildi.
Ölüm anında bir galaksi dolusu sinaps yok olur.
Bir endorfin tsunamisi.
Sonra da hiçliğin koca bir dalgası gelir.
Kendine gelince tüm testleri yaptılar
ve her şey çalışıyordu. Sorun yoktu.
Raporuna "Sarsılmış ama hasar yok." yazdılar.
Ertesi gün hemen işine döndü.
Ama bir sorun vardı, değil mi?
Onların hepsini ölmeden yaşamak mı?
İmplantını böyle sikti.
Tanrım.
-Ben biraz su içeceğim. -Tamam.
Lanet olsun.
Acı ile ilişkisinin biraz değiştiği söylenebilirdi.
Bu çok acıttı.
Artık acıyı seviyordu.
Ondan sonra işine hevesle girişti.
Önce saklamaya çalıştı ama o küçük yumru sayesinde
ne kadar acı çekerse o kadar keyif alıyordu.
Tamam! Hayır! Dur!
Dur! Tamam, güvenlik sözcüğü! Dur!
-Bunu deneyebileceğimizi söylemiştin. -Ve denedik.
Saç çekmeyi ve boğmayı da denedik.
Ben bunu sevmiyorum, tamam mı? Bu ben değilim.
Belki de gitsem iyi olacak.
Hayır, lütfen.
Özür dilerim.
Burada kal. Lütfen.
Pete!
Ben gidiyorum.
Bu biber yemek gibidir.
Hızla alışıyorsun.
İlk jalapeno biberi yediğinde eminim ki tükürmüşsündür. Çok acıdır.
Ama dayanırsan bağımlılık yapar.
Çok geçmeden jalapen biberi yeterli olmaz.
Kırmızı acı biberlere, kuş gözü biberlerine çıkarsın.
Sonunda Scotch bonnet biberlerine varırsın.
Dawson'ın arzusu da aynen öyleydi.
Birden acil bölümünde takılmaya başladı.
Yapışacağı güzel bir kaza mağdurunu bekliyordu.
Sadece içini kemiren sıradaki acı dozunu düşünüyordu.
"Bana geri verin."
"Geri almalıyım."
-Sarah, bunları benim için dosyalar mısın? -Tabii ki.
Pete.
-Bu senin vardiyan değil. -Dördüncü bölmeye götürün.
Tamam.
Pete.
Dikkatli ol.
Üç, iki, bir.
Kaldırın.
Şunu alayım.
Bağlandığı anda hissediyor.
Bu kalp durması. Sokakta yere yığılmış.
Sadece emin olmak istiyorum.
Bu kesinlikle bir kalp krizi. Ama o hiçbir şey söylemiyor.
Zaman kazanmaya çalışıyor.
O acı treni ile Nirvana'ya kadar gidebileceğini düşünüyor.
Sonunda Dawson'ı zorla kadının yanından götürmeleri gerekiyor.
Ethel Teyze'ye kalp masajı yapıyorlar.
Gözlerinin önünde ölüyor
ve o bir alkolik gibi bakıyor.
Birinin bir bardak İskoç viskisini lavaboya dökmesini izler gibi.
O güzel hissin israfına sinirleniyor.
Buna başlarken yan etkilerinin olabileceğini biliyorduk.
Bunu nasıl durduracağımızı araştırırız ama bu biraz zaman alacak.
İnsanları diğer projelerden alamam Pete.
Ulaşmamız gereken ilerleme aşamaları var. Bu işin nasıl olduğunu biliyorsun.
Ama bunu başaracağız.
Bu arada hastaların yakınında olamazsın.
Eve gidip ayaklarını uzat. Bir mini diziyi kısa sürede izle. Ne yapıyorsan yap.
Kimse daha sonra olacak olanı bilemezdi.
Yetkililerin, cesedin
kayıp WNL hava durumu muhabiri
Denise Stockley olduğunu onaylamaları bekleniyor.
Görebildiğimiz gibi burada kesinlikle çok fazla polis var.
Zaman çizelgesine bakalım...
Dawson yedi gün 24 saat evde yalnızdı. Kafayı yiyordu.
Herhâlde bırakma sorunları yaşıyordu.
En son 15 Eylül Cuma gecesi görüldü...
Artık acısını emebileceği hastaları yoktu.
O da kendine acı çektirmeye başladı.
...sağ salim dönmesi için ya da şahitlerin verebilecekleri herhangi bir bilgi için...
Kendisini keserek bir hafta geçirdi.
Orasını kesti, burasını oydu.
Adam bir doktordu. Durum ölümcül olmadan ne kadar ileri gidebileceğini biliyordu.
Ama hiçbir şey onu tatmin etmedi.
Hiçbir şey yeterli değildi.
Kendine acı çektirdiğinde önemli bir unsur eksikti.
Korku.
Amigdala.
Beynindeki küçük, badem şeklindeki bir yumru.
Korktuğunda bir gece yarısı hava saldırısı gibi parlar.
Hisleri keskinleştirir.
Hastanın tavandaki o ışıklara bakarken hissettiği korku.
Her acı saplanması ile birlikte gelen korku.
Bunu da sever olmuştu.
Acı ile birlikte iyi gidiyordu.
Keyfini artırıyordu. Kırmızı şarap ve biftek gibi.
Kendine acı çektirebilirsin ama kendini korkutamazsın.
Bunun için bir gönüllü gerekir.
Onu bulduklarında Dawson resmen boşalıyordu.
Korku, acı ve ölümün karışımının keyfini yaşamıştı.
Bana onu hapse attıklarını söyle.
Hastaneye yatırdılar.
Bitkisel hayata geçti.
Güzel.
Bugün hâlâ orada.
Okyanus kadar derin bir komada.
Ama için ilginç yanı, suratında hâlâ o bakışın olduğunu söylüyorlar.
Mutluluk içinde.
Hâlâ kafasını yaşıyor.
-Taşak geçiyorsun, değil mi? -Tamam, ereksiyonu ben ekledim.
Dayanamadım.
-Eğlenceli bir hikâye, değil mi? -Evet. Eğlenceli bir hikâye.
Dostum.
Su ister misin?
-Gerçekten iyiyim. -Hayır, hiç sorun değil.
Çok teşekkür ederim.
Peki neden tıp teknolojisi alanında devam etmedin?
Bir süre devam ettim.
Dawson delirdiği için nöro araştırmalar durmadı.
TCKR adapte etti ve ince ayarını yaptı.
Dijital bilinç aktarımına o şekilde ulaştılar.
Bugün çerezler dedikleri şey.
Yaşlı insanları buluta yüklemeleri gibi mi?
Evet. Ama bu ondan çok önceydi.
O zamanlarda o üç boyutlu sanal gerçeklik şeyi yoktu.
Bizim uğraştığımız şeyler daha organikti. Neredeyse düşük kalite gibi.
Neden öyleydi?
Şunu söylemeliyim ki ortalama bir insandan daha çok soru soruyorsun.
Dürüst olmak gerekirse arabam hâlâ şarj oluyor. Yani biraz zamanım var.
Peki o zaman. Sana göstermek istediğim şey...
Üzerinde çalıştığım şeyin bir parçası...
Bu...
...tatlı mı?
Aslında buradaki en üzücü eşyalardan biri.
Öyle görünmüyor.
Daha önce birini aklından çıkaramadığın bir ilişkin oldu mu?
-Evet. -Birkaç yıl önce erkek kızla tanışır.
Oğlanın adı Jack, kızın adı...
-Jill. -Carrie.
Cupcake?
-Teşekkürler. -Bir şey değil.
-Artık şerif sen misin? -Evet.
-Ve tutuklu ben miyim? -Beyefendi, şimdi başınız belada.
Hadi beni tutukla.
Sonunda kukusuna küçük bir bebek tohumu bırakır
ve o da yerleşir.
Ve kısa süre sonra bir oğlan doğar.
Parker.
Bam. Bir aile birimi olurlar.
Daha parlak bir gelecek için yürüyen bir reklam olurlar. Çok mutlulardır.
Bir fotoğraf çekmek istiyorum.
Tamam. Arka planda gölü çekeceğim.
-Hadi bakalım dostum. -Tamam. Hazır mısınız?
Parker.
Annene el salla. "Merhaba." de. Annene "Merhaba." de.
Carrie'ye bir kamyon çarpar.
Saint Juniper's'a gelir.
Bana geri dön.
Geri dön.
Aradan yıllar geçer.
Jack onu her hafta ziyaret eder. Onunla konuşur.
Oğlunun kayıtlarını oynatır. Sohbet eder.
Kız asla uyanmaz.
Ama onun üzerinde iletişim kutusu denediler.
Koma hastalarının bir şekilde cevap vermelerini sağlayan basit bir cihaz.
Sana oda parfümü aldım. Çam ormanı kokusu ister misin?
Tamam.
Peki turunçgil tazeliği ister misin?
Tamamdır.
Ve Parker'ın diğer çocuklarla şarkı söylemesini kaydettim.
Dinlemek ister misin?
Parılda, parılda küçük yıldız
Ne olduğunu öyle merak ediyorum ki
Merhaba.
-Merhaba. -302'deki kadın. Carrie Lamasse.
Siz eşisiniz, değil mi?
Jack?
Rolo Haynes. TCKR'nin araştırma ve geliştirme bölümünün temsilcisiyim.
Tamam.
Sizin durumunuzdaki birinin
ilgilenebileceği bir proje üzerine çalışıyoruz.
Benim durumum neymiş?
Carrie gibi birine yeni bir hayat verebilecek
bir şey üstünde çalışıyoruz.
Mucizevi bir şeyden bahsediyorum.
Neden bahsediyorsun?
TCKR'daki ekip
bir beyinden, bilinci dijital olarak çıkarıp
başka bir beyne yerleştirmek üstünde çalışıyor.
-Bu ne anlama geliyor? -Tamam.
İyi bir günde bile beyin kapasitemizin sadece yüzde 40'ını kullanırız.
Beynimizin yüzde 60'ı boş bir Airbnb odası gibi çalışmadan durur.
Ve...
Ve yeni sıkıştırma tekniğimiz ile
o kullanılmayan alana yeni bir bilinç sığdırabileceğimizi düşünüyoruz.
Bahsettiğim şey, Carrie'nin bilincini o bozuk kabuktan alıp...
...şuraya koymak.
Ne? Kafamın içindeki bir ses gibi mi?
Kafanın içinde onun tamamen olması gibi.
Bir otostopçu gibi. Bir yolcu gibi.
Dolaylı hisler gibi. O senin gördüğün şeyleri görecek.
Senin hissettiğin şeyleri hissedecek.
Tekrar yaşayabilir.
-Hissetmek derken... -Küçük bir oğlunuz var. Parker.
-Bunları nereden biliyorsunuz? -Parker'a sarılırsan Carrie de hisseder.
Senin aracılığınla oğlunuza sarılabilir.
Bütün bunların fiyatı ne?
Tamamen ücretsiz.
Fiziksel bedenine nakil işlemi sırasında ötanazi yapmamız gerekecek.
Ama organlarını nakil için ayırırız.
Topluma geri veririz.
Ne dersiniz?
Bunu düşünmem gerekecek.
Carrie düşündü bile.
Peki sen?
Yükleme işlemi başlıyor.
Şimdi indirme işlemine geçiyoruz.
Tamam. Kurulumu yapıldı.
O evde.
Artık gözlerini açabilirsin Jack.
Carrie?
Beni duyabiliyorsan...
...Jack'e gördüklerini anlat.
Bir elma. Bir elma görüyorum.
Onu duyabiliyorum.
Elma. Elma diyor.
Merhaba bebeğim.
Merhaba Jack.
Al.
İyice kavra.
Carrie, bunu hissedebiliyor musun?
Hissediyormuş.
Hisler iyi gibi görünüyor. Bir ısırık al.
Tanrım.
Bir şeyi tatmayalı çok uzun zaman oldu.
Bunun tadını alabiliyor musun?
Tadını alabiliyormuş. Ha siktir.
Hazırsınız gibi görünüyor.
-Onu içeri alalım mı? -İçeri gel tatlım.
Bu Parker mı?
Çok büyümüş.
Tanrım. Jack, ona sarıl. Oğlumuza sarıl.
Bana kocaman sarıl. Lütfen.
Onu hissedebiliyorum. Onu gerçekten hissedebiliyorum.
Annen seni sevdiğini söylüyor.
Gerçekten çok mutlu ediciydi.
Evet.
Ama şimdi "ama" diyeceksin.
Yani felsefi olmaya çalışmıyorum.
Ama...
...mutluluk ne kadar uzun sürebilir ki?
ON BEŞ MİLYON HAK
Tanrım. Sayfayı çevir, hadi artık.
Çok yavaş okuyorsun.
Resimlere iyice bakmayı seviyorum.
Bu çizgi romanların çizgi kısmıdır.
Bu doğru.
Hey, benim işemem gerek.
Buna asla alışamayacağım.
Güzel bir his, değil mi?
Bir dakika. Ellerimizi yıkamıyor musun?
Ellerimizi mi?
Ciddiyim. Bu iğrenç.
38 yaşındaki Clayton Leigh bugün WNL hava durumu muhabiri
Denise Stockley'nin cinayetinden suçlu bulundu.
Kesilmiş cesedi geçen sene bugün bulunmuştu.
Bunu kapatalım. Dört yaşındaki bir çocuk rahatsız olur.
O gayet iyi. Dinlemiyor bile.
Parker! Tanrım.
-Ona bağırma. -Ama bana bağırmanda sorun yok mu?
-Bebeğim, sen... -O nasıl oluyor?
O bir çocuk.
Bu çok ciddi bir şey dostum.
Hayır. Ben... Mantıksızca davranmıyorum.
O... Hayır, bekle. Hayır. Dinle. Bırak da sözümü bitireyim.
Arka koltuğa yapışmış bir arka koltuk şoförü
arabadaki kimse için eğlenceli değil.
Erkeğin özel hayatı yok. Kadının hiçbir faaliyeti yok.
-İnsanı delirtir. -Aynen öyle.
Tamam o zaman. Boş ver.
Tamam. Konuşmaya devam et. Ançüeze uzanıyorum.
Sessiz olacak mısın?
Çeneni kapatacak mısın? İyi misin?
Sen...
Siktir git.
Ha siktir.
Evet. Umurumda değil.
Hâlâ konuşuyorsun.
Sen...
Her neyse, kısa süre sonra o, daha doğrusu onlar, bana geldiler.
İlişki terapistleriymişim gibi.
Sessiz olup konuşmama izin verir misin?
Bir cümleyi bitirmeme izin ver.
Arkadaşlar.
Sorunu görebiliyorum.
Sorun o.
Sorun samimilikten nefretin doğmasıdır.
İletişiminizi kısıtlamalısınız.
Nasıl kısıtlayacağız? Unutamadığım bir melodi gibi kafamda çalıyor.
İmtiyazlarını artırabiliriz Jack.
Biraz daha kontrol veririz.
Kapa çeneni! Özür dilerim. Devam et.
Belki de Carrie'yi ara sıra
duraklatabilme kabiliyetin olsa...
...işler ikiniz için de biraz daha kolay olur.
Bunu yap.
Her neyse. Bunu yap.
Ve imtiyazlarını artırdı.
-Onu duraklatabiliyor olmalısın. -Bu mu?
-Evet, o. -Tamam.
İmtiyazları kullanması uzun sürmedi.
Şimdi de açık açık kadınların göğüslerine mi bakıyoruz?
Bakmadığını söyleme. Ereksiyon oluşunu hissedebiliyorum, tamam mı?
Ve giderken kıçına da bakıyorsun. Vay canına.
Ona baktım. Ne var?
İnanılmaz azdım. Yaklaşık bir aydır mastürbasyon yapmadım.
Yani... Seni ben durdurmuyorum.
Sanki omzumun üzerinden bakıyorsun ama içimden.
Annen olan bir polisin önünde mastürbasyon yapmak gibi.
-Siktir git! -Tamam. Hadi bakalım.
Yeter. Ara veriyoruz. Seni duraklatıyorum.
Hayır. Jack, bunu sakın yapma.
Jack! Jack, seni uyarıyorum.
Bu hiç güzel değildi.
Bunu bir daha yapma.
Evde miyiz?
Neden Cadılar Bayramı bal kabağı var?
Cadılar Bayramı'na aylar var.
Aslında bugün.
Ne kadar duraklatıldım?
Sadece birkaç hafta.
Bilmiyorum. Sekiz olabilir.
Tamam. Biliyorum. Özür dilerim.
Biliyorum. Özür dilerim. Kendimi çok kötü hissediyorum.
O yüzden...
...sana bunu aldım.
Bu bizim yıl dönümümüz olduğu için...
Siktir git. Sen tam bir piç kurususun.
Bu cupcake'i yememi istemiyor musun? Portakallı şekerli kremalı.
-Parker nerede? -En sevdiğin.
Parker'ı görmek istiyorum. Benden aylarca uzak tuttun.
Oğlumu görmek istiyorum.
Tamam.
Nerede?
Merhaba.
Ne yapıyorsun bakayım orada?
-Bu bir itfaiye aracı mı? -Evet.
Onu sevdiğimi söyle.
Hey dostum.
Annen seni seviyor.
Ne?
-Ona sarılmak istediğimi söyle. -Bir şey daha bilmek ister misin?
Annen sana sarılmak istiyor.
Tanrım!
Parker işleri karmaşıklaştırdı.
İkisi de onun için sorumluluk hissettiler ve uzlaşmaya varmaya çalıştılar.
İki yetişkin gibi anlaşmaya çalıştılar.
Jack hafta sonları hariç Carrie'yi duraklattı.
Hafta sonu Carrie ile Parker'ı dolaştırdılar.
Ziyaret hakkı olan boşanmış bir eş gibi.
Sen gidip saklan.
İşte bu!
Tamam.
Geliyorum.
Bu sistem gayet iyi yürüdü.
Bir süreliğine.
Merhaba.
Sanırım komşuyuz.
Ben yeni taşındım.
-Emily. -Jack. Memnun oldum.
Hadi ama...
Merhaba.
-Bu da kim? -Bu Parker.
Güzel isim.
Herhâlde görüşürüz.
Evet.
"Herhâlde görüşürüz."
Nezaketen öyle dedi.
Saçmalamayı kes. Hormonlarının salgılandığı zaman biliyorum, tamam mı?
Biz şu anda konuşurken taşaklarımız boşalmak için döl biriktiriyor.
Bunu yapamam. Oğlumuzla birlikteyim.
Ne... Kimseyle flört etmedim.
Hadi bakalım. Siktir et. Ziyaret bitti.
Hayır! Jack, bunu sakın yapma. Jack!
Jack! Orospu çocuğu...
Parker, bekle.
Her neyse, aradan zaman geçti ve Jack komşu ile birlikte oldu.
Carrie de bundan pek hoşlanmadı.
Hafta içi çalışıyor. Bir hafta sonu birlikte olmak istedik.
Tanrım! Bizim için mutlu olamaz mısın?
Hayır Jack. Tuhaf bir şekilde bunu yapamıyorum.
Tanrım. Çok mutsuzsun.
Hayır. Neden?
Sana kızıyor mu?
Carrie, ona kızmayı kes.
Geri çekilmesini söyle.
-Ben... -Söyle.
Yüce Tanrım.
Hafta sonu anlaşması işe yaramıyor.
Sadece bir saat vermeyi denedik...
Ama içeride olduğu anlaşılıyor. Yargılıyor ve şikâyet ediyor.
Zaman kısıtlamaları Carrie'yi mutsuz ediyor.
Carrie bizi mutsuz ediyor.
Carrie şu anda duraklatıldı mı?
Tamam. Peki...
Silme seçeneği var tabii.
-Yani... -Yani kalıcı olarak silme.
Hayır.
-Bu onu öldürmek olur. -Yasal olarak olmaz.
Ama ahlaki olarak olur.
Hadi ama. O kafandaki kalıntı bir yazılım gibi.
Bu sadece...
-...bir e-posta silmek gibi olur. -Hayır.
Hayır. Silmek olmaz. Bunu yapmayacağım.
Parker'a yakın olmak istiyor. Bunu ondan alamam.
Yapabileceğiniz bir şey olmalı.
Arkadaşlar...
...şanslısınız.
Bu, beta testini yapmakta olduğumuz bir şey.
Ölümcül hastalıkları olan ebeveynler içindi.
Çocukları için bir hatıra gibi.
İşte.
Bir maymun mu?
Daha çok bir hatıra gibi.
Onu buraya koyabiliriz.
Oraya mı?
Bir bilinç alıcısı var.
Kafana koyduğumuz alıcıya benziyor ama bir prototip.
Parker'ı görebilmesi için burada bir kamera var.
Ve tüm vücutta temas hissi geri bildirimi var.
Küçük Parkie buna sarılırsa o bunu hissedecek.
Ve o da iletişim kurabiliyor.
Ama çocuklara uygun, kontrollü bir şekilde.
Bilmiyorum. Bunu düşünmem gerek.
Ben yapalım diyorum.
O düşündü bile. Peki sen?
Nakil çok hızlı oldu.
Carrie muhtemelen olanların farkında bile değildi.
Uyanana kadar.
Hadi dostum, yırtman lazım. İyice yırt.
-Jack? -Neredeyse başardın.
İşte bu.
Tamam. Çıkar bakalım.
İşte bu!
Bu ne Parker?
Bir maymun.
Ne?
Çok güzel, değil mi?
Jack, ne oluyor?
Bir şey söyleyeyim mi?
Bu...
Bu çok özel bir maymun.
-Annen sana vermemi istedi. -Ne?
Buna her sarıldığında annen bilecek.
Ve sarılmanı hissedecek.
Hayır! Jack! Beni kafana geri koy!
Jack!
Ve bu maymun seninle konuşabiliyor.
Sana nasıl hissettiğini söyleyebiliyor.
Nasıl konuştu?
İletişim sistemi biraz ilkeldi.
Yani, bu bir prototip.
Jack!
Hayır.
Maymun seni seviyor.
Bu da neydi?
Maymun sarılmak istiyor.
Maymuna sarıl.
Maymun seni seviyor.
Maymun sarılmak istiyor. Maymun seni seviyor.
Maymun seni seviyor. Maymun...
-Evet, sanırım... -Maymun seni seviyor.
Maymun sarılmak istiyor.
Maymunun yeni düzene alışmak için biraz zamana ihtiyacı var.
Şimdi beni dinle orospu.
Seni hâlâ sildirebiliriz.
Bunu mu istiyorsun?
"Hayır" için "Maymun sarılmak istiyor. " de.
Maymun sarılmak istiyor.
İyi bir oyuncak olacak mısın?
Maymun seni seviyor.
İyi edersin.
Her neyse, sonunda...
...Parker yeni oyuncağından sıkıldı.
Ama çocuklar böyledir.
Nankörlerdir.
Maymun sarılmak istiyor.
Vay canına.
Bir dakika. Bu bir suç müzesi.
-Buradaki suç ne? -Peki.
Buradaki suç maymunun kendisi.
Birkaç sene önce
Birleşmiş Milletler insan bilincini
bunun gibi kısıtlı boyutlara taşımayı yasakladı.
Onlara göre insani olması için en az beş duyguyu ifade edebilmesi gerekiyormuş.
Çerezler için insan hakları. Değil mi Carrie?
Maymun sarılmak istiyor.
Hâlâ bunun içinde mi?
Onu silmek de yasal değil. Yani... Evet.
İnanabiliyor musun?
Her neyse, ACLU şiddetle itiraz etti.
Ve bu maymun çocuğu yüzünden TCKR'dan kovuldum.
Tazminat bile almadım.
O yüzden burayı açtım.
Yeni bir alan bulmam gerekti.
Sanırım içimde yatan karnaval çalışanı bunu sevdi.
Maymun sarılmak istiyor.
Lanet olası klima hâlâ çalışmıyor. Çok sıcak!
Ama seni fazla beklettim.
En önemli sergi için hazır mısın?
Bu tarafa gel.
Bak. Seni uyarmam gerek.
O artık eskiden olduğu adam değil.
-Pardon. -Biraz daha su ister misin?
Ben iyiyim.
O bu tarafta.
Hadi bakalım beyefendi! Bir ziyaretçin var!
Hava durumu muhabiri katili Clayton Leigh'yi takdim ederim.
Biliyorum. Bu günlerde biraz mutsuz.
Zavallı görünüyor, değil mi?
Ama ona fazla acıma.
O hüküm giydirilmiş bir katil.
Denise Stockley'yi unutmayalım.
Trajik ve tatlı.
Öyle değil mi Clayton?
Sana bakıyor!
Dikkat et. Belki onun sevdiği tiptensindir.
Çok gerçek görünüyor.
Bu o. Ya da bilinci tamamen açık bir yüklemesi.
Muhtemelen buraya nasıl geldiğini merak ediyorsundur.
TCKR beni kovduktan sonra planım, ünlü bilinçleri alanına girmekti.
Ünlüleri kaydedip ölümlerinden sonra hologram olarak tekrar canlandıracaktım.
Canlı bir Madame Tussauds gibi.
Ama ünlüler... O alan tam bir bataklık.
Çok fazla hak meselesi var. Piç kurusu vekiller var.
Ama hüküm giymiş katiller...
Bu bambaşka bir hikâye.
Bay Leigh, size kendimi tanıtmama izin verin.
Adım Rolo Haynes.
Teknoloji alanında çalışıyormuşsun.
-Evet. Bu doğru. -Yani DNA meselesine bakabiliyor musun?
Suçsuzluğumu kanıtlayabilir misin?
Evet. Bu ihtimal var. Ama ben bunun için gelmedim.
-Size bir teklifim var. -Güle güle.
Bekle! Bir teklifim var! Size yardım edebilirim!
Ailenize yardım edebilirim!
Onu nasıl ikna ettin?
İkna edilmeye çok da ihtiyacı yoktu.
Yani esasında sadece dijital kimliğinizin haklarını vermiş olursunuz.
En kötü ihtimale karşın.
Ve akrabalarınızın gelirlerin büyük çoğunluğunu alacaklarına söz veriyorum.
Yani hani... Tanrı korusun
elektrikli sandalyeye gönderilirseniz...
...ailenizin hayatları boyunca gelirlerinin olacağını biliyor olursunuz.
-Ailesi bu konuda ne düşünüyordu? -Hiç umursamadılar.
Hapse atıldığı anda onu terk ettiler.
Evet. Biliyorum.
-Tanrı aşkına Clay. Bu senin ruhun. -Öyle bir şey yok.
Bir bilgisayar simülasyonu ya da onun gibi bir şey.
O zaman neden izin vermene ihtiyacı var?
Bana af çıkarsa bir önemi olmaz.
Ya çıkmazsa?
O zaman beni sandalyeye gönderirlerse bu para getirecek.
Senin ve çocukların hayatını idame ettirir.
Başınızın üzerinde bir çatı tutar.
Bebeğim, yapma.
Bu iyi bir şey olabilir.
Ama ona af çıkmadı.
Tabii ki çıkmadı! Çünkü suçluydu!
Ama bu konuda şüphe yok muydu? O belgeseli izledin mi?
Sahte haber. Ağır eleştiri.
-Peki DNA'nın değiştirilmesi? -Ciddi misin?
Hiç şüphe yok.
Sandalyeye mahkûm edildiği gün
adalet için büyük bir gündü.
Clayton şikâyet edemezdi.
Yani o bir öncü olacaktı.
Bilincini tamamen emecektim.
İdam cezasına çarptırılıp kendi idamından...
...sağ çıkan tek adam olacaktı.
Nakil kusursuzca yapıldı.
Kısa süre içinde Clayton yeniden doğdu.
Merhaba dostum.
Tebrik ederim.
Öbür dünyadasın diyebiliriz.
İyi görünüyorsun.
Ben bir hayalet miyim?
Bunu düşünmek iyi geliyorsa evet.
Birkaç şeyi test etmem gerekiyor, tamam mı?
Bu sana biraz garip gelebilir. Dayan.
DENEK HAZIR
Ha siktir.
Adamın mahkûm olarak dolaşmasını görmenin hoş olduğunu biliyordum.
Ama çok çekici değildi.
Ama manivelayı kendin çekmek...
Bak bu çok çekici bir şey.
-Hey! -Tamam.
-Hey! -Üç, iki, bir.
Dawson'ın acı teknolojisi buna yol açtı.
Elektrikle idamın hissinin...
...tam bir rekreasyonu.
Her bir volt gerçekteki gibi verildi.
Püf noktası maksimum voltajda 15 saniyeyi aşmasına izin vermemekti.
Bu dijital sinapslarını sonsuza kadar siler. Onu öldürür.
En uygun şok süresi on saniye gibi görünüyordu.
Bu en çekici sınır oldu.
Tamam. Biraz dinlen.
Odana alış.
Yarın resmen açılıyoruz.
Rolo Haynes'in Dünyaca Ünlü Kara Müzesi
Hatta eski günlerde asıl sorunumuz herkesi içeri sığdırmaktı.
Lütfen yapma. Lütfen.
Ama tabii ki işletmeyi yürüten asıl şey hediyelik eşyalardı.
Muhteşemdi.
Birisi onu elektrikle öldürdükten sonra
Clayton'ın bilinci açık, duyarlı bir fotoğrafı çıkardı.
Bir kayıt değil. Sürekli o muhteşem acıyı çeken
zihninin gerçek bir kopyası.
O mükemmel acı anında sonsuza kadar hapsolmuş hâlde.
Her zaman açık.
Her zaman acı çekiyor.
Ve senin tabirinle...
...eğlenceli boyutta.
Daha rahat olacaksan otur.
Otur.
Ne oldu?
Aksanım mı?
Ben İngiliz değilim.
Hayal kırıklığı için özür dilerim.
Sen kimsin?
Hikâyenin bazı bölümlerini atladın Bay Haynes. Neden?
Protestolardan bahsetmeyi unuttun.
Karısı bir kampanya başlattı. Hatta biraz ivme kazandı.
Herhâlde buna erdemliliği ilan eden saçmalık dersin.
Müşteri sayını etkilediğini biliyorum.
Bir süre sonra protestocular bile sıkıldı.
Eyaletin onun aklanması için hiçbir şey yapmayacağı belli olunca
üzerine hashtag asabilecekleri sıradaki viral adli hataya geçtiler.
Ama işlerini yaptılar, değil mi? Buranın adı karalanmıştı.
Ondan sonra ana müşteri grubun neydi?
Günübirlikçileri,
turistleri ve eğlence için gelen aileleri kaybettin. Kim kaldı?
Yine mi sen hasta suratlı orospu çocuğu?
Yalnız insanlar. Sadistler.
Üstünlük takıntılı hasta demografiği.
Hayır. Çık dışarı.
Ama o grup yeteri kadar büyük değil.
Onlar ışıkları açık tutamazlar.
Yani birisi geldiğinde...
Güçten haz alan, klasik bir zengin, ırk düşmanı geldiğinde...
...ve sana daha fazla süre için biraz fazladan para verdiğinde...
DENEK HAZIR
...bunu kabul ettin.
Teşekkürler.
Sonra eskisi gibi olmadı, değil mi?
Ölü değildi ama canlı da değildi.
Sapıklar bile bir sebze için manivelayı çekmek istemediler.
Bunun neresi keyifli?
Ama birisi onu görmeye geldi, değil mi?
O gördü.
O burada durdu.
Ve ona yaptıklarını gördü.
Clay?
Uysal bir hayvan gibiydi.
Onu tanıyıp tanımadığını ancak Tanrı bilir.
Beni tanıyıp tanımadığını ancak Tanrı bilir.
Baba.
Doğum günün kutlu olsun.
Annem o gün gördüklerine dayanamadı.
Mücadelesi boyunca suçsuzluğunu kanıtlamak istedi ama bu onu bitirdi.
Eve dönünce sence ne yaptı?
Bir şişe hap ve bir şişe votka. Onu ben buldum orospu çocuğu.
Dur.
Sıcak mı?
Nemli, değil mi? Özür dilerim.
Salak dijital klima.
Hacklemesi kolay.
Asla yabancılardan içecek alma.
Bunu bana babam öğretti.
Dudaklarının rengine bakacak olursak...
...30 saniye sonra öleceksin.
Hey, merak etme.
Seninle öbür tarafta görüşeceğiz.
Merhaba.
Bilgisayar uyanık olduğunu söylüyor.
Tebrikler. Sen bir öncüsün.
Sen ne yaptın lan?
Anlaşılan...
...yeni bir bilinci sanal bir bilince nakletmek mümkünmüş.
Babam seni gezdiriyor.
Beni buradan çıkar orospu...
Herhâlde şu anda çığlık atıp bana küfür ediyorsun. Ama bunu bilemem.
-Sen... -Sayende babam konuşamıyor.
Yoksa iyi niyet dileklerini bana aktarırdı.
Seni... Orospu!
Orospu!
Öte yandan, kısa süre sonra bir ilke imza atacaksın.
İlk çift katlı ötanazi.
Hayır!
Babamın maksimum elektrik alması için on saniye sınırını kaldırdım.
Özgür kalması için yeterli olacaktır.
Öte yandan...
...sen...
...içeride hapsolan sen, hepsini hissedeceksin Bay Haynes.
-Hey! -Acının hepsini.
-Piç kurusu! -Her bir mükemmel batma hissini.
-Siktir git! -Ben de bir hediyelik eşya alacağım.
Hayır.
Hey, lütfen. Ben...
Her zaman açık olacaksın.
-Her zaman acı çekiyor olacaksın. -Siktir! Hayır.
Güle güle baba.
HEDİYELİK EŞYA HAZIR
Maymun seni seviyor.
Nasıldım anne?
Her şey iyi mi?
Mükemmeldi tatlım.
Seninle gurur duyuyorum.
Teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Yuji Matthew Seko