Co?
Nic.
GŁĘBOKA WODA
Alexa, włącz Pana MacDonalda.
Pan MacDonald farmę miał Ija, ija, o
A na tej farmie...
Trixie?
Ija, ija, o
Kaczka robi kwa...
Trixie. Nie żartuję.
Ciągle tylko kwa, kwa
Wyłącz to.
Ija, ija, o
A na tej farmie krowy miał Ija, ija, o
Przepraszam za spóźnienie, panie Van Allen.
Nie szkodzi. Melinda jeszcze się szykuje.
Pan MacDonald farmę miał Ija, ija, o
Alexa, stop!
Nigdy więcej nie włączaj tego gówna!
Vic, możesz tu przyjść?
-Po co? -Potrzebuję twojej pomocy.
Alexa, włącz Pana MacDonalda.
Pan MacDonald...
Mama dostanie przez ciebie szału.
Wiem.
A na tej farmie kaczki miał Ija, ija, o
Dzięki.
Cześć, Trixie.
Nie patrz na bajzel, patrz na mnie.
Tak.
Mam włożyć tę czy tę?
Nie podobają ci się?
Zastanawiam się.
Wyglądasz ślicznie w tej, którą masz na sobie.
Naprawdę?
Dobra.
Które buty?
Czarne, które kupiłem ci w Nowym Jorku.
Idź po nie.
-Proszę? -Pewnie.
Wiesz, że cię kocham?
Chodźmy już.
Pytaliśmy, wybrała szkołę publiczną.
Ona wybrała?
Ma sześć lat.
Sama wyleciałam z masy szkół. Cieszę się, że w ogóle chce się uczyć.
Nie martwicie się o studia?
Nie. To mała geniuszka.
Posyłając ją na studia, zrobilibyśmy jej krzywdę.
Joel.
Dobrze się pan bawi?
Pytałem, czy dobrze się pan bawi.
Dam znać po kilku kolejnych.
Cześć, dziewczyny.
Siema.
Siema. Jak leci?
Zaszalałam dziś z dekoltem.
Widzę.
Czy to Joel z Melindą?
Tak.
Szybko się polubili.
Na to wygląda.
Cześć, nudziarzu.
-Czemu nie tańczysz? -Nie chcę ci psuć wieczoru.
Jest tutaj, bo poprosiła Jess i Granta, żeby go zaprosili.
-Może zapraszać, kogo chce. -Vic.
-Ruchają się? -Zapytamy?
Kumplują się.
To na pewno.
-Kawa na ławę? -Dobra.
Martwimy się.
-Martwicie się? -Tak.
Że się ruchają?
Dlaczego? Ja się o to nie martwię.
Wszyscy wiedzą, że ją ubóstwiasz.
-Kocham ją. -Ona też cię kocha.
Dobry facet jesteś.
Po prostu nie chcemy, żebyś wyszedł na głupka.
Będę unikał parkietu.
Vic! Przepraszam, że przeszkadzam, Mary.
Melinda się upiła i weszła na mój fortepian.
-To powód do zmartwień. -Tak.
Podoba mi się, jak tańczycie.
No dobra.
Nie potrafię wygłaszać toastów, więc lepiej stąd zejdę
i wam coś zagram.
Mój mąż zna się na toastach.
Tak!
-Dzięki. -Jasne.
Miło cię widzieć, Vic.
Dwa razy to coś z St-Germain.
Oczywiście.
-Dzięki. -Jasne.
Co słychać?
-W porządku. A u ciebie? -Daję radę.
Powiem ci dwie rzeczy.
Chciałbym podziękować wam za gościnę.
Tobie i twojej żonie.
Jestem tu nowy.
-Pewnie. -Oboje jesteście naprawdę fajni.
Bardzo.
A druga rzecz?
Miały być dwie.
Chciałem powiedzieć,
że jesteś spoko, bo nie wadzi ci, że spotykam się z twoją żoną.
Spotykacie się?
Dobrze mieć przyjaciela.
To tylko przyjaźń, nic więcej.
Ale wiesz, niektórzy mężowie bywają...
-Zazdrośni. -Właśnie.
Zdążyłeś już usłyszeć o człowieku nazwiskiem Martin McRae?
To ten koleś, który zaginął.
Spotykał się z Melindą.
-To znaczy? -Często spotykał się z moją żoną.
-Sugerujesz... -Przyjaźnili się.
Mam uwierzyć, że ty mu coś zrobiłeś?
Zabiłem go.
-Melinda wie? -Skąd. Byłaby przerażona.
Słuchaj.
Nie powinieneś tak żartować o swoim kumplu.
Nie kumplowaliśmy się.
Ale twoja żona tak.
To spora różnica, prawda?
Grozisz mi?
A czujesz się zagrożony?
Nie wierzę ci.
To nie wierz.
Zaraz wracam. Joel?
-Idę do domu. -Co?
-Zadzwonię jutro. -Czemu?
Jestem zmęczony.
Co powiedziałeś Joelowi?
Nic.
Musiałeś coś powiedzieć.
Nic mu nie powiedziałem.
Rozmawialiście.
O czym?
Chyba o pluskwach. A nie, to z Mary.
Dziwny jesteś.
Wsiądziesz?
Musiałeś coś powiedzieć,
bo zmienił się po rozmowie z tobą.
Nic mu nie powiedziałem, przysięgam.
Nie wierzę ci.
-Za pięć godzin, tak? -Tak.
Należy się stówa?
Dam ci dwieście.
-Może być? -Jasne.
Co robisz, Melinda?
Kawę.
Ja zrobię. Idź. Jesteś pijana.
-Dam radę. -Ja zrobię.
Jesteś naga.
Co ty robisz? Opiekunka jeszcze jest.
-Opiekunka. -No to co?
-Tak nie można. -Jezu.
Uduszę się w tej Ameryce.
Przepraszam.
-Różnice kulturowe. -W porządku.
Dziękuję.
Mogłaś wybrać kogoś mądrzejszego.
To właśnie lubisz w kobietach?
Inteligencję?
Między innymi.
To dlatego mnie wybrałeś?
Bo jestem łebska?
-Jesteś bardzo mądra. -Nie.
Nie na tyle, żebyś to szanował.
Joel to głupek,
ale przy nim lubię to, jaka jestem.
I to mnie kręci.
Vic...
Wyjdź i zamknij drzwi.
Dziękuję.
Nie poddawaj się.
Wiedziałeś, że źle podłączyłam?
Zamierzałeś mi powiedzieć?
Nie musiałem, prawda?
Niedługo będziesz budować bomby, jak tata.
Tata nie robi bomb, tylko czipy komputerowe.
-Masz dzisiaj muzykę, prawda? -Tak.
-Gra na skrzypcach? -Tak.
-Lubisz to? -Tak.
Miłego dnia. Kocham cię.
Kocham cię.
Vic!
Co tam?
Mordujesz ludzi
i nie prosisz mnie o pomoc?
-To był żart. -Mam nadzieję.
Od kogo wiesz?
Sporo ludzi o tym gada. Nie pamiętam, kto mi powiedział.
Jezu.
Ale podziałało.
Dziękuję.
Ja bym nie zabił za spanie z moją żoną.
Kto mówi, że ze sobą spali?
Nie chcę ci tego mówić, ale to przecież oczywiste.
Nie dlatego mu groziłeś?
Nikomu nie groziłem.
Dobra, słuchaj.
Lubię cię, stary, i szanuję,
ale musisz ją utemperować.
To nie pierwszy raz.
To pojebane, że w ogóle się nie kryje
z tymi kolesiami.
Ona jest jebnięta.
Wiedziałam, że coś odwaliłeś z Joelem,
pieprzony padalcu.
-To było głupie. -Żebyś wiedział.
Przyjaźniłam się z Martinem.
Brakuje mi go.
Nie można w ten sposób żartować.
Wiem. Pożałowałem, jak tylko to powiedziałem. Przepraszam.
Nie mnie masz przepraszać, tylko Joela.
Rozmawiałam z nim. Wyjeżdża w sobotę.
Zaprosiłam go na piątek na kolację.
Joel! Dobrze cię widzieć.
Kolacja prawie gotowa. Melinda chciała gotować,
ale Trixie dała jej szlaban na dwa tygodnie. Długa historia.
-A Melinda jest? -Nie.
Jesteśmy sami.
Co, dziwnie?
Wkręcam cię. Wchodź.
Zapraszam.
Zrobić ci drinka?
Rozgość się.
-Usiądź. -Dzięki.
-Kto to? -To Joel Dash.
Kolega mamy. Jak Martin McRae.
Pamiętasz go?
Wytrzyj ręce i zanieś Joelowi.
Dziękuję.
-Bez cytryny? -Tak. Dzięki.
Dziękuję.
Jutro wyjeżdżasz?
Tak, dostałem pracę w Nowym Meksyku.
Niezłą.
Dobrze płatną. Cieszę się.
Widzę.
Czyli to Ostatnia Wieczerza.
Stary rodzinny przepis – zupa z homara.
Wyrazista, nie za gęsta. Będzie ci smakować.
Jestem uczulony na skorupiaki.
-Co? -Nie mogę tego jeść.
-Żartujesz. Zero skorupiaków? -Tak.
Zawsze chciałam pojechać do Nowego Meksyku.
Będę pracował w Albuquerque,
trochę się różni od Santa Fe.
W Santa Fe jest ładniej.
Chętnie tam pojadę, słyszałem dużo dobrego.
Może cię odwiedzimy.
Jeszcze nie wiem, jak duże będę miał mieszkanie.
Jeśli przyjedziemy, raczej będziemy spać w hotelu.
-No tak. -Jak twój tost z serem?
Wyborny.
Mogę spróbować?
Nie lubię zupy z homara.
-Boże! -Prawda?
Pyszne.
Melinda ma podniebienie 12-latki.
Na pierwszej randce, w świetnej knajpie,
wzięła kluski z serem.
Wyglądało, jakby się mnie wstydził.
Nie. Zamówiłaś z menu dla dzieci,
żeby mieć miejsce na alkohol.
Vic nigdy nie pije.
Czasem piję.
Czasem myślę, że jest nienormalny.
Bo normalni ludzie potrafią odpuścić.
Chcesz, żebym był normalny?
Boże, cały czas.
Gdybym był normalny, nie sądzę, żeby Joel z nami jadł.
Nie musisz być chamski.
Nie jestem. Zrobiłem zupę z homara.
Chciałbym skorzystać z toalety.
Dobra decyzja.
Trixie, skarbie. Czas do łóżka.
-Dobrze. -Skończyłaś, kochanie?
Tata przeczyta ci kilka bajek na dobranoc.
Chcesz?
Tak.
Dasz mamie buziaka?
Nie pozwól mu pomijać stron. Czasem tak robi.
Dobranoc.
„I tak oto Olie poszedł spać. Koniec”.
DOBRANOCKA Z OLIEM
Dlaczego mama zachowuje się inaczej jak są ludzie?
-Tak sądzisz? -Tak. A ty nie?
Taka już po prostu jest.
Jak może taka być, skoro jest inna?
Bo ludzie są dziwni, a dorośli skomplikowani.
Nie lubię Joela.
Wiem.
Śpij już, dobrze?
Chodź tu.
Vic?
Nie musisz teraz zmywać. Na pewno jesteś zmęczony.
Wcale nie.
W porządku.
Pozmywam rano.
Zrobię ci jeszcze drinka.
Dzięki.
Zaniesiesz Joelowi?
Zostawię was na chwilę samych, dobrze?
-Proszę. -Dziękuję.
Rozumiem, dlaczego tak się zachowujesz.
Nie chcę cię pomniejszać...
Umniejszać tobie.
Co?
Nie chcesz przeprosić?
Czemu miałbym to robić?
Powiedziałeś, że zabiłeś Martina McRae.
Nie mogę za to przeprosić, Joel.
Zabiłem Martina McRae. Uderzyłem go młotkiem.
Twój uber już jest.
-Nie zamawiałem. -Ale ja tak.
Chodźmy.
Jesteś pisarzem? Co piszesz?
Głównie opowiadania, ale też scenariusze.
Filmowe?
Sprzedałem kilka. Jeden chyba nawet nakręcą.
W Hollywood to czasem wieloletni proces.
O czym jest?
-Głównie o mnie. -To film o tobie?
Luźno inspirowany moim życiem.
O młodym pisarzu, który tworzy prozę z gatunku noir.
Odkrywa w swoim mieście spisek.
Całkiem ciekawa historia. Nowatorska.
A czym ty się zajmujesz?
Niczym ciekawym.
-Piszę aplikacje internetowe. -Dziękuję.
Wydaję pismo o poezji, fotografii.
Większość czasu po prostu jeżdżę na rowerze
i spędzam czas z naszą córką.
Płacą ci za jeżdżenie rowerem?
Chciałbym. Przeszedłem na emeryturę.
Co robiłeś?
Zbudował czip do dronów, które szukają i wysadzają ludzi w powietrze.
Drony wojskowe.
To chyba taka moralna szara strefa.
Nie, jeśli tylko zrobisz czip.
Don, nie mówmy o polityce.
Używają go do zabijania ludzi.
Czasem niewinnych.
Mogą go użyć, by odnaleźć głodujące dzieci
i zrzucić im jedzenie.
Tak.
Ale tak nie jest.
Nie.
Morał tej historii jest taki, że Vic to geniusz i ma w chuj kasy.
Vic Van Allen?
Tak.
Już ja wiem, kim jesteś.
Zabiłeś Martina McRae.
-Boże! To był żart. -Daj spokój. To żart.
Naprawdę?
Zabawny.
Masz piękną żonę.
Lubisz tańczyć?
-Uwielbiam. -Naprawdę?
Zatańczmy.
Dobrze.
-Widziałeś, żeby Vic tańczył? -Nie wiedziałem, że potrafi.
-Ty wiedziałeś? -Nie.
-To Vic tańczy? -Poważnie.
Tak.
On potrafi tańczyć?
Nie bądź taka.
Uwielbia tańczyć.
To zaskakujące.
Zakręci mu się w głowie.
O kurczę.
I jeszcze ją przechylił.
Oby mu kolano wytrzymało. Przecież go boli.
Dobrze się bawiłeś, tańcząc z Kelly Wilson.
Było fajnie.
Jest bardzo atrakcyjna, prawda?
W sumie.
Chcesz ją przelecieć?
Nie była to pierwsza rzecz, o jakiej pomyślałem.
Ale myślałeś o tym.
No słuchaj...
W pewnym momencie myślisz,
że mógłbyś kogoś przelecieć.
Pieprzyłaby się lepiej ode mnie?
-Za co to? -Bo odpowiedź brzmiała tak.
Wcale nie.
Przestań. Przez ciebie zginiemy.
Nie mam nic przeciwko, jeśli sądzisz,
że Kelly jest lepsza w łóżku.
Nie powiedziałem tego.
Ale tak pomyślałeś.
Nie dotykaj mnie.
Całuj mój tyłek.
-Chcesz mnie zerżnąć? -Tak.
Chodź tu.
Do boju, Trix.
Naprzód.
Biegnij.
Cholera!
Tamte mają ze 12 lat.
-Nie wyglądają na 12. -Wyglądają.
Przestań.
Leć, Trixie!
Halo?
Pan Van Allen?
-Tak. -Dzwonię z Whitmore Bank
w sprawie konta Melindy Van Allen.
Tak.
Zabrakło środków na realizację czeku.
Ile masz lat?
Na kogo został wypisany?
Na pana Charlesa De Lisle.
Kwota?
Trzy tysiące dolarów.
Wiadomo, za co?
„Lekcje gry na fortepianie”.
Rozumiem.
To ma sens.
Jeśli doda pan środki, nie policzymy 50 dolarów za przekroczenie limitu.
Dziękuję.
Nie ma problemu.
Może pan przeliterować nazwisko odbiorcy?
Dzień dobry.
Mają państwo może muzykę na żywo?
Nie? Szkoda.
Witam. Mają państwo może muzykę na żywo?
Dodzwoniłem się do Oak Tree Lounge?
Chciałbym zapytać, czy macie muzykę na żywo.
Tak? Kto występuje?
To prawda?
Nie.
Tato!
Chelsea uczy mnie grać w pokera.
Przydatna umiejętność.
Kongres zgodził się przeznaczyć więcej pieniędzy
na program dronów wojskowych.
Zostanie on nie tylko poszerzony,
ale planuje się też polepszenie systemu celowania.
Decyzja zapadła po udanym czwartkowym ataku
na skład broni ISIS niedaleko Kabulu.
Przeciwnicy ustawy
ostrzegają przed eskalacją napięć za granicą.
Z ostatniej chwili, policja znalazła ciało Martina McRae,
33-latka, który zaginął zeszłej wiosny.
Ciało znaleziono w Parafii Lafourche.
Mężczyzna został zastrzelony.
Za chwilę informacje pogodowe.
Jak wieczór?
Wspaniały.
Gdzie byłaś?
Na kolacji z nowym kolegą.
Myślę, że go polubisz.
Nie pamiętam za bardzo, co robiliśmy,
ale było naprawdę fajnie.
Dużo wypiłam, więc się nie złość.
Widzę.
Pomogę ci.
Muszę ci coś powiedzieć, kochanie.
Co zmalowałam?
Znaleźli Martina McRae. Nie żyje.
Przykro mi.
Naprawdę?
Tato?
-Nazwiemy go Roger? -Możemy spróbować.
Dbajcie o nią.
Gotowa?
Ostrożnie. Trzymasz?
Wielkie dzięki.
Śmierdzi kupą.
Tata? Czy z mamą wszystko w porządku?
Tak.
Smuci się z powodu kolegi, ale nic jej nie jest.
A ty?
-Tato? -U mnie wszystko gra, skarbie.
Ija, ija, o
Kwa, kwa tu I kwa, kwa tam
Ciągle tylko kwa, kwa
Pan MacDonald farmę miał Ija, ija, o
A na tej farmie krowy miał Ija, ija, o
Dobrze, że złapali sprawcę.
Ludzie przestaną plotkować.
-O czym? -Oj były plotki.
Dziękuję.
Świetny występ.
Dziękuję.
Facet serio potrafi grać.
Tak, daje lekcje Melindzie.
Daje lekcje Melindzie.
Tak.
-Gdzie Trixie? -Zawiozłem ją do Janey.
Jest gdzieś kawa?
Powiesz, dlaczego nie wróciłaś na noc?
Raczej nie.
Albo dlaczego wypisałaś czek na 3000 $ dla Charlesa De Lisle?
Raczej nie.
Dobra.
A powiesz mi, co ty w ogóle odpierdalasz?
W końcu jakieś emocje.
Jesteś pijana. Wyglądasz odpychająco.
-Serio? -Tak.
Jesteś zazdrosny.
Zachowujesz się jak dziecko.
-Nie podoba ci się to? -W ogóle.
To czemu czekasz na mnie całą noc jak tatuś?
Tak o tym myślisz?
Co chcesz wiedzieć?
Gdzie byłam?
Co robiłam?
Wszystko ci opowiem.
Nie interesują mnie szczegóły, Melinda.
Teraz to dopiero chrzanisz.
-Naprawdę? -Chcesz wiedzieć, czy się z nim pieprzę?
Zapytaj.
Czy doprowadza mnie do orgazmu?
Albo jak ja doprowadzam jego?
Zostawił siniaka.
Chcesz zobaczyć?
Mamy razem dziecko, rodzinę.
To był twój wybór.
Przestań się z nim widywać.
Bo co?
No co?
Rozwiedziesz się ze mną?
Nie. Bo mnie posłuchasz.
Ale asertywny się zrobiłeś.
Gdybym cię nie znała, pomyślałabym, że zerżniesz mnie teraz na podłodze.
Tak?
Nie?
To nie w twoim stylu.
Coś takiego wymaga namiętności, musiałbyś mnie naprawdę kochać.
Kocham cię!
Kochasz go?
Gdybyś miał inną żonę, to z nudów
palnąłbyś sobie w łeb.
Ej, koleżanko? Cholera.
Jazda!
Serio?
Nie wygrasz.
Jen, wyłączysz muzykę?
Zapraszam wszystkich.
To mój kolega, Charlie De Lisle,
cieszy się, że jest tu z nami.
I chciałby zagrać piosenkę.
-Nie chcę. -Zrób to.
No weź.
Jest niesamowity. To mój nauczyciel.
Zgadza się.
Panie i panowie, takie tam brzdąkanie.
Charlie!
Jen!
Jezu.
Przestań.
Charlie gra.
Vic.
To mój przyjaciel, Charlie.
Cześć. Jestem Charlie. Miło mi poznać.
Dziękuję za lekcje dla żony.
Ma wielki talent. To sama przyjemność.
-Czy my się skądś nie znamy? -Nie sądzę.
Pamiętalibyście.
Miło było.
Miłego wieczoru.
Vic.
Mary, widziałaś Melindę?
Chyba jest na górze.
Idź.
Melinda! Wejdź, bo pada. Robię ciasteczka. Pomożesz mi?
Jasne.
Vic.
Pada deszcz?
Tak.
Ale się zjarałem, faktycznie. Wychodzę.
Cześć.
Opuść ręce. Wiesz, co mówią o seksie.
Mogę jedno?
Vic!
Mówiłem ci, głupku.
-Co się stało? -Połasił się.
Nic mi nie jest.
Wszystko gra?
Tak.
A wy gdzie byliście?
Odsuń się.
-Dobra, zmiana muzy. -Trochę magii.
Zdziwiłam się, kiedy tańczyłeś z Kelly.
Czemu?
Nie wiedziałam, że umiesz.
Nie umiem, ale lubię.
Ja też.
Cholera.
Odbiło ci?
Zapal jointa.
Następnym razem to mnie poproś...
Podnieście głowę!
-Dzwoń na pogotowie. -Potrafię reanimować.
-Połóżcie go płasko na ziemi. -Pogotowie, do cholery!
Kto zna RKO?
Przenieśmy go na patio. Podniosę.
-Już. -Raz, dwa, trzy.
Kurwa, ale ciężki.
-Don! -Co ty robisz?
Znam RKO.
Zróbcie coś.
Zróbcie coś, do kurwy nędzy!
Ktoś dzwoni?
-Oddycha? -Chyba nie.
Musisz oczyścić drogi oddechowe.
-Oczyścić drogi. -Kurwa mać.
Źle to robisz.
Źle to robisz, Vic!
-Nawet się nie starasz! -Uspokój się.
Robisz to byle jak!
Opanuj się, Melinda.
Już dobrze. Chodź ze mną.
Dużo piliście?
Tak.
Kto widział, jak wszedł do wody?
Byliśmy w kuchni, a inni...
My wychodziliśmy ostatni.
Długo byliście poza basenem?
-Nie za długo. -Zdążyliśmy upiec ciastka.
Paliliście marihuanę?
-Tak, ale mam pozwolenie. -To nie jest ważne.
Próbujemy ustalić, co się stało.
Vic go zabił.
-Co? -Melinda, daj spokój...
-Jezu. -Zabiłeś go.
Prawda?
Przestań.
-Prawda? -Uspokój się.
Uderzyłeś go w głowę i utopiłeś.
Żona jest zdenerwowana.
Nie jestem, kurwa, zdenerwowana! To ty go zabiłeś!
Porozmawiamy na osobności?
Zbierz zeznania pozostałych.
Kto go wyciągnął?
-My wszyscy. -Razem.
Vic i ja robiliśmy resuscytację.
Charlie uderzył głową o krawędź basenu,
kiedy Don go podnosił.
To nie spowodowało śmierci.
Ale nie pomogło.
Długo go pan reanimował?
Dopóki mieliśmy nadzieję, że to coś da.
Był martwy już w wodzie.
Panie Van Allen, może pan tu przyjść?
Jasne.
Też chciałbym porozmawiać na osobności.
Czy pańska żona sypiała z panem De Lisle?
Nie wiem.
Nie zadaję tego typu pytań.
To dziwne. Dlaczego?
Nie czuję potrzeby, by mówić jej, co ma robić.
Akceptuję ją i kocham za to, jaka jest.
Oskarża pana o morderstwo.
Nie powiedziałem, że jest racjonalna.
Zabił pan pana De Lisle?
Nie.
Kiedy weszliśmy do środka, mocno padało.
Pan De Lisle trzymał się krawędzi głębokiego końca basenu.
Nie wyglądał na dobrego pływaka.
Wróciłem do domu.
Chciałem zwinąć ciastko.
Dobranoc.
Odpocznij.
-W razie czego dzwoń. -Jasne.
Nie dołuj się.
Dołuj? Powinien być na dole. Na dnie basenu.
Dziękuję bardzo. To dla ciebie.
Uwaga na psa.
Dziękuję.
Co teraz?
Chcesz rozwodu?
Nie mogę znieść, że uważasz się za mądrzejszego ode mnie.
Nie uważam tak.
Skoro myślisz, że go zabiłem,
to czemu się mnie nie boisz?
Nie boję.
Dlaczego?
Bo to przeze mnie go zabiłeś.
-Kocham cię. -Ja ciebie też.
Kocham cię!
Nie wiedziałem, że twoje dzieci też tu chodzą.
Nie chodzą.
Zamierzałam z tobą pomówić. Nie chciałam przychodzić do domu.
Pomyślałam, że tu cię znajdę.
Chciałam ci powiedzieć,
że nie pochwalam tego, co robi mój mąż.
A co robi?
Nie powinno się obgadywać ludzi za ich plecami.
-Prawda. -To śmieszne...
Don sądzi, że to ty...
Chodzi o wypadek pana De Lisle'a.
Mówiłam mu, żeby nie zapraszał do nas Melindy.
Ale ona ciągle przychodzi i o tym gadają.
Rozumiem.
To nie twoja wina.
Powinniśmy zaprosić was na kolację.
Cześć.
-Zapraszam. -Wchodźcie.
-Piękne. -Dzięki.
Kelly, wyglądasz przepięknie.
Dzięki, że przyszliście.
Dziękujemy za zaproszenie.
Wiesz coś o ślimakach, Don?
Raczej nie.
Idąc za zapachem partnera, potrafią wspiąć się na 3-metrową ścianę.
-Mogę zapalić? -Nie. To by je zabiło.
A tego nie chcemy.
Don, musisz przestać opowiadać, że zabiłem Charliego De Lisle'a.
Tak?
To psuje reputację twoją i Kelly.
A o swoją się nie martwisz?
Jak myślisz, co zabiło Charliego?
-Co go zabiło? -Kto tak umiera?
Topi się w basenie?
Tysiące ludzi rocznie. A ty myślisz, że co go zabiło?
-Utopiłeś go. -Tak?
Podobno zabiłem też Martina McRae.
Sam tak powiedziałeś.
-Uwierzyłeś mi? -Nie.
I słusznie.
Dziwne, że tak mówiłeś.
Do tego chyba ci się to podobało.
I to wystarczyło, żebyś podzielał zdanie mojej żony.
To moje zdanie.
Zgodziłbyś się na wykrywacz kłamstw?
Pewnie. Załatw to.
Dziwak z ciebie.
Podobno.
Cześć, kochanie.
Cześć. Jemy lunch.
Chciałem wziąć coś na wynos, ale przysiądę się do was.
-Cześć. -Cześć.
To mój mąż, Vic.
-Victor Van Allen. -Miło mi poznać.
To David Ricigliani. Otwiera tu praktykę.
Jaką?
Psychoterapia.
Przyda się w tym mieście.
Pierwsza?
Nie. Niedawno zamknąłem gabinet w Cheshire.
-No to awans. -Tak.
Myślisz, że moja żona ma skłonność do schizofrenii?
-Co? -To lekarz. Pomyślałem, że zapytam.
-Nie. -Może coś zauważył.
-Dupek z ciebie. -Nie ma.
Czy mąż może być psychopatą, skoro zadaje takie pytanie?
Czy jest tylko dupkiem?
Chyba przydałaby się wam terapia par.
Chciałem wziąć na wynos, ale chyba sobie podaruję.
-Nie chcę przeszkadzać. -Przywykłam.
Miło było poznać.
Masz może wizytówkę? Przydałby mi się terapeuta.
Nie mam przy sobie.
Wiem, gdzie cię znaleźć.
Cześć. Przepraszam, że przeszkadzam.
Nie wiedziałem, że to pora obiadu. Nie, usiądź, proszę.
To zajmie tylko chwilę. Cześć.
Mam tylko pytanie do Dona.
Znasz niejakiego Davida Riciglianiego?
-Kto to jest? -Człowiek, którego wynajął twój mąż.
-Wynająłeś kogoś? -Prywatny detektyw.
Po co?
-Żeby mnie śledził. -To absurd.
Jak mogłeś?
Wiem już od tygodnia. Spotkałem go w restauracji z Melindą.
W jego samochodzie widziałem teleobiektyw.
Powiedział, że jest psychoterapeutą. Skąd go wytrzasnąłeś?
Nie możesz tu przychodzić i oskarżać mnie przy rodzinie.
Najwyraźniej można oskarżać każdego o wszystko.
W przeciwieństwie do ciebie mam dowód.
Na wyciągu z banku widzę,
że moja żona przelała ci 743,50 $.
Dziwna kwota. Pewnie dzielicie koszt na pół.
-Twoja żona... -Zwariowałeś?
Co ci do łba strzeliło? Goldie, idź do domu.
To upokarzające.
-Skąd go wytrzasnąłeś? -Twoja żona przelała mi pieniądze.
-Z ogłoszenia? -Twoja żona.
-Przepraszam. -Za nic nie przepraszaj.
-To ja przepraszam. -A niby za co?
-Żartujesz? -Nie przepraszaj gnoja.
Kazałam ci iść do domu.
Kazała ci iść.
Idź do domu, Goldie!
Kto nie zamknął pieprzonej furtki?
Tatusiu?
Jak Charlie utonął w basenie, dotykał dna stopami?
Nie wiem. Nie było mnie tam.
Byłeś.
Byłem tam, kiedy go ratowaliśmy.
Jak reszta. Wszystko wydarzyło się bardzo szybko.
Ale wiesz, co zrobiłeś.
Nie zrobiłem tego, skarbie.
Wkręcasz mnie.
Nie.
Nie, Trix.
Czemu nie powiesz, jak to zrobiłeś?
Wszyscy mnie o to pytają.
Kochanie...
Wiesz, co by się ze mną stało, gdybym kogoś zabił?
Zamknęliby mnie w więzieniu do końca życia.
Rozumiesz?
Myślę, że go utopiłeś. Tylko mówisz, że nie.
Niech to zostanie między nami.
Rita...
Kangurek...
Jeszcze leniwiec.
Yuyu i króliczek. Lisek i króliczek...
Tak?
Nie mogę już wytrzymać.
Co? Brazylia?
Nigdy nie byłam w Brazylii.
Tak.
Na pewno jej się tam spodoba.
Przyzwyczai się.
Co mówisz?
Nie mogę rozmawiać.
Kocham cię.
Jak minął wieczór?
Nie opowiesz mi?
Nie chcesz rozmawiać.
-Ty jesteś Vic? -Tak.
-Tony Cameron. Stary kumpel Melindy. -Cześć.
Miło cię poznać.
Dzięki za zaproszenie.
-Pewnie. -Fajne miejsce.
Dzięki.
Wygląda jak laboratorium.
W sumie.
-To ślimaki? -Tak, zobacz.
Niezły.
Jest Melinda?
Tak, na górze.
No to do zobaczenia w domu.
Zajmuję się budowaniem domów z certyfikatem LEED.
W Stanach, ale też w Brazylii.
Właśnie tam robię nowy projekt.
Budując ekologiczne domy,
nie niszczymy planety.
No wiesz, dla Trixie.
Dla następnych pokoleń.
Napijesz się?
-Wody gazowanej. -Jasne.
-Hej. -Cześć.
Jesteś.
Dobrze cię widzieć.
Cześć.
-Nie wierzę, że tu jesteś. -Kopę lat.
Wiem.
-Jak się masz? -Świetnie.
Jesteś głodny?
Umieram z głodu. Właśnie dlatego przyjechałem.
To dobrze.
Proszę.
-Dzięki. -Pomóc?
-Nie. -Nie?
W porządku.
-Jest miły? -Bardzo.
Opowiadałem, jak odnowiliśmy...
kontakt. Pracowałem w legislaturze.
Zagadaliśmy do siebie na Facebooku.
To, co robisz, jest bardzo inspirujące.
-Dzięki. -Tak sądzę.
-Dzięki. -Prawda?
Godne podziwu.
Dzięki temu mogę znowu zobaczyć się z przyjaciółką.
Ciekawostka.
Tony to pierwszy Amerykanin, z którym spałam.
Co? Rumienisz się?
-Po prostu... -Wszystko w porządku?
-Niepotrzebny szczegół. -Taka jest prawda. No co?
Vikiem się nie przejmuj. Ma to w nosie.
Nie kontroluje mnie jak normalny facet.
Nie jestem normalny.
Chodziłem z nią, więc współczuję.
-Trudno ją kontrolować. -Zgadza się.
Ale dzięki temu jest wyjątkowa.
Dobrze o tym wiesz.
A potem ze mną zerwałeś.
-Ja? -Tak. Złamał mi serce.
-Nieprawda. -Tak było.
-Ładnie pachnie. -Dziękuję.
Może powinniśmy wziąć trochę ślimaków.
Świetny pomysł.
-Z czosnkiem i masłem. -Przynieść?
Nie. Ślimaki nie są do jedzenia.
Przepraszam. To po co ci one?
Po nic.
-Kilkanaście nie zrobi różnicy. -Nie zjemy ich.
Idź po nie.
To twoje domowe zwierzątka?
Ciekawostka.
Wiesz, że najpierw trzeba je zagłodzić?
Co?
Przed zjedzeniem ich jelita muszą być puste,
inaczej zatrujesz się i umrzesz.
Nie wiedziałem.
Żadnych ślimaków.
Coś takiego.
-Więcej wina? -Zdecydowanie.
Czekaj.
Hej, Tony.
-Vic. A to ci niespodzianka. -Melinda dzwoniła.
Chce ci pokazać miejscówkę pod budowę.
-Naprawdę? Nic nie mówiła. -Nie? Wskakuj.
W porządku.
To naprawdę piękne miejsce.
Na początku znajomości chodziliśmy tam na spacery.
Brzmi nieźle.
Dlaczego z nią zerwałeś?
Co?
Kiedy byliście młodzi.
Nie pamiętam już. To było dawno temu.
Trochę szybko jedziesz.
Odnowiliście znajomość?
Kilka miesięcy temu. Tak po prostu.
Długo będziesz w mieście?
-Tędy się jedzie? -Tak.
Może zadzwonię do Melindy?
Śmiało.
-Brak zasięgu. -No tak, zapomniałem.
Jesteśmy.
Gdzie Melinda?
Jeździliśmy tutaj na rowerach górskich.
Po drugiej stronie jest wąwóz.
Tam mamy się z nią spotkać.
O kurwa.
Przepraszam! Nie!
Głuptasie.
Spadniesz.
Co robicie?
-Jak tam Tony? -Tutaj.
Nie wiem.
Lubię go. Łebski facet.
Naleję ci troszeczkę, bo świętujemy.
Teraz toast.
Niech chłopcy w szkole trzymają łapy z dala od naszych warkoczyków.
Co robisz?
-Chcesz ją upić? -Świętujemy.
-Co świętujecie? -Życie.
Wino.
Widziałeś go?
Kogo?
Tony'ego.
Tony'ego-Misiego!
Tony'ego-Misiego?
Tony'ego-Srakiego!
Nie widziałem srakiego.
KSENOFONT
-Tato. -Tak?
Idziemy na piknik.
-Idziesz z nami? -Bardzo chętnie. Dokąd?
Nad wąwóz.
Wąwóz?
Czemu jesteś jedynym facetem, który chce ze mną zostać?
Nie wiem.
Ale zostajesz.
Tak.
-Nie nudzisz się? -Nie.
A ty?
Ale smutno mi.
Mam coś dla ciebie.
DLA MELINDY
Tego nie pamiętam.
Trzeci miesiąc.
MIŁOŚĆ MOJEGO ŻYCIA
Dziękuję.
Roger!
Trixie!
-Zostań. Nic jej nie będzie. -Zaraz wrócę.
-Trix! -Zostań ze mną.
Nie podchodź do wody, kochanie.
Cofnij się.
Dziękuję.
Musimy wracać, dobrze? To jest za blisko krawędzi.
Chodźmy.
Zostawiłam apaszkę.
Przykro mi.
Nie możemy zawrócić.
Wrócę po nią.
Jakoś jutro.
Tak?
Z samego rana.
Dziękuję.
To żaden problem.
Napijesz się herbaty?
Nie, dziękuję.
Szybko zasnęła, ale powiedziałem, że dasz jej buziaka.
Z kim...
rozmawiałaś? Z Tonym?
Nie. Nie odzywa się.
To był Don.
Możesz dziś spać w moim pokoju?
-Pewnie. -Proszę.
Kocham cię.
Vic?
Cześć!
Cześć.
Co robisz?
Przyjechałem rowerem.
Melinda zapomniała apaszki.
-Znalazłem. -Świetnie.
Dzięki.
Co tam słychać? Jak Kelly?
W porządku.
Co tam robisz?
Mówiłem, szukałem apaszki. Ale ją znalazłeś, więc...
Była w trawie.
Co robisz z tym kijem?
Nic.
O cholera.
Kurwa.
Pójdziesz siedzieć, jebany psycholu!
Spróbuj mnie dogonić, gnoju!
Na swoim jebanym rowerku.
Gdzie jesteś? Zgubiłem cię?
Miałem rację.
Kelly, nie uwierzysz. Będzie z tego bestseller.
Trixie?
Trixie, co robisz?
Nie jedziemy.
Miałem...
Pieprzona autokorekta!
Cholera jasna.
Co?
Nic.
Widziałam Tony'ego.
Napisy: Krzysztof Wollschlaeger
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska