Disyembre 20 ang pinakapangit na araw na magbiyahe sa JFK Int'l Airport.
Higit sa 193,000 pasahero ang dumarating at umaalis,
kaya 23 minutong huli ang check-in
at 117 minuto ang paghihintay sa security.
Sa mga pasaherong naabala sa mahirap na araw na 'to...
- Padaan. - Sori.
...iisang kuwento lang ang mahalaga.
Dahil ngayon, huli na ang pasaherong 'yon.
Padaan po.
Sori!
Si Hadley Sullivan ay 4 na minutong huli sa flight.
Teka! Nandito ako.
Sori, miss. Sobrang huli ka na.
May 367 taong nasakasay sa TA-5120.
412 bagahe, 344 personal na gamit,
4 na nakasusuportang hayop at 62 neck pillow.
Magbibyahe ang mga pasahero nang 6 na oras at 47 minuto,
nang wala si Hadley.
Malas daw na mahuli sa flight nang 4 na minuto.
Baka sa iyo'y may dahilan ang lahat ng bagay.
Pero kay Hadley, di malas ang 4 na minutong 'yon.
Dahil di magtatagal, magkikita ang isang babae at lalaki,
at mababago nito ang lahat.
Lilinawin ko,
'di ito kuwentong pag-ibig.
Kuwento ito ng kapalaran.
O statistics.
Depende kung sino ang kausap mo.
Ang babae'y si Hadley Ella Sullivan.
Bente anyos. 65 pulgada ang taas.
21% na huli siya sa oras
na nagkataong karaniwang battery life ng phone niya.
Takot siya sa tatlong bagay-- sa mayonnaise,
masisikip na lugar at mga dentista.
Pero di niya inakalang takot siya sa isang bagay.
Isang term lang.
Dad, magtuturo ka ng poetry sa bansa ni Shakespeare.
- Bakit di ka excited? - Excited ako.
Masaya 'to.
- Noon ko pa gustong mag-aral abroad. - Ang totoo...
mahal ko, dito lang tayong dalawa.
Bakit?
Hindi siya handang umamin, pero sa mga takot n'ya
biglang naging mas mataas ang diborsyo sa mayonnaise.
Mabuti pa'y kunin mo ang kasunod na flight
May dalawa pa'ng bakante, business class.
Kelan ang alis?
Isa't kalahating oras. 9:55 ang dating sa London.
- Hapon ang kasal ni Daddy. - Pag-iisipan mo muna?
Sandali lang po.
Babalik ako... Sori, sandali lang.
Sandali...
Hello, mahal ko, kumusta?
- Hello, naiwan ako ng flight. - Ano?
Pwede ako sa kasunod,
pero business class, 10:00 ang dating.
Bukas?
- Ngayong gabi. Sa komet ako sasakay. - Hadley.
Sori.
Sige, bayaran mo ang tiket tapos ibabalik ko sa'yo.
- Hindi, ako'ng magbabayad. - Nagbibiro ka.
- Di mo iyan kaya. - Okey. Salamat.
Kailangan ko nang umalis.
Sige. I-text mo ko pagdating mo, okey?
Sige, okey.
- Bye. - Bye.
Sige, isang business class tiket sa London po.
Salamat. Salamat.
Sori.
Sira 'yan
kaya bakante.
Oo nga naman.
Ano?
Di bale. Wala. Salamat.
Pabatid sa pagsakay sa flight na AI-3670...
Hiramin mo ang sa akin.
Ito, gaya ng hula niyo, ang lalaki. Si Oliver Martin Jones.
Bente dos anyos, 1.8 metro ang taas.
94% na nasa oras
na nagkataong karaniwang battery life ng phone niya.
Takot din siya sa tatlong bagay,
sa germs, sa dilim,
at sorpresa.
Heto ang balumbon...
- Ang balumbon? - ...kung saan nakasulat
ang bawat ngalang tugma
sa lahat--
Sa ngayon, di pa kumakalat.
Sa gamutan, malaki ang tiyansa niya.
Di laging masasabi ang mangyayari.
Noon nagpasya si Oliver na di na siya ulit masosorpresa.
Nahuhulaan na'ng lahat dahil sa malaking datos,
relasyon, gawi sa pagbili, kahit paghakbang bawat araw.
Kaya kalaunan, balang araw,
lahat sa buhay natin ay mahuhulaan.
Palaging may bagay na sosorpresa sa atin.
Wala kung sapat ang datos.
'Pag takot ka sa sorpresa,
tila mas mabuting walang iasa sa tiyansa.
Ito, hiramin mo.
Hanggang makilala mo ang isang Amerikanang may phone na empty bat.
Sori, di ako nakiki-share ng gamit hanggang ikatlong date.
Okey. Baka nga sobra akong palagay kaagad.
Tapos na ko, ikaw na kung gusto mo.
Salamat.
Empty bat lagi.
Baka kailangan lang ipagawa.
May bilang kung ilang beses pwedeng magcharge.
Tech expert ka ba, o...?
Magaling sa math.
Nag-aaral ng stats sa Yale.
Pasimpleng lapag ng status.
British, kaya di ko maiwasan.
Ako pala si Oliver.
Gaya ni Twist.
At di raw edukado ang mga Amerikano.
Edukado talaga kami. Fan ako ni Dickens.
Ako si Hadley.
Masaya akong makilala ka.
Ako rin.
Ano'ng kurso mo, Dickens-fan Hadley?
- English lit? - Hindi...
ako makapagpasya.
Di 'yon parang paggising ko, "Magiging tax law attorney ako."
Nangyayari 'yon sa kahit sino?
Sa mga tax attorney. Siguro.
Saan ka papunta?
London. Ikaw?
Doon din. Ang totoo...
Nasa ere na ako dapat. Pero 4 na minuto akong huli sa flight.
Para sa'kin, kapalaran ito pero baka pinili mong mahuli nang 4 na minuto.
Kakain na ako.
Gusto mong sumama?
Para ba 'yong pangatlong date sa'yo?
Hindi, gusto kong kumain.
Madalas, ang pagiging huli at empty bat ni Hadley ay nauuwi sa gusot.
Ngayon, humantong ito kay Oliver.
Uuwi ka dahil sa Pasko?
Taga-London ka naman siguro.
Ang totoo, mas okey manatili. Ayokong mahuli sa research.
Ano'ng nire-research mo?
Porsyento ng Amerikanong huli sa flight nila.
Sobrang nakakatawa.
Ang dumi nito.
May Lysol wipe ako para sa'yo.
Para sa marumi at patay mong phone.
Salamat.
Ayoko talaga sa mga airport.
Talaga?
Gustung ko dito.
Bakit?
Gusto kong wala ka dito at doon, nasa...
nasa kawalan ka.
Hindi, ang ganda pakinggan.
Tila purgatoryo.
Ayaw mo ng carbs?
Hindi, ayoko ng mayonnaise.
- Talaga? - Oo.
- Nakakadiring pampalasa siya. - Ayaw ko rin no'n.
Ito'y...
Pangalawa sa tatlong kinatatakutan ko.
- Ano ang iba? - Dentista't masikip na lugar.
- Pinag-isipan mo 'to. - Di 'no.
'Pag tinanong ka, saan ka takot,
- hindi ka mag-iisip. - Paano mo nalamang may takot ako?
Dahil kumakain ka niyan gamit ang tinidor at kutsilyo.
- Sori, kailangang sagutin. - OK lang.
- Alas onse ka darating? - Hindi, alas diyes.
Nag-email ako.
Talaga?
Kasalanan ng wifi sa gym.
Iisa ang gagawin mo. Sunduin ako ng 10.
Pupunta ako.
Siya nga pala, may sorpresa ako sa'yo,
maghanda ka.
Ayoko ng sorpresa.
Maganda 'to.
Binalaan kita kaya bawal mainis.
Anong katwiran 'yan? Luther, ayoko ng sorpresa.
Akala mo maganda 'yon. Hindi.
Sori, mahina ang wi-fi. Di kita marinig.
Luth. Luther!
- Pasensya na. - OK lang.
Kung claustrophobia ang isa sa mga takot mo,
bakit bibyahe ka ngayon nang pitong oras?
Magandang tanong.
May kasal.
- Tulad mo? - Tama.
Pambahay ko iyon talaga.
Relaks ako nang naka-Amerikana.
Alam ko.
Stress ang mga gusot.
Flight natin ang tinawag?
Agad?
Naku, hindi na ako pwedeng mahuli ulit...
- Backpack ko. - Kukunin ko.
Salamat.
Ang bait mo.
Teka!
Ayos. Nandito na tayo. Nagawa natin.
Salamat.
Ang bilis mo.
Dito ako.
Ayos.
Sa likod ako...
Hello, madam. Hanapin ko'ng upuan mo?
- Dito po ako. Salamat. - OK.
- Excuse po. - Sige.
Salamat.
- Ako na'ng maglalagay. - Salamat.
Sori.
Kailangan nang mag-gym. Sori, sandali. Masaya 'kong makilala ka, Hadley.
Oo.
- Good luck. - Ikaw rin.
"Good luck?"
Ang engot ko.
- Magandang gabi. - Magandang gabi po.
Excuse po?
Sir?
Sira yata'ng seat belt.
Patingin.
Hindi.
'Wag gumalaw.
Tama ka. Naku po.
Ano?
Di ka pwedeng lumipad na sira'ng seat belt.
- Kailangan kong bumiyahe. - Isyu sa kaligtasan ito.
May ibang upuan? Itatali ko'ng sarili ko kung kailangan.
Upo muna. Tingnan ko kung maililipat ka.
Salamat.
Ma, hi. Naiwan ako ng flight.
Pero nakasakay na ako kaya OK na.
Tawagan kita pagbaba ko. Mahal kita. Bye.
- Salamat para dito. - Wala ito.
Di talaga inililipat ang economy sa business,
pero swerteng araw mo ngayon.
Hadley.
Oliver.
- Ano'ng--- - Nasira ang seatbelt ko.
- Kaya inilipat ako. - Sori.
Magkakilala kayo?
- Oo.-- - Medyo...
Maswerteng araw n'yo talaga ngayon.
Hindi ko 'to inaasahan.
Akala ko'y mahuhulaan mo 'to, Mr. Predictive Analytics.
Okey. Sige. Magaling.
Ayos.
Palagi kang may pajama?
Hindi pa ako nag-business class.
Ok lang ba kung...
- O, salamat. - Pupunasan kita--
Hindi ganyan.
29% ng eroplano ay di gaanong nalinis.
Imbento ko lang.
Sa susunod na 6 na oras at 47 minuto,
Sina Hadley Sullivan at Oliver Jones ay mai-inlove.
Pero 18 minuto pagkababa nila,
magkakahiwalay sila at hindi na magkikita.
Kung di sila nagbigayan ng pangalan, numero, o email,
Instagram, LinkedIn, Twitter, Facebook.
Marami namang pagpipilian.
Mabuti.
Kung sakaling mag-e-emergency landing,
nasa ilalim ng upuan ang lifejacket
at awtomatikong lolobo.
May pito ito para magamit n'yo para mapansin kayo,
at ilaw para makita kayo sa dilim...
- Bakit? - Di pa ko nakakita ng nagbabasa n'yan.
Swerte ka dahil katabi kita.
Sa pangkalahatan?
Kung may emergency.
Dahil 'pag nag-crash sa dagat,
ikaw na limang talampakan ang dadampot at bubuhat sa akin dito.
Ang tiyansa na mag-crash ang eroplano ay isa sa 5.5 milyon.
Mas mamamatay sa kotse--
'Wag ang tungkol d'yan.
- Sori. - OK lang.
Cabin crew, maghanda sa paglipad.
Ayos ka lang?
Ano'ng paborito mong kulay?
Pagkain?
Hayop?
Seryoso?
Sige na.
Dilaw, Mexican, aso. Ikaw?
Asul, curry, at mga ibon.
Ibon. Yak.
Anong "yak"? Simbolo sila ng kalayaan.
Tae sila nang tae.
Ang aso rin.
Di nakakatakot ang aso.
Ano'ng paborito mong numero?
Two. Ikaw?
I.
Imaginary unit 'yon. Square root ng negative one.
- Alam ko. - Ang nerd mo.
Baka. Pero mukhang gumagana.
Ang alin, na gwapo ka?
Hindi. Na nililibang kita.
Masaya 'kong iniisip mong guwapo ako.
Pinatay na ng kapitan ang ilaw ng seat belt,
kaya maaari nang gumalaw sa sasakyan.
Mamaya, dadaan ang mga flight attendant...
Salamat para do'n.
Walang problema.
Ako na po.
- O, salamat, iho. - Walang problema.
- Nakakuha ka ng mabait. - Salamat po.
Paano kayo nagkakilala?
- Ang totoo,--- - Sa airport, sa maniwala kayo't sa hindi.
Talaga?
Opo, na-empty bat po ang phone niya,
kaya galante kong inalok ang charger ko.
Nag-usap kami.
Nagtuluy-tuloy na--
At pinasasaya niya na ako mula noon.
Mabuti naman.
- Sige, masayang biyahe sa inyo. - Kayo rin po.
Magkuwento ka sa kasal.
Sige.
Oo.
Pangalawang kasal 'yon ng Dad ko sa babaeng di ko pa nakikita.
Bale...
- Pupunta ka sa kasal ng Dad mo. - Oo.
Di mo kilala'ng pakakasalan n'ya.
- Di pa. - Paano 'yon nangyari?
Kasi...
Nagsimula 'yon nang magturo siya ng poetry sa Oxford.
Matapos mangakong isang semestre lang 'yon,
nakipagdiborsyo siya sa Mom mo
at na-inlove sa babaeng nagngangalang Charlotte,
at hiniling niyang pakasalan siya nito.
At pinapunta ka, na di niya nakita nang isang taon,
na lumipad nang tawid-dagat sakay ng lata
para tumayo sa tabi niya suot ang bestidang kulay pasa.
Ang sakit naman.
Oo.
Kung makakatulong, 50% ng mga kasal ay nauuwi sa diborsyo.
Ibig sabihin 50% ang hindi.
Oo, pero, ang tiyansa na mangyari ito ay napakataas.
Pampalubag ba 'yan ng loob?
- Hindi ba? - Hindi.
Para sa'kin, ang pangit nito.
Ang pinakamalala'y
haharap siya sa lahat ng tao
at gagawin ulit ang pangakong sinira niya.
Alam kong umiibig ulit ang tao.
Kung totoo 'yon, bakit sobra kung patunayan?
Bakit dapat gumawa ng malaking party para ipamukha 'to sa lahat?
Tingin ko'y hindi gano'n ang totoong pag-ibig.
Ang totoong pag-ibig ay ang mahanap
ang hahawak sa kamay mo kapag mahirap ang buhay.
At 'yon lang?
Walang kasal, walang pag-aasawa, basta...
hawak ang kamay mo sa takbo ng buhay?
Oo, ganoon nga.
Gusto ko na
pangako ang mga kasal.
Di lahat ay tumutupad sa pangako.
Basta,
'yan ang kasal para sa'kin.
Ano'ng sa'yo? Magsabi ka ng madamdamin,
na kinasal ang madrasta mo sa tiyo mo, gano'n.
Ano'ng gusto n'yo?
Masarap na manok at gulay, o...
tuyong isda?
Manok po.
Gusto ko ng isda...
Manok.
Magaling na pagpili, madam.
Wow, pangalawang date natin.
Mabilis ang mga bagay-bagay.
BAKANTE OKUPADO
ANG KAIBIGAN NATIN CHARLES DICKENS
Ayos ka lang?
Oo, sori, ...
O Diyos ko.
- Ibig kong sabihin... - Seksi, alam ko.
- Saktong-sakto. - Tingin ko nga.
Ang cute.
Totoo nga ang kay Dickens.
Ang totoo, di ko pa 'to nababasa.
- Mukhang may nakabasa na. - Oo.
Sa Dad ko. Ibinigay niya pagkatapos ng diborsyo.
Ginagawa namin 'yon.
May gusto siyang libro tapos magugustuhan ko rin.
Isa 'to sa pinakamagaganda niya. Mahigit 12 beses kong binasa 'to.
Di na ko nakapagrerekomenda ng libro na kasingdalas noon.
Pero may mga bagay na napakahalaga para mawala sa lahat ng 'to.
Salamat.
Puwede na tayong mag-ski?
Opo.
Magbabanyo lang po muna ako.
"Mas mabuti bang magkaroon ng mabuti at mawalan nito, o di na magkaroon nito?
Kaya ko ito ibabalik.
Nang di 'to nababasa?
Nang di 'to nababasa.
Tama.
Gusto mo bang samahan akong manood ng sine?
Ihanda ang unang date natin at ang cheesy rom-com.
Gusto ko ang chessy rom-com.
Basta't maganda ang katapusan.
Alam mo ang ibig kong sabihin.
- Masayang wakas gaya ng-- - Hindi, ayos lang.
Gaya ng mga tauhan sa pelikula...
Gusto ko ng masasayang wakas.
WAKAS
- Samahan ka na namin sa gate. - Mom, 21 na ako. Wag!
Sige, magsipag ka. Pero 'wag kalimutang maglaro.
Opo.
- At kumain nang maayos. - Kayo rin po.
Ipinagmamalaki talaga kita.
Sige. Lakad na.
Lakad na.
Tamasahin ang buhay.
Makipagsapalaran.
- Paalam. - Hanggang sa muli.
Bye!
Gumagawa ka ng talumpati?
Oo.
Best man?
Sabi nila.
Nakapahinga ka?
Konti.
Iniisip ko ang tungkol dito at tingin ko'y di mo 'to dapat isauli.
Ang libro.
Bakit hindi?
Kasi, alam naman natin, malapit kayo ng dad mo,
kaya ang mangyayari ay patatawarin mo siya kalaunan.
Kaya mas mabuting patawarin mo na siya ngayon.
Ikaw at ang math na 'yan.
Oo, nababaliw rin ang kapatid ko.
May kapatid ka?
A, oo, isa.
Mas bata ng dalawang taon. Luther.
Taga-London siya?
Oo, kasama ng mom at dad namin.
Pero nito lang, nagpasya siyang bumili ng matingkad na berdeng Sprinter van.
Astig 'yon.
Sabi nga niya sa'kin.
Malapit ba kayo, kahit noon?
Maraming tanong, ano? - Malapit ba kayo?
Bata pa kami nang magkasakit si mom.
Kaya, oo. Pero magkaiba talaga kami.
Ayos lang. Sanay na ako ngayon.
Okey na ba ang mommy mo?
In remission siya nang 14 taon pero bumalik ang kanser.
Sori.
Huwag.
Mapanganib ka. Alam mo ba 'yon?
Ako?
Oo.
Masyado 'kong tapat sa'yo.
Kailangan ko palang mag-CR at matulog pagkatapos.
Oo, ako rin.
Mga binibini at ginoo, ito ang inyong kapitan.
Nasa huling pagbaba na papuntang Heathrow
at lalapag tayo nang mga 15 minuto.
Mula sa flight deck, salamat sa pagbiyahe kasama namin
at nawa'y maging masaya kayo sa pananatili n'yo sa London.
Magandang umaga.
- Sasabi-- - Gusto ko--
- Sori, ikaw-- - Hindi.
Hindi, ikaw.
Itatanong ko sana kung...
Ang kasal. Saan iyon?
Shoreditch yata.
Shoreditch, oo. Astig. Napaka-hipster.
'Yong sa'yo? Saan ang pupuntahan mo?
Dapat nasa Peckham ako ng 1:00.
Sa simbahan, do'n nagteatro ang mga magulang ko.
Buti ka pa, 1:00 ang sa'yo.
- Sa hapon ang kasal ni Dad, kaya... - Hapon?
Di 'yan ang gusto kong reaksyon.
Makakarating ka.
Basta magmadali.
At maayos ang seremonya.
O, wow.
Mga ulap na cumulus. Ang pinakamaganda.
Sila lang ang kamukha ng drowing mo no'ng bata ka.
Di stick figures ang drowing ng pamilya mo?
- Gano'n ang akin. - Gusto kong makita.
Sori, di pwedeng makita ang pamilya hanggang sa ikalimang date.
Sabi ng natulog kasama ko sa unang date.
Sinuway ko'ng batas ko para sa'yo.
Ako rin.
UK passports sa kaliwa.
- Ang iba, sa kanan. - Handa ka na?
UK passports sa kaliwa. Ang iba, sa kanan.
UK passports sa kaliwa. Ang iba sa kanan.
Sir, ma'am, kailangan n'yong sumulong.
- Ibigay mo'ng phone mo. - Sir.
- 'Wag patagalin ang pila. - Dalawang segundo lang.
Ito ang number ko.
...Kanan ang iba.
- Text ka. - Ngayon na, sir.
- Okey. - Oo, aalis na.
- Magkita tayo sa kabila. - Teka. Ano?
Magkita tayo sa kabila.
Okey.
Papunta sa makaibang bansa ang mga linya?
Shit.
Kasunod po.
Sunod!
Sunod po.
Sunod!
- Magandang umaga. - Magandang umaga.
Hi, sori.
- Heto. - Bakit ka pumunta sa London?
Dahil sa kasal.
Gaano ka katagal dito?
Ngayon weekend lang.
May pangalan at number ka n'ya?
Ano?
Ng taong tutuluyan mo.
Ah, oo.
Andrew Sullivan, s'yang dad ko.
Pupunta kami sa Spitalfield Hotel para sa kasal.
Doon kami mananatili. Ikakasal siya.
Masayang paglalakbay.
Hi!
Pwede po ba...?
Sandali.
Tingin ko'y papunta 'kong Shoreditch.
Saint Luke's Church. Oo, sa Shoreditch.
Isang payo,
kung meron kang 2% tiyansang umibig sa airport,
at ibinigay ng lalaki'ng number niya,
tiyaking di low bat ang phone mo..
Hindi.
At kunin ang apelyido n'ya.
Hello, nasa taxi na ako.
Sige, gaano kalayo?
Kalahating oras ang layo.
Maghihintay ang mga kaibigan ni Charlotte.
Bakit?
Para sa'yo.
Gusto na kitang makita.
Dumating si Hadley 7 minuto bago ang kasal ng kanyang ama.
Sapat na para magawa ng mga abay ang mahika nila.
- Huli siya. - 'Wag mag-alala.
Sino ang huli?
S'ya ba 'yon?
Ikaw si Hadley?
- Hello. - Hi.
- Hadley. - Salamat.
Hi, ako si Bertie.
At ito si Violet, Jasmine, at Shanti.
Hello sa n'yo.
Sori, huli ako.
Tama, binibining taga-America, tumatakbo ang oras.
Iuunat ko 'to para sa'yo.
Ang ganda ng buhok mo.
- At ang balat mo-- - 'Wag mo s'yang kainin.
Pwede kong dilaan. Di ko gagawin!
Ang pinya.
Kaunti lang ang binabagayan n'yan.
Salamat.
- Tequila? - Hello.
Unang batas sa kasal sa Britain.
- Magpakalasing. - Oo!
Sa kabila ng kung anu-ano,
ang ikalawang kasal ni Andrew Sullivan ay nahuli lang nang 10 minuto.
Tumagal ito nang 52 minuto at 18 segundo.
Merong 760 bulaklak,
limang abay,
at 48 na sombrero.
100% ang sang-ayon na napakasaya ni Charlotte Engleby
at na si Andrew Sullivan ay labis na umiibig.
Sobrang haba ng sinabi ng ministro,
pitong biro ang sinabi, apat na nakakaantig na kwento,
at 12 ulit sinabi ang salitang pag-ibig.
31% ng bisita ang napaiyak,
nagpalitan ng dalawang singsing,
at di mapigilan ng isang abay na isipin ang lalaki sa eroplano.
...habang kayo ay nabubuhay.
Oo.
Ibig kong sabihin, opo.
Ngayo'y mag-asawa na kayong dalawa.
May 75 minuto sa pagitan ng seremonya at reception sa karaniwang kasal.
Pero may 240 minutong pahinga sa kasal na ito,
kaya sa susunod na apat na oras,
maisip dapat ni Hadley ang sasabihin sa Dad niya.
Hadley?
- Hi. - Hello.
Masaya 'kong makita ka.
Patingin nga. Iba ka na.
- Mas matanda na. - Opo.
Kakatwa kung pa'no 'to nangyari.
Siya nga pala, congrats.
- Importanteng araw. - Salamat.
Malaking bagay 'yan at masaya talaga kaming narito ka.
Alam mo, ginawa ko ang lahat para di makarating.
Oo. Totoo.
Biro lang 'yun.
Oo. Nakakatawang biro.
Makinig ka, may gusto akong hilingin sa'yo,
na mukhang di tamang sabihin sa text o sa mobile.
- Sa cellphone. - Oo.
Iniisip namin ni Charlotte kung
pwede tayong magsayaw bilang mag-ama sa reception.
Sabi ko sa kanya, baduy 'to sa iyo ...
Ok lang.
Talaga--ok lang?
Oo. Ayos lang.
- Iyon lang ba, o...? - Oo.
- Oo. Ayos. Okey. - Ayos.
Hadley.
Masaya akong nagkita tayo sa wakas.
Nabalisa ang dad mo kasi akala niya, di ka darating.
- Ayaw na niyang ituloy. - Talaga?
Oo, nagbibiro ka ba? Di ko ito gagawin kung wala ka.
Anak kita.
Sinabi sa'kin ng photographer na dapat handa ka na nang 5 minuto.
Sabihin mo sa kanyang umalis. Bisitang pandangal ako.
Hindi, 'wag mong subukan.
Papa-picture na. Minsan lang ito, tama?
Hindi sa statistics.
- Char, may bisitang magpapaalam. - Okey.
Nakarating si Tom at Karen. Ang ganda mo.
Babalik kami sa reception,
kailangan naming dumaan sa isang memorial sa Peckham House.
Diyos ko, ikinalulungkot ko.
- Sino? - Kaibigan ni Tom sa teatro.
Trahedya talaga ito.
Kasal, 2 anak, 12 taon nang gumaling sa kanser,
tapos bumalik lang ito nang biglaan.
Kailangang lumipad ng isang anak mula sa US.
Grabe. Maiisip mo ba kung paano magbiyahe nang mag-isa para sa memorial ng nanay mo?
Pupunta ako sa kasal.
Gaya mo, tama?
Ang totoo, pambahay ko 'yan.
Oo, gusto ko lang magrelaks nang naka-Amerikana.
May 0.2% lang
na may parehong kaibigan ang mga pamilya ni Oliver at Hadley.
Hadley, mahal, pagpapakuha na tayo ngayon.
Sa loob ng 13 minuto, aalis ang London bus sa Shoreditch papuntang Peckham,
kaya si Hadley Sullivan
ay may 2 minuto lang na magpasya kung sasakay siya.
Kung hindi, mas mababa sa 6% ang tiyansa
- na magkita silang muli ni Oliver Jones. - Opo.
Dahil ang kapalaran ay magiging kapalaran
kung magpapasya tayong gawin itong gano'n.
- Hadley, ano'ng 'to? - Sori...
- Kailangan ko nang umalis. - Ano?
Oo, mayroon lang akong kailangang gawin,
pero babalik ako.
Ngayon, sa London?
Opo. Gaano pa katagal bago ang reception?
- Apat na oras. - Ayos. Magkita tayo mamaya.
Pangako.
Ano...? Saan ka pupunta?
Magiging ayos ako.
Alangan si Hadley kung tama ito
pero sa loob niya'y may nagsasabing kailangan siya ro'n.
Papunta pong Peckham?
Kung magbabayad ka.
Paano po magbayad?
Hupuin mo'ng Talaba mo.
Hipuin ang...
- Gamitin mo lang ang credit card. - Tama. Malinaw.
- Pasok na. - Astig. Sori.
Mga bata ngayon.
Teka.
Iyon na ba ang kuwento?
Ollie!
Yo! Kapatid, ito ang kanta sa pagbalik mo!
Sori dito.
- Luther. - DJ Jonesy.
Nasa Insta ako.
- Sopresa. - Maaaresto tayo dahil sa'yo.
Para saan? Sa krimen na astig ang beats ko?
DJ Jonesy. Hanapin ako sa Insta.
Okey. Siguro'y dapat na tayong umalis.
Tama, bago ka magsalita.
Di ako pulubi. Sinisundo ko ang kapatid kong galing US.
- Alis na, sa ibang lugar na lang. - Opo, sir. Malinaw.
- Paalis na kami, di ba, Ollie? - Medyo may hinihintay akong tao.
Medyo wala akong pakialam.
Okey. Tara.
- Ano 'yon? - Masaya akong makita ka.
Ako rin.
Kumusta ang biyahe, bugnutin?
Ayos lang 'to talaga.
Nakakagulat.
- Magmo-modern dance eulogy ka talaga? - Ano ba ang gagawin mo?
Math?
Magsasalita ako, gaya ng normal na tao.
Nakakabagot.
Sa wakas sa Peckham,
inihanda ni Oliver Jones ang sarili para sa okasyon.
Likas na kasama rito ang pagsusuot ng Shakespearean costume.
Kumusta ka diyan, Romeo?
Hindi ako si Romeo. Ako si Macbeth.
Sige...
Ang ganda mong tingnan.
Sige, Bugs Bunny. Gawin na natin. Tara na?
- Ako si Bottom. - Bottom?
- Siyempre. - Kay Shakespeare.
Oo, latak sa bariles.
Kahit na may isang Puck, dalawang Hamlet, at limang Juliet.
'Di ito karaniwang party na Shakespreare ang tema.
Ang totoo, di ito talaga party.
Hi Dad.
Masaya akong makita ka.
- Masaya 'kong makita ka. - 'Musta'ng biyahe?
Nakakagulat.
- Ayaw magsabi kung bakit. - OK ka?
- Saan si mommy? - Narito.
Hi, mom.
Oliver.
Magandang araw, mga kaibigan. Salamat sa pagpunta
sa mailalarawan lamang bilang pag-alaala sa buhay ni Tess Jones.
O gaya ng tawag dito ni Luther, ang farewell party niya.
Ganyan siya talaga kasimple. Pero mahal namin siya.
Oo, salamat sa pagtulong sa kanyang
matupad ang pangarap niyang ang lahat ng kaibigan niya,
at ang ilang kaaway
ay magtanghal para sa kanya.
Katanggap-tanggap na pag-alala ang mga pag-awit,
interpretative dance... Maraming salamat Gloria. Oo.
At tulang may sukat mula sa akin.
Di na patatagalin pa, ang bituin ng gabi, ang sentro ng atensyon,
ay gustong magsalita nang kaunti.
Kaya narito na siya.
Ang pag-ibig ng buhay ko.
Ang aking araw sa tag-init.
Tess.
Salamat sa inyong lahat
sa pagpunta dito ngayon.
Oo, ang nangyari ay inihahanda namin ni Val ang burol ko,
at nagiging isang napakagandang palabas ito
na naisip kong gusto kong makita ito nang buhay.
At tama kayo.
'Di ko gustong nagsasabi ang mga tao ng magagandang bagay sa likod ko.
Tingin ko'y sayang talaga 'yon.
Malalaman mo lang talaga kung ano ang kuwento mo
kung alam mo ang wakas.
At...
alam ko na ngayon na kuwento ng pag-ibig ang sa akin.
Nagsimula talaga ang buhay ko sa unang araw na nakita ko si Val
sa klase tungkol kay Shakespeare.
Sa unibersidad. Umaarte siyang si Richard the Third.
- Nang mahusay. - Di talaga.
Pero gaya ng sabi ni Bard,
"Sino ang nagmahal na hindi nagmahal sa unang pagkikita?"
Ano'ng masasabi ko? May kakatwa akong panlasa.
At mula noon nakasulat kami
ng pinakamagandang kuwento kasama ang dalawang kaibig-ibig, masigla,
at matatapang na anak.
At nagpapasalamat ako sa bawat isa sa inyo na naging bahagi nito.
Naging napakaganda nito.
Kaya, magsaya tayo.
Kumain tayo hangga't gusto natin,
at magpakalasing.
At ang panuntunan lang ngayong araw ay...
huwag kalimutang magpaalam.
Okey. Ta-da!
Wakas.
Salamat.
Narito tayo dapat nang di bababa sa isang gabi.
Kaya pababain na natin ang matandang ito sa entablado.
Ngayo'y masaya akong sabihing magtatanghal ako ng aking Shakespeare medley...
Ang pag-alaala sa buhay ni Tessa Jones ay tumagal ng 1 oras at 32 minuto.
26 na pagpupugay ang itinanghal, kabilang ang 9 na monologo...
...katapatan o...
Fuck, tuyo na'ng utak ko.
Wala na talaga.
Nahirapan akong matutunan ito.
...limang tula...
Mahal niya ako.
...walong kanta,
tatlong sayaw,
isang freestyle rap,
at isang kakaibang DJ set.
'Pag sinabi kong "DJ," sabihin n'yo, "Jonesy."
DJ!
- Ano? Sino? - Ano?
Mas magaling diyan.
- DJ! - Jonesy!
87% ng panauhin ay napaiyak.
At ang salitang "pag-ibig" ay ginamit ng 39 na beses.
At ang isang anak ay humihiling na kahawak-kamay sana ang babae sa eroplano.
Nang lumayo sandali si Oliver Jones sa memorial ng kanyang ina,
Naglakbay si Hadley Sulliven ng 19km kada oras papunta rito.
WALANG LIMITASYON SA ESM BANK
Peckham House
HIHINTO NA
Excuse po.
- Oo. - Hi.
Patulong? Na-empty bat ang phone ko. Papunta ako sa Peckham House.
O, okey. Oo.
Kanan sa Queen's Road, kaliwa ng King's Grove.
Sa kaliwa, sa loob ng gate.
Ayos, astig. Salamat.
- Wala kang ideya kung gaano ka nakatulong. - Sana'y makita mo siya.
Teka.
Nandiyan ka pala.
Ano'ng problema.
Ayos lang ako, Mom.
- Kausapin mo ako. - Upo po kayo.
Sige po. Baka mapalampas niyo ang party.
Oliver...
Kausapin mo ako.
'Di ko...
'Di ko lang maintidihan bakit di ka nagpapagamot.
Nabasa ko ang datos.
Alam kong...
Alam kong kung magpapa-chemo ka na may anti-inflammatory diet,
pwede ka pang magkaroon ng 6 na buwan, 12 buwan, o baka 18 buwan.
Bakit pa?
Seryosong tanong.
Para maging
may sakit
sa lahat ng oras?
Mananatili ka.
Alam ko. Pasensiya na.
Pero 3, 6, o 12 buwan, wala talaga itong ipinagkaiba.
Mamamatay pa rin ako.
Gusto kong manatiling ako.
Gusto kong magsaya bago lumisan.
- Pakiusap. - Oo.
Halika.
Mahal na mahal kita.
Okey.
Dumito ka. Alam mong gusto mo ito.
Gumawa tayo ng malaki, dakila,
- di malilimutang bagay. - Mom.
Kailangan ko lang mag-isip.
Okey.
- Mahal kita. - Mahal kita.
Excuse po.
Ito ba ang memorial?
O, para kay Tessa? Oo.
Alam mo ba kung may Oliver dito?
Matagal ko siyang di nakita. Baka alam ni Luther.
Okey. Salamat.
Luther?
- Oo? - Kapatid ka ni Oliver, tama?
Amerikana ka.
Oo.
Nandito ba si Oliver. Kaibigan ako.
Oo.
- Ang gandang ngipin. - Salamat.
Ang gandang van.
A oo, ito si Sprinter.
Nakikita ko 'yan.
Hanapin natin si Ollie. Dito.
- Hi, Mom. Hi, Dad. - Heto na siya.
Nakita ba ninyo si Ollie?
Di pa ulit. Bakit?
May naghahanap sa kanya. Ipinakikila ko'ng kaibigan ni Oliver.
Kaibigan ni Oliver!
Hi, opo. Hadley. Masaya po akong makilala kayo.
Val.
Tessa.
Hadley.
Ayos ka lang ba, ganda?
Mukha kang nakakita ng multo.
Sori. Kasi...
May nagsabi... Akala ko...
memorial ito. Kaya---
Akala mo'y patay na ako.
Masaya talaga akong hindi.
Ako rin.
Nagdala ako... Baka kakaiba ito, pero meron ako nito, kaya...
- Sa'yo dapat ito. - Mukhang di na ito gano'n kakaiba.
- Maraming salamat. - Walang anuman.
At 'wag mong alalahanin ang pagkalito mo.
Hindi talaga karaniwan sa isang tao na magka-memorial bago mamatay.
Pero henyong ideya ito.
Kasi, ano ang punto na lahat ng taong ito'y
magsabi ng magaganda sa iyo kung wala ka na?
'Yan ang naisip ko.
Sumayaw tayo nang kaunti.
O, sige, Mom.
- Halika. - Itayo mo ako.
- Ayan. - Masaya akong makilala ka.
- Ako rin. - Masaya akong makilala ka.
Hi.
Ano?
Ang bistida mo.
Ang pangit nito.
- Gusto ko ito. - Hindi naman.
- Gusto ko. - Di mo 'to gusto.
Maganda siya.
Para sa isang pasa.
Ano'ng nangyari?
- Sa kasal? - Oo.
Di na mahalaga.
Sige na.
Ito'y
nakakainis sa ganda.
At talagang di nakakainis si Charlotte at totoong masaya ang Dad ko, kaya...
Diyos ko, ang sama pakinggan niyan.
Napakasama.
Ang sama ng pakiramdam ko sa pagrereklamo sa dad ko sa biyahe.
Bakit?
Dahil hindi siya... mamamatay.
Ba't di mo sinabi sa akin?
Komplikado ito, hindi ba?
"Hi, masaya akong makilala ka."
"Nga pala, mamamatay ang ina ko sa lung cancer,
kaya uuwi ako sa London para sa memorial niya, pero plot twist,
hindi pa talaga siya patay."
"Magpapa-party lang siya na ang theme ay Shakespeare,
na normal na gawin kapag dapat sana ay nagpapagamot ka."
Ayos ka lang ba?
Oo, ayos ako.
Talaga.
Alam mo, 9% lang ng may lung cancer ang umaabot nang lagpas 10 taon.
Bakit palagi mong ginagawa 'yan?
Ang ano?
Ipaliwanag ang bagay-bagay gamit ang mga numero,
sa halip na basta
magsalita lang nang tapat.
Gaya ng...
Gaya ng,
Di ko alam. Kahit ano. Isang bagay na
nadarama mo talaga.
Sori, gusto...
Gusto ko. Pakiramdam ko lang...
hindi ito---
- Sabi mo, maging tapat. - Alam ko.
Iyon ang pinakatapat na ginawa ko buong araw.
Sori.
Tingin ko marami kang pinagdaraanan ngayon at nagpapanggap ka
na walang nakakaapekto sa'yo.
Ano'ng gusto mong sabihin ko?
Gusto mong sabihin kong sobrang bigo ako?
Na nami-miss ko na siya?
Na ito'ng pinakapangit na araw ng buhay ko bukod doon sa alam kong darating?
Sinusubukan ko lang na damayan ka.
Baka ayaw ko lang magsabi ng pagkabigo ko sa babaeng nakilala ko lang sa eroplano.
Ollie.
Paalis na ang mga tao. Kung gusto mong magtalumpati, ngayon na.
Oo nga. Okey.
Dapat ka nang umalis.
Ang tanga ko para pumunta dito.
Nabigla lang ako.
Hindi, ayos lang.
Dapat na akong bumalik. Kaya...
Sabihin mo sa pamilya mo masaya akong makilala sila.
Halika na, Ollie.
- Sori. - Ayos lang.
- Ayos ka lang, Romeo? - Oo.
Humigit-kumulang 17.6% tao ang lalayo sa pag-ibig ng buhay nila.
Halos magiging ganoon na si Oliver.
Excuse po. Sori, tingin ko'y naiwan mo ang bag mo.
O, hindi 'yan...
Salamat.
Tama...
Hindi ako nakapagsalita habang nagpupugay ang iba, kaya...
heto na.
Tatlumpu't pito.
Bilang 'yan ng play ni Shakespeare sa buong buhay niya.
Ganyan din karami ang binasa o itinanghal ng Mom ko
para sa akin at kapatid ko noong maliit kami.
1900 ang bilang ng araw na dinala niya kami sa eskwela,
bago ako natutong magmaneho.
Doble ang
bilang ng ginawa niyang strawberry jam roly-polys nang saktan ako ng isang babae.
Ang totoo ay...
Sinu-...
Sinubukan kong sukatin ang buhay ng mom ko gamit ang numero.
Iyan ang gawain ko.
Mom, alam n'yo 'yan tungkol sa akin.
Ginagawa ko 'yan sa lahat ng bagay.
Tulong ito sa akin...
na maunawaan ang mundo, siguro.
Pero ang totoo, ay...
hindi numero si Tessa Jones.
Hindi siya ang inarte niyang play, o...
ang pagkaing ginawa niya, o payong ibinigay niya.
Siya ay aking ina.
Mamimiss talaga kita.
Excuse po. Ito ba'ng daan papunta sa istasyon?
Di ko alam. Sori.
Shit.
Ang backpack ko.
Pwede ko bang ipagpalit 'to?
Excuse po, sori.
Malapit na ba sa Spitalfields?
Sandali lang. May mamimili lang ako.
- Sori. - Sori tungkol doon.
Sir, pwede ko po bang mahirap ang phone n'yo sandali?
Salamat. Sandali lang po.
- Hello? - Dad?
Hadley, ayos ka lang ba? Papunta na kami sa reception.
- Di ka sumasagot sa phone mo. - Na-empty bat.
Sori, ako'y
Ano'ng problema?
Nawawala ako.
Anong kalye? Nasaan ka?
Ezra Street, E2.
Sige. 'Wag kang aalis. Susunduin kita.
Ok. Salamat.
Hadley!
Hi.
Nasira ko'ng mahalagang araw mo.
Nag-aalala lang ako.
Ano'ng nangyari?
Pangako, di ka maiinis?
Hindi, pero gusto ko pa ring malaman ang nangyari.
Pumunta...
Pumunta ako sa isang lalaki na nakilala ko sa eroplano.
Lalaki.
- Ilang taon siya? - Dad.
Sori.
Oliver ang pangalan niya.
Math nerd siya.
At siya'y
mabait at...
nakakagulat at...
akala ko'y pupunta siya rito para sa isang kasal gaya ko,
pero lumabas na memorial pala iyon ng nanay niya,
na hindi pa pala patay, malala lang ang sakit niya.
At...
'Di ko alam. Pakiramdam ko lang dapat ko siyang damayan.
Alam kong tila kahangalan talaga 'yun.
Bakit magiging kahangalan 'yon?
Dahil 8 oras ko pa lang siyang nakikilala...
Katabi ko siya sa eroplano,
at ngayon umalis ako sa kasal mo para hanapin siya.
Kabaliwan 'yon at wala sa katwiran.
Hindi naman dapat.
Mukhang nagiging matapang ka.
Bakit hindi mo ipinaglaban si Mommy?
Bakit 'di mo ipinaglaban ang pamilya natin?
O, Hadley.
Bakit?
Bakit 'di mo ginawa?
'Di ko alam kung may maganda akong maisasagot sa'yo.
Mahirap ito.
Paglipas ng panahon, pareho kaming...
tumigil na pagsikapan ito.
Nang dumating ako rito,
alam na namin.
Pinagtatrabahuhan ang pag-ibig.
Kaya ba pinili mo si Charlotte? Dahil madali ito o...
Hindi.
Hindi. Natuto na ako.
At ayoko ring mawala ka sa'kin.
Gusto ko'ng dati nating buhay.
Ayaw kong magbago 'yon.
Patawad.
'Di ko sinasadyang masaktan ka.
Alam ko.
Ayos lang.
Talaga. Ayos lang.
Masaya akong masaya ka, Dad.
Masaya ka?
Oo, alam ko. Nagulat rin ako, pero...
Oo, masaya ako.
Salamat.
Walang anuman.
Napakasarap mag-usap.
Na-miss kita.
Dapat na ba tayong pumunta sa party ngayon?
Asig ng trainers mo.
Sneakers 'yan, Dad.
Charlotte.
Kung bibigyan mo siya ng pagkakataon---
Hindi, Charlotte.
O, hello honey!
Hello, babe!
Gutom na ako. Buong araw akong di kumain.
Buong buwan, kung magiging tapat ako.
- Gusto mo ba? - Hindi, salamat.
- Ayos lang ba ang lahat? - Oo naman. Nag-uusap lang kami.
Sori na basta na lang ako umalis.
OK lang. Sobra ang pag-pressure ko sa'yo
sa pag-abay at sa pagpapasayaw,
aalis din ako kung ganoon.
Di iyon ang dahilan.
Alam ko kung gaano ka kaimportante sa Dad mo.
At gusto ko lang talagang magustuhan mo ako.
Sori, nagiging OA na naman ako.
Ayos lang.
Gusto mo ba nito?
- Di ako kumakain ng mayonnaise. - Ayaw niya no'n.
Oo.
Alam mo ba? Gusto ko siya talaga.
Hindi madaling pumunta rito.
- Isa pa, gusto ka niya! - Mom, tama na.
- Pag-uusapan ba natin siya? - Hindi naman.
Alam mo ba'ng tiyansa ng long distance relationships?
Parang 56%. Ayaw kong gawin 'yon.
Teka. Hadley Ella Sullivan, isinilang ng ika-16 ng Enero.
- Ang ganda. - Tama na.
Dapat mong ibalik ito sa kanya.
- Di pwede. Di ko alam kung nasa'n siya. - Para saan ang internet?
'Di ako makapaniwala. Teka.
Hindi 'yan--
'Wag kayong mag-away.
Mamamatay na ako. Tama na.
Tigil na. Hayaan mo na s'ya.
Mga kendi.
Napakagandang aklat nito.
At ano 'to?
Sa Saint Luke's Church.
Reception pagkatapos sa Naval College sa 6:00 n.g.
Heto siya. Ayos 'yan.
Gusto n'yo akong basta pumunta sa kasal?
Alis na.
Sino'ng may pakialam sa mangyayari?
Tara na, Mommy.
- Iuuwi na kita. - Oo. Magandang ideya.
Okey. Tayo.
Dadalhin ko ang oxygen.
- Okey. - Alis ka na.
Alam mo...
kung alam ko ang mangyayari
na magkakakanser ang nanay mo at...
at mamamatay nang umibig ako sa kanya,
alam mo kung ano ang iibahin ko?
Wala ni isa.
Nakakainis na mga kasal.
Sori. Hi. Palagi lang akong huli.
Kung makakaginhawa sa'yo, buong araw akong huli.
Mukhang may kwento sa likod n'yan.
Maaaring gano'n nga. Oo.
May magandang wakas ba ito?
'Di ko alam.
May ilang bagay talaga na iba sana ang kinalabasan.
Pero...
Oo.
Oo. Siguro nga'y gano'n.
Siguro'y di ito ang itinakda.
Hi.
Ikaw na.
Salamat sa paggawa nito,
at di lang dahil sa sayaw na 'to, kundi sa lahat.
Salamat at narito ka.
Ako rin.
Talaga.
Pwede kang manatili hanggang Pasko.
Di kita pinipilit.
Di ito magiging katulad ng narito ang mommy mo,
pero baka maging maganda.
"Mas mabuti bang magkaro'n ng mabuti at mawalan nito, o di na magkaroon nito?"
Ang Kaibigan Natin
Binasa mo!
Hindi pa, pero babasahin ko.
Tila naintindihan ko na.
Dahil d'yan, may isang tanong lang ako.
Naku po.
Handa ka bang mag-boogie?
Handa ba 'ko?
Galingan mo.
Okey.
Guys?
Pahatid papuntang Greenwich?
- Drayber, tara. - Sakay na.
Nakasakay na'ng lahat!
Wala na bang ibibilis 'to?
Disyembre 21 ang pinakamagandang araw ng taon para umibig sa London.
Dahil sa 2,380,000 Christmas lights na nagpapaliwanag sa lungsod,
at daan-daang tasa ng mainit na tsokolate na nagpapainit ng mga kamay,
ito ang ikaapat na tanyag na araw para mag-propose ng kasal.
May 422 na ikakasal,
39 ang magdiriwang ng ika-45 na anibersaryo ng kasal,
at libu-libo ang estrangherong magkikita sa unang pagkakataon.
Pero sa lahat ng magkapares na iibig sa magandang araw na 'to,
ang kwento lang ng isa ang talagang mahalaga.
- Naku, hindi, iyon na 'yon! - Hindi.
- 'Di ganoon 'yon. - Inilagay mo'ng pusa sa ref.
Sabi mo mukhang mainit ang pusa.
Walang katulad ang outing ng pamilya.
Tagal na nating di lumalabas.
- Oo, maganda ito-- - Mali ito. Di ito--
Ang sinasabi ko, makakarating tayo.
Darating tayo. Pinakamabilis na van ito sa London.
Mas matrapik 'pag dumiretso.
Alam niyo?
'Wag niyo kong i-stress. Di ako makamaneho sa ingay.
Kaliwa dapat doon. Kaliwa.
Maling daan ito.
- Sinusundan ang GPS. - Sa kabilang kalye.
- Mali ang pinuntahan mo. - Ito ang pinakamalapit.
Ito na. Ayan.
- Diyos ko. - Ano ang gusto mong gawin ko?
Magmaneho sa damuhan?
- Makinig, magtiwala ka. - Ihinto ang kotse.
- Ano? - Ihinto ang kotse.
- Luth! - Ano? Tigil.
Ihinto ang kotse!
Ano?
A, ang saya no'n.
Salamat sa paghatid. Gusto ko ang van.
Kunin mo siya, Macbeth.
Hadley!
Magsalita ka.
Ikaw ang magsalita.
Sige.
Mga sorpresa.
Iyan ang kinatatakutan ko.
Iyon at ang dilim.
At germs.
Okey.
Bakit mo sinasabi sa'kin 'yan?
Tinanong mo ako kung saan ako takot nang magkakilala tayo.
Iyon lang.
Takot ako
na mabigla ng mga bagay gaya ng
kanser o
kasawian.
Maganda sana kung magsasalita ka na ngayon.
Gusto mo ba'ng sorpresang 'yon?
Oo, siguro'y masasanay ako sa gano'n.
Kahit mula sa babaeng nakilala mo lang sa eroplano?
Lalo na mula sa babaeng nakilala ko lang sa eroplano.
Kailangan mong bumalik?
May oras ako.
Plano kong di tumuloy sa flight ko bukas, kaya...
Talaga?
Alam mo ba na isa sa 50 relasyon ang nagsisimula sa airport?
- O, talaga ba? - Oo.
Ang totoo, mga 8% ng magkapares
ang nagkakakilala dahil sa missed connection.
Ano ba talaga ang nire-research mo?
Ang totoo?
Ang totoo, oo.
Okey.
Ang estatistikal na posibilidad ng pag-ibig sa unang pagkikita.
Habambuhay hahagkan nina Hadley Sullivan at Oliver Jones ang isa't isa ng 12,872.
58 taon silang magiging mag-asawa,
magkakaroon ng 1,462 na pagtatalo,
at magtatalik nang 5,787 na ulit.
Hahawakan ni Hadley ang kamay ni Oliver sa huling hininga ni Tessa.
Hahawakan ni Oliver ang kay Hadley sa huling hininga n'ya.
At hahawakan nila'ng kamay ng anak nila sa pagsilang nito
at mamamangha sa mga daliri niya,
at kung paanong di posible ang anuman dito,
kung di dahil sa missed flight,
isang sirang seatbelt,
at pagpiling mahalin ang isa't isa araw-araw.
ANG SIMULA...
Pagsasalin ng subtitle ni: