Wstawaj! Wstawaj!
Zwyciężył przez totalną rozwałkę...
Yama!
Kto teraz?
Który nie boi się zmierzyć z Yamą?
A ja mogę?
Mam robota. Własnej roboty.
Spadaj, mały.
Takie przepisy. Chcesz się lać, płać.
Tyle wystarczy?
Jak ci na imię, chłopczyku?
Hiro. Hiro Hamada.
Przygotuj robota, Zero.
Dwa wchodzą,
jeden zejdzie.
Zawodnicy gotowi?
Jazda!
To była moja pierwsza walka. Można jeszcze raz?
Trzeba umieć przegrywać, synku.
Idź do domu.
Mam jeszcze kasę.
Gotowi?
Jazda!
Megabot, bierz go.
Mały Yama się połamał.
Co...
To niemożliwe!
Też jestem w szoku.
Miałem farta.
Może mały rewanż, Yama?
- Nikt nie kiwa Yamy! - Powoli.
Dać mu nauczkę.
Panowie, pogadajmy.
- Hiro! Wskakuj. -Tadashi!
W samą porę!
O mamo.
- Jesteś cały? - Tak.
- Oberwałeś? - Nie.
Co ci do łba strzeliło, tłuku jeden?
Po to kończyłeś liceum jako 13-latek?
Tam są!
Trzymaj się!
Tak!
Walki botów są nielegalne. Pójdziesz siedzieć.
Walki nie są nielegalne.
Nielegalne to są zakłady. Za to bardzo dochodowe!
Jestem na fali, brachu. Nikt mnie nie powstrzyma.
O nie.
Cześć, ciociu!
Nic wam nie jest? Powiedzcie.
Wszystko gra.
To dobrze.
Całkiem wam odbiło, głuptaki?
10 lat wychowuję was najlepiej, jak umiem.
Czy jestem idealna? Nie.
Mam blade pojęcie o dzieciach? Nie.
Czy powinnam się dokształcić?
Przydałoby się!
Do czego ja zmierzam? O coś mi chodziło.
- Przepraszamy. - Kochamy cię.
Ja też was kocham!
Musiałam zamknąć wcześniej.
A miał być wieczorek poetycki.
Zajadam stres. Też przez was.
Idziemy, Moher.
Naprawdę dobre!
Idź ją ugłaskać, zanim zje cały towar.
Spoko.
I zastanów się trochę.
Wiadomo.
Idziesz na walkę, co?
Na mieście jest ustawka. Jak się zepnę, to zdążę.
Masz łeb jak sklep, zacznij go w końcu używać.
Mam iść na polibudę, jak ty?
A czego mnie tam nauczą?
Ręce opadają.
Co by powiedzieli rodzice?
Nie wiem.
Umarli, kiedy miałem 3 lata, pamiętasz?
Podrzucę cię.
Serio?
I tak cię nie powstrzymam, to chociaż przypilnuję.
Super.
POLITECHNIKA
Po co mnie ciągniesz do tej głupiej budy?
Na walkę to tędy.
WYDZIAŁ ROBOTYKI
Muszę coś załatwić.
Długo to potrwa?
Wyluzuj, młody. Minuta osiem.
Pokażę ci laboratorium.
Hura, wylęgarnia kujonów.
Uwaga!
Elektromagnetyczne...
Coś ty za jeden?
- Ja... - To To, to mój brat Hiro.
Witamy w wylęgarni kujonów.
No...
Zawieszenie elektromagnetyczne w rowerze?
Zero oporów, idzie jak burza.
Ale wciąż zbyt wolno.
Chwilowo.
Stop! Nie przekraczać linii.
Hej, Wasabi. To mój brat Hiro.
Cześć, Hiro. A teraz patrz uważnie.
Łap.
- Plazma indukowana laserowo? - Tak.
Z superprecyzyjną kontrolą magnetyczną.
Możesz cokolwiek znaleźć w tym bałaganie?
Mam system.
Wszystko odkładam na miejsce.
- Pożyczam! - Tak nie wolno!
To anarchia! Gdzie normy społeczne?
Przepraszam!
Z drogi!
Tadashi!
O ja cię! Ty pewnie jesteś Hiro.
Tyle o tobie słyszałam!
Przyszedłeś w samą porę.
Niezły zapas węglika wolframu.
180 kilogramów. Chodź, chodź, chodź.
To ci się spodoba.
Kropla kwasu nadchlorowego, szczypta kobaltu...
ździebko nadtlenku wodoru, podgrzać do 500 kelvinów...
Ta-da! Nieźle, co?
Ostry róż.
A teraz będzie najlepsze.
Też tak myślę.
Nowa metoda kruszenia.
Nieźle, Honey Lemon.
Honey Lemon? To To? Wasabi?
Raz się wysmarowałem wasabi.
Jeden jedyny raz!
Fred wymyśla te ksywki.
Fred?
Ten tutaj!
Nie pękaj, to tylko kostium. Ja tak naprawdę nie wyglądam.
Fred jestem.
Za dnia maskotka uczelni, a w nocy...
też maskotka uczelni.
A co studiujesz?
Ja nie studiuję.
Jestem dyplomowanym miłośnikiem nauk ścisłych!
Namawiam Honey, żeby wymyśliła środek,
który zamieni mnie w ziejącego ogniem jaszczura,
ale ona twierdzi, że „to żadna nauka”.
Taka jest prawda.
I promień zmniejszający, o który proszę Wasabiego, to też „żadna nauka”?
- Co? - Nie.
A niewidzialna kanapka?
Hiro.
Szamiesz kanapkę, a ludzie myślą, że ci odbiło.
Przestań.
Laser w oku? Prąd w palcu?
Nic z tego.
A serum wzrostu?
A ty nad czym pracujesz?
Pokażę ci.
Taśma?
Przygotuj się na wstrząs. Już wynaleziona.
Stary!
Nad tym pracuję.
Witaj, jestem Baymax,
twój osobisty opiekun medyczny.
Śpieszę skontrolować twój stan zdrowia, ponieważ krzyknąłeś...
„Au”.
Oddziałową zrobiłeś?
W skali od 1 do 10, na ile oceniasz ból?
Fizyczny czy egzystencjalny?
Przeskanuję cię.
Skan zakończony.
Masz lekkie podrażnienie skóry przedramienia.
Zalecam środek bakteriobójczy.
Co to tam jest w składzie?
Głównie bacytracyna.
A to pech. Jestem na nią uczulony.
Nie jesteś uczulony na bacytracynę.
Masz lekką alergię na...
orzeszki.
Nieźle.
Widzę, że się sporo nakodowałeś.
Ponad 10 tysięcy procedur medycznych.
A ten chip... to serce Baymaxa.
Winyl?
Chodziło o to, żeby wyglądał niegroźnie i sympatycznie.
I wyszła chodząca beza.
- Bez urazy. - Jestem robotem,
nie można mnie urazić.
- Kamery hiperspektralne? - Tak.
- Tytanowy szkielet? - Włókno węglowe.
No tak, jest lżejsze.
Odjazdowe siłowniki. Skąd masz?
- Zrobiłem tu na miejscu. - Serio?
Tak. Udźwig 500 kilogramów.
Bez kitu.
Dzielny pacjent. Zasłużyłeś na lizaka.
Ekstra.
Nie wyłączę się, póki nie powiesz, że jesteś zadowolony z opieki.
W takim razie jestem.
Pomoże wielu ludziom.
A jaki ma akumulator?
Litowo-jonowy.
Na superkondensatorach ładowałby się szybciej.
Zarywamy nockę, panie Hamada?
Pan profesor!
Właściwie, to już kończę.
Pewnie jesteś Hiro.
Ten od walk robotów, tak?
Kiedy moja córka była mała, też tylko to jej było w głowie.
Mogę?
Jasne.
Serwomotory magnetyczne.
Łeb urywa, nie?
Pokazać, jak działa?
Ty, geniuszku!
Profesor je wynalazł.
Pan to Robert Callaghan?
Ten od Krzywych Sklejanych Callaghana...
i Prawa Robotyki Callaghana?
Zgadza się.
Nie chciałbyś tu studiować?
Przymknę oko na wiek.
Szkoda zachodu. On karierę wiąże z walkami robotów.
Ale nie tylko.
Nie dziwię się. Wygrywać z takim robotem to łatwizna.
W sumie, fakt.
A skoro lubisz iść na łatwiznę, moje zajęcia nie są dla ciebie.
My zmieniamy oblicze robotyki.
Moi studenci wyprzedzają swoje czasy.
Miło cię było poznać.
Życzę samych zwycięstw.
Trzeba się spieszyć, jeśli chcesz zdążyć na walkę.
Muszę tu studiować.
Muszę się tu dostać, inaczej sobie nie daruję.
Są egzaminy?
WALKI ROBOTÓW
KONKURS
Co roku urządzamy konkurs naukowy.
Wymyśl jakiś bajer, żeby Callaghanowi szczęka opadła.
To musi być coś!
Wierz mi,
to będzie coś!
Nic.
Zero pomysłów. Pustka w głowie.
Wypalił się przed czternastką.
Szkoda go.
Nie ma co, to koniec. Nie dostanę się.
Tak łatwo ci nie odpuszczę.
Co ty robisz?
Rusz tą mózgownicą.
To musi być projekt postawiony na głowie.
- Co? - Myśl nieszablonowo.
KONKURS
Sporo wypasionych nowinek. Jak samopoczucie?
Gadasz z mistrzem walk botów.
Byle konkursik mnie nie ruszy.
Jest przerażony.
Nie bój nic, młody.
- Nerwy go zjedzą. - Wcale nie.
Wyluzuj się. Masz co pokazać. Nie, To To?
- Nie marudź. Bądź kobietą! - Przestańcie!
Co ci mogę zaproponować? Dezodorant? Miętówki?
Czyste majtki?
Majtki? Lecz się.
Jestem przezorny.
Od pół roku nie zrobiłem prania.
Parę noszę po 4 dni.
Przód na przód, tył na przód i na lewą stronę.
I znów przód na przód.
Ohydne i genialne zarazem.
Nie nakręcaj go.
To się nazywa recykling,
Następny uczestnik Hiro Hamada.
Dobra. Teraz ty.
To ja idę.
Focia! I razem! „Hiro”!
Hiro!
Kochamy cię. Pokaż im!
- Nie daj się. - Połamania nóg.
Nauka z tobą!
Dobra. Idziesz.
No, co? Przybij.
Co z tobą?
Bardzo chcę tu studiować.
Dasz radę.
Cześć.
Jestem Hiro...
Przepraszam.
Jestem Hiro Hamada...
i chyba wynalazłem coś całkiem fajnego.
Może wam się spodoba.
Oto mikrobot.
Oddech.
Wygląda niepozornie, ale kiedy koledzy dołączą...
...zaczyna robić się ciekawie.
Mikroboty sterowane są przez ten neuroprzekaźnik.
Wymyślam, co mają zrobić...
...a one to robią.
Mają nieograniczoną ilość zastosowań.
Budownictwo.
To, nad czym w pocie czoła pracowały zastępy ludzi
miesiące i lata,
teraz może zrobić jeden człowiek.
A to dopiero początek.
Weźmy transport.
Mikroboty przeniosą wszystko i wszędzie.
Bez wysiłku.
Zrobią, co tylko sobie wymyślimy.
Ogranicza je jedynie nasza wyobraźnia.
Mikroboty!
To mój siostrzeniec!
Moja rodzina! Kochani chłopcy!
W dychę!
- Świetnie ci poszło! - Brawo!
Wymiatasz, stary!
Kochają cię!
Super!
Tak.
Po dopracowaniu, to może być przełomowy wynalazek.
Alistair Krei.
Mogę?
Niezwykłe.
Krei Tech jest tym zainteresowany.
Czad!
Pan Krei ma rację.
Twoje mikroboty są olśniewającym osiągnięciem.
Możesz je udoskonalać
albo sprzedać patent człowiekowi nastawionemu wyłącznie na zysk.
Robercie, znam twoje zdanie na mój temat,
ale...
Wybór należy do ciebie, Hiro.
Wiedz tylko, że pan Krei chadza na skróty i nagina fakty
dla kariery.
Nieprawda.
Nie ufałbym mu w kwestii mikrobotów...
ani w żadnej innej.
Oferuję ci fortunę, o jakiej nie śniło się 14-latkowi.
Jestem zaszczycony, ale nie są na sprzedaż.
A miałem cię za niegłupie dziecko.
Robercie...
Panie Krei.
To należy do mojego brata.
A, rzeczywiście.
Widzimy się na zajęciach.
Coś takiego!
Pora nakarmić te genialne mózgi. Zapraszam do mojej kafejki.
Ja stawiam kolację!
Nie ma jak darmowa wyżerka!
Ciociu?
Byle nie smrodliwa.
Dołączymy.
Jasne. Ależ jestem z was dumna!
- Dzięki! - Dzięki, ciociu!
Wiem, co powiesz.
„Masz się z czego cieszyć.”
„Wykorzystałeś talent do czegoś pożytecznego.”
Nie, nie to. Podczas pokazu miałeś rozpięty rozporek.
Bardzo śmieszne.
Co?
Witamy na wydziale kujonów, kujonie.
Gdyby nie ty, nie byłoby mnie tutaj.
Wiesz...
Dzięki, że nie odpuściłeś.
Jesteś cała?
Tak, nic mi nie jest.
Profesor Callaghan został w środku.
Tadashi, nie!
Callaghan jest w budynku.
Trzeba go ratować.
Tadashi!
Cześć, kotku.
Cześć, ciociu.
Pani Matsuda przyszła.
Jak na 80-latkę, nosi niezłe kusimajty.
Zawsze cię rozśmieszała.
Zejdziesz zobaczyć?
Może później.
Znów dzwonili z uczelni.
Od kilku tygodni trwają zajęcia.
Ale powiedzieli, że i tak cię przyjmą.
Dziękuję. Zastanowię się.
Się masz, Hiro.
Chcieliśmy zapytać, jak sobie radzisz.
Stęskniliśmy się.
Gdybym teraz mógł dostać jakąś super moc,
wybrałbym przenikanie przez monitory
i cię uściskał.
Witaj, jestem Baymax, twój osobisty opiekun medyczny.
Cześć, nie wiedziałem, że wciąż działasz.
Zarejestrowałem okrzyk bólu.
Co ci dolega?
Uderzyłem się w palec. Nic wielkiego.
W skali od 1 do 10, na ile oceniasz ból?
Zero. Wszystko gra.
Dzięki. Spakuj się.
Boli, kiedy dotykam?
Nic mi nie jest, zostaw.
Upadłeś.
Mówisz?
W skali od...
W skali od 1 do 10...
W skali od 1 do 10, na ile oceniasz ból?
Zero.
Nie wstydź się łez.
Nie.
- Płacz to naturalna reakcja na ból. - Ja nie płaczę.
- Zrobię skan obrażeń. - Żadnych skanów.
- Skan zakończony. - No nie!
Obrażeń nie wykryto,
choć aktywność hormonów wskazuje,
że masz zmienne nastroje, typowe dla nastolatków.
Diagnoza: dojrzewanie.
Co?
Dobra, spuszczaj powietrze.
Pojawi się owłosienie...
na twarzy, klatce piersiowej, pod pachami oraz w okolicy...
Dzięki, wystarczy.
Odczujesz także
nowe, natrętne popędy.
Dość! Właź do walizy!
Nie wyłączę się, póki nie powiesz, że jesteś zadowolony z opieki.
Tak, jestem zadowolony...
Mój mikrobot?
Nic nie rozumiem.
Kiedy nastolatek staje się mężczyzną, często ma mętlik w głowie.
Reaguje na sygnały od innych mikrobotów,
co jest niemożliwe, bo wszystkie pozostałe spłonęły.
Widać się zepsuł.
Ten twój robocik próbuje się wydostać.
Tak?
No to sprawdź, dokąd się wybiera.
Czy to ustabilizuje twoją huśtawkę nastrojów?
Zdecydowanie.
Baymax?
Co?
Hiro?
Cześć, ciociu.
Wyszedłeś z pokoju!
Najwyższy czas.
Idziesz na uczelnię?
Tak.
Przemyślałem to. Dzięki tobie.
Tak się cieszę, słonko.
Wobec tego...
uczcimy to kolacją.
Upiekę skrzydełka.
Zrobię ostry sos, że język kołkiem stanie.
- Już się cieszę. - Super!
Niech cię uściskam.
Baymax!
Odbiło ci? Co ty wyprawiasz?
Wiem już, dokąd wyrywa się twój robocik.
Mówiłem ci, że jest zepsuty. Nigdzie się nie...
Zamknięte.
Tam jest okno.
Proszę, zachowaj ostrożność.
Upadek z tej wysokości spowoduje obrażenia.
Ojejku.
Przepraszam, będę puszczał gazy.
Już?
Tak.
Teraz muszę się nadmuchać.
Dobra, byle cicho.
Moje mikroboty...
Ktoś ich sporo dorobił.
Hiro?
Zawału przez ciebie dostałem.
Mam w dłoniach defibrylator. Ładowanie...
Przestań! Tak się tylko mówi.
Ojej.
W nogi!
Dawaj!
Mam słaby napęd.
No coś ty?
Dawaj, dawaj!
Jazda!
Z kopa!
Z piąchy!
Gazu!
Ruchy, ruchy!
Dalej!
Tędy!
Przez okno!
Wciągnij brzuch!
Baymax!
Hiro?
Zmywamy się! Szybciej!
Żebym miał jasność w temacie...
Zaatakował was facet w masce kabuki...
z armią miniaturowych robotów.
Mikrobotów.
- Mikrobotów... - Aha.
Sterował nimi telepatycznie przekaźnikiem neuroczaszkowym.
Czyli pan Kabuki, percepując pozazmysłowo...
napadł ciebie i kolegę Balona.
Zgłosiłeś na policję kradzież robotów?
Nie, myślałem, że wszystkie spłonęły.
Trudno w to wszystko uwierzyć, ale Baymax świadkiem.
- Prawda? - Tak, panie władzo.
Mówi prawdę.
Co jest...? Co z tobą?
Bateria mi pada.
Spróbuj jeszcze wytrzymać.
Opiekunem medycznym Baymax osobistym...
Zadzwonię po twoich rodziców, przyjadą cię odebrać.
Co?
Napisz tu nazwisko i numer telefonu...
Muszę cię odstawić do domu i podłączyć.
Dojdziesz?
Wykonam skan zdrowia. Skan zakończony.
Opiekun medyczny.
Dobra.
Gdyby ciotka pytała, byliśmy na uczelni, jasne?
A my wylecieliśmy przez okno!
Cicho!
Wylecieliśmy przez okno.
Nie gadaj o tym przy cioci.
Hiro?
Wróciłeś, kochanie?
Tak.
Tak właśnie myślałam. Cześć.
Serwus, ciociu.
Mój ty studencie. Zaraz wszystko mi opowiesz.
To jemy?
Cicho bądź!
Hura! Kura!
Nie zdziw się, jak ci język kołkiem stanie.
A jutro będzie piekło. Wiesz gdzie.
Dobra.
Siadaj i opowiadaj.
Wiesz, późno się zgłosiłem,
mam sporo do nadrobienia.
Co to było?
Moher.
Bezczelne kocisko.
Wobec tego weźmiesz na wynos do pokoju.
- I nie ślęcz do późna... - Dzięki, że mnie rozumiesz.
Włochata dzidzia. Włochata dzidzia.
Wstawaj, idziemy.
Jestem medyczny osobisty Baymax opiekun.
Noga za nogą...
Nic z tego nie rozumiem.
Tadashi.
Co?
Tadashi.
Tadashi odszedł.
A kiedy wróci?
On umarł.
Był okazem zdrowia.
Prawidłowo się odżywiał, ćwiczył.
Miał przed sobą długie życie.
Tak. Miał.
Ale był pożar...
Tadashi zginął.
Tadashi jest tutaj.
Nieprawda.
Tylko tak się mówi, że jest wśród nas,
póki go pamiętamy.
A mnie wciąż boli.
Obrażeń ciała nie wykryto.
Nie o taki ból chodzi.
Jesteś moim pacjentem.
Chciałbym ci pomóc.
Na to nie ma lekarstwa.
Co robisz?
Ściągam dane dotyczące żałoby po bliskich.
Pobieranie zakończone.
Zalecenia: kontakt z przyjaciółmi i rodziną.
Zaraz ich powiadomię.
Tylko nie to!
- Wiadomość wysłana. - W głowie się nie mieści!
A teraz co robisz?
Dodatkowe zalecenia: dodawać otuchy, okazywać czułość.
Sam daję radę. Serio.
Wszystko będzie dobrze. No już, już.
Dzięki, Baymax.
Tak mi przykro z powodu pożaru.
Wiem. To był wypadek.
Chyba że...
To nie był wypadek.
Typ w masce ukradł mikroboty!
Podłożył ogień, żeby zatrzeć ślady!
Przez niego Tadashi nie żyje.
Musimy go dorwać.
To żyje! Żyje! Żyje!
A żeby go dorwać,
ciebie trzeba podrasować.
Czy schwytanie człowieka w masce poprawi ci nastrój?
I to jak.
Najpierw układ ruchu.
PRZEGLĄDANIE FILMÓW
SKAN
BUDOWA STAWÓW
ZAPIS
A teraz ten bandzioch.
Mam pewne wątpliwości.
Z tym uzbrojeniem trudno mi zachować mój przyjazny wizerunek.
I o to chodzi! Wyglądasz, że głowa boli!
Robot nie odczuwa bólu.
Tak się tylko mówi.
Transfer danych zakończony.
ANALIZA DANYCH
Jak karate ma mi pomóc w opiece nad chorymi?
Chcesz, żebym był zdrów?
To wal.
Super!
Z młota!
Wykop!
Z liścia!
I w tył!
Lepkie łapki.
Tak.
I żółwik!
Żółwik? Brak takiego ciosu na dysku.
To nie jest cios.
To taki gest,
kiedy coś ci się uda i jest fajnie.
No i o to chodzi.
Dodam do katalogu procedur medycznych.
Dobra. Chodźmy dorwać tego typka.
Pospiesz się!
Bierz go, Baymax!
Spóźniliśmy się.
Twój robocik znowu gdzieś się wybiera.
Idziemy.
Pływamy nie wcześniej niż godzinę po jedzeniu.
Kryć się!
Podskoczyło ci tętno...
Baymax, pora załadować nowe gadżety.
Hiro?
O, nie!
Zmiatać stąd, ale już!
Stary, co ty tu robisz?
Nic. Spaceruję.
Łagodzę stresy nastolatka.
To Baymax?
Tak, ale...
Ma na sobie karbonowe gatki?
Znam też karate.
Idźcie do domu.
O nie. Mowy nie ma. Chcemy ci pomóc.
Baymax wysłał nam wiadomość.
Pogrążeni w żałobie,
potrzebują wsparcia przyjaciół i rodziny.
Kto pierwszy go pocieszy?
Ja!
Mam na imię Fred. Mija 30 dni od kiedy...
Matko Megazońska!
Widzicie to, co ja?
O, rany! Nie!
Uciekajcie!
Baymax, dawaj go!
O, nie, nie!
Co robisz?!
Ratuję ci życie.
Baymax się nim zajmie.
Ojej.
Wasabi!
To pa!
Hiro, mów o co chodzi. Ale już!
Ukradł moje mikroboty. To on wywołał pożar.
Nie wiem, kim jest.
Baymax, atak!
W lewo!
Ta maska, strój...
Klasyczny czarny charakter.
Super sprawa.
Boję się jak nigdy, ale super!
Czemu stoimy?
Czerwone.
Podczas pościgu nie stajesz na światłach.
Czemu on chce nas zabić?
Czemu chcesz nas zabić?
Klasyka. Za dużo wiemy.
Bez pochopnych wniosków.
Nie wiemy, czy chce nas zabić.
Auto!
A jednak chce!
Włączyłeś migacz?
Sygnalizuję zamiar skrętu! Tak nakazuje kodeks.
Dość tego.
Stójcie! Z Baymaxem dam mu radę!
Pasy ratują życie.
Zapnij się przed jazdą.
Co robisz?!
Zgubiliśmy go?
Uwaga!
Baymax, trzymaj się!
- To się nie uda! - Uda!
- Nie uda się! - Uda!
Udało się!
Tak jest!
A mówiłam, że się uda!
Wymagacie opieki medycznej i macie obniżoną temperaturę ciała.
Ukryjmy się.
Znam jedną miejscówkę.
Co to za dom?
Fred.
Dokąd idziesz?
Witam w mi casa.
Z francuskiego „pod drzwiami”.
Trochę ci się poplątało.
Posłuchaj.
Jakiś czub w masce mało nas nie pozabijał.
Nie jestem w nastroju do...
Witam, paniczu Fredericku.
Teobald, staruszku!
Wchodźcie, tu nic nam nie grozi.
Przybij.
Freddie...
To twoja chata?
Myślałam, że mieszkasz pod mostem.
Właściwie to chata rodziców.
Wypoczywają teraz na rodzinnej wyspie.
Kiedyś was tam zabiorę. Popluskamy się.
No nie wierzę!
WŁASNOŚĆ FREDA. FRED.
Przeżyłem atak gościa w masce,
ale takiego ataku kiczu nie przeżyję.
Na ten widok mózg mi łzawi.
Temperatura ciała wciąż niska.
Jakbym się tulił do ciepłego bałwana.
Milutko.
Jak mi dobrze.
Dobry robot.
Kojarzycie ten znak?
Tak! To jest ptak.
Nie!
Widziałem ten znak u gościa w masce.
Kiedy Hiro go schwyta, poprawi mu się nastrój.
Niby jak ma go dopaść?
Nawet nie wiemy, kto to.
Ja się chyba domyślam.
Doktor Masakra?
A naprawdę milioner i konstruktor broni, Arnold Zcichapęk.
El Likwidator?
Pod maską kryje się przemysłowiec Wisarion Cokwili
Baron von Destruktor? Co ty bredzisz?
Jeszcze nie łapiecie?
Zamaskowany napastnik to nie kto inny niż...
Voilà!
Alistair Krei.
- Co? - Zastanów się.
Chciał mikrobotów. Ty odmówiłeś.
A tacy jak Krei nie mają zasad.
Odpada, ma za dużo do stracenia.
A według ciebie to kto?
Nie mam pojęcia. Przecież nic o nim nie wiemy.
Grupa krwi AB Rh minus.
Poziom cholesterolu...
Przeskanowałeś go?
Zaprogramowano mnie do analizy stanu zdrowia.
Świetnie!
Te dane pozwolą go odnaleźć.
Musiałby przeskanować każdego w San Fransokyo.
To zabierze tak... ja wiem... Wieczność.
O, nie, nie. Trzeba myśleć nieszablonowo.
Mam!
Przeskanujemy wszystkich naraz.
Wystarczy podrasować czujnik.
Ale jeśli mamy gościa złapać,
muszę podrasować was wszystkich.
Kogo, jak?
Pogrążeni w żałobie, potrzebują wsparcia przyjaciół i rodziny.
To idzie w dobrą stronę.
Nie mamy szans. Jesteśmy bandą kujonów.
Chcemy ci pomóc,
ale my to tylko my...
Nie.
Możecie być kimś więcej.
Tadeshi Hamada był naszym przyjacielem.
Wchodzimy w to.
Czaicie? Czujecie to?
Tak rodzi się legenda!
Będziemy superbohaterami!
Rączki w bok.
Przekaźnik ma wbudowany w maskę.
Kiedy ją przejmiemy, straci panowanie nad robotami.
I gra skończona.
Super skok!
Bomba!
Nieźle.
Wam też się majty wrzynają?
Hej!
Patrzcie!
Uwaga, oto...
Baymax 2.0.
Ale jest boski.
Cześć.
Moment. Skup się.
Pokaż, co potrafisz.
Dawaj, to z pięścią pokaż.
Nie to.
Pokaż im to drugie, no wiesz.
Freddie kochać odrzutową pięść!
A ta pięść, to w ogóle pikuś.
Baymax, skrzydła.
Nie wierzę.
Odpalaj.
Nie pojmuję,
jak latanie ma pomóc w opiece nad chorymi.
A ja nie pojmuję, że ty nie pojmujesz, jaki to czad!
Cała naprzód!
Wyrównaj.
Uspokój lot.
W górę, w górę!
Szybciej!
Wolniej! Wolniej!
Nie, nie.
Pełna moc.
Dawaj, dawaj!
W górę! Wyżej!
O, stary!
Na dziś wystarczy.
I co ty na to?
Rośnie ci poziom hormonów szczęścia.
A to znaczy, że...?
Terapia się sprawdza.
No nie!
Nie!
Błagam, Baymax!
Tak!
To było...
takie że...
Że łeb urywa.
Tak się tylko mówi.
Zgadza się, stary.
Nigdy więcej nie wsiądę do autobusu.
Twój stan emocjonalny uległ poprawie.
Wyłączę się, kiedy powiesz, że jesteś zadowolony z opieki.
Co?
Nie możesz się teraz wyłączyć.
Musimy znaleźć gościa. Odpalaj ten nowy czujnik.
Oprogramowanie zaktualizowane.
Zasięg zwiększony o 1000%.
Znalazłem pasującą osobę.
Na tej wyspie.
Ale widok!
No.
Gdyby nie lęk wysokości, też bym się zachwycał.
Ale, że mam lęk wysokości, to się nie zachwycam.
To tam.
Baymax, ląduj.
Ekstra!
Nasze pierwsze lądowanie całą paczką.
Idziemy.
Kwarantanna?
Wiecie, co to znaczy?
Kwarantanna to przymusowa izolacja
w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się
chorób, często śmiertelnych.
Na tym jest czaszka. Czacha!
Bądźcie czujni.
Facet może czaić się wszędzie.
Ziej ogniem! Ziej!
Durny ptak.
Przynajmniej przetestowaliśmy sprzęt.
Sześcioro nieustraszonych Naprzód. Tu rządzę ja
Fred ich wodzem
Aniołki Freda
Okiełznali słońca moc
Dzięki amuletowi, Co na strychu spał
Zielony ci on jest
Szmaragdem zwą go
Fred, zaraz wyjadę ci z lasera.
Ej, ludzie.
Baymax, masz go?
Ściany budynku tłumią sygnał.
Super. Robot się zepsuł.
Hej, chcecie coś zobaczyć?
I co to ma być, mądralo?
Trudno powiedzieć...
Patrzcie.
Hiro?
Krei.
Zlecono nam niemożliwe i dokonaliśmy niemożliwego.
Wynaleźliśmy transport na nowo.
Przyjaciele, oto owoc programu „Cichy przelot”.
Generale, pozwoli pan?
Magiczna czapka!
Teleportacja, czyli natychmiastowy transport materii,
przestał być mrzonką.
Nie wydaliśmy miliardów dolarów podatników
na przesyłanie czapek.
Panie i panowie, dziś tworzy się historia.
Przejedziesz się, Abigail?
Skoro zaprosiliśmy gości, to trzeba ich rozerwać.
30 sekund do startu.
29... 28...
Kapsuła gotowa.
Czujniki wskazują niewielkie zaburzenia pola magnetycznego.
Jakiś problem, panie Krei?
Nie, skądże.
Parametry w normie. Kontynuujmy.
Trzy... Dwa... Jeden...
Kapsuła uruchomiona.
Naruszenie pola! Przerwać misję!
Straciliśmy łączność z pilotem.
O nie.
- To koniec! - Pilot zaginął.
Awaria portalu nr 2.
Awaria sterowania polem.
Krei, wyłącz to!
Otoczyć wyspę kordonem!
Rząd zakazał Kreiowi dalszych prac.
A on za pomocą mikrobotów, chce wykraść swoją machinę.
Krei to facet w masce.
O, nie.
Baymax, wyciągnij nas stąd.
Zabierzcie mu przekaźnik.
Jest w masce.
Baymax!
No, to jaki jest plan?
Fred wkracza do akcji!
Super skok!
Docisk masą!
Mega dzwon!
Serio, jaki jest plan?
Zdobyć maskę.
Ja za tobą.
Mówcie no, jaki jest plan?
Ej!
Ty!
Lubisz tańczyć, gościu w masce?
Tańczący z ostrzami.
Oddawaj maskę albo zasmakujesz tego!
I tego też!
Dałem radę!
I to tyle?
A, jeszcze to.
I wracasz na grilla!
To koniec, Krei.
Profesor Callaghan?
Przecież był wybuch...
Pan spłonął.
Nie. Osłoniły mnie twoje mikroboty.
Ale... Tadashi.
Zginął przez pana.
Oddaj mi maskę.
Pobiegł panu na ratunek!
Jego błąd!
Baymax, zlikwiduj go.
Program nie pozwala mi skrzywdzić istoty ludzkiej.
Już pozwala.
Hiro, twój brat...
Wykonać! Zlikwiduj go!
Nie! Przestań!
Zostaw! Zwieje nam!
Baymax!
Mój układ opieki medycznej został uszkodzony.
Przepraszam, jeśli wyrządziłem komuś krzywdę.
Jak mogliście? Miałem go.
Posunąłeś się za daleko. Na to się nie pisaliśmy.
Mieliśmy go tylko złapać.
I tyle.
Przeszkadzacie mi zamiast pomagać!
Baymax, znajdź Callaghana.
Skaner masowy uszkodzony.
Skrzydła.
Hiro, nie taki był plan.
Leć!
Hiro!
Twoje ciśnienie krwi wzrosło.
Wydajesz się zdenerwowany.
Nic mi nie jest.
Już. Działa?
- Czujnik sprawny. - Dobrze,
czyli możemy...
Co?
Usuniesz mi układ medyczny?
Tak. Otwieraj!
Powstałem, żeby nieść pomoc chorym.
Otwórz port dostępu.
Mam zlikwidować profesora Callaghana?
Otwieraj!
Czy zlikwidowanie profesora Callaghana poprawi ci nastrój?
Tak! Nie! Nie wiem.
Otwórz port!
Tego chciałby Tadashi?
Nieważne!
Zaprogramował mnie...
Tadashi umarł!
Nie ma go.
Tadashi jest tutaj.
Nie, nie ma go tu.
Tadashi jest tutaj.
Tu Tadashi Hamada.
Przystępuję do pierwszego testu projektu na robotykę.
Witam, jestem Baymax.
Stop! Stop! Stop!
Siódmy test projektu na robotykę.
Witam, jestem Baymax.
Czekaj, moment! Zakończ skan!
Tu znowu Tadashi Hamada...
Przystępuję do 33. testu projektu na robotykę.
Tak łatwo nie odpuszczę.
Ty tego nie rozumiesz, ale jesteś ludziom potrzebny.
Wracajmy do pracy.
Tu Tadashi Hamada,
test osiemdziesiąty czwarty.
I jak tam, bałwanku?
Witaj, jestem Baymax, twój osobisty opiekun medyczny.
Działa.
Działa!
Niesamowite! Działasz!
Wiedziałem! Wiedziałem!
Wiedziałem! Działasz! Nie wierzę!
Uwaga, wielka chwila.
Zrób mi skan.
Poziom neuroprzekaźników wysoki.
Oznacza to, że jesteś szczęśliwy.
Bo jestem! I to jak!
O, rany! Niech tylko mój braciszek cię zobaczy.
Pomożesz wielu ludziom, stary.
Bardzo wielu.
Na dziś wystarczy. Jestem zadowolony z opieki.
Dziękuję, Baymax.
I przepraszam cię.
Nie jestem taki, jak mój brat.
Hiro.
Słuchajcie, ja...
Złapiemy Callaghana
i zrobimy to, jak należy.
Tylko nie porzuć nas znowu na jakiejś nawiedzonej wyspie.
O rany...
Spoko. Teobald zaleciał po nas rodzinnym helikopterem.
Znaleźliśmy coś. Powinieneś to zobaczyć.
Pozabijałbyś nas!
Krei! To twoja wina!
Wiedziałeś o nieprawidłowościach!
Callaghan? On tam był?
To był porządny gość. Co mu się stało?
Nie wiem. Ale odpowiedź jest gdzieś tutaj.
Zaczekaj! Stój.
To on.
Z tą pilotką.
Czekajcie.
Skoro zaprosiliśmy gości...
Pilotem była córka Callaghana.
Profesor obwinia Kreia.
Tu chodzi o zemstę.
To na co jeszcze czekamy?
Piękny, nowo zbudowany kompleks to spełnione życiowe marzenie.
Przy tak wielkim przedsięwzięciu
zawsze pojawią się drobne przeszkody.
Ich pokonanie tylko nas wzmocniło
i naprowadziło na właściwą drogę ku świetlanej przyszłości.
Co jest?
Przeszkoda?
Moja córka to była „drobna przeszkoda”?
Callaghan! Ty przecież...
Twoja córka...
To był wypadek.
Nie. Wiedziałeś o ryzyku.
Zginęła przez twoją niefrasobliwość.
Co robisz?
Odebrałeś mi wszystko, kiedy kazałeś Abigail startować.
Teraz ja odbiorę wszystko tobie.
Nie, nie rób tego!
Będziesz patrzył, jak dzieło twojego życia obraca się w proch.
Potem kolej na ciebie.
Profesorze Callaghan!
Niech pan go puści.
Tego by chciała Abigail?
Abigail nie żyje.
To nic nie zmieni. Wiem, co mówię.
Posłuchaj go, Callaghan!
Puść mnie. Oddam ci wszystko, czego zażądasz.
Oddaj mi dziecko!
Zabierz mu maskę!
Baymax!
Wkraczam do akcji.
O, nie!
Ciut tu ciasno.
- Nie! - Jest za silny!
Nie mogę wyjść.
Nie damy mu rady!
Ratuj!
Hiro!
Hiro? Hiro?
Pomocy!
Mam! Wiem, jak go pokonać!
Słuchajcie!
Ruszcie mózgownicami, zawsze jest jakieś wyjście.
Myślcie nieszablonowo.
Moje ręce!
Zaraz mnie rozerwie.
Zaraz. To tylko wdzianko.
Cześć, baner.
Pokręcimy się trochę?
I na dwa!
I za plecami!
Baymax!
Hiro.
Genialny ten robot!
Nowy plan. Darujcie sobie maskę.
Bierzemy się za roboty. Portal je wessie.
Oto plan pełną gębą!
Honey, Fred, będziecie nas osłaniać?
Mówisz i masz.
Do roboty, Freddie!
Zasłona dymna!
Gotowi?
Uwaga.
Skok!
Rany, grawitacja coś wariuje!
Zaraz.
Trzeba to wkorzystać!
Zielone ostrza gniewu!
Bądź kobietą!
Wirujące banery.
Banery w ogniu!
To się nazywa reakcja chemiczna!
Wykop w tył. Z liścia! I młyn!
Pięść-młot.
Dość już tego!
Skończyły się panu roboty.
Co?
Baymax!
Nie!
Program nie pozwala nam krzywdzić istot ludzkich.
Ale weźmiemy sobie to.
Portal wciąż działa. Trzeba go wyłączyć.
Nie da rady. Pole sterujące pada.
Portal ulegnie samozniszczeniu!
Musimy się stąd wydostać!
Baymax!
Mój czujnik wykrył oznaki życia.
Co?
Sygnał dochodzi stąd.
To kobieta.
Jest w stanie śpiączki.
Córka Callaghana. Ona żyje.
Abigail.
Idziemy po nią.
Portal się rozpada. Możecie nie zdążyć.
Ona żyje.
Trzeba jej pomóc.
Co ty na to?
Latanie wydatnie poprawia stan moich pacjentów.
Ostrożnie! Wszędzie pełno złomu.
Uważaj!
Zlokalizowałem pacjentkę.
Szybciej!
Dobra, wracamy z nią.
Poprowadzę cię. Leć!
Odpadasz w prawo.
Dobrze, teraz w lewo.
Ostro w prawo.
I górą.
Dobra, wyrównaj. Spokojnie.
Pięknie idzie.
Już niedaleko.
Baymax!
Silniki uszkodzone.
Złap moją rękę.
Wiem, jak was uratować.
Nie wyłączę się, póki nie powiesz, że jesteś zadowolony z opieki.
Nie, zaraz. A co z tobą?
Jesteś moim pacjentem. Twoje zdrowie jest najważniejsze.
Przestań! Wymyślę, jak...
Jesteś zadowolony z opieki?
Nie. Musi być jakieś wyjście.
Nie zostawię cię tutaj. Coś wykombinuję.
Nie ma czasu.
Jesteś zadowolony z opieki?
Proszę!
Nie...
Nie mogę stracić i ciebie.
Hiro...
Zawsze będę przy tobie.
Jestem zadowolony z opieki.
Hiro!
Udało się!
A Baymax?
Słyszy mnie pani? Jak się pani nazywa?
Abigail Callaghan.
Wszystko będzie dobrze. Zabieramy panią do szpitala.
Jazda!
W siedzibie Krei Tech Industries trwa usuwanie zniszczeń.
Napływają doniesienia o tajemniczej grupie,
która zapobiegła gigantycznej katastrofie.
Wszyscy zadajemy sobie pytanie: „Kim są ci bohaterowie?”
„I gdzie są teraz?”
Cześć, skarbie.
Przytul.
Pa!
Auć?
Jestem Baymax, twój osobisty opiekun medyczny.
Witaj, Hiro.
Nie urodziliśmy się superbohaterami,
ale życie lubi zaskakiwać.
Mój brat chciał nieść ludziom pomoc.
I to będziemy robić.
Kim jesteśmy?
WIELKA SZÓSTKA
Stypendium dla geniusza
BUDYNEK IM. TADASHIEGO HAMADY
ROBOT ZATRZYMUJE ROZPĘDZONY TRAMWAJ
Tato, chciałbym ci się pochwalić moimi osiągnięciami.
Jesteś dla mnie ważny i...
brakuje mi cię...
bo siedzisz wciąż na naszej rodzinnej wyspie...
Chciałbym, żebyś widział...
Fred.
Synu.
Tata?
Przód na przód, tył na przód.
Na lewą stronę. I znów przód na przód.
Tato!
Mamy sporo do obgadania.