DOM LAMBERTÓW, 1986
Witam. Jestem Elise. A pani to pewnie Lorraine.
Tak, miło panią poznać. Przepraszam, że tak późno.
Przez moją pracę, tylko nocą mogę zajmować się synem.
Proszę się nie martwić.
W mojej pracy, wszystko dzieje się po zmierzchu.
- Proszę. - Dziękuję.
Hej, Carl.
Elise. Dzięki, że przyszłaś.
Tylko w tobie widziałem ratunek.
Rozumiem.
Miałeś wielki problem i chciałeś, żeby stał się też moim, tak?
Żartuję! Wiesz, że zawsze z radością ci pomogę.
- Napije się pani kawy lub herbaty? - Nie, dziękuję.
Chciałabym od razu zacząć, jeśli można.
Carl dzwonił i powiedział, że coś nawiedza pani syna.
Zgadza się. Mojego syna, Josha.
Coś za nim chodzi.
Pokaż jej.
Zacząłem od rutynowych badań, testów psychologicznych.
Wszystkie wyniki były w normie.
A potem zobaczyłem zdjęcia.
Zauważyłam to pół roku temu.
Myślałam, że to wada aparatu.
A potem zrozumiałam, że to coś więcej.
Rozmawiałem z chłopcem.
Nic nie mówi. Boi się.
Ja też się boję.
Coś jest w tym domu, Wyczuwam to.
To coś nie chce tutaj.
Mogę go zobaczyć?
Cześć, Josh. Jestem Ellis.
Chcę ci zadać kilka prostych pytań.
Lubisz tu mieszkać?
Myślę, że tak.
Czy dużo dzieci w twoim wieku mieszka w okolicy?
Kilkoro...
- Jeden chłopak mieszka w domu obok. - To świetnie.
Czy jest coś, co ci nie podoba się w tym domu?
Mam tu czasem złe sny.
Co się w nich dzieje?
Chcę czegoś z tobą spróbować, Josh.
I obiecuję, że to nie będzie zaboli.
Spróbuj się teraz odprężyć.
Posłuchaj tykania.
Skup się na tym. Wycisz wszystko inne.
Poczuj, jak stajesz się coraz bardziej senny.
Jesteśmy teraz w twoim śnie, Josh.
Rozejrzyj się. Co widzisz?
Widzę siebie, śpiącego w łóżku.
Jesteś w swoim pokoju?
Nie.
W jakimś ciemnym miejscu.
Tu zawsze jest ciemno.
Jesteś sam?
Nie.
- Ona tu jest. - Kto to "ona"?
Mówi, że jest przyjacielem.
Odwiedza mnie co noc.
Gdzie jest w tej chwili?
Jest z nami w tym domu?
Chciałabym z nią porozmawiać.
Zagramy w pewną grę, Josh.
Nazywa się w "zimno-ciepło."
Będę chodzić po domu,a a ty będziesz mi mówić,
czy jest ciepło, czy zimno.
Zimno.
Ciepło.
Cieplej.
Zimniej...
Goręcej.
Bardzo gorąco.
Proszę, wyjdź stamtąd.
Kim jesteś?
Czego chcesz?
- Co się stało? - Widziałam, co go prześladuje.
To nie przyjaciel, to pasożyt.
Nigdy nie czułam tak złego ducha.
On chce stać się Joshem.
Pani Lambert. Myślę, że pani syn ma unikalną zdolność.
Podczas snu przenosi się w różne miejsca, widzi rzeczy,
których nikt z żywych, nie powinien widzieć.
Tylko teraz, ktoś ze zmarłych też go zobaczył.
Mój Boże!
Może pani to powstrzymać?
Mogę odebrać mu ten dar. Pozbawić jego pamięć tej umiejętności.
Jak to zrobimy?
Pokażę ci.
Proszę robić, co należy.
Niech zapomni!
NAZNACZONY: ROZDZIAŁ 2
ZESZŁEJ NOCY, PATRZYŁEM JAK ŚPIĘ
POTEM ODLECIAŁEM
Pewnego ranka Dalton, po prostu się nie obudził.
Zabraliśmy go do najlepszych lekarzy, ale nie znaleźli przyczyny.
W końcu, zabraliśmy go ze szpitala.
Nadal był w śpiączce.
I wtedy zaczęły się dziać dziwne rzeczy w domu.
Niewyjaśnione zjawiska. Przerażało mnie to i się wyprowadziliśmy.
Ale to się nadal zdarzało.
Wierzy pani, że to było działanie nadprzyrodzonej siły?
Kiedy zaczęła pani korzystać z usług Elise Rainier?
Kiedy już nie mieliśmy dokąd uciekać.
Widzę w pani oświadczeniu, pani Lambert,
że wczoraj w nocy, około godziny 22:00,
Elise wprowadziła pani męża w stan hipnozy. Był to rytuał,
który jej zdaniem miał mu pomóc, "przekierować podświadomość do..."
Przepraszam, nie mogę rozczytywać własnego pisma...
"do krainy ducha", w której mógłby znaleźć pani syna, i przywrócić mu świadomość.
Naprawdę wierzyła pani, że to może pomoże?
Musiałam.
Wszystko, co robiła, było skuteczne. Delton się zbudził.
I co się stało, gdy się zbudził?
Josh!
Josh. Gdzie jesteś?
Josh!
Renai. Tu jestem.
- Co? - Renai!
O nie!
Elise! Elise!
Mamo, zabierz stąd Daltona! Wezwij pogotowie.
Nie. Elise! Nie.
Nie, nie!
Co? Czemu tak na mnie patrzysz?
Myślisz, że ja to zrobiłem?
Uwierzyła mu pani?
- Jest moim mężem. - Nie o to pytałem.
Tak, uwierzyłam mu. Mój mąż nie byłby w stanie nikogo zabić.
Elise zrobiła to zdjęcie tuż przed śmiercią.
Powie mi pan, kto jest na tym zdjęciu?
W domu działo się dużo dziwnych rzeczy.
Widziałam wiele duchów.
Mówi mi pani, że to zdjęcie ducha?
Nie interesują mnie duchy.
Bardziej mnie ciekawią żywi, którzy je tworzą.
Elise ma na szyi odcisk ludzkich dłoni.
Dam pani znać, czy te ślady pasują do dłoni pani męża.
- Jesteśmy w domu! - Cześć!
Tato!
- Patrz, co zrobiłem! - Co?
To jest telefon. Widzisz?
Jesteś geniuszem. Wspaniały. Dzięki, że ich przypilnowałaś. - Pozdrów mamę.
Wezmę to.
Czas spać, chłopcy!
Ile czasu tu będziemy?
Pomieszkamy trochę u babci, do czasu aż policja obejrzy nasz dom.
Ten dom bardzo długo był naszej rodzinie.
A wy... śpicie w dawnym pokoju tatusia.
Widziałeś tutaj złe duchy?
Nie.
I ty też ich nie zobaczysz.
Co?
Cieszę się, że się przebudziłeś.
- Dobranoc, chłopcy. - Dobranoc.
- Hej, Dalton. - Co?
Patrz, co zrobiłem.
Muszę?
Tak.
To głupie...
Spróbuj, to działa.
- Spytam cię o coś. - Sznurek musi być napięty. Odsuń się.
Co o tym myślisz?
Myślę, że jest głupie.
Lorraine?
- To nadal się dzieje... - Co?
Na dole fortepian grał sam i znalazłam Kali na podłodze koło łóżeczka!
Może sama wyszła. Robiła już to kiedyś?
Co? Co z tobą?
Renai, chcę, żebyśmy znowu byli normalną rodziną.
Tu nie ma nic normalnego. Te rzeczy nadal się dzieją.
Elise nie żyje! A my milczymy! Ktoś ją zamordował!
No to pomówmy o tym. Myślisz, że ja to zrobiłem?
- Nie, nie myślę! - To dobrze.
Bo wiem, co się stało. Poszedłem tam po naszego syna,
a coś złego przyszło za mną i zabiło Elise.
Widziałaś to.
Widziałaś je.
Posłuchaj mnie. Nic już nie będzie nas nękało.
Nasz syn jest z nami.
Odzyskaliśmy dziecko.
Czy nie na tym należy się skupić?
Tak.
Zdawałoby się, że dzięki duchom
można łatwiej pogodzić się ze śmiercią Elise.
Widzieliśmy tyle duchów, że wiemy na pewno, że istnieje życie po śmierci.
Ale to nie pomaga.
Żyjąca wersja człowieka jest lepsza od martwej.
Zawsze zamykała drzwi do biblioteki.
Ty pierwszy.
Myśliwy, niedźwiedź, ninja!
Myśliwy, ninja, niedźwiedź.
Głupota.
Jak niedźwiedź może pokonać ninja?
Bo ma doskonały węch.
Nie powinniśmy tu być. Wracajmy.
To prywatna własność. Powinineś...
- Widzisz? - O rany!
Nie pomogę ci.
Cześć, Josh. Jestem Elise.
Chciałabym ci zadać kilka prostych pytań.
Nie ma na nie złych odpowiedzi.
Lubisz tu mieszkać?
Chyba tak.
Amatorskie kadrowanie. Okropne.
Może pani to powstrzymać?
Mogę odebrać mu ten dar.
Pozbawić jego pamięci umiejętności.
- Jak to zrobimy? - Pokażę ci.
Do kogo on mówi?
Mogę odebrać mu ten dar. Pozbawić jego pamięci umiejętności.
- Jak to zrobimy? - Pokażę ci.
Tutaj.
Spać... a potem odleciałem.
Proszę, już nas nie zostawiaj.
Babciu.
Tak?
Ktoś stoi za tobą.
Renai?
O Boże, Josh! Widziałeś ją?
- Widziałam tu kogoś! - Nie!
Nie ma tu nikogo, bo to by przeraziło moją rodzinę.
Nie chcę, żeby Renai o tym teraz słyszała.
Rozumiesz?
Masz rację.
Pewnie coś mi się przywidziało.
Powinnaś się przespać.
Chcesz jeszcze?
Odejdź dalej, żeby sznurek się naciągnął.
- Tatusiu? - Mam cię! Mam cię!
- Zjem cię. - Mamo?
Kochanie, co chcesz na śniadanie?
Zrobię, co zechcesz.
Nieważne.
Co się stało?
Co się stało? Możesz mi powiedzieć.
Miałem zły sen.
Ok.
Tak mi przykro. Co ci się śniło?
Spałem w łóżku. Weszła babcia.
Widziałem, że w pokoju ktoś jest.
Proszę, nie zostawiaj nas.
Babciu.
Ktoś stoi za tobą.
Próbowałem się zbudzić.
Trochę to trwało, ale udało się mi.
Usłyszałem głosy w holu.
Musisz odejść! Zostaw nas.
To był tata.
Rozmawiał z kimś.
Musisz odejść.
Czy coś się stało tatusiowi?
Nie, skarbie. Po prostu dużo przeszedł...
Zresztą, jak my wszyscy.
Nie martw się. To tylko zły sen.
Zabiorę chłopców do szkoły. A ty odpocznij.
Chodź, synku.
Co jest? Co się dzieje, Lorraine?
To coś, co zabiło Elise...
i co prześladowało moją rodzinę,
jeszcze z nami nie skończyło.
Wczoraj w nocy... zobaczyłam kogoś w moim domu.
Potrzebuję waszej pomocy.
Pamiętasz, gdy Elise odwiedziła was po raz pierwszy
i rozmawiała z małym Joshem?
Robiłam wszystko, żeby zapomnieć tę część mego życia.
Do niedawna.
Elise zahipnotyzowała go, zrobiła mu serię pytań.
Zdigitalizowałem materiał z tamtej nocy.
Powiększyłem i rozjaśniłem obraz.
- Co? - Lorraine, czy to Josh?
Jak to możliwe?
Nie wiemy.
Gdyby tylko Elise była tu i mogła nam pomóc.
Co?
- Halo? - Tu detektyw Sandal.
Witam pana.
Miałem panią poinformować, gdy przyjdą wyniki autopsji. Już je mamy.
Siniaki na szyi Elise Rainier,
nie pasują do odcisków pani męża.
Niczego na razie nie wykluczamy,
ale pomyślałem, że chciałaby pani o tym wiedzieć.
Dziękuję panu.
Bardzo chciałam to usłyszeć. Dziękuję.
Płyń, płyń łódką swą Rzeka niesie cię
Tak radośnie pluszczą fale Życie to jest sen.
Kali?
Kali!
Kali! Kali!
Cicho! Bądź grzeczną dziewczynką.
Jak śmiesz?!
O mój Boże!
Kali!
Kali, kochanie.
Moja maleńka, Kali. Kali.
Jak śmiesz?!
Już jest.
Carl, jestem Specs. Rozmawialiśmy przez telefon.
- Witam! - Wchodź.
Cześć, Carl. Kopę lat.
Z nas dwojga tylko ja się zestarzałem!
Przestań. Poznałeś Specsa. To jest Tucker.
Elise mówiła dużo o tobie.
Byłeś jej drugim najlepszym współpracownikiem.
Drugi najlepszy, bardzo wspaniałomyślnie.
Chciałem się z nią spotkać, zadzwonić do niej.
Ale wciąż to odkładałem.
Aż odeszła.
Może będziesz miał szansę się z nią pożegnać.
Specs mówił mi przez telefon,
ale nie jestem pewien, że powinniśmy...
Mamy pytania, na które odpowiedzi może udzielić jedynie Elise.
Pomóż nam, Carl. Skontaktujmy się z nią.
Każdy ma swój sposób na nawiązywanie kontaktu.
To jest mój.
Zadaję pytania i duchy odpowiadają na nie kośćmi.
Z liter układamy słowa.
Elise, wzywamy ciebie. Powiedz nam, czy tu jesteś.
Elise, proszę przemów do nas.
Daj znak, że słyszysz mój głos.
Powinienem był wyjaśnić,
że tu nie można nic założyć.
Czasem nie można nawiązać kontaktu.
Elise...
Proszę, powiedz, czy tu jesteś?
Jesteś tutaj?
- Pójdę po... - Nie! Zerwiesz krąg.
"Tak".
Elise...
Powiedz nam, kto cię zabił.
"Ona."
Czego ona chce?
- Widzę to. - Gdzie?
Z-A-B-I-Ć
Gdzie ona jest?
"W ukryciu."
Gdzie się ukrywa?
Elise, powiedz, gdzie znajdziemy twoją morderczynię.
"Królowa aniołów"?
"Aniołów". Co to może znaczyć?
Aniołów. Matki Bożej. Królowej Aniołów.
To nazwa szpitala.
Wiem, bo kiedyś tam pracowałam.
Renai.
Najczęściej pracowałam w skrzydle wschodnim.
Ale teraz jest zamknięte i zostały tam tylko duchy.
Osobiście wolę duchy od żywych.
Pytanie tylko, czego szukamy?
Elise przyprowadziła nas tu w jakimś celu.
Nie myśl o budynku.
Przypomnij sobie lekarzy, pielęgniarki, pacjentów. Wszystkich.
Co to jest?
Tutaj.
Co tutaj było?
Oddział intensywnej terapii.
Bardzo dobrze to pamiętam.
- Zjemy dziś pizzę? - A może makaron z serem?
Cześć, Pam. Makaron z serem.
To się da załatwić.
Bądź grzeczny i niczego nie dotykaj.
Jak on się czuje?
Stan stabilny, ale pacjent wciąż nieprzytomny.
Ciśnienie się poprawiło.
Tak, bo zwiększyliśmy dawkę leku.
Kilka dni później, znów go zobaczyłam...
po raz ostatni.
Parker, co ty...?
Nie powinieneś wychodzić z łóżka.
Chcę przeprosić za mojego syna.
Był zbyt ciekawski.
Hillary...
czemu pacjent ze 104 sobie spaceruje?
- Jak to? - Pacjent z OIOM-u, Parker Crane.
Jak to "spaceruje"?
Właśnie jechałam z nim windą.
Powinien być w łóżku, podłączony do monitora.
Lorraine, ten pacjent zmarł wczoraj rano.
- Co? - Popełnił samobójstwo.
A czemu w ogóle znalazł się w szpitalu?
Próbował się wykastrować.
Do diabła, nie.
Jeszcze nie. Proszę, nie.
Twoja zmarła dusza zabija twoje żywe ciało.
Ale ja chcę żyć...
Chcę żyć!
- Tylko jeśli, ich zabijesz. Proszę, nie.
- Nie mogę, mamo. Nie każ mi tego robić. - Musisz, albo się wykończysz.
Udało się.
- Nie do wiary! - Lorraine!
To nasz człowiek?
Parker Crane, to on!
To adres, coś tam znajdziemy.
Już dobrze. Uspokój się, Renai.
Wszystko w porządku.
Boże.
Nic ci nie jest.
- Gdzie jest Kali? - Śpi w swoim pokoju.
Nie, wcale nie!
Ona śpi! Renai!
Widzisz?
Mówiłem ci, nic jej nie jest.
- O Boże! - Co się stało? Opowiadaj.
Ktoś mnie zaatakował!
- Kto? - W salonie. Kobieta.
Uderzyła mnie. To wszystko wraca!
Musimy zabrać dzieci i uciekać z tego domu.
To nie wina domu! Już to przerabialiśmy.
Pójdą za nami. Nie bój się. Musisz się uspokoić...
Nie mogę się uspokoić!
Te duchy są wszędzie! Jakby już umarli!
Wcale nie!
Trupy mają inaczej.
Wiem, bo widziałem to.
To miejsce, gdzie duchy przebywają. Chcą tego, co masz: życia.
Ale nie mają władzy nad tobą.
Jak będziesz je ignorować, odejdą.
Widzisz? Mówiłam.
Co robisz?
To piosenka, którą słyszałam.
Jaka piosenka? O czym mówisz?
- Nie znasz tej piosenki? - Nie.
To piosenka, którą napisałam dla ciebie.
Nie o piosenkę powinniśmy się martwić.
Ktoś jest w tym domu.
Zostań tu.
Patrzcie. Zostawili otwarte okno.
Patrzcie pod nogi.
Czujesz coś?
Powiedzmy, że nie jest to dom, w którym zdarzyło się wiele dobrych rzeczy.
Pewnie jest tu dużo antyków.
Co to za smród?
Specs...
- Tak? - Na górę.
To mogła być sypialnia Petera Crane'a.
Zbyt dziewczęcy wystój jak na sypialnię chłopca.
- Dlaczego? - Spójrz na ten domek dla lalek.
Co?
Ja miałem domek dla lalek.
To Rhode Island Red.
Chodźmy stąd.
To mój pokój!
Tucker? Tucker.
Nie możecie tu być.
Jeśli was zobaczy, każe mi was zabić.
Dalton...
Co?
Muszę ci coś pokazać.
Przestań, Foster. Śpij. Bo rodzice będą źli.
Nie jestem Foster.
Foster, zbudź się!
Foster, proszę cię, zbudź się!
Kim jesteś?
Jesteśmy tymi, których zabił.
Jest nas dużo.
Czego chcecie?
Proszę. Pomóż mi!
Zrób coś, żeby ten ból ustał!
Nic się nie dzieje!
Już dobrze!
O Jezu.
Już dobrze.
To był tylko sen.
Chcesz ją dopaść, ale to ci się nie uda.
Nie stamtąd.
Teraz mieszkasz w krainie cienia.
Elise, dlaczego nas tu przyprowadziłaś?
Czego szukamy?
"Mors"
To po łacinie "śmierć"?
Carl...
To kobieta, która była w moim domu.
Lorrainie, uciekaj!
Co się stało?
- Co się stało? - Daj tu światło.
Tutaj!
Nie jesteś Elise, prawda?
"nie"
Kim jesteś?
"Mater Mortis."
Matka śmierci.
Co to znaczy?
Dosłownie to znaczy, że jest to matka Parkera Crane'a.
Raz, dwa, trzy.
Niczego nie ruszaj.
Tutaj.
Słyszałem to określenie.
Co tu masz?
CZARNA PANNA MŁODA
"Jedna z ofiar zdołała uciec mordercy". "W zeznaniach opisała
napastnika jako starszą kobietę w czarnej sukni ślubnej."
"I welon".
"Czarna panna młoda zabija swoją 15. ofiarę.
Ofiary.
O Boże.
Zaraz zobaczę.
Parker wkładał tę suknię,
gdy popełniał swoje zbrodnie.
To było jego przebranie.
Zabijał dla swojej matki, bo go do tego zmuszała.
Chciał odzyskać dzieciństwo.
Dlaczego wszedł w ciało twojego syna.
- Renai! - Rany, Lorreine.
- Gdzie byłaś? - Musimy pogadać.
Gdzie jest Josh?
Źle się czuje. Leży w łóżku cały dzień.
- A Dalton i Foster? - Są u Jessiki. Czemu pytasz?
Grozi wam niebezpieczeństwo.
Wyjaśnię to, ale nie tu. Jedźmy stąd.
Też je widziałaś?
W domu?
To nie dom, lecz Josh.
Odjechały. Zaczynamy.
Dobrze. Wszystko usłyszymy.
Daj znak w razie potrzeby. Hasło "quesadilla". Powtórz.
Myślałem, że ustaliliśmy "Unicorn".
O quessadilli łatwiej wspomnieć.
Wcale nie. Jakbyś do niej nawiązał?
- Czas na lunch, czas na quessadillę... - Panowie...
Naprawdę to nie ma znaczenia.
Będziesz wiedzieć, gdy znajdę się w potrzebie.
"Zabrałam Ranai na zakupy. Na razie, mama".
W czym mogę pomóc?
Mam na imię Carl.
Wiem, że mnie nie pamiętasz, Josh. Wraz z Elise postaraliśmy się o to.
Masz rację. Nie pamiętam cię.
Twoja mama zgłosiła się do mnie, gdy działy się z tobą dziwne rzeczy.
To, co zobaczyłem, tak mnie przeraziło, że zwróciłem się do Elise.
A teraz Elise odeszła. Chciałbym o niej porozmawiać.
Potrzebuję tego.
Jasne.
Ale to ekscytujące. Czuję się jak agent FBI.
Powiedz, o czym myślisz. Co wiesz, Lorraine?
Myślę, że kiedy Josh wszedł do tego innego świata,
to zamiast niego wrócił ktoś inny.
Uważamy, że to duch, który wiele razy zabijał i chce dalej to robić.
Dlatego musiałam zabrać ciebie i dzieci.
Gdy wczoraj spojrzałam w jego oczy, jak co dzień od 12 lat,
po raz pierwszy go nie rozpoznałam.
Bałam się go.
Teraz w domu jest dawny znajomy mój i Elise.
Rozmawia z Joshem... Spróbuje go uśpić.
Wtedy może dotrzemy do prawdziwego Josha.
A jeśli go nie znajdziemy?
Dobrze się czujesz?
W porządku.
Od rana jestem trochę nie w formie.
Chciałem cię spytać, czy może wiesz, co się stało Elise.
Nie wiem.
Chcę ci przypomnieć, że nie będę się dziwił, jak powiesz coś niezwykłego.
Widziałem na własne oczy rzeczy....
które większości ludzi mogłyby się jedynie przyśnić.
Elise wysłała mnie w miejsce, którego wspomnienie prześladuje mnie w snach.
Ale odzyskałem syna.
Opuściłem pokój na 10 minut, a gdy wróciłem, Elise już nie żyła.
Została uduszona.
To straszne.
Kiedy byłeś mały, powiedziałeś, że nawiedza cię stara kobieta.
Czy widziałeś tę samą kobietę, gdy byłeś w innym świecie?
Nie.
Napijesz się czegoś?
Proszę o szklankę wody.
Jasne.
Co tam masz?
Nic.
Myślałem, że bawisz się kośćmi.
Słucham?
Mama mówi, że lubisz rzucać kośćmi.
Tak? Nie wiedziałem, że dziś rozmawialiście...
Tak się kontaktuję z duchem.
Co masz za plecami?
Może spytaj o to swoje kości.
Co mam za plecami.
No śmiało...
Rzuć i zobacz.
Mama mówi, że dobrze radziłeś sobie z nimi w domu.
No, rzucaj, będzie zabawnie.
Co Josh....
Co Parker Crane trzyma za plecami?
"Nóż"
Zawsze miała rację.
Cholera!
Chodź!
Znam ciebie, prawda?
Jeśli cię widzę, nie muszę już pytać, gdzie jestem.
Zabił cię.
Przykro mi.
Wymorduję mi rodzinę, jeśli nie wrócę.
Im dłużej jestem oddalony od ciała, tym więcej sił tracę.
- Elise. - Nie ma jej tu.
Musimy ją znaleźć.
Wchodzimy w dal.
Musisz zabić innych!
Tylko tak zdołasz przetrwać...
Zamknij się! Wyjdź mi z głowy!
Zamknij się!
Uciekaj stąd! Uciekaj mi z głowy!
Dostałam wiadomość od Tuckera. Pisze, że są gotowi.
Elise?
Elise!
Nie rób tego.
Co jest?
Ktoś stoi przed tobą.
- Nikogo nie widzę. - Jest tuż przed tobą!
Mówi do ciebie.
- Co mówi? - "On ma twoje dziecko".
"On ma twoje dziecko".
"On ma twoje dziecko."
Co robi teraz?
Wskazuje na coś.
Tam...
Usłyszałam hałas w pokoju Kali.
Przez elektroniczną nianię.
Może to zakłócenia.
Nie wiem. Było bardzo wyraźne. Jakiś szept.
Bardzo mnie to przeraziło.
Podeszłam do niani, podkręciłam głośność i usłyszałam męski głos.
Pobiegłam na górę i zajrzałam do pokoju.
Jakieś zakłócenia. To odbiorniki wyłapują różne rzeczy.
Nie, nie!
Renai!
Co to do cholery było?
Zostań tu.
Renai!
Josh. Nie!
Josh! Szybko! Ktoś tu jest!
- Josh! - Renai!
Renai!
Uciekaj od niej!
Idź do diabła!
Josh...
Szkoda, że nie mogę powiedzieć, że dobrze cię widzieć.
Tak mi przykro.
Nie powinnaś tu być.
Wszyscy kiedyś tędy przejdziemy.
Oby w drodze do lepszego świata.
Widziałam ten lepszy świat.
Wróciłam, bo usłyszałam twoje wołanie.
Myślę, że mogę pomóc.
Carl, co ty tu robisz?
Nie powinieneś tu być.
Zawiodłem cię, Ellis.
Wcale nie!
Szukałeś Josha i go znalazłeś.
Josh, nie należysz do tego świata,
a tamten duch nie należy do twego.
Nie wiem, jak z nią walczyć.
Tam, w ciemnościach...
ona ma dom, gdzie się kryją jej wszystkie wspomnienia.
Użyj tych wspomnień, by wyciągnąć ją z twego ciała.
- Ale gdzie znajdę jej dom? - Tylko ty wiesz, gdzie on jest.
Nie pamiętam.
Może pytamy złego Josha.
Widziałam to, co o prześladuje i to nie jest przyjaciel.
To pasożyt.
Nigdy nie czułam tak złego ducha.
On chce stać się Joshem.
Pani Lambert, myślę, że pani syn posiada unikalną zdolność...
Josh.
Potrzebuję twojej pomocy.
Nie pamiętam już tej starej kobiety.
Ale ty pamiętasz.
Muszę wiedzieć, gdzie ona mieszka.
Pokażę ci.
A więc to o to chodziło.
Carl?
Josh?
Cześć, kochanie.
Czekam na chłopców.
Jeszcze nie wrócili.
Co mój przyjaciel Carl był tu dzisiaj?
Nie sądzę.
Jesteście sobie winne!
Tak dawno nie czułem prawdziwego bólu!
Renai, pomóż mi!
Tęskniłem za nim, ale jeszcze bardziej lubię zadawać ból innym.
Renai, uciekaj stąd!
Wrócę po ciebie, mamuśka!
Jesteśmy na miejscu!
Dzięki, Jessica!
Do jutra!
Chodźmy, Foster.
Nie chciałem tego, Renai.
Kazała mi cię zabić...
ale się nie zgodziłem.
Ale teraz... wiem, że miała rację.
Jesteś żałosną, niewdzięczną suką!
Tyle swego życia zmarnowałaś bojąc się umarłych...
a za chwilę sama do nich dołączysz!
A kiedy cię wezmę do mego domu w ciemnościach,
zrozumiesz, że jak byłaś szczęśliwa...
przez jedną krótka chwilę w wieczności!
Otwierać!
Mam na imię Parker!
Co to jest?
Ty to narysowałeś?
Jak śmiesz?!
Mów prawdę!
Narysowałeś to?
Tak.
To nie jest twoje imię!
Nie masz na imię Parker!
To imię nadał ci ojciec!
A tak naprawdę masz na imię Marilyn!
Rozumiesz?
Powtarzaj za mną.
"Moje imię to Marilyn!"
Mów!
Moje imię to... Marilyn.
A teraz spokój...
Jeśli nie będziesz grzeczną dziewczynką...
dostaniesz...
Mamo, jeśli zasnę, mogę wejść w ciemność i odnaleźć tatę.
Nie, to niebezpieczne!
Już raz prawie cię straciłam. Nie pozwolę, by to się powtórzyło.
Odnajdę go. Obiecuję ci to.
Naprawdę.
Uważaj.
Kocham cię.
Zniszcz ją, Josh! Skończ to!
Gdzie jestem?
- Puść ją! - Lorraine!
- Gdzie on jest? - Ma Renai.
Parker, pomóż mi zniszczyć wspomnienia o niej.
To cię uwolni. Proszę.
Wpuść mnie. Otwórz drzwi.
Małe dziewczynki muszą nauczyć się być grzeczne!
Kochanie!
Wracaj! Wracaj!
Elise!
Josh, idź teraz.
Szkoda, że nie mogę was zabrać ze sobą.
Mnie nie możesz, ale Carla owszem.
- Co? - Mówiłam, że nie czas na ciebie.
Wciąż bije ci serce.
Wciąż żyjesz. Wracaj.
Ale musicie iść teraz!
Idźcie, już!
Idźcie!
Odejdźcie!
Tatusiu!
Dalton?!
- Dalton! - Tatusiu!
- Gdzie jesteś, synku? - Tatusiu!
O Boże!
- Co tutaj robisz? - Przyszedłem po ciebie!
Jak mnie znalazłeś?
Poszedłem po twoich śladach!
Proszę, zbudź się!
Gdzie jesteś? Wracaj!
To mamusia.
Wracaj!
Wracaj do mnie!
- Bystry chłopak. - Chodźcie za mną!
Zbudź się! Proszę, obudź się!
To ja.
Renai, to ja. Nie bój się.
Już w porządku.
Tata?
Tak.
Tatuś wrócił!
Dzięki tobie.
Moi chłopcy. Chodź tu.
Renai, to ja. Naprawdę.
Robiłem wszystko, żeby do ciebie dotrzeć...
Grałem twoją piosenkę.
Powinnam była wiedzieć, że to ty.
Tylko ty tak kiepsko ją grasz.
Dawaj.
- Jesteście gotowi? - Tak.
Gotów zapomnieć raz na zawsze.
Dość już podróżowania, prawda?
To jedyny świat, w którym chcemy być.
Dobrze, panie Lambert.
Zamknijcie oczy...
Obydwaj.
Weźcie głęboki wdech...
i słuchajcie tykania.
Czujecie się teraz coraz bardziej senni...
Pozwólcie, aby ciemność odsuwała się od was...
coraz dalej i dalej.
- Kto to? - Mamy wiadomość dla państwa.
Chodzi o Alison.
Czy to żart?
Mamy bliską przyjaciółkę, która...
...rozmawiała z Alison. - To niemożliwe.
Odejdźcie albo wezwę gliny.
Czekaj, Brian.
- Kim jesteście? - Pomagamy ludziom.
Ludziom, których dotknęło...
Co to za pani?
Jaka pani, skarbie?
Ta, która stoi za nimi.
Nasza przyjaciółka chce wam przekazać,
że Alison nie miała wypadku.
Gdy reanimowano ją w szpitalu, coś wróciło z nią z zaświatów.
Alison...
O mój Boże!
NAZNACZONY ROZDZIAŁ 2 napisy emilka