Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
LISTA MARZEŃ
- I jak? - Ładnie.
Sexy. Podoba mi się.
Chyba się przebiorę.
Zostaw już tę sałatkę.
Proszę.
Goście zaczęli przychodzić.
Super. Alex już jest?
Nie. Ale przyniesie swoją słynną sałatkę z fasolą.
Przyjdzie, kiedy przyjdzie.
Ale mogłaby przyjść bez tej sałatki.
Wiecie co? Odpuśćmy jej dzisiaj.
Mamo, zawsze ją usprawiedliwiasz. Wiesz o tym?
To moje ulubione dziecko.
W końcu prawda wychodzi na jaw. Ale ja jestem twoim ulubionym synem?
Pewnie.
- „Czemu nie macie ślubu?” - „Czemu pracujesz w sklepie muzycznym?”
- „Czemu już nie uczysz?” - „Czemu rzuciłeś studia?”
Czemu rzuciłeś studia?
Wolę życie. Uczę się, żyjąc.
Kochasz to we mnie.
Jasne.
Właśnie.
Co ty na to?
Wejdziemy, przywitamy się,
dasz mi znak i wymkniemy się do twojej sypialni,
żeby się całować na oczach Barbie.
Nie zbliżysz się do moich Barbie, koleżko.
WITAJ, MALUSZKU
- Zaniosę to do kuchni. - Okej.
- Hej, Lucas. Hej, Zoe. - Hej!
- Udanej imprezy. - Przyniosłeś sałatkę.
- Słynna sałatka z fasolą. - Tak.
Taka dobra.
- Ciocia Alex! - Hej, dzieciaki.
Co za nudna impreza. A tata nie pozwala nam jeść ciasta.
Co jest nie tak z rodzicami?
Pobawimy się w poszukiwanie skarbów?
Znajdźcie sześć rzeczy, które pasowałyby do Harry’ego lub Hermiony.
Dodatkowe punkty za wszystko, co sprawi, że nudni dorośli znikną.
Zrozumiano?
Chodźcie.
Potrzebujecie odpowiedniego pożywienia przed wyruszeniem w drogę.
Okej.
- Zoe, poznaj Julię. - Cześć.
- Miło mi.
Alex! Cześć!
Kelly. O Boże, ale wyglądasz.
Przestań. Jestem wielka.
Ale taka piękna.
Dziękuję.
Słyszałam, że już nie uczysz.
- Pracujesz dla mamy? - Tak.
Twój chłopak pracuje w sklepie z płytami? Nie wiedziałam, że takie jeszcze istnieją.
Został ostatni.
Resztę czasu pracuje nad grą o nazwie
Amerykańskie zombie: Krwawa apokalipsa albo Podwórkowy armagedon.
Kiedyś zmusisz mamusię, żeby ci ją kupiła.
Tak będzie.
Muszę iść do Alex.
Musisz poznać moją koleżankę, Katie.
Jest fanką Rose Cosmetics. To zajmie sekundkę.
O Boże, jak dobrze, że jesteś.
Myślałam, że jestem jedyną bezdzietną laską poniżej 40 lat.
Hej. Jak tam?
Nieznośne pindy. Nienawidzę ich.
Tak. Zazdroszczą nam, bo nie wychodzą z domu.
Tak. Ale ty też już nigdzie nie wychodzisz.
I nie oddzwaniasz do nikogo.
Co się z tobą dzieje?
- Chcecie żelka? - Tak.
- Mogę... Super. - Mają pięć miligramów. Razy cztery.
- Będzie miło. - Doskonale.
- Do zobaczenia za pięć godzin. - Nie prowadzisz?
- To dobrze. - Gdzie Elliot?
- Zerwaliśmy. - Sorki. Muszę iść.
To nic. Byłam już na dwóch...
Dałaś dzieciom ciasto?
O tak.
- To było zdecydowanie... - Julian, wyluzuj.
- Mówimy tylko, żebyś... - Dał im jeść ciasto.
- Dużo ciasta. - Co im to zaszkodzi?
Chodźmy do pokoju cioci Alex. Może ma pióro.
- Zaczekaj! - Pospiesz się!
Finn, masz naprawdę dużego siusiaka.
Dziękuję.
- Mam szlaban? - Na zawsze.
- Julian nigdy ci nie wybaczy. - Obiecujesz?
- Cześć. - Cześć.
A tak na poważnie.
Co się z tobą dzieje?
W jakim sensie?
Nie wiem. Czuję, że się trochę miotasz.
Że jesteś trochę zagubiona.
Zagubiona?
Mam nowego chłopaka i świetną pracę.
Pracujesz dla matki.
Sprzedajesz kosmetyki dwa razy starszym babkom. Super.
Ale mam pracę.
Bezpieczną, stabilną pracę, w której myślałam, że jestem dobra.
Jesteś w niej dobra.
Ale nie jesteś w niej sobą. Nie jest twoją pasją.
- Pasja jest przereklamowana. - Co?
Tak. Jest nietrwała i bardzo męcząca.
Poza tym moje pokolenie ma takie podejście.
Trzeba zmniejszyć oczekiwania i porzucić dziecinne mrzonki.
Alex, wcale tak nie myślisz.
Poza tym uwielbiam dla ciebie pracować.
Naprawdę.
Sama zbudowałaś wspaniałą firmę.
Chcę być jej częścią.
Chcę, żebyś była dumna.
Skoro tak mówisz.
Mamo.
Mam nowinę.
Finn poprosił, żebym się wprowadziła.
Przynajmniej dopóki czegoś nie znajdę. Zaoszczędzimy na czynszu.
- Ale romantycznie. - Dlaczego go nienawidzicie?
Bo nie skończył studiów?
Steve Jobs też nie.
Nie nienawidzę Finna.
Myślę, że jest bardzo uroczym chłopcem, który kocha gry.
- I najwyraźniej ma dużego... - Boże, mamo.
- Przestań. - Dobrze, przestanę.
Na razie.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Też mam nowinę.
Masz nawrót.
Tak.
Okej.
To znowu go usuną.
Nie.
Znajdziemy innego lekarza.
Czytałam o takiej terapii w Niemczech. Podobno jest bardzo skuteczna.
- Przestanę pracować. Wprowadzę się. - Alex.
Będę się tobą opiekować, aż ci się polepszy.
Nie.
Żadnych magicznych terapii w Niemczech.
Żadnego leczenia dziesięć razy gorszego od choroby.
Nic mi nie pomoże. Nie tym razem.
Chodź do mnie.
Co ja mam z tobą zrobić?
Co ja mam zrobić bez ciebie?
Hej, słonko.
Gotowa zejść do ludzi?
Poradzisz sobie?
- Cześć, Sam. - Dobrze cię widzieć.
- To abstrakcyjne. - W jakim sensie?
Są tu wszyscy oprócz jedynej osoby, która powinna tu być.
Ciągle oczekuję, że wyjdzie z kuchni i każe mi się nie garbić.
Tata przyszedł?
Byli razem 20 lat. Wiele szczęśliwych.
- Jasne, że przyszedł. - Nieważne.
Nienawidzę, gdy mówi, że rozwód był wspólną decyzją.
Gościu, zostawiłeś ją.
Oby wasza mama jasno podzieliła majątek. A nie jak u Nelsonów.
- Przestali ze sobą gadać. - Tak.
Bylebym dostał obraz Rufina Tamaya.
Mama zmarła tydzień temu, a wy gadacie o jej rzeczach?
Łatwo ci mówić. Odziedziczysz firmę.
Nie wiadomo. Pracowałam tam rok.
A dlaczego Catherine tyle cię szkoliła?
Mówisz, jakbym była psem.
Przestańcie.
Alex świetnie sobie radzi.
Jest w pełni gotowa na to, co ją czeka.
Dzień dobry. Przepraszam za spóźnienie.
Chciałbym złożyć wam najszczersze kondolencje.
Kim jesteś?
Nazywam się Brad Ackerman.
Pracowałem z waszą mamą nad ostateczną wersją testamentu.
- A gdzie stary Sullivan? - Pan Sullivan jest w swoim biurze.
Brad, tak?
Przepraszam, jesteś tu partnerem?
Jestem jednym z... prawników.
Może powinien pokazać nam dyplom.
Alex, tak?
Niech zgadnę.
Julian, Catherine, Lucas i Zoe.
Gratuluję narodzin córki, Emmy.
Dziękuję.
Wasza mama była niezwykłą kobietą.
Nawet gdy była chora, była silna i zabawna.
Nie wiem, czy to ma sens,
ale była też obecna we wszystkim, co mówiła i robiła.
Jestem zaszczycony, że wybrała mnie na wykonawcę testamentu.
Możemy zacząć?
„Ja, Elizabeth Rose,
mieszkanka Brooklynu w Nowym Jorku i obywatelka USA,
wyrażam swoją ostatnią wolę”.
Ale dziwnie.
„Julianowi zostawiam dzieła Platona wydawnictwa Loeb Classical Library.
W ramach przypomnienia, że nie zawsze jest najmądrzejszy.
Obraz Tamaya przypominający o dziedzictwie naszej rodziny
zostawiam Zoe.
Może się nim podzielić z Lucasem, o ile ten nigdy jej nie zostawi”.
Nigdy.
Następna kwestia to dom waszej mamy.
„Wyrażam wolę, aby mój dom i jego zawartość
nie zostały sprzedane przez 12 miesięcy.
Moje dzieci mogą w nim mieszkać,
ale nie dłużej niż przez 90 dni”.
Przepraszam.
Czy mama wyjaśniła, po co mamy zostawić dom na rok?
Chciałabym na zawsze.
Ten dom to ona. To nasza historia.
To słodkie. Wiesz, ile wynoszą podatki?
Czy mama rozumiała, jakie to drogie?
Przygotowała się na pokrycie wszystkich kosztów.
Przechodzimy do firmy?
„Udziały moich dzieci w Rose Cosmetics pozostaną na poziomie 20%.
Pozostałe udziały i tytuł prezesa
otrzyma moja synowa,
Catherine Williams Rose”.
Co?
Pozostałe udziały w Rose Cosmetics przejmie twoja bratowa,
Catherine.
Na koniec Elizabeth chciała, by Catherine wybrała
nowego szefa marketingu.
Ale to moja praca.
Już nie.
Zwolniła mnie?
Zwolniła mnie zza grobu?
Prawo tego nie zakazuje?
„Moja ukochana córka, Alexandra,
otrzyma spadek w późniejszym terminie”.
Jest przy tym gwiazdka, którą mam ci wyjaśnić na osobności.
To szaleństwo.
Jak długo zajmujesz się testamentami?
Zajmuję się planowaniem spadkowym w tej firmie od trzech lat.
Od trzech lat.
- Prawdziwy z ciebie Thurgood Marshall. - To miłe, dziękuję.
- Nie mów tak do mnie. - Bo co? Odbierzesz mi spadek?
Twoja mama była bardzo inteligentną kobietą.
- Chciała jak najlepiej. - Zwolniła mnie.
- Zaufaj jej. - Wydziedziczyła mnie.
- Nieprawda. - Jestem jej jedyną córką.
Nic mi nie zostawiła, nawet mebla!
Wiem, co myślisz. Myślisz, że chodzi o pieniądze, biżuterię czy coś.
Ale chodzi o to, że jedyne, czego wczoraj chciałam, to jej łóżko.
I tyle. Chciałam dostać jej stare, rozklekotane łóżko,
żeby się w nim położyć, zwinąć w kulkę
i udawać, że ona wciąż ze mną jest.
Wiem, jak blisko ze sobą byłyście.
Mówiła mi to wielokrotnie.
Po prostu wymyśliła dla ciebie coś innego.
Co to jest?
Otwórz, jak będziesz sama.
Masz odtwarzacz DVD?
Tak.
Leży w szafie obok magnetowidu i maselnicy.
Mój chłopak ma Xboxa.
To wystarczy.
Idź do domu. Zobacz, co jest w kopercie.
Liczę, że wtedy wszystko nabierze sensu.
Mój prawnik się odezwie.
Ja jestem twoim prawnikiem.
Finn?
Halo?
DO ALEX KOCHAM CIĘ, MAMA
LISTA MARZEŃ
*BĄDŹ ŚWIETNĄ NAUCZYCIELKĄ *POGÓDŹ SIĘ Z TATĄ
*ŚPIJ POD GOŁYM NIEBEM *PRZECZYTAJ MOBY DICKA
*ZNAJDŹ PRAWDZIWĄ MIŁOŚĆ
DO ALEX
Hej, Fasolko.
Pewnie się wkurzyłaś.
Nieśmieszne.
Nieśmieszne. Wiem.
Ale wszystko wyjaśnię, okej?
W zeszłym tygodniu porządkowałam swoje sprawy.
Boże, ludzie trzymają tyle śmieci nie wiadomo po co.
Ale dzięki temu mogłam spojrzeć na swoje życie z perspektywy.
A właściwie na twoje życie.
Patrz, ile rzeczy znalazłam.
Twoje rysunki, świadectwa ze szkoły.
I pośród tych rzeczy znalazłam tę kartkę.
Listę marzeń.
Twoją listę marzeń.
Uwielbiam tę listę.
Jest odzwierciedleniem tego, kim jesteś.
Kim byłam. Miałam 13 lat, gdy ją napisałam.
Oczywiście wiem, że się zmieniłaś.
Boże, jakby mnie słyszała.
Właśnie tym się martwię.
Nie wiem, czy zastąpiłaś te marzenia innymi.
Może zrezygnowałaś ze swoich ambicji i pragnień?
Swoich celów?
I nie chcę słyszeć o Rose Cosmetics.
Czuję, że dałam ci wygodną posadę,
co pozwoliło ci uciec od tego, kim naprawdę jesteś.
- Wielkie dzięki. - Spójrzmy na tę listę.
„Pomagaj ludziom i zmieniaj świat”.
„Bądź świetną nauczycielką”.
Alex, jesteś urodzoną nauczycielką.
„Naucz się prowadzić. Zrób sobie tatuaż”. To sobie daruj.
Zależy mi na jednym.
„Znajdź prawdziwą miłość”.
Dlaczego czuję, że z tego też zrezygnowałaś?
To niesprawiedliwe.
Chcę, żebyś wiedziała, jak niezwykła jesteś.
Chcę, żebyś żyła jak najlepiej.
Musisz wygrzebać się z dołu, który sobie wykopałaś.
Nie jestem w dole.
Wybacz, nie ma o czym dyskutować.
Nie będę przy tobie, żeby cię wygrzebać, ale mogę ci zostawić łopatę.
Chcę, żebyś ukończyła tę listę, Fasolko.
Zaczekaj.
Nie możesz mówić takich rzeczy i...
Za każdym razem, gdy odhaczysz coś z listy,
Brad da ci jedną z płyt, które dla ciebie nagram.
Gdy ukończysz całą listę, dostaniesz tę kopertę.
Ale zegar tyka.
Musisz ukończyć listę przed Nowym Rokiem. Inaczej nie dostaniesz koperty.
Boże, nie wierzę.
To nie żart, Fasolko.
Mówię poważnie.
To twoje życie.
Kocham cię.
Do zobaczenia.
LUTY
To szalone. „Zaszalej w pogo. Zagraj z koszykarzem z Knicksów.
Spróbuj stand-upu”. Opowiedz mi o tym.
Kiedyś z Lucasem obiecaliśmy sobie, że wystąpimy w Comedy Cellar.
Nadal mam swoje stare żarty.
- Musisz mi je dać. - „Pogódź się z tatą.
Bądź świetną nauczycielką”. Możesz to zrobić. I powinnaś.
Po co? Żeby dostać spadek?
- Tak. - Nie, to obleśne.
Przyrzekłam sobie, że nigdy więcej nie wejdę do klasy.
Kogo to obchodzi? Idź gdzieś na zastępstwo.
Wyciągnij stary telewizor, puść Pradawny ląd i zaliczone.
Albo znowu pokochasz uczenie. Nie o to w tym chodzi?
Nie mnie.
Alex.
Znam cię od dawna. Nie cieszyłoby cię prowadzenie tej firmy.
Kocham, kiedy mówicie od serca.
„Znajdź prawdziwą miłość”.
Kochasz Finna?
Jest uroczy i fajny.
Ponoć ma wielkiego siusiaka.
Wyszły trzy nowe iPhone’y, odkąd jesteście razem.
Powinnaś już wiedzieć, czy go kochasz.
Tak, ale miałam z nim zamieszkać tylko tymczasowo,
a potem mama się rozchorowała i było mi łatwiej nie szukać niczego.
O to właśnie jej chodziło.
Zamiatasz problemy pod dywan. Nie powiedziałaś Finnowi o liście.
Pamiętasz, jak Lucas i ja zerwaliśmy?
Cały świat to pamięta. Było o tym w wiadomościach.
Prześmieszne.
Poprosiłam twoją mamę o radę. Powiedziała mi o swoim teście miłości.
Pamiętasz?
Ledwo.
Trzeba zadać sobie cztery pytania?
Czy mylę z Paschą?
Tak, cztery pytania.
Pierwsze: czy możesz mu powiedzieć o wszystkim, co czujesz?
Drugie: czy jest miły?
Trzecie: czy pomaga ci stać się najlepszą wersją siebie?
To znaczy?
Czy możesz przy nim rozpostrzeć skrzydła?
Czwarte: czy wyobrażasz go sobie jako ojca twoich dzieci?
Elizabeth kazała mi zrobić ten test. Lucas go zdał i miałam pewność.
To szalone. Wiem.
Ale ufam twojej mamie.
Co masz do stracenia?
Czy Finn jest miły?
Oczywiście.
Czy pomaga mi stać się najlepszą wersją siebie?
Czy mogę mu powiedzieć o wszystkim, co czuję?
Ledwo mówię to sobie.
Czy wyobrażam go sobie jako ojca moich dzieci?
Co ty wyprawiasz?
- Cześć, kochanie. - Hej.
Robię zjarany test mojej gry.
Że co?
Zjarany test?
Dzieciaki lubią grać w gry, jak są zjarane,
więc gra musi być łatwa, żeby dało się grać na haju,
ale też wymagająca, gdy nie jest się na haju.
Kumasz?
Muszę z tobą pogadać.
Teraz?
Tak.
To genialny sposób na motywację.
Powinnaś to zrobić. W końcu chodzi o spadek.
- Serio? - Tak.
Pomyśl, ile dałoby ci to wolności. Właściwie to nam.
Mógłbym skończyć Amerykańskie zombie. Prowadziłabyś firmę, zamiast uczyć.
- Jaką firmę? - Produkującą gry. Mówiłem ci o tym.
Zajmowałabyś się brandingiem. Bylibyśmy cały czas razem.
Tak mnie widzisz?
Miałabym pracować w twojej nieistniejącej firmie?
Nie, naszej firmie.
Fajnie byłoby znowu pracować razem.
Dobrze się bawiliśmy, zanim ześwirowałaś na punkcie śmierci.
Moja mama umarła.
Wiem, ale powinnaś spróbować dobrze się bawić. Dobra zabawa jest...
- Dobra? - Tak.
Dobra zabawa jest dobra. To świetny slogan dla firmy.
Dobra zabawa jest lepsza, gdy ma się trochę kasy.
Załóżmy, że będziemy mieli dzieci. Jak na nie zarobimy?
Teraz chcesz mieć dzieci?
Nie, ale ty będziesz chciała.
Co jeszcze musimy zrobić?
Pogo? Spoko.
Tatuaże?
Może pasujące?
Prawdziwa miłość?
Skarbie, mogę okazać ci prawdziwą miłość tu i teraz, na tym stole.
Alex, daj spokój! Przesadzasz!
Wracaj! Pogadajmy o tym!
Nie musisz pracować w mojej firmie. Żartowałem!
To był żart!
To był śmieszny żart.
Zadowolona?
Nie, dzięki.
Uszczęśliwiłabyś mamę.
Jak powiedziała Zoe, nie mam nic do stracenia.
Nie mam faceta ani pracy i lubię skreślać rzeczy z listy.
Poza tym to jedyny sposób, żeby obejrzeć nagrania mamy, tak?
Tak. Dostaniesz płytę za każdą odhaczoną rzecz z listy.
- Mogę o coś spytać? - Tak.
Płyty? Serio?
Twoja mama chciała, żebyś miała coś namacalnego.
Coś, co możesz zachować.
To twoja dziewczyna?
Nina. Mieszka w Chicago.
- Mogę? - Jasne.
- Jest naprawdę piękna. - Brzmisz na zaskoczoną.
Ma wspaniałe kości policzkowe
i najwyraźniej idealne ciało, a ty...
masz obiad na krawacie.
Śmieszne.
- Daj znać, kiedy będzie twój stand-up. - Odstawię Ninę.
Będziesz mnie tak traktować cały czas?
Ja tylko robię to, o co mnie poprosiła twoja mama. I tyle.
Przepraszam.
A teraz...
Jedna książka to nie wyzwanie.
Kurde.
NAUCZ SIĘ GRAĆ CLAIR DE LUNE, ŻEBY MAMA PRZESTAŁA CI SUSZYĆ GŁOWĘ
BĄDŹ ŚWIETNĄ NAUCZYCIELKĄ
SZKOŁY PUBLICZNE W NOWYM JORKU BRAK WAKATÓW
ZRÓB SOBIE TATUAŻ
SPRÓBUJ STAND-UPU! CHOĆ RAZ W ŻYCIU! JESTEM ZABAWNA.
Ciągle tracę przyjaciół.
Jestem jak Marie Kondo przyjaźni,
gdyby to ją ludzie wyrzucali.
Pierwszy raz?
Będzie dobrze.
Nawet jak spalisz żarty, wyglądasz super.
Masz bardzo seksowną koszulkę.
Przeleciałbym twoją koszulkę.
To tyle ode mnie. Dziękuję. Brawa dla prowadzącego. Dobranoc.
Jestem Jackson.
Cześć. Alex.
Nasza następna ofiara...
- Chcesz coś porobić później? - Debiutant...
- Nie. - ...Alex Rose. Powitajmy go.
Cześć.
- Hej. - Cześć.
Pewnie spodziewaliście się faceta, gdy usłyszeliście moje imię.
Często tak mam.
Nie było łatwo dorastać z męskim imieniem.
Dzieci się ze mnie śmiały w szkole.
Błagałam mojego brata Joanne, żeby je pobił.
Nie jesteś śmieszna!
Ale i tak bym cię przelizał.
Wracając...
Jak miałam 15 lat, zadurzyłam się w koledze brata, Jeremym.
Przychodził do nas po szkole, a ja zbliżałam się do niego,
próbując być seksowna,
i mówiłam: „Co tam?”, a on na to...
Obciągnij mi!
Koleś, co z tobą nie tak?
To jest Jackson.
Zarywał do mnie. Powiedział, że przeleciałby moją koszulkę.
Zastanawiałam się chwilę, ale naprawdę lubię tę koszulkę.
I tak szczerze, mikropenisy wyszły już z mody.
Serio, tyle wam wystarczy? Jeden żart o fiucie?
Przyniosłabym całą teczkę. Jest taka duża.
Dobranoc, Nowy Jorku.
Ekstra. Trzy minuty przed czasem, więc idealnie.
KLUB KOMEDIOWY
- Hej. - Hej.
- Co tu robisz? - Zaprosiłaś mnie.
Tak? Podobała ci się ta masakra?
To nie była masakra. Śmiali się. Na koniec.
A teraz dostaniesz płytę.
Jeszcze tylko 11.
Nie bez powodu niechcący cię zaprosiłam.
Cześć, Fasolko.
Dałabym wszystko, żeby zobaczyć cię na scenie.
Pewnie byłaś obsrana.
Tak.
Ale czułaś, że żyjesz.
Jako dziecko byłaś nieustraszona.
Dlaczego to się zmieniło?
Nie wiem.
Takie życie.
Myślę, że napotkałaś duże trudności.
Rozumiem to.
Ale widziałam, jak zaczynasz godzić się
na to, co bezpieczne i mniej bolesne.
Skarbie, to nigdy nie sprawi, że strach i ból znikną.
Wiem to z doświadczenia.
Chcę, żebyś spróbowała coś zrobić.
Chcę, żebyś codziennie przez tydzień robiła jedną rzecz, której się boisz.
Jedną rzecz,
na myśl o której ściska cię w żołądku.
Tak się czułam, gdy tata odszedł i gdy zakładałam firmę.
To było przerażające.
Ale przełomowe.
- Jasne? - Jasne.
Do zobaczenia na następnej płycie.
Bez odbioru.
Nie wiem, czy dam radę codziennie robić coś strasznego
jeszcze poza listą.
Może dałbym radę ze dwa razy, gdybym wziął xanax od asystentki.
Co byś zrobił?
Proste. Poszedłbym do starego Sullivana i zapytałbym, czemu nie jestem partnerem.
To obłęd. Gdy mówię sobie, że to zrobię, robi mi się niedobrze.
- Absurd. Jestem dorosłym facetem. - Z keczupem na krawacie?
Który raz miał keczup na krawacie.
Który boi się poprosić o to, na co zasługuje.
To idź jutro do Sullivana i poproś o to, co ci się należy.
Co z tego, że jest najstraszniejszym dziadem w Nowym Jorku?
Właśnie.
Jutro to zrobię.
Albo pojutrze.
A ty?
To oczywiste.
Muszę pogodzić się z tatą.
Nigdy nie byliśmy blisko.
Moi bracia są tacy idealni, że zawsze traktował mnie jak nieudacznicę.
- Nie jesteś nieudacznicą. - Serio?
To dlaczego ciągle zasypiam, czytając Moby Dicka?
I wciąż nie znalazłam pracy.
Właśnie. Pracuję pro bono w schronisku dla kobiet. Mają tam klasę...
Słucham? Pracujesz w schronisku?
Tak.
Ależ ty jesteś skromny.
Chodzi o to, że mają klasę dla mieszkających tam licealistów
i potrzebują nauczyciela do końca semestru.
Zainteresowana?
Może.
Tak.
Czemu jesteś dla mnie miły?
Dostaniesz premię, jak otrzymam spadek?
Zraniłaś moje uczucia.
Nie wiem czemu.
Myślę, że...
byś się tam odnalazła.
KWIECIEŃ
Wiem, co myślisz. Co taka dziewczyna robi z taką książką?
Idzie ci lepiej niż mnie. Pokonał mnie pierwszy rozdział.
To tak jak mnie. W liceum i na studiach też.
Potem przeglądałam TikToka,
czując do siebie wyjątkową odrazę, i uznałam, że spróbuję ponownie.
Coś zaskoczyło, wciągnęłam się i teraz nie mogę jej odłożyć.
Czyli mam w końcu założyć TikToka?
Proszę odsunąć się od drzwi.
Nasza nauczycielka urodziła miesiąc wcześniej.
- Cieszymy się, że jesteś. - A ja, że mnie przyjęliście.
Chcemy zapewnić dzieciom równowagę
i brak zaległości, dopóki tu mieszkają.
Mogą to być tygodnie albo miesiące.
Plany lekcji i akta każdego dziecka.
Później spotkasz się z dr. Taylorem, naszym psychologiem.
Jak czegoś potrzebujesz, poproś.
Powiem ci, dlaczego tego nie dostaniesz.
Powodzenia.
Dzień dobry.
Nazywam się pani Rose.
Proszę, bądźcie ciszej, żebyśmy mogli zacząć.
Aaron!
Aaron, przestań. Daj mi mój sweter.
- Oddaj jej sweter. - To nie jest śmieszne.
Odpuść. W różowym ci nie do twarzy.
Dziękuję, Wasza Wysokość.
Niektórzy uważają, że Hamlet to sztuka o niezdecydowaniu.
Tym uczuciu, kiedy nie umiesz wybrać między Edwardem i Jacobem,
czy jakimiś innymi seksownymi wampirami.
Pani Rose, potrzebuje pani aktualnych odniesień.
Chcę, żebyście opisali sytuację, kiedy mieliście coś ważnego do zrobienia.
Ale, niczym Hamlet,
nie potrafiliście podjąć działania.
Macie 30 minut.
To bardzo piękne.
Dziękuję.
Ale nie tym się teraz zajmujemy, prawda, Ezra?
Wszystko jedno.
To wyrażenie całkiem pasuje do Hamleta.
- Może od niego zaczniesz? - Może mam to gdzieś.
Może „być czy nie być” to głupie pytanie.
Może.
Może to najważniejsze pytanie.
Jeśli się ze mną nie zgadzasz, może o tym napiszesz.
Tymczasem ja obejrzę sobie twoje piękne szkice.
- Ej, oddawaj to! - Oczywiście. Jak tylko skończysz.
- Co ty wyprawiasz? - Podejmuję działanie.
O Boże.
Nie zrobił zadania i pokazał mi faka.
- Zabrałaś jego najcenniejszą rzecz. - Nie wiedziałam.
- Dałam ci jego akta. - Dziesięć minut przed zajęciami.
Te dzieci są w bardzo trudnej sytuacji.
Musisz to zrozumieć, jeśli masz tu pracować.
Pani Howard, mogę je uczyć. Proszę mnie nie zwalniać.
Kogo zwalniamy?
Nikogo. Jeszcze.
To jest Alex Rose, nauczycielka polecona przez Brada.
To jej pierwszy dzień. Nie idzie jej najlepiej.
Pamiętam twój pierwszy dzień. A nawet cały tydzień.
Śmieszne.
Może pomożesz Alex zrozumieć nasz system?
Z miłą chęcią.
Dziewczyna z Moby Dickiem.
To nie zabrzmiało dobrze.
Mama Ezry zmarła rok temu.
Trafił tu z ciocią, która musi poukładać skomplikowane sprawy rodzinne.
Moja mama zmarła niedawno.
Przykro mi.
Dziękuję. Chodzi mi o to, że pomoże mi to nawiązać więź z Ezrą.
To niezły pomysł.
Ale odczekałbym trochę przed wdrożeniem go.
- Ale... - Ezra jest jak kot.
- Jak kot? - Musisz zaczekać, aż sam przyjdzie.
Nawet gdy wszystko w twoim ciele wyrywa się, żeby go podrapać za uszami.
- Cierpliwość... - Jest cnotą.
- Tak. - Cnotą, której jeszcze nie rozwinęłam.
Dziękuję, doktorze Taylor.
Do usług, pani Rose.
Alex.
Garrett.
Omówimy resztę akt?
Pewnie.
Kurde, to znaczy...
Nie mogę.
Myślałam, że skończę o szóstej. Jestem umówiona.
Z tatą. Idę na kolację z tatą.
Może spróbujemy innym razem?
Tak. Jestem tu w poniedziałki i czwartki.
Albo zadzwoń, kiedy zechcesz.
Tato!
Cześć.
Wybacz, był problem w metrze.
Wystarczy wychodzić trochę wcześniej, żeby uniknąć...
Problemów. Tak, wiem.
Ale życie bez problemów byłoby nudne.
Tak. Wezmę to pod uwagę.
Chodź.
- Jak się masz? - Dobrze.
Schronisko dla kobiet. To coś innego.
Ale dobrego. Cieszę się, że znów uczysz.
Dzięki. Teraz ważne, żeby mnie nie zwolnili.
- Nie rób tak. - Jak?
Nie deprecjonuj siebie. To już nie jest śmieszne.
A kiedyś było?
- Niezbyt. - Okej.
Ale mama mówiła, że moje poczucie humoru jest...
Naprawdę chciała, żebyśmy się dogadywali.
I nie byli na siebie źli.
Jestem za. I nie jestem na ciebie zły.
Czasem trochę sfrustrowany.
Staram się znaleźć dla siebie nową drogę.
Chciałabym czuć,
że mnie wspierasz.
Lucas mówił mi o spadku.
- Oczywiście, możesz na mnie liczyć. - Nie chodzi mi o pieniądze.
Mówię o wsparciu emocjonalnym. Jezu.
Co?
- To ty jesteś na mnie zła. - Nie jestem.
No dobrze, może trochę.
Za co?
Podświadomie zawsze czuję, że cię zawodzę.
Pamiętasz, jak powiedziałam ci, że przestanę uczyć?
Tak.
Powiedziałeś, że nie jesteś zaskoczony.
- Nie. - Tak.
Byłem rozczarowany.
Napotkałaś kilka przeszkód
i porzuciłaś karierę, na której ci zależało.
Co miałem zrobić? Skłamać i cię przytulić?
Bez obrazy, ale matka już o to zadbała.
Kto przy zdrowych zmysłach przytuliłby dziecko
po niesprawiedliwym zwolnieniu z pracy?
- Mama nigdy nie kłamała. - Daj spokój!
Nieważne. Pogodzenie się było jej pomysłem.
- Myślisz, że była idealna. - Była super.
Nie można powiedzieć nic, co strąciłoby ją z piedestału.
Przysięgam ci,
nie była idealna ani święta.
Naprawdę? Co takiego złego zrobiła?
Pozwoliła psu pogryźć twoje kapcie?
- Nieśmieszne. - Nie oddała książek?
Zdradziła ci koniec filmu? Nie, lepiej. Zdradziła ciebie.
Tato?
Przepraszam, mogę poprosić rachunek?
Tato.
Zdradziła cię. To mi chcesz powiedzieć?
Nie możesz wyznać czegoś takiego i sobie pójść.
To było przed rozwodem? Miałam 15 lat.
Dlaczego uciekasz? Stój!
W małżeństwie zdarzają się rzeczy.
Ale poradziliśmy sobie.
Byliśmy razem jeszcze kilka ładnych lat.
Możemy na tym zakończyć?
Nie możemy.
Proszę, muszę wiedzieć.
To było, zanim się urodziłaś.
To nie był przelotny romans. Coś...
Coś innego się wydarzyło.
Może się przejdziemy?
Jaja sobie robisz?
Czy ja dobrze rozumiem?
Mówisz, że tata...
Nie jest moim ojcem.
Mama miała romans z muzykiem, który nazywa się Johnny Alvarez.
Grał w klubie, do którego chodzili.
To...
Brak mi słów.
Johnny Alvarez?
- Mama lubiła Latynosów. - Lucas.
Rozstała się z nim, gdy zaszła w ciążę.
Ustalili z tatą, że mi nie powiedzą.
Ani wam.
Myśleli, że dzięki temu ocalą małżeństwo.
Nie wyobrażam sobie, jak musi ci być ciężko to zrozumieć.
Jestem odrętwiała i wściekła jednocześnie.
Kim jestem?
Dlaczego nikt nic mi nie powiedział, a zwłaszcza mama?
To wiele wyjaśnia. Dlaczego tata nie kochał mnie tak jak was.
- Nie. - To nieprawda.
Wciąż jest twoim ojcem. Wychował cię.
Sama nie wiem.
- Muszę znaleźć Johnny’ego. - To jest zły pomysł.
Jak możesz tak mówić? Alex powinna wiedzieć, kto jest jej ojcem.
Wiem, ale Rose Cosmetics to ceniona rodzinna marka...
Co? Zachodzą teraz duże zmiany, a jeśli ta sprawa wyjdzie na jaw...
- Ta sprawa? Żartujesz? - Alex.
Zrobimy wszystko, co możemy, żeby ci z tym pomóc.
Nie o to mi chodziło.
- Czemu zawsze wychodzę na złolca? - Jesteś w tym dobry.
Julian nie mówił poważnie.
Po prostu jest mu ostatnio ciężko.
Dlaczego?
Bo ma dwoje cudownych dzieci?
Idealną żonę,
która dostała idealną pracę, do której ja się nie nadaję?
Bo zmarła jego mama.
Nie tylko ty za nią tęsknisz.
Ja do Brada Ackermana.
- Alex Rose. - Spodziewa się pani?
- Nie, ale jeśli... - Alex!
- Hej! - Byliśmy umówieni?
Idę właśnie na zakupy.
Nina przyjeżdża za tydzień. Uznałem, że czas na nowy krawat.
- Przez moje komentarze? - Tak.
Zawsze marzyłam o tym, że zmienię czyjeś życie.
Co tu robisz?
Skończyłam Moby Dicka.
Wpadłam po płytę i...
chciałam cię poprosić o pomoc z czymś.
Nie ma problemu. Chyba.
Nie mogę przestać myśleć o tym, dlaczego mi nie powiedziała.
Mówiłyśmy sobie wszystko.
Bała się albo wstydziła?
Mówiła ci coś na ten temat?
Nie, ani słowa.
Szczerze, to wszystko wydaje się mało prawdopodobne.
Może taka była naprawdę
i dlatego wysłała mnie na misję rodem z Krainy Czarów.
Żebym to odkryła.
- Nie, zbyt nudny. - Co?
Postaraj się.
To...
pomożesz mi go znaleźć?
Oczywiście. Możemy go wygooglować.
Ty to masz łeb.
Okej, mądralo, to co znalazłaś?
Muzyka, który urodził się w 1918 roku.
Szukałam Johna, Juana, Jonathana.
Są ich tysiące.
Idealny... na zakończenie roku szkolnego.
No weź, to dla niesamowitej Tiny.
Właściwie to Niny.
Znam osobę, która mi pomaga w sprawach rozwodowych.
Nie jest tania.
- Jeśli pieniądze to problem, mogę... - Nie.
Czuję, jakbym wpadła do króliczej nory.
Rodzinne sekrety, prywatni detektywi,
przyjaźń z prawnikiem.
- Nic już nie ma sensu. - Przyjaźnimy się?
Pasuje.
- Tak? - Tak.
Jeszcze tylko nowy garnitur.
Miałem zamiar...
- Kupić nowy garnitur. - Tak.
Hej, Fasolko.
Podoba ci się mój nowy statyw?
Niezły, ale trochę się trzęsie.
Nasz fotel.
Trochę zaniedbany.
Muszę go ogarnąć, zanim...
Zanim... Dlaczego tak ciężko powiedzieć, że umrę?
Umrę.
Jak to szło?
„Jakie marzenia przyjść mogą, kiedy zrzucimy z siebie więzy ciała, to...”
- „Zastanawia nas”. - „To zastanawia nas”.
Brzmi dobrze.
Jakbym mogła tu zostać, ale w jakimś stanie podobnym do snu,
bez bólu i cierpienia.
Skoro mowa o cierpieniu. Co za długa książka!
Szukałam cały czas jakiejś inspirującej analogii
między książką i listą.
Ale jedyne, co wymyśliłam,
to że ja jestem Ahabem, a ty jesteś moim wielorybem.
Wysłałam cię na beznadziejną misję.
Mam tupet, nie?
- Nie, mamo... - Nie?
Co ja robię? Bawię się w Boga?
Jakbym była jakimś wcieleniem...
mądrości i cnót. A zapewniam cię, moja droga, nie jestem.
No tak...
Tata mi powiedział.
Prawda jest taka, że...
Że...
Obudziłam się dziś rano z przekonaniem,
że powinnam zwolnić cię z tej szalonej misji.
Potem spojrzałam na listę.
Wiem, że miałaś tylko 13 lat, gdy ją napisałaś,
ale to jest mapa
do najlepszej wersji ciebie. Rozumiesz?
Chcę ci powiedzieć, że jeśli ci ciężko albo czujesz się porażką,
to jest w porządku.
Proszenie o pomoc to nie wstyd.
Przekonuję się o tym codziennie.
„Mów mi: Izmael”.
Jedno z najlepszych pierwszych zdań.
Tak.
Pamiętasz, jak mówiłam: „Mów, co chcesz,
bylebyś do mnie mówiła”?
Dobrze, Fasolko.
Do zobaczenia. Kocham cię.
Bez odbioru.
Pamiętam, że byłaś utalentowaną uczennicą.
Miałaś do tego serce, ale brakowało ci dyscypliny.
Chciałam grać Green Daya i Fionę Apple, a pani kazała mi grać gamy i Bacha.
Dlaczego Clair de Lune?
To ulubiony utwór mamy.
Była wyjątkową kobietą.
Ze smutkiem przyjęłam wiadomość o jej śmierci.
Wiem, że rzadko przyjmuje pani uczniów.
Ale to by wiele dla niej znaczyło, gdybym uczyła się z panią.
Dobrze. Mam trzy warunki.
Nie będziesz się spóźniać,
będziesz ćwiczyć codziennie, gamy też,
i wystąpisz w czerwcowym recitalu.
*POMAGAJ LUDZIOM I ZMIENIAJ ŚWIAT
*ZRÓB SOBIE TATUAŻ *ŚPIJ POD GOŁYM NIEBEM
*ZAGRAJ JEDEN NA JEDEN Z KOSZYKARZEM Z KNICKSÓW
*ZASZALEJ W POGO *NAUCZ SIĘ PROWADZIĆ
TATA: MYŚLĘ O TOBIE. ZADZWOŃ. KOCHAM CIĘ
Byłam w bibliotece. Zobaczyłam książki, które może cię zainteresują.
Próbujesz kupić mój szacunek?
Raczej pożyczyć.
Muszę je oddać za dwa tygodnie.
Wiem, że interesuje cię sztuka, więc znalazłam kilka książek,
w tym tę niezwykłą biografię Egona Schielego.
- Był... - Wiem, kim był.
I to DVD.
Akcja dzieje się współcześnie. Film trwa 90 minut.
Aktor grający Hamleta jest hotówą, więc daj mu szansę.
Pani Rose!
Tak.
Nie udawałam, że Ezra jest kotem. Kompletna porażka...
Naprawdę.
- Ładnie wyglądasz. - W porządku. Pozdrów ode mnie Theo. Pa.
- Cześć. Co mówiłaś? - Wybacz.
- Nie udawałam, że Ezra jest kotem. - Później.
Powiedziałam, że ładnie wyglądasz.
- Tak. Dzięki. A ty jesteś... - Mokra, wściekła i sfrustrowana.
- Potrzebuję pomocy. - Nie zadzwoniłaś.
Wiem. Chciałam.
Ale przez posrane sprawy rodzinne...
Co za zbieg okoliczności. To moja specjalność. Chętnie pomogę.
Tylko że jestem spóźniony na spotkanie, a potem idę na galę, stąd...
ten ubiór.
Może pójdziesz ze mną? Inna osoba odwołała.
Moglibyśmy pogadać o Ezrze albo o czym tylko chcesz.
Sama nie wiem.
Nie jestem typem osoby, którą zabiera się na gale.
Według kogo?
NIE JESTEŚMY OBOJĘTNI
- Ale super. - Całkiem fajnie, nie?
- Ja pierdzielę, to Patrick Ewing? - Lubisz koszykówkę?
Byłam rozgrywającą w szkolnej drużynie. Kochałam Knicksów.
Muszę z nim porozmawiać.
To długa historia.
Powiem ci, jak będziesz grzeczny.
Jak ty będziesz grzeczna, może cię przedstawię.
Znasz go?
Idę do szatni. Zaraz wracam.
Patrick Ewing.
- Dziękuję. - Proszę.
Gdzie twój smoking?
Gdzie twoja suknia balowa?
Nie bądź więźniem norm płciowych.
Przynajmniej masz ładny krawat.
- Dobrze wyglądasz, mecenasie. - Prawda?
Alex, to Nina Keller.
- Nino, to moja klientka, Alex Rose. - Miło mi. Wiele o tobie słyszałam.
Ja o tobie też. Jesteś ulubioną klientką Brada.
Nina dostała ofertę pracy dla burmistrza.
- Super. - Wraca do Nowego Jorku.
„Sądziłam, że się wyrwałam, ale znów mnie wciągnęli”.
Gratulacje.
Co tu robisz? Nie spodziewałbym się ciebie na gali.
- Przyszła ze mną. - Hej.
Garrett.
- Nina. - Dr Taylor.
- Znacie się. - Znają się. To ma sens.
Garrett zna wszystkich.
- Myślałam, że jestem wyjątkowa. - Jesteś.
Dawno temu byliśmy z Niną na okropnej randce.
Dwie alfy w związku to za dużo. Ktoś zawsze musi być betą.
Czyli to moja rola.
Nie o to mi chodziło. Masz w sobie wystarczająco dużo alfy.
Słyszeliście? Mam w sobie...
Za twoją alfę.
- Za alfę Brada. - Tak.
- Zdrowie. - To wspaniałe.
Poproszę 16-letnią szkocką whisky. Dziękuję.
- Przyszło sporo osób. - Tak. Całkiem niezła frekwencja.
Pewnie przekonałeś firmę do wykupienia trzech stolików?
To było tańsze niż mój awans.
Ty i Nina?
Tak. Ty i Alex.
Zgodziła się na ostatnią chwilę.
Rozumiem. Zwykle nie gustujesz w takich kobietach.
A w jakich gustuję?
- Nie wiem. Takich mniej... - Zbiórka i kosz! Tłum szaleje!
Mniej takich.
To było epickie.
Właśnie.
Nie wiedziałem, że tego mi brakowało.
Najlepszy gracz Knicksów!
Nie mogę uwierzyć, że zdobyłaś maila Patricka Ewinga.
Pewnie chciał się mnie pozbyć.
Nie.
Oczarowałaś go.
Tak jak mnie.
Lubię z tobą rozmawiać.
I lubię cię słuchać.
Ja też lubię z tobą rozmawiać.
I cię słuchać.
I czasem
lubię patrzeć ci głęboko w oczy.
To pojedynek na spojrzenia?
Nie chcę cię rozpraszać, bo zamierzam wygrać uczciwie,
ale co powiesz na prawdziwą randkę?
- A co z tym, że... - Pracujemy razem?
Jestem tylko zwykłym konsultantem.
Nie ma w tobie nic zwykłego.
Chciałam to zrobić, odkąd zobaczyłam cię w metrze.
To co z tą randką?
A co robiliśmy do tej pory?
Okej.
CZERWIEC
Z Lucasem od zawsze się kumpluję.
Jego żona nazywa się Zoe. Zaprzyjaźniłam się z nią od razu.
Julian to najlepszy synek. Wykłada prawo na Columbii.
Jestem pod wrażeniem.
On też.
Kurde, nie chciałam się spóźnić.
Nie spóźniliśmy się.
Nie musisz niczego udowadniać braciom, tacie ani nikomu.
Dziękuję.
- Przepraszam. - Jeśli powie...
- Garrett jest super. - Ciekawe.
- Tak. - Mogę coś powiedzieć?
Wyglądasz inaczej. W dobrym sensie.
Czuję się inaczej.
To poniekąd zasługa Garretta...
- Ale też mojej listy marzeń. - Tak?
Tak. Kto wie, czy ją ukończę,
ale może nie o to w tym chodzi?
Pogodzisz się z tatą?
Myślę, że on chce jakoś przez to przejść.
Wiem, ale...
muszę się najpierw dowiedzieć czegoś o Johnnym. Ale nie znaleźliśmy go.
- Stolik jest gotowy. - Chodźcie.
Skoro mowa o liście,
nigdy nie uwierzysz, co jutro robię.
To była wspaniała, oryginalna interpretacja.
Teraz wystąpi Alexandra Rose, która zagra Clair de Lune.
Przepraszam.
NAUCZ SIĘ GRAĆ CLAIR DE LUNE, ŻEBY MAMA PRZESTAŁA CI SUSZYĆ GŁOWĘ
Pamiętasz to lato, gdy myliście samochody i sprzedawaliście lemoniadę?
Twoi bracia założyli, że wydadzą zarobioną kasę na gry.
Edukacja to ważna część naszego wsparcia dla rodzin.
Ale ty rozwieszałaś wszędzie ulotki o ratowaniu psów,
aż w końcu się ugięli
i pieniądze poszły na pomoc zwierzętom.
ZBIÓRKA NA RZECZ ESTHER HOUSE
ZAGRAJ Z PATRICKIEM EWINGIEM ZA 10 000 DOLARÓW
To ty?
- To ja. - To ty?
- Ty i ja. - O kurczę.
- Gotowy? - Gotowy!
Pokaż, na co cię stać!
ZWÓD W LEWO
ZASZALEJ W POGO
O mój Boże! Wszystko gra?
Ustaliłyśmy, że pogo odpada.
- Tak! - Tak!
Tylko nie zbliżaj się do żadnego studia tatuażu
ani pojazdu.
NAUCZ SIĘ PROWADZIĆ
O Boże.
Staram się.
- Wiem, ale... - Dasz radę?
Napiszcie list do samych siebie.
Czas na: „Bądź świetną nauczycielką”.
Obejrzałem film, który mi pani dała.
Zawsze nią byłaś.
DLACZEGO TAK SIĘ BOJĘ?
Jeśli to teraz oglądasz,
jestem z ciebie taka dumna.
- Hej. - Hej.
*ZNAJDŹ PRAWDZIWĄ MIŁOŚĆ
Dzień dobry.
Alex?
Alex!
- Hej! - Tato.
Co robisz w tej części miasta?
Poszłam na kawę z kolegą z pracy.
A ty?
Miałem spotkanie niedaleko. Czekam na Ubera.
- Przepraszam, że się nie odzywałam. - Rozumiem.
Chyba.
Potrzebuję więcej czasu.
Wiem.
Dobrze cię widzieć.
Wybacz spóźnienie.
Nie spóźniłaś się. Clair de Lune.
Zostały jeszcze trzy.
Stawiasz colę.
Chcę z powrotem zatrudnić detektywkę.
Wiem, że nic nie znalazła i to dużo kosztuje...
Już to zrobiłem.
Wiem. Możesz mi oddać kasę później. Ale nie musisz.
Możesz dalej być moją stylistką.
Ale musimy znaleźć Johnny’ego, prawda?
Dzięki.
Nie ma sprawy.
Kanapki.
Jak tam z Garrettem?
Naprawdę dobrze.
Okej.
Dlaczego tak na mnie patrzysz?
To pewnie nic takiego, ale...
Czy to dziwne, że nie chce spać u mnie?
To on zawsze wybiera filmy i restauracje.
Jakbyśmy żyli w jego świecie
i tylko czasem odwiedzali mój.
Tak.
Co?
To nie brzmi jak nic takiego.
Jak dobrze można kogoś znać, jeśli nie widziało się jego półek
albo przypałowych rzeczy w lodówce?
Czemu zachowujesz się dziwnie, jak gadamy o Garretcie?
- Myślałam, że się kolegujecie. - Kolegujemy się.
- W pewnym sensie. - W takim, że się nie lubicie?
Powinnaś z nim porozmawiać, zanim zaczniesz mieć do niego żal.
Okej.
Sakina się tu wychowała, ale pracuje w Mumbaju w mikrofinansowaniu.
Russell jest dyrektorem Instytutu Psychiatrycznego.
Mogę mieć prośbę?
Możemy dziś nie mówić o liście?
- Czemu? To świetna historia. - To nie historia. To moje życie.
- Czuję się jak twój popisowy numer. - Jasne, oczywiście. Nie wspomnę o liście.
Wszystko dobrze?
Tak.
Alex?
To nic takiego.
Dlaczego nigdy nie chodzimy do mnie?
Nie robimy u mnie kolacji.
Bo uwielbiasz moje mieszkanie.
Tak, jest wspaniałe. Ale...
jest twoje.
To twoje życie i twoi przyjaciele.
Myślałam, że może chciałbyś być większą częścią mojego życia.
Tak. Przecież spotykaliśmy się z twoją rodziną.
Raz poszliśmy na brunch.
Ciągle mówisz, że powinnam popracować nad uzewnętrznianiem uczuć.
To proszę. Uzewnętrzniłam.
Dziękuję. I przepraszam.
Przepraszam. Masz rację.
Po prostu trochę ciężko mi oddać kontrolę.
Bardzo ciężko mi oddać kontrolę.
Może musisz iść do psychologa.
Może muszę iść do ciebie.
Naprawdę?
Naprawdę.
Daj mi chwilkę.
Witaj, Bradleyu.
Tak, co tam?
O mój Boże.
- Kochanie? - Znaleźli mojego tatę!
Znaleźli Johnny’ego.
Jest w Vermoncie. Nadal gra, ale pod innym pseudonimem.
- Dlatego nie mogłam go znaleźć. - Niezwykłe.
Twój ojciec zaginął?
Nie. Tak.
To długa historia, którą teraz muszę opowiedzieć.
To nic, bo nie przeczytałam twojego artykułu,
a Garrett zabronił mi gadać o Meghan Markle.
Cześć. Jestem Alex.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
PAŹDZIERNIK
Co zdecydowałaś?
Jadę jutro z Garrettem do Burlington.
Pójdę do klubu, w którym gra zespół Johnny’ego.
To nie będzie zbyt bezpośrednie?
Może, ale gdyby mnie olał przez telefon, nie wiem, czy bym to zniosła.
Muszę iść. Przyszedł pierwszy gość.
- W kontakcie. - Powodzenia.
Dzięki. Już idę!
- Tadam! Hej! - Hej!
- Jak tam? - Wejdź.
Świetnie wygląda z nowymi meblami. Jest takie...
Małe?
Takie w twoim stylu. Urocze.
Jesteś słodki.
Zaniosę to do kuchni i pójdę się przebrać.
- Rozgość się. - Dobrze. Dziękuję.
Nie siadaj na fotelu. Muszę go naprawić.
Okej.
Otworzysz?
Cześć.
Jesteś przystojniejszy, niż mówiła.
- Megan. - Ga...
Garrett, wiem. To moja dziewczyna, Nell. Alex, jesteśmy.
Zaraz przyjdę.
Hej. Co tam?
- Cześć. - Ale malutkie mieszkanie.
Ciekawe, ile za nie płaci.
O mój Boże.
Alex, zrobiłaś sobie tatuaż?
- Czy to... - Lista!
Nie mogę uwierzyć, ile już odhaczyła.
Została jeszcze jedna rzecz. „Znajdź prawdziwą miłość”.
Weź się do roboty. Ma czas tylko do Nowego Roku.
Otworzę.
Kocham ją. Otwiera drzwi w cudzym domu.
Cześć.
- Cześć. Zoe. - Hej.
- Nell. Miło mi. - Wiele o tobie słyszałam.
Lucas. Miło mi.
Ja mam dobre pytanie.
Wolelibyście podróżować w czasie w przeszłość czy przyszłość?
Przyszłość, oczywiście.
Plecaki odrzutowe, lek na raka, życie wieczne.
Brzmi pięknie, ale tak naprawdę...
Kto chciałby żyć wiecznie? Ja ledwo potrafię dożyć do weekendu.
- Albo do środy. - Właśnie.
- Mówię poważnie. - Wolę teraźniejszość.
- Czytaliście Potęgę teraźniejszości? - Oczywiście.
Nie znoszę proszenia o przesłanie kasy na Venmo.
- To takie niezręczne. - Nie róbcie tego.
Za długo się zastanawiasz. Co cię wkurza?
Używasz za dużo... kolendry.
Co? Tak się dowiaduję, że nie lubisz kolendry?
Sandały w skarpetkach. Wybacz, dziadku.
- To problematyczne. - Po co to robimy?
Co? Wyjaśnię później. Słuchajcie, ja nie mogę...
Musi odpowiedzieć. Wkurza ją milion rzeczy.
Mam pytanie do Garretta. Bez oceniania.
Miałeś kiedykolwiek romans z pacjentką?
- Poważnie? - A co? Spałaś kiedyś ze swoim lekarzem?
Mój dermatolog się liczy?
Wiwat!
- Wiwat! - Wiwat!
Spałaś kiedyś ze swoim lekarzem?
Naprawdę wyglądam na zboczeńca, który sypia ze swoimi pacjentkami?
Nie. To była tylko taka zabawa. Żartowaliśmy sobie.
Przyznaj, było fajnie.
Może nie dla każdego.
Gdy planowałaś ten wieczór, pomyślałaś może,
że warto zaprosić ludzi, którzy mają ze sobą cokolwiek wspólnego?
Poza mną?
Bo liczyłam, że to wystarczy.
Hej.
Przepraszam, jeśli czułeś się wykluczony.
Cieszyłam się, że spędzisz czas z moimi przyjaciółmi.
Prowadząc niedorzeczne rozmowy o niczym.
Wiesz, co powiedziała Megan?
Że powinienem się ogarnąć, żebyś mogła odhaczyć prawdziwą miłość.
- Nie. - Nie wiem, co jest gorsze.
Że nie odhaczyłaś tego
czy że podświadomie jesteś ze mną tylko dla spadku.
Dam ci chwilę, żebyś przemyślał to, co powiedziałeś.
W dupie mam pieniądze. Serio tak o mnie myślisz?
Szczerze, nie wiem, co myśleć o tym wieczorze ani o naszym związku.
A o moim mieszkaniu, w którym jesteś pierwszy raz,
i o moich niedorzecznych przyjaciołach?
Może powinienem pójść.
To dobry pomysł.
Na razie.
Zaczekaj. Jak mam dojechać do Vermontu?
- Chipsa? - Tak.
Dziękuję.
Wszystko gra?
Tak.
Nie.
Nie odbiera moich telefonów i nie odpisuje. Świetnie.
Jesteście wspaniali, że mi pomagacie.
To przygoda.
Na twoim miejscu chciałabym mieć wsparcie.
Co?
Próbuję przytyć.
Robię się zbyt przystojny. Ludzie myślą, że jestem płytki.
Widzisz? Nie śmieje się.
Powiedziałeś jej?
- Taka prawda. - Może śmiałam się w środku.
Śmiej się w środku głośniej.
O Boże.
- Nie wierzę. - Zaśmiała się. Szok.
Posłuchamy czegoś innego?
Jasne.
Hej.
A jeśli tata mnie nie polubi?
A jeśli ty go nie polubisz?
To miało mnie uspokoić?
A jeśli nawzajem się nie polubimy? Mam już takiego tatę.
Boże, Nina jest taka piękna.
Ma szyję jak Audrey Hepburn.
Obczaj jej uszy.
- Serio? - Tak.
Jak złocisty krąg zaprojektowany przez boga słońca.
- Piękna skóra. - Tak.
A seks jest świetny?
Nawet gdyby nie był, sama bym sobie na tyle imponowała,
że czułabym, jakby był świetny.
Wiecie, że słyszę każde słowo?
Jej jedyna irytująca cecha to mówienie przez sen.
Pokój dla Alexandry Rose.
- I Bradleya Ackermana. - To ten Ackerman.
- To dla państwa. - Słynny Ackerman.
- Jest ktoś znany... - Nie.
No weź.
Dziękuję, to wystarczy.
- Jest jakiś Bradley Ackerman? - Nie. Mój tata zawsze tak mówił.
- Dziękuję. - Proszę.
- Dostaniemy lepszy pokój. - Oczywiście.
Hej! Dostaniemy apartament.
Super.
- Tak. Doskonale. - Okej. Dziękuję.
Świetnie.
Cześć.
Hej, jesteś gotowa?
Tak.
Gdzie Nina?
Miała nagły wypadek w pracy.
Udało jej się złapać lot do Nowego Jorku.
W porządku?
Jak wyglądam?
- Świetnie. - Tak?
Dzięki.
I dzięki, że tu jesteś.
Zaczynamy.
Będzie super.
Tak.
Będzie super.
Wracajmy. To fatalny pomysł.
Zaczekaj.
Spójrz na mnie.
Weź głęboki oddech.
A teraz idź z nim pogadać. Pamiętaj, jestem tutaj.
Dobrze.
O kurde.
Hej.
Masz telefon?
Tak.
Tak? To daj.
Co?
Chcę zrobić selfie.
To znacznie lepsze niż wwiercanie się we mnie wzrokiem.
Przepraszamy...
Jesteście ze skarbówki?
Nie. Nie jesteśmy z urzędu skarbowego.
Ja jestem Brad, a to jest Alex.
Właściwie to Alexandra.
Rose.
- Cześć. - Alexandra.
Niespodzianka.
Alexandra Carolina Rose.
- Znasz moje drugie imię. - Oczywiście.
Napisałem piosenkę, gdy się urodziłaś. Una rosa con el nombre de otra.
To smutna piosenka miłosna.
O Elizabeth i tobie.
Nagrałeś ją może?
Nie. To był tylko sposób na poradzenie sobie z tamtą chwilą.
Jestem ciekaw. Jaką lubisz muzykę?
Różną.
Ostatnio słucham takiej fajnej meksykańskiej piosenkarki,
Natalii Lafourcade.
I uczę się gry na pianinie od jakiegoś czasu.
Trzeba się namęczyć, żeby być w tym dobrym. Albo w czymkolwiek.
Tak. Na przykład w życiu.
Za pamięć o twojej pięknej matce.
Zdrowie.
Mogę o coś zapytać?
Byłeś ciekawy, kim jestem?
Oczywiście.
Dawno temu grałem w Nowym Jorku.
Gdy byliśmy w mieście,
pojechałem na Brooklyn i zaparkowałem przed twoim domem.
Widziałem twoich braci wracających ze szkoły.
Sam zatrąbił, gdy podjechał pod dom.
Potem drzwi się otworzyły i...
mała dziewczynka wyszła przywitać tatę.
Nigdy czegoś takiego nie robiłam.
Podniósł cię i kręcił w kółko, a potem weszliście do domu.
Nie...
Samuel nie robił ze mną takich rzeczy.
Może przez to, że nie jest moim prawdziwym ojcem.
Ty nim jesteś.
Są fakty i jest to, co prawdziwe.
Człowiek musi zaakceptować obie rzeczy.
Jak się nazywa?
- Brad. - Brad.
Brad wydaje się spoko. To twój chłopak?
- Nie. - Nie?
Nie, to...
To mój dobry przyjaciel.
- Johnny. - Tak?
Gotowy?
Tak. Wracam do pracy.
Jasne. Oczywiście.
Możemy porozmawiać po koncercie?
To byłoby trudne, ale możemy się spotkać jutro rano.
- Gdzie nocujecie? - W Marriotcie.
Robią tam niezłą wołowinę z ziemniakami.
O dziesiątej.
Bardzo chętnie.
Do zobaczenia rano.
Pa, Alexandro.
Hej. Jak poszło?
Było niezręcznie, ale też jednocześnie... prawdziwie.
- Tak. - Intymnie.
Sama nie wiem.
I mówił takie fajne rzeczy jak:
„Są fakty i jest to, co prawdziwe”.
Jak wtedy, gdy zapytał, czy jesteśmy ze skarbówki?
- To było takie typowo męskie. - Tak!
Spytał, czy jesteśmy razem.
- Nie wierzę. - Tak.
Chyba cię polubił.
Czyli przeprowadzasz się do Vermontu.
Czemu nie? Jest pięknie.
- Okej. - Mają krowy. Kocham krowy.
I lody. I mój tata tu mieszka.
Nie, jesteś mieszczuchem. Ty dojąca krowy?
- Nie żartuj. - Nie doiłabym krów. Oszalałeś?
Są fakty i jest prawda.
Nie. Powiedział: „Są fakty i jest to, co prawdziwe”.
- Co jest prawdziwe? - Słuchaj.
Fakt: to jest szklanka.
Prawda...
Musimy się napić.
- Sinéad była już trzy razy. - Musimy ją puścić.
- Może trochę urozmaicimy... - Nie.
Wcisnęłaś każdy guzik. Teraz nie mamy...
Jak to? Wcisnęłaś losowe cyfry!
Nie wierzę, że poleciała nasza piosenka.
Uciszasz mnie głośniej, niż gadaliśmy.
Bez jaj.
To mój pokój.
Sorry.
Dobranoc.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Tak.
Stawiasz colę.
- To szalone. - Chcesz przestać?
Nie.
- Dobrze całujesz. - Dzięki.
Ty też.
Może mniej języczka. Troszkę łaskocze.
Dobrze.
Wybacz, mam duży język. Jest naprawdę pijany.
To nic.
- Wiesz, co mówią o dużych językach. - Co?
Bradleyu Ackermanie.
Tak?
Pocałuj mnie.
Hej.
Trochę czułam, że nie przyjdzie.
No tak.
Ale nie będę płakać.
Możesz, jeśli chcesz.
Prawda jest taka, że jestem idiotką.
Oczekiwałam, że kompletnie obcy gość naprawi wszystko w moim życiu.
Dziękuję, że byłeś ze mną.
Zawsze mówisz, jakby było z tobą coś nie tak.
To bzdura.
Jesteś taka mądra i piękna, i pełna życia.
Zawsze gdy cię widzę, zachwycasz mnie.
Jeśli Garrett i twój tata są zbyt ślepi, by to widzieć, to ich strata, nie nasza.
Mylisz się.
Wczoraj było cudownie.
Ale to był błąd.
- Masz wspaniałą dziewczynę... - Nina nie wróciła do pracy.
Pokłóciliśmy się i zerwaliśmy.
O co się pokłóciliście?
O ciebie.
Dlaczego mi tego nie powiedziałeś, zanim się ze mną przespałeś?
- Wiem, że powinienem był. - Tak.
Wszystko stało się tak szybko i...
Tak.
Przepraszam.
Nie idź. Proszę.
Posłuchaj, Garrett jest świetny.
Rozumiem. Jest...
wyrafinowany i utalentowany.
Nie wierzę, że go kochasz.
Myślę, że go nie lubisz.
- Lubisz to, jak się przy nim czujesz. - Przestań.
Wciąż potrzebujesz dowartościowania, choć tyle zrobiłaś...
- Co za bzdury. - ...po śmierci mamy.
Mówisz mi, czego chcę i jak mam żyć.
No tak, bo to zadanie Garretta.
Nie wstawaj.
Nie chodziło mi wtedy o listę.
Zestresowałem się zepsutym fotelem,
a twoi przyjaciele...
I nie przeczytałaś książki, którą ci dałem.
Ale potem...
cały weekend tęskniłem za tobą.
Cały weekend tęskniłem za twoim uśmiechem.
Tęskniłem za twoimi wygłupami.
Zrozumiałem, że sobie poradzimy.
Ja sobie poradzę.
Nie zapytałeś o Johnny’ego.
Przepraszam. Jak było?
Słabo.
Rzecz w tym,
że mój chaos w mieszkaniu, moi przyjaciele, książki, które czytam...
są częścią mnie.
Taka jestem.
AMERYKAŃSKIE ZOMBIE: KRWAWA APOKALIPSA JESTEŚCIE GOTOWI?
JUŻ DOSTĘPNA
- Hej. - Hej.
Wchodzimy?
Tak.
Nie rozumiem, po co Lucas umówił nas z brokerem.
Możemy wystawić dom dopiero po Nowym Roku.
Mogę spytać, jak się trzymasz?
Dobrze. A ty? Jak tam dzieciaki?
Tęsknią za tobą.
Ja za nimi też.
Kiedy przyjdzie Lucas? Mam plany.
Jestem! Hej!
Cześć, co tam?
- Gdzie broker? - Nie przyjdzie.
Co?
Muszę wam coś pokazać.
Spokojnie, po prostu...
Co? Nie rozumiem.
Spanie pod gołym niebem.
Numer siedem na liście.
Tak jest.
- To słodkie, ale... - Muszę...
Przestańcie. Zamknijcie się.
Oboje się zamknijcie.
Będziemy tu spać i kropka.
Otwórzmy wino i zaczynajmy imprezę.
Dobrze?
Dobrze.
Przyszłam o dziesiątej.
- Minęło pół godziny, potem godzina. - Johnny nie przyszedł. A ty czekałaś.
To musiało być trudne.
- Przykro mi. - Nie byłam całkiem zaskoczona.
Polubiłam go.
Ale chociaż mówił mi rzeczy, czułam, jakby...
coś przede mną ukrywał.
Dzwoniłaś do taty? Po powrocie?
Rozumiem. Nie jesteś gotowa, ale...
on ciągle o ciebie pyta.
Powiedziałaś, że prawda o Johnnym wyjaśniła wiele w twojej relacji z tatą.
Czuję to samo.
Tylko w kontekście twojej relacji z mamą.
Waszej więzi.
Waszych tajemnic i żarcików.
Tworzyłyście klub, do którego reszta nie miała wstępu.
Pomyśl przez chwilę, jak tata mógł się z tym czuć.
Albo Lucas i ja.
Tak to odczuwałeś?
Nie...
Nie wiedziałam.
Potrzebuję dolewki.
Coś sobie przypomniałem.
Julian, co my tu robimy?
O tak.
- Powinno tu być. - Kiedy ostatni raz byliśmy tu razem?
Wieki temu.
Niesamowite.
Nadal tu jest.
O mój Boże.
Stary, co jest?
Ty mały nicponiu. Nigdy nam nie powiedziałeś.
Nawet obsesyjni mózgowcy czasem muszą się zrelaksować.
Myślicie, że jest jeszcze dobre? Leży tu od 15 lat.
Jest tylko jeden sposób, by to sprawdzić.
Julian przychodził tu zjarać się w tajemnicy.
A ty, Lucas? Co tu narozrabiałeś?
Straciłem dziewictwo
w tamtym rogu, na tamtym materacu
z Valerie Hoffman.
- Valerie Hoffman? - Tak.
- To nie była twoja liga. - Stara, wiem.
- To była jednorazowa akcja. - No jasne.
Pamiętam tylko,
że cały czas słyszałem, że na dole leci Oprah w telewizji.
A ty, siostrzyczko?
Masz jakieś sekrety?
Organizowałam bardzo wymyślne nocowanki dla koleżanek.
Pewnej nocy wszystkie napisałyśmy
listę rzeczy, które chciałyśmy osiągnąć w życiu.
Listę marzeń?
Tak.
I dlatego tu jesteśmy.
Alex?
Tak?
Co na nich jest?
Na płytach od mamy.
- Gotowi? - Tak.
Pamiętasz to lato, gdy myliście samochody i sprzedawaliście lemoniadę?
Twoi bracia założyli, że wydadzą zarobioną kasę na gry.
Ale ty rozwieszałaś wszędzie ulotki o ratowaniu psów,
aż w końcu się ugięli
i pieniądze poszły na pomoc zwierzętom.
Co? Ustaliłyśmy, że pogo odpada.
No dobrze.
Tylko nie zbliżaj się do żadnego studia tatuażu ani pojazdu.
Chcę, żebyś żyła jak najlepiej.
Musisz wygrzebać się z dołu, który sobie wykopałaś.
Nie będę przy tobie, żeby cię wygrzebać, ale mogę ci zostawić łopatę.
Pamiętasz domek, który wynajmowaliśmy?
Wieczorem siadaliśmy razem na ganku
i patrzyliśmy na księżyc i gwiazdy.
To były jedyne chwile, gdy nie rozmawialiśmy,
nie przedrzeźnialiśmy się ani nie kłóciliśmy.
Czasem układałaś się ojcu na kolanach
i siedzieliśmy w ciszy.
Przez tę jedną chwilę mogliśmy skupić się na zachwycie,
refleksji i wdzięczności za wszystko, co mieliśmy.
Przede wszystkim za siebie.
Cześć.
Cześć, tato.
Dobrze cię widzieć.
Wracałem do domu z pracy...
Ty wybiegałaś, a ja podnosiłem cię i kręciłem w kółko.
GRUDZIEŃ
Pan Sullivan!
Alexandra. Wspaniale cię widzieć.
Nawet jeśli nie cieszysz się na mój widok.
Przepraszam, myślałam, że przyjdzie pan Ackerman.
Bradley kazał przeprosić.
Został partnerem i ma bardziej napięty grafik.
Przepraszam. Został partnerem?
Wmaszerował do biura i zażądał awansu.
Nie wiedziałem, czy mu dać po łapach, czy zapytać, dlaczego tyle czekał.
Zakładam, że to dla niego.
To nic takiego. Tylko krawat.
I śliniak. Taki nasz mały żart.
Dopilnuję, bo go dostał.
Gdy Elizabeth zaproponowała tę intrygę,
powiedziałem jej, że oszalała.
Dlatego ustaliliśmy, że lepiej będzie, jeśli Bradley zajmie się szczegółami.
W każdym razie mam nadzieję, że za dużo nie wycierpiałaś w tym roku.
Bywało różnie. Ale...
chyba o to chodziło.
Rzecz w tym...
że nie ukończyłam listy.
Prawdziwa miłość wciąż mi się wymyka.
Prawdziwa miłość to zołza.
Moje byłe żony to potwierdzą.
Jest jakaś nagroda pocieszenia? Tydzień na all inclusive?
- Niestety nie. - No tak.
Tylko to.
Zdaniem twojej matki niesprawiedliwie byłoby oczekiwać,
że znajdziesz prawdziwą miłość w określonym czasie.
Cytuję: „Mam nadzieję, że nie zadowoli się czymś gorszym”.
Twój spadek, moja droga.
Dom?
Od początku tego chciała.
Nie wiem, po co musieliśmy odegrać cały teatrzyk.
Zostawiła mały fundusz na pokrycie podatków i utrzymanie domu.
Jeśli nie jesteś gotowa na wprowadzenie się, możesz wynajmować.
To twoja decyzja.
O rety. Płaczesz.
Nie radzę sobie z płaczem.
Pójdę po asystentkę.
Okej.
Alex, kochanie.
Mamo.
To koniec. Udało ci się.
- Prawie. - Nigdy w ciebie nie wątpiłam.
Chcę powiedzieć, że bycie twoją mamą
to największa radość mojego życia.
Czeka cię nowy początek.
Nie będę cię dłużej nawiedzać. Koniec z listami i warunkami.
Poradzisz sobie.
Jest tylko jeszcze jedna sprawa.
Życie jest piękne i zagmatwane.
Czasem nie wygląda tak, jak myślisz, że powinno,
ale to jest okej.
Idź dalej przed siebie i zawsze bądź odważna.
Będę.
Jeśli chodzi o prawdziwą miłość,
przyznaję, że sama nigdy jej nie rozgryzłam.
Ale wiem jedno.
O miłość warto walczyć.
Zrozumiano?
- Hej, mamo. - Cześć.
Zrobiłam ci herbatę.
- Dzięki, kochanie. - Nie ma za co.
- Co robisz? - Taki mały projekt.
Zobaczysz.
Bardzo cię kocham, Fasolko. Na zawsze.
Pamiętaj o tym.
Ja ciebie też, mamo.
Żegnaj.
O cholera!
Zoe,
jakie były cztery pytania o prawdziwą miłość?
Cholera.
Co ty robisz?
A jak myślisz?
Czemu nie odbierałeś telefonu? Próbowałam przeprosić.
Przyjmuję przeprosiny
i też przepraszam, ale nie musiałaś rozwalać mi auta.
- Możemy wejść do środka? - To nie jest dobry pomysł.
To naprawdę nie jest dobry pomysł przez wszystko, co między nami zaszło.
Wybacz, ale mielibyśmy się pogodzić i dalej przyjaźnić?
Nie ma opcji...
Nie mówiłam, że chcę się przyjaźnić.
No to wszystko jasne.
Dobranoc.
Chcę czegoś więcej.
Znacznie więcej.
Ostatnio nie chciałaś.
Może chciałam, ale miałam za duży mętlik w głowie.
Może musiałam zadać sobie kilka ważnych pytań.
A dokładnie cztery pytania.
Zapisałaś je?
„Pierwsze: czy jest miły?” W sensie czy ty jesteś miły.
Oczywiście. Jesteś jak szczeniaczek.
Mógłbyś być labradorem.
Miałem labka, jak byłem mały.
„Drugie: czy mogę mu powiedzieć o wszystkim, co czuję?”
No raczej.
Mówiłam ci wszystko bez ogródek, odkąd się poznaliśmy.
„Trzecie: czy pomaga mi stać się najlepszą wersją siebie?”
Banał. Pewnie, że tak.
Myślisz, że dałabym radę
przetrwać ten rok bez ciebie?
Zrobić to wszystko...
bez ciebie?
A czwarte?
MÓGŁBY BYĆ OJCEM TWOICH DZIECI?
Nieważne.
Ważne, że odpowiedź brzmi tak.
Cztery na cztery.
To co teraz?
Czyli to prawda.
Partnerzy całują lepiej niż zwykli prawnicy.
- Wszystko robimy lepiej. - Wszystko?
Pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden. Szczęśliwego Nowego Roku!
- Szczęśliwego Nowego Roku, Bradleyu. - Kto by pomyślał?
- Szczęśliwego Nowego Roku. - Wzajemnie.
Zdrowie. Miłość twojego życia?
Nie rób mi siary.
- Szczęśliwego Nowego Roku. - Wzajemnie, kochana.
Kocham cię.
- Ezra. - Pani Rose.
- Szczęścia. - Nawzajem.
Dostał się na Parsons.
- No co ty! - Dasz wiarę?
- Tak. - Nie mówiłeś mi.
- Tak. - Niesamowite!
Cześć. Szczęśliwego Nowego Roku. Jak bobas?
Duży.
Cześć, tato.
- Szczęśliwego Nowego Roku. - Nawzajem.
- Cieszę się, że tu jesteś. - Ja też.
O Boże, pani Howard z tatą.
- Pilnujemy cię. - Nie spiskujcie.
Będziemy. Już po tobie.
- Nieprawda. - Nie ma takiej opcji.
- Dokuczają ci? - Wymyślają...
Nie mówiłaś, że twój były stworzył Amerykańskie zombie.
- Ta gra jest taka... nieoryginalna i nudna. - Dobrze wybrnąłeś.
Taką mam opinię po 36 godzinach grania.
Okej. Proszę o uwagę.
Chodźcie tu, piękni imprezowicze. Zapraszam.
Chcę wznieść toast.
To niesamowite, że jesteśmy w domu,
w którym ja, Lucas i Alex się wychowaliśmy.
Jak wiecie, to nie był łatwy rok. Był pełen wyzwań.
Dziękuję starym przyjaciołom,
nowym przyjaciołom i naszej kochanej mamie.
- Szczęśliwego Nowego Roku! - Szczęśliwego Nowego Roku!
Zdrowie.
LISTA MARZEŃ
Napisy: Sylwia Szymańska