Dziękuję. Za wszystko.
I przepraszam, że ściągnęłam na was kłopoty.
Bywało gorzej.
Uważaj w Madison.
Baldwin zdoła powstrzymać Zgromadzenie najwyżej przez kilka dni.
Ale to nie jego walka, tylko twoja.
Wiem, maman.
- Jeśli będziesz mnie potrzebować, czekam. - Dziękuję.
Idziemy?
NA POCZĄTKU BYŁA PUSTKA I POŻĄDANIE
KREW I STRACH
NA POCZĄTKU BYŁA...
KSIĘGA CZAROWNIC
WYSTĘPUJĄ
Dom.
Madison jesienią jest najpiękniejsze.
Nikogo nie ma. Zapowiedziałem nas.
Dały nam kilka minut sam na sam z domem.
Źle reaguje na obcych.
Pozwalają mu przywyknąć.
- Jest nawiedzony? - Należy do czarownic. To oczywiste.
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Co potrafi?
Trzaska drzwiami, miga światłem.
Kiedyś całe piętro zniknęło na tydzień.
Ciebie też miło widzieć, Tabitha.
Spokojnie, to nie ciebie będę przesłuchiwać.
Długo tu nie zabawimy.
Domenico jej nie sprowadził, ty również.
Twierdzisz, że się nam wymknęła?
Mamy w to uwierzyć?
Jesteś wyjątkowo zainteresowana Dianą Bishop, Agatho.
Chcesz nam o czymś powiedzieć?
Interesuje mnie „Księga życia”.
Obiecałeś, że Diana odpowie na nasze pytania.
Zrobi to. Gdy tylko odnajdziemy Satu
i sprowadzimy je obie do domu.
To Satu ją ma?
Na to wygląda.
Panowie?
Powtórzyliśmy zaklęcia i otrzymaliśmy te same rezultaty.
Są tam dwa magiczne podpisy.
Satu i drugiej czarownicy.
Uważamy Dianę za sojusznika czy więźnia?
Niestety, nie wiemy.
Nie przerywajmy poszukiwań.
Chcę ją odnaleźć.
Co tu robi Gerbert? Wiesz, gdzie ona jest?
Odwiedź panią Durand.
Reszta może wracać do domu.
Na razie zajmijmy się bliskimi.
Właśnie zamierzam.
Diana!
Mój Boże, skarbie.
Dom was nie wpuścił?
Mówiłam, że go nie polubi.
Nie miał nic przeciwko.
Mówcie prawdę. Czy wiedziałyście, co jest ze mną nie tak?
Może... wejdziemy?
Powiecie teraz.
O co chodzi?
Wiedziałyście, że rzucono na mnie urok?
Co?
Domyśliłam się.
- Kto to zrobił? - Musisz zrozumieć...
Kto?
Rebecca i Stephen.
Twoi rodzice.
Nie wierzę! Rebecca?
Dlaczego?
Co ze mną nie tak?
Skarbie. Ależ nic.
Takich rzeczy nie robi się bez powodu.
Nie własnemu dziecku. Nikomu!
Nie zrobiłaś nic złego.
Zgromadzenie sprawdziłoby twoje moce po uzyskaniu przez ciebie pełnoletniości,
ale Knox nie chciał czekać.
Obsesyjnie wierzył, że odziedziczyłaś je po matce.
Rebecca i Stephen nie chcieli, by cię zobaczył.
Dlatego tutaj przyjechali.
Niezależnie od powodów,
Rebecca chciała cię tylko chronić.
Byłaś dla nich wszystkim.
Kochali cię.
Całymi latami byłam tylko w połowie sobą.
A ty milczałaś.
Musiałam wierzyć, że nie zrobiła tego bez powodu.
Że tak będzie najlepiej.
Czy to wszystko?
Obiecałam...
Zostaw ją.
Słucham?
- Co, u licha? - Co się dzieje?
To Peter Knox.
Znalazł nas! Dom próbuje nas ochronić.
Nie mamy czasu.
Mamo, dlaczego jesteś smutna?
Nie jestem.
Opowiem ci bajkę.
Twoją ulubioną.
O magicznych wstążkach i księciu cieni.
Ale nie możesz się teraz ruszać.
Dawno, dawno temu, żyła sobie młoda czarownica.
Była bardzo dzielna i pokrywały ją niewidzialne wstążki...
Strażnicy żywiołów, wzywam was.
...o wszystkich kolorach tęczy.
Nie możesz się ruszać, pamiętasz?
Wstążki, którymi była owinięta, były wyjątkowe.
Nie podoba mi się to.
Wszystko gra. Patrz na mnie.
Wstążki chroniły ją przed czarownicami zazdroszczącymi jej mocy.
Pewnego dnia, gdy była już dorosła,
spotkała cienistego księcia...
Co myśmy zrobili?
To dzięki magii jesteśmy sobą.
Przynajmniej żyje. Nie mieliśmy wyboru.
Kiedyś, jeśli będzie jej potrzebować, znów ją odnajdzie.
Mamo, dokończysz bajkę?
Położy ci tylko dłoń na głowie.
Nie będziesz musiała nic robić i nie będzie bolało. Obiecuję.
My zaczekamy tutaj. Dobrze?
Witaj, Diano. Jestem Peter. Podejdź.
Nie ma się czego bać. Musimy tylko zerknąć, co jest w środku.
Będzie przygoda!
Zapakowałaś tam wszystkie książki znane ludzkości!
Przytul się.
Za kilka tygodni wracamy. Bądź grzeczna.
Jeśli Peter wróci, będzie szukał nas, nie Diany.
Rebecca, co się dzieje?
Nie pytaj, proszę.
Gotowe!
Oddasz mi torebkę? Przytulak?
Wrócimy, zanim się obejrzysz.
Bądź grzeczna.
Pa, pa!
Chodź na czekoladę z piankami!
Diano...
Mama...
Wszystko z tobą w porządku. Od zawsze.
Gdy ktoś rzuci na kogoś urok,
to na całe życie.
Chyba że rzucający go zdejmie.
- Nie w twoim przypadku. - Powiązali go z potrzebą.
W razie kłopotów, mogę używać magii.
I nie będę wtedy sama.
Występowałeś w ich opowieściach.
Czy ten czar był powiązany również ze mną?
Z moim pragnieniem ciebie.
Wiedzieli, że się w tobie zakocham.
Kawy?
Myślałam, że wróci i sama ci o tym powie.
Ale potem...
Pochowaliśmy ich
i reszta straciła znaczenie.
Starałyśmy się jakoś pozbierać.
Podejrzewałam, że z magią Diany jest coś nie tak.
Pojawiała się i znikała.
Nie przypomina to dawnych opowieści o urokach,
które zostawiały czarownice z niczym.
Sama myśl o wyjawieniu ci, że...
Rebecca rzuciła urok na własną córkę...
Nie chciałam znów łamać ci serca.
Nie ufała mi.
Skarbie. To nie tak.
- Owszem. - Nie.
Tak. I wszystko gra.
Za dobrze nas znała.
Wiedziała, że ty będziesz cierpliwa i ostrożna,
a ja bym się wściekła
i ruszyła na Knoxa z nożem.
Może powinnaś.
Jeszcze zdążę.
Spójrz na mnie. Proszę...
Ufała ci.
Wiedziała, że podczas jej nieobecności
będziesz opiekować się i chronić jej córkę.
I tak właśnie zrobiłaś, kochanie.
Nie płacz...
Satu.
Gdzie...?
Kto...?
Zabiłeś Rebeccę Bishop i Stephena Proctora.
Gdzie Diana?
Mówiłeś, że czar otwarcia wpływa również na rzucającego.
Wiedziałeś, bo sam go rzuciłeś.
Dwukrotnie.
Otworzyłeś ich, by zdobyć moc, której nie znalazłeś w ich córce.
- Prawda? - Nie.
Znalazłeś to, czego szukałeś?
Bo ta moc nie była ich.
Tylko Diany.
Nie! Poddałem ją testowi!
Owszem. I nic nie wykryłeś.
Bo rzucono na nią urok.
To pewne.
Diana nie wie o własnej mocy, czym jest...
Powinieneś był to dostrzec.
Tylko oni mogli to zrobić.
Rodzice? Jesteś pewien?
Rebecca stanęłaby na czele Zgromadzenia.
Dążyła do tego.
Wtedy moglibyśmy w końcu postawić się de Clermontom.
Ale Stephen...
Nigdy nie spotkałem czarownika tak skrytego i samolubnego.
Wkradł się w jej łaski i tyle.
Nasza wielka nadzieja przepadła.
Kochałeś ją.
Nie chciałem go zabić, jeśli o to ci chodzi.
Kochałeś ją. Ale moc, którą wyczułeś...
kochałeś bardziej.
Też jej pragnęłam.
Dlatego cię zdradziłam.
Dlatego musiałam otworzyć Dianę, choć pozbawiło mnie to mocy.
Odzyskam ją, prawda?
Daj jej czas.
Wypocznij.
Peter...
Istnieje przepowiednia dotycząca końca wampirów.
Chyba Diana odgrywa w tym jakąś rolę.
Co oznacza, że musimy rozdzielić ją
z tym stworzeniem.
Za wszelką cenę.
Zbicie gorączki? Naprawienie cieknącego dachu?
To dziecinada! Gdzie zaklęcia obronne?
Ustawienie pola!
To niemożliwe. Te czary nie działają od pokoleń.
Ty boisz się, że Knox was znajdzie.
Ja o moce Diany. Musi je kontrolować.
Śmieszą cię te zaklęcia, ale to one jej uczą!
Z całym szacunkiem, ta wiedźma chciała ją zabić!
Gdy wróci, takie coś nie wystarczy!
Próbujesz mnie przestraszyć, a ja i tak już się boję.
I robię, co mogę.
Masz rację. Muszę nauczyć się kontroli.
Zacznę trening magiczny od podstaw.
A ty nauczysz mnie samoobrony.
Bym mogła używać magii przeciwko wrogom.
Słowa to za mało. Skoncentruj się na potrzebie.
Musisz rozjarzyć moc.
W końcu się uda. Jeszcze raz.
Przysiągłbym, że pudełko pochodzi z XVII wieku, gdyby nie jego stan.
Urocze, prawda?
Prezent od ojca Diany.
Podróżował w czasie.
I kto to mówi?
Dyskretniej dobierałby prezenty,
gdyby wiedział, że wampir wpadnie z wizytą.
Często podróżował?
Znacznie rzadziej po narodzinach Diany.
Ale zawsze przynosił Rebecce coś wyjątkowego na urodziny.
To takie proste?
No nie wiem...
Skok o kilka minut to jedno, ale odleglejsza przeszłość...
Musiał znaleźć trzy obiekty z odpowiedniego czasu...
Dobrze!
Jeszcze raz.
- I tyle z samokontroli. - Załatwię to.
„Żadnego dla ognia powietrza, zgaś płomień...”
Jeszcze raz.
- Musisz odejść. - Nie ma go?
Dlaczego nie uciekniesz?
Wyjechał z miasta, masz klucze.
Czy trzyma cię tutaj tylko obietnica Matthew?
Nie rozumiesz mnie ani Matthew.
A Gerbert rozumie?
Baldwin twierdzi, że to Satu ma Dianę.
Uważam, że kłamie.
- Niby dlaczego? - Dobre pytanie.
Uważasz, że ona nadal jest z Matthew?
Zdobyłem kiedyś jej akta.
Mógłbym zrobić to ponownie, jeśli chcesz spróbować.
Dlaczego? Co będziesz z tego miał?
Urodziłem się w Wenecji. Wiedziałaś?
To mój jedyny dom. Dlatego słucham Baldwina,
Gerberta czy kogokolwiek, kto pociąga dziś za sznurki.
Ale ty...
Mogłabyś pójść wszędzie.
Nie pamiętam domu.
Kiedy ostatnio widziałaś Matthew?
Minęły już dekady, prawda?
To nie Gerbert cię kontroluje,
tylko on.
Przyniosę ci jej akta.
Albo ruszysz za Matthew, albo spalisz je, udowodnisz, że się mylę i odejdziesz.
Tak czy siak, będziesz wolna.
Ten jest prosty!
Dla ciebie i Em. Nie dla mnie!
Obie jesteśmy zmęczone...
Twoja magia działa inaczej od mojej.
Nie pomożesz mi!
Zrobimy przerwę.
- Przepraszam... - Nie!
Diana?
A jeśli to Satu? Nie wiemy, jak jest potężna.
Cicho.
- Co jest? - Słyszę ją. Nic jej nie jest.
Co to było?
Nie wiem.
Chciałam się przewietrzyć i bum...
Pojawiłam się tutaj.
Może właśnie przeniosłaś się w czasie?
Nie było cię tam, ani tutaj.
Inaczej słyszałbym twoje serce.
Ale podróż w czasie? Nawet gdybym mogła, to nie wiem jak.
Wiesz, że twój ojciec był podróżnikiem w czasie?
Hamish, dziękuję za spotkanie.
Chodzi o Sophie?
Chce porozmawiać z czarownicą Matthew, Dianą Bishop.
Sophie urodziła się z czarownicy.
Wiem, jak to brzmi, ale to prawda!
Wiesz, ile ryzykuję, mówiąc ci o tym.
Obecnie Nathaniel i Sophie są bezpieczni. Anonimowi.
Naprawdę myślisz, że Diana...
jest zbawczynią demonów?
Sophie tak uważa.
Wielu spraw nie rozumiemy.
Jeśli demony mogą rodzić się z czarownic,
jeśli rodziny międzygatunkowe są możliwe,
to wszystko, co wiemy o naszym gatunku...
cóż, możemy wiele ugrać.
Wyobraź sobie, że demony zyskują
należny im status i zrozumienie.
Przyszedłeś się wyspowiadać?
Mam czyste sumienie.
Rodzina w zdrowiu?
Będziemy rozmawiać o Francji?
Założyłem, że będzie to gra o sumie zerowej.
Ani trochę.
To Juliette pozwoliła Satu wykorzystać La Pierre.
Dowiedziałem się o tym występku
stanowczo za późno, by interweniować.
Panna Durand przeważnie wykonuje tylko twoje polecenia.
Nie, gdy chodzi o twojego brata.
Skarbie, opowiedz mu o spotkaniu z Satu.
Powiedziałaś, że zaoferowałaś jej zamek. Chciałaś rozprawić się z Dianą, pamiętasz?
Nie. Zapomniałam.
Juliette!
Juliette?
Musisz szybciej wyczuwać, skąd dochodzi zagrożenie.
Co zawsze było obecne, gdy używałaś magii?
Potrzeba. Prosta i instynktowna.
Nie myślałaś, czułaś.
Cholera.
- Przepraszam. W porządku? - Nie!
Krwawisz.
- Nic mi nie jest. - Nie zrobię ci krzywdy.
Proszę, proszę...
Diano, nie.
Mam pomysł.
Pamiętasz ten wieczór nad rzeką, gdy powiedziałeś:
miń mnie powoli.
Powiedziałeś: Nie...
biegnij.
Cholera...
Chyba potrzebowałam odrobiny zagrożenia.
Ostrożnie, to twoje pierwsze lądowanie.
Co się stało?
Miałem dwie kobiety.
Ludzkie.
Nie było jak między nami,
ale je kochałem.
Każdej mówiłem,
że są przy mnie...
bezpieczne.
Sam w to wierzyłem.
Jeśli cię skrzywdzę...
Matthiew...
Nie zrobisz tego.
Nie jestem człowiekiem.
Mam moc.
I nie skrzywdzisz mnie, bo tego nie chcesz.
Nie możesz,
bo ci na to nie pozwolę.
Bądź grzeczna.
Jeśli mamy tylko chronić ten dom, wejście nie jest konieczne.
Ale kulturalne.
Witajcie! Zapewne Miriam i Marcus.
Jestem Emily, a to Sarah.
Bardzo nam miło was gościć. Wejdźcie.
Ty pierwszy.
Jak ktokolwiek mógł wziąć cię za człowieka?
Sama też rzucasz się w oczy.
Wydzielasz silną woń lulku.
- Masz jakiś problem? - Nie...
Tylko bardzo przypomina pani swoją imienniczkę.
Sarę Bishop, pani przodka.
Uczyła mnie składać złamania po bitwie o Bunker Hill.
- Fascynujące. Dobrze ją znałeś? - Wystarczy!
Możemy nie udawać, że to miłe spotkanie?
Wampiry chroniące ziemię Bishopów - to się nie uda!
- Co się dzieje? - Ludzie zaczną gadać.
Równie dobrze możemy wystrzelić Zgromadzeniu flarę.
- Z całym szacunkiem... - Właśnie, Matthew.
Mam już dość słuchania tego zwrotu,
po którym robisz lub mówisz, co zechcesz.
- Co się dzieje? - Magiczny dom.
Nie lubi, gdy się kłócimy.
Dziwnie pachnie. Nie mogę tego umiejscowić...
Diano, będziesz tego potrzebować. Tata.
- Chcesz zostać sama? - Nie.
- Czy to jest to, o czym myślę? - Diana Ashmole 782.
Jedna z wyciętych stron.
- Ktoś ją wysłał do twoich rodziców? - Co to znaczy?
- Ma na sobie insygnia Matthew. - Mogę?
Wspominałaś, że na stronach był ukryty tekst.
Słowa tak szybko się przemieszczały, że nie mogłam ich przeczytać.
Jeśli strona została wyrwana, czar uległ uszkodzeniu.
- Musimy ją zabrać do laboratorium. - Nie trzeba.
Mam wolny pokój i odpowiednie zaklęcie.
Ty?
Ojej, problemy techniczne?
Chodź ze mną.
Wenecja to nie miejsce dla czarownicy pozbawionej magii.
Boże, poznaję ten charakter.
Pisał w manuskrypcie.
Twój ojciec? W „Księdze życia”?
Na pierwszej stronie były dwie inskrypcje.
Jedna atramentem, autorstwa Ashmole'a, druga ołówkiem:
„w dwóch częściach: pierwsza anatomiczna,
druga psychologiczna”.
Za czasów Ashmole'a psychologia nie istniała.
Wiem. Uznałam to za późniejszy dopisek.
Dlaczego mój ojciec pisał w „Księdze życia”?
Nigdy nie widziałaś jej poza biblioteką.
Może chciał, byś rozpoznała jego pismo.
A jeśli...
to dzięki niemu tylko ty potrafisz wezwać ten manuskrypt?
Nadal ciężko mi uwierzyć, że był podróżnikiem w czasie.
Może chciał, by to wszystko się wydarzyło.
Chciał, by księga trafiła do ciebie.
Każda jej strona.
Dobra robota, Domenico.
- Gdzie jest Satu? - Co teraz?
Zwołasz Zgromadzenie?
Jeszcze nie.
Napijmy się wina.
A potem sprowadź ją na tył palazzo.
Zawsze myślałem, że nienawidzisz Matthew.
Pasuje mu, że skupiamy się na naszej wiedźmie, zamiast na jego.
Satu wtargnęła na moją ziemię.
Do domu mych przodków.
Chcę, by cierpiała, nim Zgromadzenie zadecyduje o jej losie.
Chyba na razie zatrzymam ją dla siebie.
- Czego ty chcesz? - Niczego.
Dziś. Ale jutro lub pojutrze?
Kto wie?
Będę w kontakcie.
Dobrze. Otwórz umysł.
Nie myśl, pozwól mocy mnie wyczuć.
Nie byłoby fajniej, gdybyś mnie teraz pocałował?
Wyczuwam obecność wampira.
Nie oszukuj.
Zostań, gdzie jesteś.
Zapewne Diana.
Najpotężniejsza, jaką znamy. Myśleliśmy, że takie moce wyginęły.
- Baldwin mnie tu trzymał. - Przesadził.
Będzie się stawiał, ale damy mu radę.
Rycerze muszą podjąć walkę.
To pogrążyłoby de Clermontów w chaosie.
Może przeniesiemy się w czasie?
Dowiedziałabym się czegoś o mojej magii.
- Rozumiesz, że przed nami niezła bitwa? - Całe życie walczę.
Gdzie są Matthew Clairmont i Diana Bishop?
On umiera.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Moszczyński