CZARNE LUSTRO
Kochanie?
Jeśli się drapiesz, wróć do tej samej pozy.
Dlaczego muszę tu być? To Ricky ma urodziny.
To twój brat.
Dobrze, wszyscy gotowi?
Lily, jesteś wolna.
Chodź, mały.
Nie przywykłem do chwytu.
Wciąż się przyzwyczajam.
Cześć.
Henry pytał, za ile będzie obiad.
Mogę zacząć gotować.
I tylko to pan robi, panie Potts? Tworzy wynalazki?
- Czy tylko to? - Co to za gadżet?
Jeszcze nie do końca działa, ale chcę bezprzewodowo transmitować
ruchome obrazy.
- Naprawdę? - Tak.
- Marconi… - A to?
To maszyna do robienia słodyczy.
- I to te słodycze? - Tak.
- To też twoje? - Przepraszam.
Przepraszam pana.
Przepraszam, że przeszkadzam. Pan David Ross?
Zgadza się.
- To zaszczyt pana poznać. - Wielki zaszczyt.
Dziękuję. To bardzo uprzejme.
Jest pan taki prawdziwy. To niesamowite.
Mogę?
O Boże.
Niesamowite.
Więc tam na górze pan teraz śpi?
To coś w rodzaju snu.
Ludzkie doświadczenie, przetrwanie ciała, życia,
to kluczowy element misji…
Musimy już iść…
- Miło pana poznać. - Bardzo.
Wiem, że to ekscytuje ludzi, ale czasem bywają bezczelni.
Nie zdają sobie z tego sprawy.
Panie, Ojcze Niebieski, pobłogosław nas i twoje dary,
które czerpiemy z twej łaskawej dobroci przez Jezusa, pana naszego.
Amen.
- Amen. - Amen.
Wiem, ale musicie poczekać.
Chwila. Mieliście czekać na odliczanie.
Nie tak szybko!
Lily zdecydowanie wygrała.
Zdecydowanie.
Mamo, chodź!
Idę.
Śpij dobrze. Kocham cię.
Śpij dobrze.
Wybacz, kochanie, muszę iść.
Jeszcze posiedzisz?
Jeśli cię nie zobaczę…
Przepraszam.
Muszę iść.
- Cliff. - Davidzie, co tam?
Jakieś drobne uderzenie, pewnie tylko odpadki.
Ale w powłoce słonecznej jest pęknięcie.
No to do roboty.
Nie pytałem. Jak tam nowy dom?
Wciąż się przyzwyczajam, ale jest dobrze.
- Z dala od miasta, co lubię. - Henry lubi wiejskie powietrze?
Jest nieco przygaszony, ale przywyknie.
A Lana?
Cape Ann jest dla niej dość kosmopolityczne?
Wszystko u niej dobrze.
Naprawdę?
Spotkałem ją tylko raz, ale wydała mi się towarzyska.
Podoba jej się tam.
Kiedy mamy badania?
W piątek.
Dobra. Do zobaczenia w piątek.
- Miłego tygodnia. - Nawzajem.
Hej.
Jeszcze czytasz.
Tylko patrzę na słowa.
Zróbmy małą imprezę.
Imprezę?
- Kto by przyjechał aż tutaj? - Zaprosimy miejscowych.
Przywitamy się.
Poznamy sąsiadów.
Zrobimy coś małego w ogrodzie.
Nie wiem.
Niech Henry pozna miejscowe dzieciaki.
Zobaczymy.
Wynocha z mojego domu.
Oto człowiek-maszyna.
Ale jazda.
Jestem Kappa.
To Sigma, Theta i Epsilon.
Mam to w dupie.
Jesteście w moim domu.
W rzeczy samej.
- Masz fiuta? - Dobre pytanie.
Macie stąd natychmiast wyjść.
Natychmiast!
- Niegrzecznie jest nie odpowiadać. - Precz z mojego domu.
Rozwalisz łeb swojemu kumplowi Kappie w tym pięknym pokoju?
Jak będę musiał.
To może zakłócić ci częstotliwość.
Jeśli teraz wyjdziecie, nic się nikomu nie stanie.
Tłum podziwia Caseya na pozycji pałkarza.
Brać go.
Gdzie ty właściwie jesteś?
Ustawcie go.
Dalej.
Wyciągnijcie rękę.
Zobaczmy, co masz wewnątrz ręki.
Nie!
Tak.
Nie!
Ciężko się to kroi.
Ale dziwaczne.
Nawet nie krwawisz normalnie.
Nie ma w tobie nic naturalnego, przyjacielu.
Kurwa.
Sigma, podaj młotek.
Theta, znajdź rodzinę.
Nie!
Pomyśl, gdzie jesteś.
Dalej!
Proszę.
Proszę, nie moje dzieci.
Nie moje dzieci.
To czyje to są dzieci?
Chcemy się dowiedzieć, kto jeszcze jest maszyną, Królisiu.
Nikt z nas nie jest.
Tylko on. Tylko David.
Jesteśmy prawdziwi.
To prawdziwa krew ze skaleczenia.
Wierzę, że jesteś prawdziwa.
Tak.
- Twoje dzieci też. - Tak!
Przykro mi, ale to nieistotne, złotko.
Bo fakty mówią,
że nic, co zaszło w tym domu z twoją pełną świadomością,
nie jest zgodne z naturą.
Człowiek śpi w kosmosie, a jego mechaniczny obraz chodzi po Ziemi.
A ty dzielisz łoże z tym obrzydlistwem?
Wiesz, że to nie jest w porządku.
Jakże by mogło być?
Przeciwstawianie się prawom natury należy karać.
Inaczej co się z nami stanie?
Więc tak, ty.
- I tak, dzieci. - Nie…
A człowiek-maszyna będzie patrzył i krzyczał miliony kilometrów nad nami.
Proszę, nie.
Proszę, nie!
- Epsilon, ty zaczynaj. - Nie!
Nie!
Halo.
Co?
Czekaj. Co ty mówisz?
Davidzie.
Davidzie, to ja.
Davidzie.
Daj mi spokój.
Tak mi przykro.
Wynoś się stąd!
ZABITO RODZINĘ ASTRONAUTY Z „ZIEMSKĄ REPLIKĄ”
Kazał mi się wynosić.
Rozmawiałem z kontrolą naziemną. Holland kazał go zostawić. Jest w szoku.
Sukinsyny, które to zrobiły, same zgłosiły się na policję.
Jakaś sekta hipisów.
Zarząd oferował nam ochronę,
ale jesteśmy daleko od Kalifornii.
Ciągle o nich myślę.
O Jessice…
I dzieciach.
To niewyobrażalne.
Dranie zniszczyli nawet jego replikę.
Spalili ją.
To znaczy, że przez cały czas, gdy ja jestem tutaj,
on jest tam sam.
Minęły dwa lata misji,
zostały cztery.
Nie mogą zrobić kolejnej repliki?
Zrobili je, gdy jeszcze tu byliśmy.
Teraz to niemożliwe.
Nawet gdyby mogli, co mu tu pozostało?
Gleba i składniki stabilne.
Zachodzi absorpcja światła.
Czystość na poziomie 93%.
POGRZEB RODZINY ROSSÓW
PRZYWÓDCA SEKTY MÓWI: „CHRONILIŚMY NATURALNY PORZĄDEK”
„Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego.
Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć.
Orzeźwia moją duszę.
Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach przez wzgląd na Swoje Imię.
Chociażbym chodził ciemną doliną,
zła się nie ulęknę.
Bo ty jesteś ze mną.
Twój kij i twoja laska są tym,
co mnie pociesza”.
- Uważasz? - Tak.
Dobra.
Proszę bardzo.
Twoja kolej.
Problem ze śluzą. Muszę lecieć.
Wszystko w porządku?
Jasne.
Tylko wszystko sprawdzam.
Nie wiesz, czy chciał się rzucić.
Nie wiem.
Jeśli miałby… coś zrobić,
ja wciąż tam jestem.
To statek dwuosobowy.
Potrzebuje nas obu.
Gdyby doszło do awarii komputera albo problemów technicznych…
- też bym umarł. - Nie mów tak.
Musimy to przemyśleć.
Jest zagubiony.
Nie docieram do niego i nie wiem, co robić.
A może…
dasz mu użyć twojego połączenia?
Mojego?
Że niby…
Na przykład na godzinę.
Żeby dać mu pochodzić po lesie, żeby poczuł powiew wiatru na twarzy.
Nie wiem. To byłoby dziwne dla ciebie i Henry’ego.
Henry nie musi wiedzieć.
David może tego nie chcieć.
Sama propozycja jest uprzejma.
Dobra.
Godzina 8.00. Rozpoczynam rutynową kontrolę.
Dystans do celu 4,7 au.
Słuchaj, Davidzie…
Rozmawiałem z Laną i pomyśleliśmy, że przydałaby ci się… przerwa.
Co byś powiedział
na użycie mojego połączenia?
Tylko na trochę.
Pooddychasz świeżym powietrzem.
Nasz dom leży na uboczu. Mamy tam prywatność.
Z tyłu jest las, kilka strumieni do łowienia ryb.
To dobre miejsce.
Chciałbyś…
Chciałbyś tego?
Bardzo bym chciał.
No to…
pójdę do połączenia.
Jak mam z nim rozmawiać?
W jaki sposób?
Cicho?
Poważnie czy…
Nie wiem, normalnie? Jakby do niczego nie doszło? Znaczy…
No wiesz.
Kiedyś był gadatliwy, ale teraz trudno go rozgryźć.
Po prostu daj mu pooddychać.
Gotowy?
Cześć.
Cliff powiedział, że trzeba się przyzwyczaić.
Chcesz zobaczyć las?
Tak.
Dziękuję.
To moje ulubione miejsce.
Powietrze jest takie… czyste.
Zapomniałem.
Cześć.
Lubi cię.
O co chodzi?
O nic. Macie…
Macie wspaniały dom.
RAY BRADBURY CZŁOWIEK ILUSTROWANY
Twój dom…
jest piękny.
Dziękuję.
Cieszę się.
To ja już…
Jasne.
Do piątku.
Do zobaczenia.
Cześć.
Wystraszyłeś mnie.
Wygląda na to, że to zadziałało.
Wydaje się być
pogodniejszy.
No to
jak było?
Biedaczysko. Płakał jak dziecko.
Przy tobie?
Co zrobiłaś?
Niewiele.
Siedział przy starym drzewie.
Co mogłam powiedzieć?
Tak.
Pokażę ci coś.
Narysowałeś to z pamięci?
Gdy coś jest wyraziste, po prostu to widzę.
To naprawdę coś.
Gdybym to miał na dole, powiesiłbym na ścianie.
Wiesz…
gdybyście mogli załatwić mi płótno i farby olejne,
namalowałbym wam coś takiego.
W ramach podziękowania.
Musiałbyś pozwolić mi ponownie użyć twojej repliki.
Możesz nie chcieć tego robić. Ale…
Rysowanie mi pomaga.
Chciałbym móc znów malować.
Obraz olejny. Ile zajęłoby malowanie?
Trochę czasu na pewno.
Dobra.
Rozumiem.
Nie powinienem był pytać. To nie fair, przepraszam.
Przemyślę to.
Dobrze?
Dobra.
Dziękuję.
Tylko godzinę?
Godzinę.
Raz w tygodniu, gdy mam badania.
To ma sens.
Może rozłożyć swoje rzeczy w stodole.
Zrobił listę potrzebnych rzeczy. Płótno, dobre farby.
Widać, że o tym myślał.
Co ty na to?
W porządku?
Niczego nie brakuje? Chyba mamy wszystko z listy.
Na to wygląda.
Dziękuję.
Jak ci się podoba Dolina lalek?
Raczej bez szału.
Fajnie się czyta, ale… jest okropnie wulgarna.
Wstydliwa przyjemność.
I to bardzo.
Lubisz SF?
Nie czytałam. Mamy mało książek w domu.
Cliff nie czyta.
Mogę polecić ci kilka pozycji.
To miłe.
Mogę odejść od stołu?
Dobrze.
Malowałaś kiedyś?
Ostatnio w przedszkolu.
Proszę.
Nie mogę. Narobiłabym bałaganu.
Nie szkodzi. Najwyżej zamaluję.
Proszę.
Może spróbujesz domalować coś do tego drzewa?
Jak mam…
Nie bój się. Wystarczy lekkie pociągnięcie.
Wyszła plama.
W porządku. Przesuń pędzel.
Proszę.
O…
tak.
Proszę bardzo. Świetny liść.
Mamo!
- Zobaczę, czego chce. - Oczywiście.
Dobrze mu idzie.
Wszystko gra?
Macie olej lniany? Skończył mi się.
Olej lniany?
Tak. Rozcieńcza farbę, nie psując koloru.
A może być zwykły?
Nie nada się.
Macie sklep z narzędziami?
Mitchell’s. Pewnie są otwarci.
Cliff obrazi się, jak pożyczymy wóz?
Mam.
Świetnie.
Chcę zajrzeć do księgarni.
Idziesz ze mną?
Jasne.
Chodzi w tym.
SPOKÓJ
LUNA TO SUROWA PANI ODYSEJA GALAKTYCZNA
Ta jest niezła.
Spodoba ci się.
Przepraszam, muszę zapytać.
Pan Cliff Stanfield?
- Tak. - Tak myślałam, że to pan.
No może nie pan, ale pańska…
Jak to się nazywa?
Replika.
Czegoż to ludzie nie wymyślą!
A pani pewnie jest panią Stanfield.
Tak.
Słyszałam, że wprowadziliście się do starego domu Watsonów.
Jak wam się podoba?
Jest…
Jest wspaniały.
Jest tam pięknie.
To świetne miejsce dla rodziny.
Zdecydowanie.
Przykro mi z powodu pańskiego drugiego pilota, pana Rossa.
Cała jego rodzina…
To okropne.
Cóż…
Tak.
Jak on się czuje?
Trzyma się.
Powinniśmy już iść.
Oczywiście.
Miło pana poznać.
Dziękuję.
Wszystko gra?
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Do piątku.
ROBERT A. HEINLEIN LUNA TO SUROWA PANI
Spójrz.
Czy to…
Dodałeś mnie?
Nie masz nic przeciwko?
Nie.
Ani trochę. Schlebia mi to.
Lano!
Nic się nie stało.
Źle mnie zrozumiałeś.
Nie dowie się.
Przestań!
Hej.
Chcesz tego.
Zostaw mnie.
Przychodzisz tu i robisz mi mętlik.
Dajesz prezenty, mieszasz mi w głowie.
Pakujesz się do mojego domu, nosząc mojego męża jak garnitur.
To nie jest twój dom i nie jesteś moim mężem.
On nie dorasta ci do pięt.
Jesteś gościem w tym domu.
- A ty tego chcesz. - Nie znasz mnie.
Widzę, jak na mnie patrzysz.
Na ciebie?
Henry?
Idź już.
Wszystko w porządku?
Tak.
- David mówi, że Henry zniszczył mu obraz. - Uderzył go!
Lekko dał mu po uszach.
Henry myśli, że ty to zrobiłeś.
Sam bym zrobił tak samo.
Wiesz, że Henry potrafi być nieznośny.
Pamiętasz, jak wypalił dziurę w fotelu w aucie? Zlałem go
w tym pokoju.
Trzeba go trzymać w ryzach.
Słuchaj.
- David chce dokończyć obraz. - Cholerny obraz.
Wiem.
Po prostu pozwólmy mu dokończyć obraz.
Dobrze? Jeszcze jedna wizyta, góra dwie.
A potem coś wymyślę.
Jakąś wymówkę.
W porządku?
Dobrze.
- Lano, posłuchaj. - Twoje rzeczy są w stodole.
- Proszę. - Zabieram Henry’ego na basen.
BŁĄD
DLA TATUSIA
Dostałem alarm.
Co się dzieje?
Wyjaśnisz to?
To…
To rysunek.
To tylko durna…
Taka fantazja.
Może rozwalę ci szczękę.
Rozwalić ci szczękę?
Przepraszam. To nie tak…
To moja żona!
Ty pieprzony gnojku!
To moja żona. Moja!
To czysta fantazja. Pomieszało mi się.
Pomieszało ci się?
Jest taka piękna, że…
Jezu Chryste.
Czemu nie rozumiesz?
Nic nie mam.
Nic mi nie zostało.
Nie masz pojęcia, jak to jest być mną.
Wszystko, co miałem…
Przepadło. Zostało…
zniszczone.
Nie wiesz.
Masz wszystko
i nawet cię to nie obchodzi.
Bardzo mnie obchodzi.
Twoja żona jest samotna.
Jest tam całkiem sama.
Niedoceniona.
- Niezaspokojona. - Zamknij się.
Niedotykana.
Przebiję cię przez tę cholerną ścianę!
- Nie wiesz, co masz. - Doskonale wiem.
Czyżby?
Ile jeszcze mamy tu siedzieć?
Do powrotu twojego ojca.
- Henry, wejdź do środka. - Tak jest.
- Co się stało? - Do czego doszło?
Ty i on. Do czego doszło?
Nie wiem, o czym mówisz.
Co zrobiłaś?
Mówiłam, że nic.
Pozowałaś mu?
Nie pozowałam.
Pokazałaś mu ciało?
Nie.
Dotknął cię?
Nie.
A ty jego?
- Nie. - Zabrałaś go do łóżka?
Absolutnie nie.
Powiedz, co się stało!
Nic. Przysięgam.
Narysował cię nagą.
Ma rysunek w swojej kwaterze. Na pokładzie.
- Nie wiem, co narysował. - Rysuje z pamięci.
- Z pamięci! - Nic nie widział.
Powiedz mi prawdę!
Przysięgam na życie moje i Henry’ego, że do niczego nie doszło.
Ale chciał tego.
Tak.
- I pozwoliłaś mu przychodzić. - Wiedziałeś, że go tu nie chcę.
Nie mówiłaś tego.
Mówiłam, że uderzył naszego syna, a ty mnie nie słuchałeś.
Nie słuchałeś!
Powiedział,
że cię nie dotykam.
Skąd o tym wiedział?
Nikomu bym tego nie powiedziała.
To skąd o tym wiedział?
Nie wiem.
Myśli, że jesteś samotna.
Przez cały czas z tobą czuję się samotna.
Przyjechaliśmy tu dla ciebie!
Przywiozłeś mnie tu, umieściłeś w tym domu.
Teraz oboje chodzimy od pokoju do pokoju,
ale ty jesteś cieniem, a ja jestem prawdziwa!
Nie dotknął mnie. Szkoda, że tego nie zrobił.
Przez chwilę…
Przez chwilę czułam, jakby mój mąż wrócił,
a on…
widział, że jestem prawdziwa. Chcę tego.
Chciałam, żeby tego chciał.
Przepraszam.
Hej.
Słuchaj.
Co?
Chciałem przeprosić.
Przekroczyłem granicę i przepraszam.
Do niczego nie doszło między mną a Laną.
Wiem.
Nie była zainteresowana.
Posłuchaj.
Wiem, że nie chcesz, żebym używał twojego połączenia. Ale…
Chcę ją przeprosić osobiście.
Ją też muszę przeprosić.
Mogę się z nią pożegnać?
Chcę się tylko pożegnać.
Nie ma mowy.
Wiesz, co mi mówiła?
Że twoje wizyty ją obrażają.
Ty ją obrażasz.
Niedobrze jej na myśl o twoim powrocie.
Mówi, że jesteś krętaczem.
Oszustem.
Takim najgorszym.
Aroganckim.
Nie chce, żebyś się do niej zbliżał.
Jest moja.
Na zawsze jest moja.
Każdego dnia,
każdej nocy,
pod każdym względem.
Nigdy więcej się z nią nie spotkasz.
Grzeczny piesek.
Cholera. Jakiś nagły wypadek.
Co się dzieje?
Uderzenie kilka minut temu w rurę z chłodziwem.
Bardzo przecieka.
Jestem przy czwartym stanowisku z chłodziwem.
Brak widocznych śladów uszkodzeń.
Davidzie, to na pewno była czwórka?
Davidzie?
Davidzie!
Gdzie byłeś?
W łazience.
W łazience?
Stanowisko czwarte było w porządku.
Cholerny system wysyła fałszywe raporty.
Powiadomię McKenziego.
To niedopuszczalne.
Gdzie moja zawieszka?
Moja zawieszka.
Co zrobiłeś?
No dalej.
Lano?
Nie.
Lano?
Nie.
Nie!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz