Dwudziesty grudnia to najgorszy dzień w roku
na podróż przez lotnisko Johna F. Kennedy’ego.
Tego dnia przewijają się przez nie ponad 193 tysiące pasażerów.
Odprawa opóźnia się średnio o 23 minuty,
a przy kontroli bezpieczeństwa oczekuje się do 117 minut.
Ale spośród wszystkich utrudzonych pasażerów...
Przepraszam.
...interesuje nas tylko jeden.
Bo dziś pasażer ten się spóźnił.
Przepraszam.
Przepraszam!
Hadley Sullivan spóźni się na samolot o cztery minuty.
Czekajcie! Już jestem.
Przykro mi, już za późno.
Na pokładzie lotu numer TA-5120 znajduje się 367 osób,
412 walizek, 344 torby osobiste,
cztery zwierzęta wsparcia emocjonalnego i 62 poduszki.
Pasażerowie spędzą razem 6 godzin i 47 minut podróży.
Wszyscy poza Hadley.
Niektórzy powiedzieliby, że takie spóźnienie to pech.
Inni wolą wierzyć, że przypadki nie istnieją.
Ale dla Hadley te cztery minuty nie będą pechowe.
Bo niedługo pewna dziewczyna pozna pewnego chłopaka
i wszystko się zmieni.
SEN NOCY LETNIEJ
Ale żeby było jasne: to nie jest opowieść o miłości.
To opowieść o przeznaczeniu.
Albo statystyce.
Zależy, kogo zapytać.
SERCE W CHMURACH
Dziewczyną jest Hadley Ella Sullivan. Ma 20 lat i 165 cm wzrostu.
Spóźnia się w 21% przypadków.
Tyle samo wynosi średni stan baterii jej telefonu.
Boi się trzech rzeczy: majonezu,
małych przestrzeni i dentystów.
Ale jednego się nie bała. Nie wpadła na to.
To tylko semestr.
Tato, będziesz uczył poezji w ojczyźnie Szekspira.
- Nie rozsadzają cię emocje? - Rozsadzają.
Najlepiej! Będę studiowała za granicą!
Widzisz, słonko...
my zostajemy tutaj.
Dlaczego?
Nie była gotowa tego przyznać, ale w klasyfikacji lęków
rozwód nagle znalazł się o wiele wyżej niż majonez.
Może pani polecieć kolejnym lotem.
Mamy dwa miejsca, oba w klasie biznes.
Kiedy jest wylot?
Za półtorej godziny. Lądowanie w Londynie o 9.55 rano.
- Ślub taty jest o 12. - Musi pani to przemyśleć?
Sekundkę, dobrze? Tylko...
Jedną chwilkę.
Tylko...
Hej, skarbie. Co tam?
- Spóźniłam się na samolot. - Co?
Mogę polecieć kolejnym, ale klasą biznes. Wyląduję o dziesiątej.
Jutro?
- Nie, w nocy. Polecę kometą. - Hadley.
Wybacz.
Dobra, kup sobie bilet, a ja oddam ci pieniądze.
- Nie trzeba, zapłacę. - Nie żartuj. Nie stać cię.
Dobra. Dzięki.
Muszę już lecieć.
W porządku. Napisz, jak tylko wylądujesz.
Dobrze.
- Pa. - Pa.
To poproszę bilet do Londynu w klasie biznes.
Dziękuję.
Przepraszam.
Nie działa. Dlatego jest wolna.
No jasne.
Słucham?
Nieważne. Dziękuję.
Ogłoszenie dla pasażerów lotu AI-3670...
Weź moją.
Jak pewnie zgadliście, to nasz chłopak.
Oliver Martin Jones. Ma 22 lata i 180 cm wzrostu.
Jest na czas w 94% przypadków
i tyle samo wynosi średni stan baterii jego telefonu.
On też zawsze bał się trzech rzeczy:
zarazków, ciemności
i niespodzianek.
- Oto zwój... - Zwój?
...na którym spisano
Wszystkich mężów miana Których uznano
Za godnych...
Nie ma jeszcze przerzutów.
Odpowiednie leczenie powinno jej pomóc.
Ale trudno to przewidzieć.
Wtedy Oliver zdecydował, że nigdy więcej nie da się tak zaskoczyć.
Big data mierzy wszystko w naszym życiu.
Nasze znajomości, nawyki zakupowe, a nawet kroki.
To znaczy, że kiedyś wszystko będzie można przewidzieć.
Zawsze znajdzie się coś, co nas zaskoczy.
Wtedy już nie.
Gdy boisz się niespodzianek, nie chcesz nic zostawiać przypadkowi.
Weź moją.
Dopóki nie poznasz Amerykanki z rozładowanym telefonem.
Nie korzystam z cudzej elektroniki przed trzecią randką.
No tak, to dość prywatna sprawa.
Gdyby co, ja już skończyłem.
Dzięki. Ciągle mi pada bateria.
Warto oddać do serwisu.
Baterie telefonów mają ograniczoną żywotność.
- Jesteś technoświrem? - Geekiem matematycznym.
Studiuję statystykę na Yale.
Napomknął skromnie.
Jak to Brytyjczyk.
Jestem Oliver.
Jak Oliver Twist.
A ponoć Amerykanie są ignorantami.
Jesteśmy. Po prostu uwielbiam Dickensa.
- Hadley. - Miło mi.
Mnie również.
Co studiujesz, fanko Dickensa?
Literaturę?
Jeszcze nie zdecydowałam.
Nigdy nie olśniło mnie z rana, że chcę zostać prawniczką podatkową.
A ludzie tak miewają?
Prawnicy podatkowi. Jak sądzę.
Dokąd lecisz?
Do Londynu. A ty?
Ja też. Powinnam...
Powinnam już być w samolocie, ale spóźniłam się o cztery minuty.
Powiedziałbym, że to przeznaczenie, ale pewnie taki miałaś plan.
Idę coś zjeść.
Może dołączysz?
Czy to też dopiero na trzeciej randce?
Nie, chętnie coś zjem.
Zazwyczaj ciągłe spóźnienia i rozładowany telefon
przynosiły Hadley kłopoty.
Tym razem przyniosły jej Olivera.
Lecisz do domu na święta?
Zakładam, że jesteś z Londynu.
Wolałbym zostać tutaj i posiedzieć nad badaniami.
Co badasz?
Ilu Amerykanów spóźnia się na loty.
Dobre. Bardzo zabawne.
Ohyda.
Dam ci nawilżaną chusteczkę.
Na brudny, rozładowany telefon.
Dziękuję.
Nie znoszę lotnisk.
Serio? Ja je uwielbiam.
Dlaczego?
Podoba mi się, że jest się ani tu, ani tam.
Na ziemi niczyjej.
Brzmi uroczo. Jak czyściec.
- Unikasz węglowodanów? - Nie znoszę majonezu.
- Serio? - Tak.
- Jest obrzydliwy. - Też go nie znoszę.
To numer dwa w moim top trzy lęków.
- A reszta? - Dentyści i małe przestrzenie.
- Przemyślałaś to. - Nie bardzo.
Też byś się nie zastanawiał, tylko po prostu wiedział.
Może jestem nieustraszony?
Nie. Jesz wędlinę nożem i widelcem.
- Wybacz, muszę odebrać. - Śmiało.
- Przylatujesz o 11, tak? - O dziesiątej. Pisałem.
Tak?
Na siłce mają kiepskie Wi-Fi.
Masz jedno zadanie: odebrać mnie o dziesiątej.
Bez obaw.
Mam dla ciebie niespodziankę. Przygotuj się na nią.
Co? Nie lubię niespodzianek.
Ta jest dobra. Ostrzegłem cię, więc nie wściekaj się zanadto.
Co to za logika?
Luther, żadnych niespodzianek.
One nigdy nie są dobre.
Sorki, zrywa mi Wi-Fi. Nie słyszę cię.
Luth. Luther!
- Wybacz. - Luzik.
Skoro masz taką klaustrofobię,
to czemu pakujesz się w siedmiogodzinny lot?
Dobre pytanie.
Lecę na ślub.
- Ty tak samo? - Cóż...
To mój strój do saloniku VIP. Lubię relaks w wyprasowanym garniturze.
Rozumiem. Zagięcia stresują.
- Wyczytali nasz lot? - Już?
Nie mogę się znowu spóźnić.
- Plecak. - Wezmę.
Dzięki!
To miłe.
Czekajcie!
Super. Zdążyliśmy.
Dziękuję.
Szybka jesteś.
Ja siedzę tutaj.
Nieźle. Ja z tyłu.
Dzień dobry. Pomóc znaleźć miejsce?
- Jest tutaj, dziękuję. - Dobrze.
- Przepraszam. - Proszę.
Dziękuje.
- Pomogę ci z tym. - Dzięki.
Przepraszam.
Czas wrócić na siłkę. Chwileczkę.
- Miło było cię poznać, Hadley. - No.
- Powodzenia. - Nawzajem.
„Powodzenia”? Kretyn.
- Dobry wieczór. - Dobry.
Przepraszam.
- Tak? - Mój pas nie działa.
Mogę?
Nie. Proszę siedzieć.
Faktycznie. Ojej.
Co?
Bez pasa nie może pan lecieć.
- Muszę lecieć. - To niebezpieczne.
Mogę usiąść gdzieś indziej? Choćby w luku bagażowym.
Siedź, kochany. Sprawdzę.
Dziękuję.
Cześć, mamo.
Spóźniłam się na samolot, ale lecę kolejnym, więc wszystko gra.
Zadzwonię, kiedy wyląduję. Całusy.
- Dziękuję bardzo. - Żaden problem.
Nie wolno nam przenosić pasażerów do klasy biznes, ale...
to pana szczęśliwy dzień.
Hadley.
Oliver.
Co ty tu...
Pas się zepsuł. Przesadzili mnie.
Przepraszam, państwo się znają?
- Tak... - Tak jakby.
To naprawdę pana szczęśliwy dzień.
A to niespodzianka.
Nie przewidziałeś tego, panie analityku danych?
Dobra, udało ci się.
Brawo.
Zawsze dają piżamy?
Pierwszy raz lecę klasą biznes.
Pozwolisz, że...
- Dzięki. - ...zrobię ci dobrze...
Źle to zabrzmiało.
Ale 29% samolotów nie jest porządnie czyszczonych.
Zmyśliłem to.
W ciągu kolejnych 6 godzin i 47 minut Hadley i Oliver się zakochają.
Ale 18 minut po wylądowaniu
rozdzielą się w tłumie i nigdy więcej się nie zobaczą.
No chyba że zapiszą sobie nazwiska, numery,
e-maile, loginy z Instagrama, LinkedIna, Twittera, Facebooka.
Jest mnóstwo opcji.
Cudownie.
W razie lądowania awaryjnego na wodzie
kapok znajdziesz pod fotelem.
Nadmucha się on automatycznie.
Jest wyposażony w gwizdek oraz lampkę zapewniającą widoczność w ciemności.
- Co? - Nikt tego nie czyta.
Masz szczęście, że siedzisz obok mnie.
Tak ogólnie?
I na wypadek katastrofy.
Bo jeśli rozbijemy się na oceanie,
to półtorametrowe dziewczę wyniesie mnie z samolotu?
Szansa, że samolot się rozbije, to jakieś jeden do 5,5 miliona.
- Prędzej umrzesz w aucie. - Możemy nie mówić o umieraniu?
- Wybacz. - Nie szkodzi.
Załoga, przygotować się do startu.
Wszystko gra?
Jaki jest twój ulubiony kolor?
Jedzenie? Zwierzę?
- Serio? - Powiedz.
Żółty, meksykańskie, psy. A twoje?
Niebieski, curry i ptaki.
Ptaki? Fuj.
„Fuj”? One symbolizują wolność.
Wszędzie srają.
- Psy tak samo. - Ale nie są przerażające.
Dobra. Ulubiona liczba?
Dwa. A twoja?
Moja to i.
Jedność urojona. Pierwiastek z minus jednego.
- No wiem. - Nerd.
Może. Ale chyba mi się udało.
Być czarującym?
Nie, odwrócić twoją uwagę.
Ale miło wiedzieć, że jestem czarujący.
Kapitan wyłączył znak „zapiąć pasy”.
Możecie państwo chodzić po kabinie.
Za kilka chwil obsługa będzie rozdawała...
Dziękuję.
Nie ma za co.
Pomogę pani.
- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co.
- Dobrze pani trafiła. - Dziękuję.
Jak się poznaliście?
- My nie... - Nie uwierzy pani, ale na lotnisku.
Naprawdę?
Wyładował jej się telefon,
więc rycersko zaoferowałem ładowarkę.
Zaczęliśmy rozmawiać i jakoś tak...
I od tego czasu zawsze ładuje moje baterie.
Jak pięknie.
- Miłego lotu. - Nawzajem.
Opowiedz o tym ślubie.
Ach, tak.
To drugi ślub mojego taty. Z kobietą, której nie widziałam na oczy.
No więc...
- Lecisz na ślub taty? - Tak.
I nie znasz jego narzeczonej?
- Nie. - Jak to możliwe?
Tak, że mój tata dostał posadę wykładowcy poezji na Oksfordzie.
Obiecał, że wyjedzie tylko na semestr,
a potem wniósł o rozwód z mamą
i zakochał się w niejakiej Charlotte,
a wkrótce poprosił ją o rękę.
A choć nie widział mnie od ponad roku,
ściąga mnie zza oceanu w metalowej puszce,
żebym mogła stać obok niego w sukience w kolorze siniaka.
Okropne.
No.
Jeśli to jakieś pocieszenie, to 50% małżeństw się rozwodzi.
Czyli 50% nie.
Chodzi mi o to, że to było niezwykle prawdopodobne.
To ma mnie pocieszyć?
- Nie pociesza? - Nie.
Po prostu mi przykro.
Najgorsze jest to, że jutro stanie przed ludźmi
i złoży te same obietnice, które właśnie złamał.
Można się zakochać drugi raz.
Ale jeśli to miłość, to po co robić z tego takie halo?
Po co urządzać wielkie wesele i tak się z tym obnosić?
Nie o to chodzi w prawdziwej miłości.
Chodzi o to, żeby znaleźć kogoś,
kto trzyma cię za rękę, kiedy życie daje w kość.
To wszystko?
Żadnych ślubów ani małżeństw? Tylko trzymanie się za rękę?
Coś takiego.
Mnie w ślubach podoba się to, że stanowią obietnicę.
Nie każdy jej dotrzymuje.
Ale tyle mój ślub.
A twój? Powiedz coś dramatycznego.
Twoja macocha wychodzi za twojego stryja albo coś.
Co podać?
Pysznego kurczaka z warzywami czy...
bardzo suchą rybę?
Kurczaka, proszę.
Ja może wezmę rybę...
Kurczaka.
Doskonały wybór.
Druga randka z kolacją.
Szybko nam idzie.
WOLNE – ZAJĘTE
NASZ WSPÓLNY PRZYJACIEL – CHARLES DICKENS
Wszystko gra?
Tak. Wybacz, ja...
O Boże.
- Wiesz... - Wiem. Sexy.
- Pasuje jak ulał. - Tak myślałem. Urocza.
Nie ściemniałaś z Dickensem.
Tego jeszcze nie czytałam.
- Ale książka czytana. - Tak.
To książka taty. Dał mi ją po rozwodzie.
Mieliśmy taką tradycję.
Dawał mi ulubione książki, żebym też je pokochała.
Jedna z jego najlepszych. Czytałem ją kilkanaście razy.
Teraz rzadziej mam okazję polecać ci książki.
Ale niektóre są zbyt ważne, żeby je przez to pominąć.
Dzięki.
To co, na stok?
Jasne. Tylko skoczę do łazienki.
„Lepiej mieć coś dobrego i to stracić czy nigdy tego nie mieć?”
Dlatego ją oddaję.
- Bez czytania. - Bez czytania.
No tak.
Wybierzemy się do kina?
To będzie randka z kolacją i kiczowatą komedią romantyczną.
Obejrzałabym coś kiczowatego.
Ze szczęśliwym zakończeniem.
Bez skojarzeń.
No dobra.
- To znaczy... - W porządku.
Takim, gdzie bohaterowie...
Lubię szczęśliwe zakończenia.
KONIEC
- Pozwól się odprowadzić do bramki. - Mamo, mam 21 lat! Nie!
Ciężko pracuj, ale nie zapomnij o zabawie.
Dobrze.
- I nie jedz byle czego. - Ty też.
Jestem z ciebie taka dumna.
Dobrze. Idź już.
Żyj swoim życiem.
Przeżyj wielką przygodę.
- Żegnaj! - Czołem!
Pa!
Piszesz mowę?
Tak.
Starszy?
Zgadza się.
Odpoczęłaś?
Troszeczkę.
Zastanowiłem się i myślę, że nie powinnaś oddawać książki.
Dlaczego?
Historycznie byłaś z tatą blisko,
a to znaczy, że kiedyś najprawdopodobniej mu wybaczysz.
Więc czemu nie teraz?
Ty i ta twoja matematyka.
Mojego brata też to wkurza.
Masz rodzeństwo?
Brata, dwa lata młodszego. Nazywa się Luther.
- Mieszka w Londynie? - Tak, z rodzicami.
Póki parę miesięcy temu nie postanowił kupić
jaskrawozielonego vana.
One są super.
Tak właśnie mówi.
Jesteście blisko? Historycznie?
- Zadajesz dużo pytań. - Jesteście?
Kiedy byliśmy mali, mama zachorowała. Więc tak. Ale bardzo się różnimy.
W porządku, przywykłem do tego.
Teraz jest zdrowa?
Choroba przez 14 lat była w remisji, ale wróciła.
Przykro mi.
Co ty.
Jesteś niebezpieczna, wiesz?
Ja?
Tak. Jestem przy tobie o wiele zbyt szczery.
Ale powinienem skoczyć do toalety, a potem trochę się przespać.
Ja też.
Panie i panowie, mówi kapitan.
Zbliżamy się do lotniska Heathrow i wylądujemy za około 15 minut.
W imieniu całej załogi dziękuję za wspólny lot
i życzę miłego pobytu w Londynie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Chciałem... - Ja...
- Wybacz... - Nie.
Ty mów.
Chciałem tylko zapytać...
Gdzie jest ten twój ślub?
Bodaj w Shoreditch?
Fajnie. Hipsterska okolica.
A twój gdzie?
O 13 mam być w Peckham.
W kaplicy, w której rodzice grali w teatrze.
Przynajmniej masz czas do 13.
- Mój ślub jest w południe... - W południe?
Nie na taką reakcję liczyłam.
Powinnaś zdążyć. O ile się pospieszysz.
I kontrola pójdzie szybko.
Rany.
Cumulusy. Najlepsze chmury.
Jedyne, co wygląda tak samo jak na dziecięcym rysunku.
Czyli twoja rodzina to nie patyczaki?
- Bo moja tak. - Chcę to zobaczyć.
Wybacz, rodzinę przedstawiam dopiero na piątej randce.
A spałaś ze mną na pierwszej.
Łamię dla ciebie zasady.
Ja też.
Paszporty brytyjskie na lewo, pozostałe na prawo.
- Gotowa? - Brytyjskie na lewo, inne na prawo.
Paszporty brytyjskie na lewo, pozostałe na prawo.
Proszę pana, proszę pani, proszę iść dalej.
- Daj mi numer. - Dobra.
- Kolejka czeka. - Sekundkę.
To mój numer. Wyślij SMS-a, żebym miał twój.
Teraz.
- Super. - Idę.
- Widzimy się po drugiej stronie. - Co?
Po drugiej stronie!
Dobra.
Jakby wchodzili do różnych krajów.
Cholera.
Następny.
Następny!
Następny.
Następny!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przepraszam.
- Proszę. - Co panią tu sprowadza?
Ślub.
Jak długo pani zostaje?
Tylko na weekend.
Ma pani jego nazwisko lub numer?
Słucham?
Tego, u kogo się pani zatrzymuje.
Ach, tak. Andrew Sullivan, mój tata.
Będziemy w hotelu Spitalfields na ślub.
- To ślub mojego taty. - Dobrze.
Miłego pobytu.
Dzień dobry! Można?
Chwileczkę.
Jadę bodaj do Shoreditch.
ŚLUB
Kościół Świętego Łukasza w Shoreditch.
Taka mała rada.
Kiedy masz 2% szansy na znalezienie miłości na lotnisku,
a chłopak daje ci numer,
naładuj porządnie telefon.
O nie.
I spytaj go o nazwisko.
TATA
Jestem już w taksówce.
Daleko jeszcze?
Pół godziny drogi.
Dobra. Przyjaciółki Charlotte będą czekały.
Na co?
Na ciebie.
Nie mogę się doczekać.
Hadley przyjechała na ślub ojca siedem minut przed ceremonią.
Akurat tyle, żeby druhny zdążyły się nią zająć.
- Spóźnia się. - Wyluzuj.
Jak tak można?
To ona?
Jesteś Hadley?
- Cześć. - Cześć.
- Hadley! - Jestem Bertie.
To są Violet, Jasmine i Shanti.
Cześć.
- Sorki, że tak późno. - Czas cię zrobić na bóstwo.
Rozprostuję to dla ciebie.
Masz przepyszne włosy.
- A ta cera... - Nie zjedz jej.
Aż chciałoby się polizać. Ale tego nie zrobię!
Ananas.
Mało kto tak dobrze z nim wygląda.
Dzięki.
Tequili?
Pierwsza zasada brytyjskich ślubów.
- Narąbać się. - Tak!
Pomimo tylu perypetii
drugi ślub Andrew Sullivana zaczął się tylko 10 minut po czasie.
Trwał 52 minuty i 18 sekund.
Było 760 kwiatów, pięć druhen
i 48 kapeluszy.
Wszyscy zgadzają się, że Charlotte Engleby promieniała,
a Andrew Sullivan był prawdziwie zakochany.
Ksiądz przynudzał,
opowiedziano siedem dowcipów, cztery ciepłe anegdoty,
a słowo „miłość” padło 12 razy.
31% gości ze wzruszenia uroniło łzę,
wymieniono dwie obrączki,
a jedna druhna nie mogła przestać myśleć o chłopcu z samolotu.
...póki śmierć was nie rozłączy?
Oczywiście.
Przepraszam. „Tak”.
Zatem ogłaszam was mężem i żoną.
Przeciętnie po ślubie następuje 75 minut przerwy przed weselem.
Dziś przerwa ta wynosiła 240 minut,
co oznaczało, że Hadley miała cztery godziny,
żeby wymyślić, co powiedzieć tacie.
Hadley?
- Hej. - Cześć.
Jak dobrze cię widzieć.
Wyglądasz inaczej.
- Doroślej. - Tak.
Kto by się spodziewał?
No ale gratulacje.
- Wielki dzień. - Dziękuję.
To wiele znaczy. Cieszymy się, że tu jesteś.
Robiłam, co mogłam, żeby nie zdążyć.
No.
- To był żart. - Tak. Bardzo zabawny.
Słuchaj. Chcę cię zapytać o coś,
o czym nie chciałem pisać albo mówić przez fona.
- Telefon. - Tak.
Zastanawialiśmy się z Charlotte,
czy zatańczysz ze mną na weselu.
- Mówiłem, że uznasz to za głupie. - Zgoda.
Naprawdę? Zrobisz to?
Tak. W porządku.
- To wszystko czy...? - Tak.
- Tak, super. Dobra. - Super.
Hadley.
Tak miło cię w końcu poznać.
Twój tata spanikował, gdy myślał, że nie dotrzesz.
- Chciał odwołać ślub. - Naprawdę?
Żartujesz sobie? Musiałaś tu być. Jesteś moją córką.
Fotograf kazał ci przekazać, że za pięć minut masz być gotowa.
Niech spada. Mam tu gościa honorowego.
Powiem mu.
Ani mi się waż!
Dobra, zdjęcia. Taki dzień jest tylko raz.
No, statystycznie to nie.
- Goście chcą się pożegnać. - Idę.
Udało wam się dotrzeć! Ale pięknie wyglądasz.
Wrócimy na wesele,
ale musimy wpaść na pożegnanie w Peckham House.
O Boże, tak mi przykro.
- Czyje? - Przyjaciółki Toma z teatru.
Tragiczna historia.
Żona i matka dwóch synów 12 lat temu pokonała raka,
ale teraz nagle wrócił.
Jeden z synów musiał przylecieć z uniwersytetu w Stanach.
Mój Boże. Wyobrażasz to sobie? Leciał całkiem sam na wspomnienie mamy.
Lecę na ślub.
Ty tak samo?
To mój strój do saloniku VIP.
Lubię relaks w wyprasowanym garniturze.
Było tylko 0,2% szansy,
że rodziny Olivera i Hadley miały wspólnych znajomych.
Hadley, skarbie, robimy teraz zdjęcia.
Za 13 minut autobus z Shoreditch ruszy w kierunku Peckham,
a zatem Hadley Sullivan ma tylko dwie minuty,
żeby zdecydować, czy nim pojedzie.
Jeśli nie, ma mniej niż 6% szansy, by znów zobaczyć Olivera Jonesa.
Dobra.
Bo przeznaczenie może być przeznaczeniem tylko wtedy,
jeśli postanowimy, że tego chcemy.
- Co robisz? - Przepraszam, ja...
- Muszę lecieć. - Co?
Muszę lecieć coś załatwić,
ale wrócę.
Teraz? Tutaj?
Tak. Ile mam czasu do wesela?
Cztery godziny.
Super. Wrócę, obiecuję.
Co...? Gdzie idziesz?
Nic mi nie będzie!
Nie była pewna, czy to dobra decyzja,
ale coś jej mówiło, że musi się tam znaleźć.
Dojadę tym do Peckham?
O ile zapłacisz.
Jak?
Przyłóż oysterkę.
Co przyłożyć?
- Użyj karty kredytowej. - No tak. To ma sens.
- Zmykaj. - Przepraszam.
Ech, te dzieciaki.
Chwila.
Chyba nie myśleliście, że to koniec?
Ollie!
Yo, brachu! Nuta na powitanie!
Przepraszam.
- Luther. - DJ Jonesy. Szukaj na Insta.
- Niespodzianka. - Zgarną nas.
Za co? Kryminalnie dobre bity?
DJ Jonesy. Szukaj na Insta.
No dobra. Może chodźmy.
Zanim pan coś powie,
ja nie zakłócam porządku, tylko witam brata.
- Witaj go gdzieś indziej. - Tak. Zrozumiano.
- Już wychodzimy. Co nie? - Tak jakby na kogoś czekam.
Tak jakby mam to gdzieś.
Dobra. Chodźmy.
Miło cię widzieć.
Dobrze cię widzieć.
- Jak lot, gburze? - Całkiem w porządku.
Był zaskakujący.
- Serio puścisz bit w ramach mowy? - A ty co? Opowiesz o matmie?
Wygłoszę mowę jak normalny człowiek.
Nudziarz.
Po dotarciu do Peckham
Oliver Jones przygotował się do ceremonii.
Oczywiście obejmowało to założenie szekspirowskiego kostiumu.
Jak idzie, Romeo?
Jestem Makbetem, nie Romeem.
Zarąbiście wyglądasz.
Dzięki, Króliku Bugsie. Chodźmy.
- Jestem Spodkiem. - Spodkiem?
- No jasne. - To z Szekspira.
Ze spodu hierarchii.
Choć na sali był jeden Puk, dwóch Hamletów i pięć Julii,
to nie była zwykła szekspirowska impreza.
Więcej. To w ogóle nie była impreza.
Cześć, tato.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też. Jak lot?
- Był zaskakujący. Nie mówi czemu. - Wszystko gra?
- Gdzie mama? - Tutaj.
Hej, mamo.
Oliver!
Witajcie, mili druhowie! Dziękuję za przybycie na coś,
co można nazwać tylko wspomnieniem za życia Tessy Jones.
Albo, jak mówi nasz syn Luther, jej imprezą pożegnalną.
Jest krztynę prostolinijny. Ale go kochamy.
Dziękujemy za pomoc w realizacji jej marzenia,
że wszyscy przyjaciele i niektórzy wrogowie
dla niej wystąpią.
Przyjmujemy mowy pożegnalne w formie utworów muzycznych,
etiud tanecznych...
Dziękujemy, Glorio.
Będzie też pentametr od wypowiadającego te słowa.
Nie przedłużając, gwiazda wieczoru i centrum uwagi
chciałaby coś powiedzieć.
Oto i ona.
Miłość mojego życia.
Mój dzień letni.
Tessa.
Dziękuję wam wszystkim za to...
że tu dziś jesteście.
Widzicie, kiedy razem z Valem planowaliśmy mój pogrzeb,
zrobił się z niego tak piękny spektakl,
że zdałam sobie sprawę, że nie chcę go przegapić.
I masz rację.
Naprawdę nie znoszę, kiedy ktoś mówi o mnie miłe rzeczy za plecami.
To straszne marnotrawstwo.
Człowiek nie może być pewien, jaką opowieścią jest jego historia,
dopóki nie pozna zakończenia.
A...
ja teraz wiem, że moje życie to historia miłosna.
Czuję, że naprawdę zaczęłam żyć w dniu,
kiedy poznałam Vala na zajęciach z Szekspira.
Na uniwersytecie. Grał Ryszarda III.
- Wybitnie. - Fatalnie.
Ale jak napisał Bard:
„Nie kochał ten, co w pierwszym nie kochał spojrzeniu”.
Cóż mogę rzec? Mam ekscentryczny gust.
Od tego czasu napisaliśmy przepiękną historię
wraz z naszymi dwoma kochanymi, przystojnymi,
odważnymi synami.
Jestem ogromnie wdzięczna każdemu z was, że byliście jej częścią.
Była wspaniała.
Zatem cieszmy się.
Jedzmy, ile tylko damy radę,
i pijmy na umór.
Obowiązuje dziś tylko jedna zasada.
Nie zapomnijcie się pożegnać.
No dobrze. Tadam!
Koniec.
Dziękujemy. Będziemy tu przynajmniej jedną jedyną noc.
Zabierz tę starą babę ze sceny.
Z przyjemnością ogłaszam, że wykonam Szekspirowską składankę...
Wspomnienie za życia Tessy Jones trwało godzinę i 32 minuty.
Wykonano 26 mów pożegnalnych, w tym dziewięć monologów...
...uczciwość czy...
Kurwa, zapomniałem.
Nic, nul.
Nauka tego to był koszmar.
...pięć wierszy...
Kocha mnie.
...osiem utworów,
trzy układy taneczne,
jeden rapowy freestyle
i osobliwy set didżejski.
Ja mówię „DJ”, a wy „Jonesy”!
DJ!
- Co? Kto? - Co?
Postarajcie się!
- DJ! - Jonesy!
87% gości ze wzruszenia uroniło łzę.
Słowo „miłość” padło 39 razy.
A jeden syn żałował,
że nie trzyma już za rękę dziewczyny z samolotu.
Gdy Oliver Jones brał oddech od uroczystości,
Hadley Sullivan zbliżała się do niej ze średnią prędkością 19 km/h.
Z BANKIEM ESM NIE MA GRANIC
Peckham House.
PRZYSTANEK
Przepraszam.
- Tak? - Dzień dobry.
Pomoże mi pani? Telefon mi padł, a szukam Peckham House.
Oczywiście.
W prawo w Queen’s Road, w lewo w King’s Grove.
Będzie po lewej, za bramą.
Super. Dziękuję.
Ogromnie mi pani pomogła.
Obyś go znalazła.
Chwila.
Tu jesteś.
Co się stało?
Nic, mamo.
- Opowiadaj. - Usiądź z gośćmi.
Przegapisz imprezę.
Oliver...
No powiedz.
Po prostu... nie rozumiem, dlaczego nie chcesz się leczyć.
Czytałem literaturę.
Gdybyś zdecydowała się na chemioterapię i dietę przeciwzapalną,
zyskałabyś pół roku, rok, a może i półtora roku.
Po co?
Pytam poważnie.
Żeby cały czas chorować?
Byłabyś z nami.
Wiem. I przykro mi.
Ale trzy, sześć czy 12 miesięcy nie zrobi żadnej różnicy.
Tak czy inaczej umrę.
Chcę pozostać sobą.
Zanim odejdę, chcę trochę pożyć.
Proszę. Chodź tu.
Tak strasznie cię kocham.
No dobra.
Pożyj ze mną. Wiesz, że chcesz.
Zróbmy z siebie wielkie,
- niezapomniane widowisko. - Mamo.
Potrzebuję chwili.
Dobrze.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
WIELKA SALA
Przepraszam.
Czy to tu jest pożegnanie?
Tessy? Tak.
Znajdę tu może Olivera?
Jakoś zniknął mi z oczu. Może Luther coś wie.
Dobrze. Dziękuję.
Luther?
- Tak? - Jesteś bratem Olivera, tak?
Jesteś Amerykanką.
Tak.
Jest tu Oliver? Jestem jego znajomą.
No.
- Wyśmienite zęby. - Dziękuję.
Ładny van.
No. Sprinter.
Właśnie widzę.
Znajdźmy Olliego. Tędy.
- Hej, rodzice. - Jesteś!
Widzieliście Olliego?
Wyszedł. A co?
Ktoś go szuka. Poznajcie przyjaciółkę Olivera.
Przyjaciółka!
Dzień dobry. Hadley. Miło poznać.
- Val. - Tessa.
Hadley.
Wszystko w porządku? Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.
Przepraszam, ja...
Powiedziano mi... Myślałam, że to wspomnienie i że...
Że nie żyję.
Cieszę się, że się myliłam.
Ja też.
Przyniosłam...
Może to dziwne, ale mam bukiet, więc... proszę bardzo.
Teraz jest mniej dziwnie.
- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co.
Nie przejmuj się pomyłką.
Mało kto organizuje wspomnienie przed śmiercią.
Ale to genialny pomysł.
Po co zbierać tylu ludzi, żeby mówili miłe rzeczy,
jeśli się tego nie usłyszy?
Całkowicie się zgadzam.
Zatańczmy.
Idź, mamo.
- No już. - Pomóż mi wstać.
- I hop! - Miło było cię poznać.
- Mnie też. - Nawzajem.
Cześć.
No co?
Ta sukienka.
- Paskudna. - Mnie się podoba.
- Nieprawda. - Serio.
- Wcale nie. - Jest ładna.
Jak na siniaka.
Jak było?
- Na ślubie? - Tak.
Nieważne.
No powiedz.
Było...
denerwująco miło.
Charlotte nie da się nienawidzić, a tata jest naprawdę szczęśliwy.
Boże, brzmi okropnie.
Najgorzej.
Głupio mi, że przez cały lot tylko narzekałam na tatę.
Dlaczego?
Bo on nie umiera.
Czemu nie powiedziałeś?
To skomplikowane, nie sądzisz?
„Cześć, miło cię poznać.
Nawiasem mówiąc, moja mama umiera na raka płuc,
więc lecę na jej wspomnienie,
ale, tu zwrot akcji, ona jeszcze żyje.
Urządza sobie imprezę pożegnalną w klimacie Szekspira,
co jest w pełni normalne, gdy powinno się być na terapii”.
Trzymasz się?
Tak.
Naprawdę.
Tylko 9% pacjentów z rakiem płuc żyje ponad dziesięć lat.
Czemu zawsze to robisz?
Co?
Wszystko wyjaśniasz liczbami,
zamiast powiedzieć coś szczerze.
Na przykład?
Nie wiem. Cokolwiek.
Coś, co naprawdę czujesz.
Przepraszam, ja...
Chcę. Tylko to chyba nie...
- Miałem być szczery. - Tak.
To była szczerość.
Wybacz.
To dla ciebie trudny okres, a udajesz, że cię to nie rusza.
Co mam powiedzieć?
Że jestem załamany?
Że już za nią tęsknię?
Że to najgorszy dzień w moim życiu poza tym, który nadchodzi?
Staram się cię wspierać.
Może nie chcę się wywnętrzać przed jakąś dziewczyną z samolotu?
Ollie!
Goście się rozchodzą. Ostatnia szansa na mowę.
Dobra.
Idź.
- Bez sensu, że przyszłam. - Nie mówiłem poważnie.
W porządku.
Też muszę wracać.
Przekaż rodzinie, że miło było ich poznać.
Chodź, Ollie.
- Przepraszam. - Nie trzeba.
- Wszystko gra, Romeo? - Tak.
Około 17,6% ludzi odejdzie od miłości swojego życia.
Oliver miał dołączyć do tego grona.
Przepraszam. Chyba zostawiłeś plecak.
To nie...
Dziękuję.
No dobra.
Nie miałem okazji wystąpić, kiedy był na to czas, więc...
jedziemy.
Trzydzieści siedem.
Tyle sztuk napisał William Szekspir.
Tyle samo mama czytała i odgrywała dla mnie i Olliego,
kiedy byliśmy mali.
Zawiozła nas do szkoły 1900 razy,
zanim zrobiłem prawo jazdy.
A dwa razy...
zrobiła mi roladę z dżemem truskawkowym, kiedy dziewczyna złamała mi serce.
Problem w tym...
że...
próbowałem mierzyć życie mojej mamy liczbami.
Tak już mam.
Wiesz to, mamo.
Ze wszystkim tak robię.
To mi pomaga...
jakoś ogarnąć ten świat.
Tyle że...
Tessa Jones nie jest liczbą.
Nie jest odegranymi sztukami...
przygotowanymi posiłkami ani udzielonymi radami.
Jest moją mamą.
Będę strasznie tęsknił.
Przepraszam!
- Na stację to tędy? - Nie wiem.
Cholera. Plecak.
Co pani powie na małą wymianę?
Przepraszam.
Czy jesteśmy blisko Spitalfields?
- Sekundkę, obsługuję klienta. - Przepraszam.
Przepraszam, mogłabym pożyczyć telefon?
Dziękuję. Tylko na moment.
- Halo? - Tata?
Hadley! Jesteś cała? Wysiadamy przed salą weselną.
- Nie odbierałaś. - Padła mi bateria.
Przepraszam, ja...
Co się stało?
Zgubiłam się.
Na jakiej ulicy?
Ezra Street, E2.
Nie ruszaj się stamtąd. Już jadę.
Dobra. Dzięki.
Hadley!
Hej.
Przepraszam. Zepsułam ci ślub.
Martwiłem się.
Co się stało?
Nie zdenerwujesz się?
Nie wiem. Ale i tak chcę wiedzieć, co się stało.
Ja...
poszłam szukać kolesia, którego poznałam w samolocie.
Kolesia.
- Ile ma lat? - Tato.
Wybacz.
Ma na imię Oliver.
Jest matematycznym nerdem.
I jest...
miły...
pełen niespodzianek...
Myślałam, że też leci tu na ślub,
ale jednak leciał na wspomnienie mamy,
która żyje, ale jest bardzo chora.
No i...
Nie wiem. Czułam, że powinnam przy nim być.
Wiem, że to brzmi głupio.
Niby dlaczego?
Bo znam go od jakichś ośmiu godzin.
Siedziałam obok niego,
a teraz zlewam twoje wesele, żeby go znaleźć.
To nie ma sensu.
I nie musi mieć.
Ja w tym widzę odwagę.
Dlaczego nie walczyłeś o mamę?
O nas?
Hadley...
Dlaczego?
Nie mam dla ciebie dobrej odpowiedzi.
To trudne.
Po prostu gdzieś po drodze...
oboje przestaliśmy się starać.
Gdy tu przyjechałem,
wiedzieliśmy.
Miłość to dużo pracy.
Dlatego wybrałeś Charlotte? Bo z nią jest łatwo?
Nie.
Nie. Wyciągnąłem wnioski.
I nie chcę stracić też ciebie.
Lubiłam nasze dawne życie.
Nie chciałam zmian.
Przepraszam.
Nie chciałem cię zranić.
Wiem.
Już dobrze.
Naprawdę.
Cieszę się twoim szczęściem.
Naprawdę?
No wiem. Też jestem w szoku, ale...
cieszę się.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Miło z tobą rozmawiać.
Tęskniłam.
Jedziemy w końcu na wesele?
Fajne trampki.
Sneakersy, tato.
- Charlotte. - Wiem. Daj jej szansę, a...
Charlotte idzie.
Cześć, skarbie!
Hej, kochanie.
Umieram z głodu.
Cały dzień nie jadłam. A właściwie cały miesiąc.
- Chcesz gryza? - Nie, dziękuję.
- Wszystko gra? - Tak. Rozmawialiśmy sobie.
Przepraszam, że tak uciekłam.
Nie trzeba. Przesadziłam z presją.
Bycie druhną, taniec...
Sama bym uciekła.
To nie to.
Po prostu wiem, ile znaczysz dla twojego taty.
I chcę, żebyś mnie polubiła.
Wybacz, znowu naciskam.
Nie szkodzi.
Może jednak gryza?
- Nie lubię majonezu. - Nie lubi.
No tak.
Wiesz co? Bardzo ją polubiłam.
Niełatwo było tu przyjść.
- No i jej się podobasz! - Mamo, weź!
- Porozmawiamy o niej? - Nie.
Związki na odległość mają jakieś 56% szans na przetrwanie.
Nie ma mowy.
Chwila. Hadley Ella Sullivan, urodzona 16 stycznia.
- Ładna. - Weź.
Musisz jej to oddać.
- Nie wiem, gdzie jest. - Od czego jest Internet?
Nie wierzę.
- To nie... - Nie bijcie się.
Umieram, nie bijcie się. Przestańcie. Zostaw go!
Słodycze.
Świetna książka.
A to co?
Kościół Świętego Łukasza.
Wesele odbędzie się w Naval College o 18.00.
Proszę bardzo. Idealnie.
Mam wparować na wesele?
Po prostu idź.
Kogo obchodzą procenty?
Chodź, mamo.
- Idziemy do domu. - Dobry pomysł.
Dobra. W górę.
Przyniosę tlen.
- Dobra. - A ty idź.
Widzisz.
Gdybym znał prawdopodobieństwo, że twoja matka zachoruje na raka i umrze,
kiedy się w niej zakochałem,
wiesz, co zrobiłbym inaczej?
Zupełnie nic.
Cholerne śluby.
Przepraszam. Cześć. Zawsze się spóźniam.
Jeśli cię to pocieszy, to ja wszędzie się dziś spóźniam.
Jakaś większa historia?
Można tak powiedzieć.
A dobrze się skończyła?
Nie wiem.
Pewne elementy na pewno widziałabym inaczej.
Z drugiej strony...
Tak.
Chyba dobrze.
Los chciał inaczej.
Twoja kolej.
Dziękuję, że to robisz.
Nie tylko za taniec. Za wszystko.
- Cieszę się, że tu jesteś. - Ja też. Naprawdę.
Jeśli chcesz, możesz zostać na święta.
Ale zero presji. Wiem, że bez mamy to nie to samo.
Ale może być fajnie.
„Lepiej mieć coś dobrego i to stracić czy nigdy tego nie mieć?”
Nasz wspólny przyjaciel! Przeczytałaś!
Jeszcze nie, ale zamierzam. Chyba już to rozumiem.
W takim razie mam ostatnie pytanie.
O nie.
Gotowa na boogie?
No nie wiem.
Dajesz.
No dobra.
Słuchajcie.
Podwieziecie mnie?
- Siadaj, kierowco! - Wskakuj.
Wszyscy na pokład!
Szybciej się nie da?
21 grudnia to najlepszy dzień w roku, żeby być zakochanym w Londynie.
Miasto rozświetla 2 380 000 świątecznych lampek,
a nad setkami kubków gorącej czekolady unosi się para.
To czwarty najpopularniejszy dzień na oświadczyny.
Tego dnia 422 pary się pobiorą,
39 będzie świętowało 45. rocznicę ślubu,
a tysiące nieznajomych po raz pierwszy napotkają swój wzrok.
Ale spośród wszystkich par, które zakochują się w ten dzień,
tak naprawdę interesuje nas tylko jedna.
- Tak właśnie było! - Nie. Wcale nie.
Wsadziłaś kota do lodówki, bo wyglądał, jakby mu było gorąco.
Nie ma to jak rodzinny wypad. Pierwszy od lat!
- Jest super. - To nie tędy. Nie...
Ważne, że dojedziemy na miejsce.
Jasne. To najszybszy van w mieście.
Skręć, żeby ominąć korki.
- Wiecie co? - Nie stresujcie mnie tak!
Trzeba było skręcić w lewo!
Nie tędy się tam jedzie.
- Tak kazał GPS. - To nie ta strona parku.
- Jedziesz pod prąd. - Bliżej nie podjadę.
To tam!
- Boże! - Co mam zrobić?
Przejechać po trawie?
- Zaufaj mi. - Hamuj.
- Co? - Zatrzymaj się.
- Luth! - Co?
Stój!
Co?
Niezła jazda.
Dzięki za podwózkę. Super van.
Dawaj, Makbet.
Hadley!
Powiedz coś.
Ty coś powiedz.
Dobra.
Niespodzianki.
Tego się boję.
I ciemności.
I zarazków.
Dobra.
Czemu mi to mówisz?
Kiedy się poznaliśmy, spytałaś, czego się boję.
Tego.
Boję się, że zaskoczy mnie coś takiego...
jak rak albo...
złamane serce.
Byłoby super, gdybyś coś powiedziała.
A ta niespodzianka się podoba?
Mógłbym się przyzwyczaić.
Nawet od jakiejś dziewczyny z samolotu?
Zwłaszcza od niej.
Musisz wracać?
Mam trochę czasu.
Planuję przegapić jutrzejszy lot.
Naprawdę?
A wiedziałaś, że co 50. związek zaczyna się na lotnisku?
- Serio? - Tak.
Około 8% par poznaje się przez spóźnienie na środek transportu.
Co tak naprawdę badasz?
Tak naprawdę?
- Tak. - No dobra.
Prawdopodobieństwo miłości od pierwszego wejrzenia.
Hadley Sullivan i Oliver Jones pocałują się w sumie 12 872 razy.
Będą małżeństwem przez 58 lat,
pokłócą się 1462 razy
i będą się kochać 5787 razy.
Hadley będzie trzymała Olivera za rękę, gdy Tessa będzie umierać.
Oliver będzie trzymał Hadley, gdy przyjdzie kolej na nią.
Oboje zaś będą trzymać rączkę nowo narodzonej córki
i zachwycać się jej maleńkimi palcami.
A wszystko to byłoby niemożliwe,
gdyby nie spóźnienie na lot,
zepsuty pas
i codzienna decyzja, by wzajemnie się kochać.
POCZĄTEK...
SERCE W CHMURACH
Napisy: Juliusz P. Braun