Mama, ben je wakker?
ZoZo. Waarom ben je al wakker? Het is nog vroeg.
Ga terug naar bed. -Kan niet. Olive is bang.
Mama.
Hier beneden.
Waarom zit je hier?
Ik heb toch gezegd dat ik die stomme babynaam niet meer leuk vind.
Ik heet Zoe.
En ik zit hier omdat ik me verstop.
Dat moest van Olive. Ze had gedroomd dat ze ons hadden gevonden.
Wie?
De Ademers. -Waar hebben we het nou over gehad?
Onze nieuwe regel. Regel vier. We mogen niet meer over ze praten.
Dat deed ik ook niet. Het was Olive.
Zeg maar dat we niet zijn gevonden.
Papa houdt de wacht, zoals altijd. We zijn hier veilig.
Hoor je dat, Olive?
M'n glimlach zit vast. -Haar glimlach zit vast.
Dat betekent dat ze niet meer wil glimlachen.
Ze is nog steeds bang.
Zou Olive zich beter voelen als we even bij papa gaan kijken?
Het is in orde.
Oké.
Kom.
Het is in orde.
Mama, kijk.
Dat is papa maar. -Hij ziet er anders uit.
Had je weer een nachtmerrie? -Papa.
Die nachtmerries hadden we toch weggestuurd?
Waarom ben je dan zo bang? -Dat moet je aan Olive vragen.
Was het Olive dit keer?
Hoe kan ze slapen met haar ogen open?
Niet gemeen doen. -Ik vroeg het me gewoon af.
Ze wil een verslag. -Dan pak ik m'n aantekeningen erbij.
M'n bril, graag.
Bedankt.
Om tien uur ging ik de wacht houden.
Om twee uur speelde ik 7 potjes patience. 4 gewonnen, 3 verloren.
4 verloren, 3 gewonnen. Zoe, je kijkt dwars door me heen.
Om vijf uur renden er wat herten bovenlangs.
En om zes uur hoorde ik kleine voetstapjes.
Misschien wel van m'n deugniet van een dochter.
Maar verder niets. Er bewoog helemaal niets. Niet eens...
Een Ademer? -ZoZo.
Nee, niet eens een...
je weet wel. -En de sloten?
Zitten ze nog steeds goed vast? -Wil je het controleren?
Mag dat? -Nee. Ze mag niet meer naar boven.
Wat? Dit aapje? Dat kan ze wel aan.
Ik kan het wel aan, mama. Ik ken de regels. Eén: Zachtjes doen.
Twee: Verlies nooit de controle.
Drie: Doe nooit de deur open. Vier: Nooit over de Ademers praten.
Voorzichtig, ZoZo. Je schoen. -Weet ik.
Zitten ze goed vast?
Ze zitten goed vast.
Mag ik niet op blote voeten lopen? -Nee, dat zou niet goed zijn.
Waarom niet?
Omdat we geen beesten zijn.
Dat moet je onthouden.
Ik ga toch niet naar buiten.
Wie wil er nou naar buiten als we de zon hebben meegebracht?
Weer een prachtige dag.
Maak jij het officieel?
Niet te hard. Ik wil niet dat je je snijdt.
Het lukt me wel.
Oké.
Hoeveel dagen zijn het nu? -Tel ze maar.
Het zijn rijen van 25. Hoeveel rijen zijn er?
Eén, twee, drie, acht, negen... Twaalf.
Hoeveel is 25 keer 12?
300, plus het streepje dat ik net heb gezet, dus 301.
Goed gedaan. Zie je, de rekenles helpt.
Geef me een kus. -Dat betekent dat ze honger heeft.
Eens kijken. We hebben maïspap...
maïs, aardappelen, bonen...
en perziken. -Perziken, zeker weten.
Die hebben we gisteren gegeten.
Die kunnen we morgen weer eten.
Laten we vandaag eens iets proberen met wat eiwitten erin.
Misschien bonen. -Bonen zijn vies.
Papa? Bonen of perziken?
Ik weet het niet.
Perziken. -Perziken klinken goed.
Ray.
Zullen we stemmen? -Ray.
Iedereen die bonen wil eten, hand omhoog.
Eén stem voor bonen.
Iedereen die zin heeft in heerlijk zoete perziken, hand omhoog.
Sorry, schat. Twee tegen één.
Drie.
Doet Darlene weer moeilijk? -Nee, ze is een taaie.
Ze heeft alleen een zetje nodig.
Ik zei toch dat ze een taaie was.
De perziken zijn weg.
Dat is niet grappig. -Iemand heeft ze gestolen.
Dat zijn twaalf blikken.
Bijna twee weken rantsoen.
Zijn er geen perziken meer?
Nee, er zijn geen perziken meer.
Iets werd aangetrokken door de suiker. Iets met tanden.
Wat heeft er zulke tanden? -Een rat, waarschijnlijk.
Die kan hier niet binnenkomen. De deur zit goed op slot.
De deur is niet de enige ingang.
Kunnen de Ademers zo ook binnenkomen?
ZoZo. -Kunnen ze dat?
Nee, daar zijn ze te groot voor.
Maar een rat wel.
Als het een rat is, is hij hier nog ergens.
We moeten goed opletten.
We moeten hem vinden voor hij nog meer voedsel steelt.
In de tussentijd moeten we de rantsoenen verlagen.
Maar ze zijn al zo klein.
Het spijt me, Zoe.
Echt waar.
Ik zeg het niet nog eens. Eten.
Ik zei al dat ik geen bonen hoef. -Denk aan regel twee.
Verlies nooit de controle.
Nooit woedend worden. -Regel vijf: Noem me geen ZoZo.
Ik wou gewoon perziken. -Die zijn gepikt.
We zullen allemaal iets moeten opgeven.
Ik heb al niets.
Ik zit opgesloten. Ik kan niet eens naar buiten.
Ik heb geen vrienden, behalve Olive, en die kan maar vijf dingen zeggen.
En wij dan? -Hoezo?
Je zei dat je geen vrienden had.
En wij dan? Zijn mama en ik geen vrienden?
Je weet wat ik bedoel. -Helemaal niet.
Ik vind het raar dat je zegt dat je niets hebt terwijl je alles hebt.
Ja, vast. -Ja. Kijk daar eens naar.
Hoeveel dagen waren het ook alweer? -301.
301.
Eigenlijk hadden we al die dagen dood moeten zijn.
Maar net toen we het nodig hadden...
vonden we deze schuilkelder...
en die heeft ons voedsel, een thuis en een leven geboden.
Misschien zijn alleen wij nog over, de enige overlevenden.
Dus al die streepjes zijn een wonder.
Een wonder? -Inderdaad.
Door dit voedsel blijf je nog een dag leven.
Dan kan er weer een streepje worden gezet.
Ik denk het.
Zie je die koude, papperige bonen op je bord?
Dat zijn ook kleine wondertjes.
En als je je papperige wondertjes voor ons opeet...
kunnen we daarna misschien een uitstapje maken.
Een uitstapje? Echt waar? -Echt waar.
Wel dooreten, want mijn wonderbonen zijn op en ik lust nog wel wat.
Voorzichtig, papa.
Joey's huis moet daar. -Oké, daar gaan we dan.
Acht.
Vijf, zes, zeven... Sylvia's IJssalon.
Ik zal de deur voor je opendoen.
De deur is open.
De belletjes rinkelen boven je hoofd.
Sylvia staat achter de toonbank.
Ze heeft die gekke kegelvormige schort om.
Goedemorgen, kleine Zoe.
En ze geeft je een van die roze plastic lepeltjes.
Je wrijft met je andere hand over de koude glazen toonbank.
Binnen zie je overal vaten vol met Sylvia's zelfgemaakte ijs.
Het is nog vroeg, dus alle lekkere smaken zijn er nog.
Gezouten honing. Pindakaas met nootjes.
En natuurlijk je lievelingssmaak.
Aardbeienkoekjes.
Ben je er?
Ben je weer blij?
Tot morgen.
Jij wint.
Ik win.
-Het komt allemaal wel goed.
Dat probeer ik te geloven, Ray. Echt waar.
Denkbeeldige ijsjes gaan onze dochter niet voeden.
Ik wilde haar opvrolijken.
Dat doe je ook. Maar wat als ze ziek wordt?
We zijn allemaal al enorm afgevallen, en nu...
En nu moeten we verzinnen hoe we aan meer voedsel komen.
Echt voedsel. Als het moet ga ik naar boven.
Dat kan niet.
Ze zoeken ons nog steeds. -Ik kan tegen ze vechten.
Dat is zelfmoord.
Herinner je je onze belofte toen we hier kwamen?
Zoe komt op de eerste plaats. Wat daar ook voor nodig is.
We zijn gelukkig nog niet gevonden.
Behalve door een rat. -Alleen door een rat.
Lieverd, toch.
Probeer je perspectief te veranderen.
De schuilkelder kan een gevangenis of een thuis zijn.
Bonen kunnen bonen zijn, of... -Wonderbonen.
Waarom niet? -Omdat ik geen negen ben, Ray.
Ik snap wat je doet voor ZoZo.
Maar ik geloof niet in wonderen.
Niet meer. -Dat zou wel moeten.
Dit is nu ons leven, en we moeten het zo goed mogelijk leven.
Wat heeft het anders voor zin?
We moeten overleven. -Dat kunnen we doen...
terwijl we ook leven.
Ray?
Wat doe je?
Leven.
We moeten heel stil zijn. -Ontspan je.
Tot vanavond.
Veel plezier.
Mama. Alsjeblieft.
Zoe.
Mama, papa. Ze komen eraan.
Goede worp. Vijf en twee.
Vijf gedeeld door twee is... -Tweeënhalf.
Bingo, je mag je auto verplaatsen.
Kom op, dit leek me leuk voor de afwisseling.
Rekenen blijft saai. Zelfs met Kingsville.
Als het zo saai is, waarom glimlacht Olive dan?
Dat is haar nep-lach. Daarom is ze een beetje... Je weet wel.
Eng? Dat bedoelde ik niet, liefje.
Ze moet gewoon in bad, dat is alles.
We doen nog één rondje...
en dan nemen we pauze, goed? -Oké.
Mama, denk je dat papa gelijk heeft?
Waarover? -Je weet wel...
dat wij drietjes de enige overlevenden zijn?
De periscoop? -Inderdaad.
Wat moet ik daarmee doen? -Wat denk je?
Kijk boven maar eens rond.
Aan het oppervlak?
Ik dacht dat ik dat nooit mocht doen, dat ik er dan geweest was.
Tja, nou... Ik probeer vandaag iets nieuws.
Wat dan?
Ontspannen.
En, wat zie je?
Niets. De school. Het speelplein.
Niets.
Papa heeft gelijk. Alleen wij zijn er nog.
Wij en Olive. -Maar zie je ons en Olive?
Nee. -Zie je de schuilkelderdeur?
Nee, hij is verborgen. -Precies.
Toen we hier kwamen verborgen papa en ik de deur.
Zodat niemand ons kon vinden.
En? -En...
soms betekent dat je iets niet ziet niet dat het er niet is.
Soms is de werkelijkheid verborgen.
Denk je dat onze vrienden ergens daarbuiten zijn?
Dat ze zich ook verbergen?
Dat zou kunnen. Ze zouden wel moeten.
Omdat de Ademers ook op hen jagen?
ZoZo.
Ja, omdat de Ademers ook op hen jagen.
Ze moeten ons wel heel erg haten, om zo op ons te blijven jagen.
Het is geen haat. Het is gewoon...
Ze zijn anders dan wij. Dat maakt hen even bang voor ons als wij voor hen.
Door wat er die dag gebeurde? -Inderdaad.
Je zei Ademers. -Ik weet het.
De dief.
Hij is terug.
Niet kijken.
Wat is er?
De dief.
Die rotzak.
Ik maak hem wel dood. Blijf hier, voor als ie wegrent.
Nee, ik doe het wel.
Ik doe het wel. -We kunnen het niet allemaal doen.
Herinner je je die Thanksgiving bij tante Cathy?
Met die gestoorde buidelrat in de achtertuin?
Wie maakte dat beest dood?
Kunnen we hem opeten als ie dood is? -Stil.
Pak hem, papa. -Verdomme.
Papa.
Hij ontsnapt. Snel. -Weet ik.
Papa.
Mama.
Dat was te gek.
Beter dan toen papa de buidelrat doodde?
Zeker weten.
Wat is dat?
Achteruit.
Zet hem uit, papa. -Hij gaat knallen. Achteruit.
Kingsville staat in brand. -We doven het wel. Hier blijven.
Hier blijven.
Niet weer.
Schiet op, Ray.
Ray, help me.
Maak haar niet kapot. -Ze kan er wel tegen.
Schiet op.
Ik zei toch dat ze een taaie was. Achteruit.
ZoZo, achteruit.
Ik zie geen moer.
Wacht even.
Waar is ZoZo?
Zoe? -ZoZo.
ZoZo?
Wat doe je?
Heb je je gebrand? -Ik ben gewoon bang.
Er is niks meer om bang voor te zijn. We hebben het vuur gedoofd.
Er is niemand gewond. Kijk, zelfs Olive is in orde.
Alleen een beetje vies. Zie je?
Alles komt goed. -Nee, papa. Helemaal niet.
Het komt helemaal niet goed.
Ze zullen het zien.
Wie?
De Ademers.
O, god.
Hallo, ontbijtspek.
Waar is je keukenhulpje naar toe? -Ze is zich aan het omkleden.
Nog steeds? Hoelang duurt het om een zwempak aan te trekken?
Heel lang, als je indruk wilt maken op Joey.
Joey? -Hij gaat met ons mee.
Joey Neary, van hiernaast?
Hij is een schatje, vind je niet? -Hij kan net z'n veters strikken.
Dat denk ik ervan. Joey Neary.
Ben je de prille liefde soms vergeten?
Ik speelde al lang niet meer met plastic wapens toen wij gingen daten.
Het zint me niet. -Papa, waarom zei je niets?
Waarover? -Dat Joey op vakantie gaat.
We zouden Marco Polo spelen. -Gek. Ik sprak Jillian gisteren nog.
Laat maar. Dat hebben we niet nodig.
We moeten weg. -Laat maar liggen.
We hebben wat we nodig hebben.
Kom mee.
Ted. -Dat is prima zo.
Jillian? -Wat nog meer?
Ted, is alles in orde? -Jillian.
Joey, wat gebeurt er? -Ik wil niet weg.
Waarom moeten jullie weg? -De regeringsman.
Hij zei dat het virus mensen slecht maakt.
Welk virus? -Kom mee, we moeten weg.
Waar gaan jullie heen? -Geen tijd.
Wat is er? -Haal Zoe en maak dat je wegkomt.
Zeg tegen Zoe dat het me spijt dat we geen Marco Polo kunnen spelen.
Ted.
Waar gaat iedereen heen?
Ik haal het wel, geen zorgen. Pak dat in, ik kom zo terug.
De Ademers. Ze gaan het zien, hè?
Of niet?
De zon is onder. Het is vast te donker om de rook te zien.
Misschien.
Kun je de rook zien?
Denk aan regel twee. We moeten kalm blijven.
Behoud de controle. -Ik moet nadenken.
Iedereen in de nabije omtrek heeft die rook gezien.
De Ademers komen achter ons aan.
Laat ons even praten. -Ze gaan ons vinden.
Net zoals Olive droomde. -Niet waar.
Misschien wel. -Hou op.
Waarmee? Ik probeer iets te verzinnen.
We gaan niets doen. Zelfs als ze de rook zien...
en dat denk ik niet, is hij vervlogen voor ze hier zijn.
De bron is onvindbaar. -Ze zullen weten dat we hier zijn.
Ze zullen ons zoeken. -Laat ze maar komen.
Ze hebben hier al zo vaak gezocht. Ze hebben ons nooit gevonden.
En nu ook niet. -We zijn nog steeds verborgen.
Ik heb het gecontroleerd.
Wie denkt dat we veilig zijn, hand omhoog.
Twee tegen één. -Drie.
Wat is er, mama?
Het hout is verbrand. -Ja, en?
Verbrand hout verandert in as.
We zijn niet meer verborgen, hè?
Het zal ze niet opvallen. -Wil je dat risico echt nemen?
Ik heb geen andere keuze. -We bedekken de as.
Hoe?
We moeten naar het oppervlak.
En regel drie dan? Doe nooit de deur open.
Soms moeten de regels, zelfs mama's regels, worden overtreden.
Luister. Als je iets anders hoort dan mij of je vader...
doe je de deur achter ons dicht. -Wat?
Nee, ik ga mee naar boven. Ik ga helpen.
Uitgesloten, ZoZo. -Het is Zoe.
Behandel me niet als een klein kind. -Ik bescherm je.
Wat als ik jou moet beschermen? Ik kan vechten, als het moet.
Niets ervan. Mijn regels blijven gelden.
Wat er daarboven ook gebeurt...
wat je ook hoort, doe de deur niet open.
Maar... -Dat moet je me beloven.
Beloof het.
Ik beloof het.
We moeten snel zijn. Ik wil niet langer dan drie minuten boven zijn.
Drie minuten.
Oké.
We gaan deze kant op, Olive. Kom.
Nee, ik weet niet waar ze heen zijn.
Zij zijn het maar, Olive. Ze zijn in orde.
Mama, papa. Kijk uit, achter jullie.
Mama, papa, snel.
Papa.
Mama. Papa.
Papa.
Mama.
Papa.
Wat doe je? Je moest binnen blijven.
Ik zag... -Rustig, we kunnen je niet verstaan.
Ademers.
Kijk uit.
Het zijn maar herten, Zoe.
Niets om bang voor te zijn.
Het is Bambi maar.
Ze zagen er bang uit. -Doe niet zo gek.
Ze heeft gelijk, Ray. Ze zijn op de vlucht.
Ze zijn op de vlucht voor iets.
We moeten terug naar de schuilkelder.
Voorzichtig.
Wat is er? Zag je iets? -Stil.
Wat is er, papa?
Voetstappen.
Het is er maar één. -Maar één?
Voorheen kwamen ze in groepen.
Geen idee.
Misschien was hij de enige die de rook zag.
Hij komt hierheen.
We moeten heel stil zijn.
Regel één. Zachtjes doen.
Weet ik, dat probeer ik. -Doe beter je best.
Als hij ons hoort, vindt hij ons.
Begrijp je me? -Zoe.
Zoe, kom hier.
Ga zitten.
Zullen we hier weggaan? Kijk eens wat ik gevonden heb.
Met dit autootje...
kun je overal heen waar je wilt.
Waar dan ook ter wereld.
Altijd.
Waar wil je heen? -M'n bed.
M'n oude bed. -Ja.
Dat is een uitstekende keuze. Oké.
Je laat je op je bed vallen.
Uitgeput na een lange dag.
Je trekt de warme, roze, gestippelde deken op tot aan je ogen.
En je knuffelt al je knuffels.
Beertje Bruin, Eend-Eend, Rupsie.
Je kust ze allemaal welterusten.
De ventilator op je nachtkastje blaast zachtjes door je haar.
Dan kijk je naar het plafond...
waar we die glow-in-the-dark-sterren ophingen...
en ze stralen voor je.
Dus er is altijd licht.
Zelfs als je slaapt.
Zelfs als je droomt.
Ben je er?
Ja, ik ben er.
Kun je de sterren zien?
Laat maar.
M'n glimlach zit vast.
Zit vast. Zit vast. Zit vast.
Het komt goed, lieverd.
Het komt wel goed.
Hij kan niet binnenkomen, hè?
De deur zit goed dicht, toch?
Hij is te sterk.
We moeten de deur barricaderen.
We hebben iets sterks nodig. -Snel.
Niet naar boven gaan. -Laat papa opschieten.
Papa, opschieten. -Dat doe ik.
Mama, ben je in orde? -Ja. Blijf beneden.
Papa, snel.
Ray.
Hij is er bijna doorheen. -Hou vol.
Papa. -Pas op.
Geef me die pijp. -Zet hem onder de klink.
Kijk uit, mama.
Kijk uit, Claire. Sterf.
Ray.
Ray, hij komt niet binnen. Dit houdt het wel.
Echt waar. Oké?
Zit de deur goed dicht?
Hij zit goed dicht.
Hij is er nog steeds. Waarom gaat hij niet weg?
Waarom gaat hij niet gewoon weg?
Dat weet ik niet.
Hij is iets van plan.
Wat kan dat zijn?
Waarom staat hij daar nog?
Dat is hij aan het doen.
Hij wacht. -Waarop?
De rest.
Kijk, daar is het.
Zie je die watertoren daar?
Daarna zijn we Kingsville uit. -Zijn we dan veilig?
Veilig voor de zieke mensen? -Inderdaad. Dan zijn we veilig.
Waarom komen al die mensen terug? -Geen idee.
Ik dacht dat we niet konden blijven omdat het gevaarlijk was.
Misschien is het weer veilig.
Is dat mogelijk? -Geen idee.
We moeten iets kunnen ontvangen. Misschien op de andere frequentie?
Kijk uit.
De inwoners van Kingsville moeten naar huis terugkeren...
tot het CDC de uitbraak heeft gestabiliseerd.
Dit quarantainebevel van gouverneur Schroeder...
valt onder alarmcode 11. Dit is voor uw eigen veiligheid.
Herhaling: Inwoners van Kingsville moeten naar huis terugkeren...
tot het CDC de uitbraak heeft gestabiliseerd.
Dit quarantainebevel van gouverneur Schroeder...
valt onder alarmcode 11. Dit is voor uw eigen veiligheid.
Wat is een quarantaine?
Quarantaine.
Dat ze ons niet laten gaan.
Zitten we hier gevangen?
Het CDC werkt nauw samen met de nationale garde ter ondersteuning...
Papa, ze zijn er.
Darlene gaat het niet houden.
We hebben iets anders nodig.
Rennen.
Breng Zoe naar de slaapkamer. -Wacht.
Dat zal niet lang branden.
Ray, help me.
Hoelang blijft dat branden? -Enkele minuten.
We moeten weg. -Ze blokkeren de deur.
Mama, papa. De deur is niet de enige uitweg.
De periscoop.
We passen er wel doorheen. -Jij ook?
Maak je geen zorgen.
De kust is veilig. Haal ZoZo. -Ben je er klaar voor?
Kom op. -Ray, nu.
Pas op voor je hoofd. -Nee.
Heb je haar? -Ja.
Ik heb haar. Kom op.
Ik pas er niet door.
-Kom op.
Laat los. Hou je vast.
O, god. -Papa.
Ben je in orde? -Ja.
Ik ben in orde.
Ray. -Denk aan onze belofte.
Zoe gaat voor.
Kom maar op.
Ray.
Nee, papa.
Papa.
Nee, papa. Laat me los. -We kunnen niets doen.
We kunnen hem helpen. -Ik moet je beschermen.
Ik beloofde hem dat ik je zou beschermen.
Ik beloofde het. -Ik haat je.
Het is al goed. -Laat me los.
Het is al goed.
We moeten rennen. -Wat?
Rennen.
Olive. -ZoZo, kom terug.
Rennen.
Ben je in orde, liefje? -Ja.
Kom mee.
Waar zijn we?
Waar het allemaal begon.
Wat doen we nu? -Blijven rennen.
De Ademers komen eraan.
Ze droomde dat ze ons vonden.
Ze zoeken ons nog steeds.
Ze moeten ons echt haten, dat ze zo op ons blijven jagen.
Voorheen kwamen ze in groepen. -Ik kan tegen ze vechten.
Dat is zelfmoord. -Wat is quarantaine?
Dat ze ons niet laten gaan. -De Ademers.
Laat ons gaan.
Test ze. -Laat ons gaan. Laat ons eruit.
QUARANTAINE GEEN UITGANG
Mama, een aardbeving.
Nee, liefje, dat kan niet.
In Kingsville heb je geen aardbevingen.
Waar heeft het CDC straaljagers voor nodig?
Ze keren om.
Ze hebben net gezegd dat iedereen terug moet gaan.
Ze komen hierheen.
We moeten hier weg.
Nee, het is te ver om te lopen.
De basisschool van Kingsville. Daar is 'n schuilkelder.
Ik weet niet of het er veilig is. -Veiliger dan hier.
Snel.
We moeten hier weg, jongens.
Waar is hij? Waar is de deur? -Daar.
Ze komen eraan. Snel. -Schiet op.
Snel. Ik heb je.
Schiet op.
Claire.
Ben je in orde, Claire?
Ja, ik ben in orde.
Jullie? -Ja.
Ja, we zijn in orde.
We zijn in orde.
Ze hebben hier alles.
Moet je al dit voedsel zien.
Hé, Zoe.
Moet je eens kijken.
Er zijn...
Er zijn boeken, en spelletjes, en... -Papa?
nog meer speelgoed. Ja?
Hoelang moeten we hier blijven?
Dat weet ik niet.
Hopelijk niet al te lang.
We moeten wachten tot ze dit ophelderen. En dan...
Liefje...
wat er daarboven gebeurde was een vergissing.
Een vreselijke vergissing.
Het was geen vergissing.
Ik heb me gesneden aan de deur.
Het virus verspreidt zich via de lucht. We zijn besmet.
Alstublieft, laat ons gaan.
Als u meewerkt en m'n vragen beantwoordt, zal ik u helpen.
Begrijpt u me? -Ja.
Hoelang zat u al in die schuilkelder? -Vanaf het begin.
Hebt u contact gehad met anderen? Familieleden? Buren?
Alleen wij. -Alleen wij leefden nog, zei papa.
Zoe. Ik heb een dochtertje van jouw leeftijd.
Doodzonde.
Nee.
U zou ons helpen.
Op mijn teken. -U doet haar niets aan.
U doet haar niets aan.
-Mama, verlies nooit de controle.
Blijf uit de buurt. -Het is te gevaarlijk.
Regel twee: Verlies nooit de controle.
Blijf uit de buurt.
Denk aan regel twee. Behoud de controle.
We moeten kalm blijven. -Nooit woedend worden.
Nee.
Ze zijn anders. Ze zijn even bang voor ons als wij voor hen.
We zijn geen beesten. -Soms is de werkelijkheid verborgen.
Papa.
Kom maar op. -Schakel hem uit.
Alle stations, dit is Echo Eén. Doelwit uitgeschakeld.
Slachtoffers? -Vier. Twee doelwitten gevangen.
Interventieteam is op een aantal kilometer afstand. Stand-by.
Er is versterking onderweg.
Stop. Je hoeft hem niet te doden. Het is in orde.
We zijn...
Denk aan regel twee.
Je kunt het tegenhouden, ZoZo.
Je kunt het tegenhouden, Zoe. Heel goed. Kom bij me terug.
Kom bij me terug, Zoe.
Heel goed.
Mama? -Ja, ik ben het.
Je hebt me gered. Beschermd. -Weet ik.
Je noemde me Zoe. -Weet ik. Kom hier.
Kom, we moeten hier weg.
Voorzichtig.
Je bent gewond. Hier.
Bedankt.
Wat doen we met hem?
We laten hem leven.
Mama. Kijk.
Papa.
Ik hou van je.
Papa.
Ik laat je niet alleen.
Ik ga nergens heen.
Nee. -Je kunt altijd langskomen.
Ja.
Dan maak je gewoon een uitstapje.
Nee.
Ben je er?
Nee, papa.
Nee.
We kunnen hier niet blijven. We moeten weg.
Waarheen? -We moeten ons verstoppen.
Mama.
Ben je wakker?
Mama?
Zoe? Waarom ben je al wakker?
Ga maar weer slapen.
Dat kan ik niet. Olive is bang.
Wat is er?
Wat is er met Olive? -We hoorden iets.
Er komt een Ademer aan. -Nee, liefje.
Je had weer een nachtmerrie.
Snel, liefje.
Marco. Marco.
Polo?
Joey Neary?
Ik heb je gevonden.
Wie is er daar beneden?
Joey, waar zat je?
Mijn god.
Ted.
Zijn ze allemaal anders, zoals wij? -Ja.
Maar hier is dat normaal.
Kom.
Zie je het? -Wat?
De zon.
Dan zijn het er nu 302. 302 dagen.