NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI RICHARDA K. MORGANA
Życie po wielokroć ma jedną wadę:
przestajemy bać się śmierci.
Ponury żniwiarz staje się tylko metaforą.
Ale lęk przed śmiercią nam służy.
Skończ narzekać.
Kazałem ci wywalić ten naszyjnik.
Należał do mamusi.
Jesteś taka sama jak ona.
Nieposłuszna, niewdzięczna suka.
Powiem im, że to nie twoja wina.
Powiem prawdę. Wysłuchają mnie.
Ufasz mi, Rei?
Na każdy możliwy sposób.
Dlaczego zabiłeś ojca?
Jesteś dzieckiem, a przestrzeliłeś mu stos.
Zasłużył sobie.
- Bo bił twoją siostrę? - Nie przestałby.
Zabił moją mamę.
- Gliny mówią, że zwiała. - Kretyni.
Powiedziałem im, jak było.
Pozbył się ciała w zbiorniku z chłodziwem.
Nic nie zostało.
Nie uwierzyli mi.
Ja ci wierzę.
W Zamieszkałych Światach panuje bezprawie.
Zabójstwa, gwałty, niewolnictwo, gangi.
Cierpią przez to niewinne ofiary.
Podróżujemy między planetami i chronimy je.
Nie mogę nic panu dać.
Moje ciało też już pewnie sprzedali.
Czego pan chce?
Zrekrutować cię do Kolonialnego Korpusu Piechoty Taktycznej.
Jest pan z CTAC?
Widzę w tobie potencjał.
Będą z ciebie ludzie.
A moja siostra?
To wszystko ze względu na nią.
Chcę, żeby była bezpieczna.
Nigdy nie mogłeś nikomu ufać, prawda?
Jesteśmy Protektoratem, synu.
Ochraniamy.
Przydzielą ją do dobrej rodziny.
Będą ją kochać i dobrze traktować.
Przysięgam.
A później? Odzyskam ciało?
Zarekwiruję je. Gdy wrócisz, będzie twoje.
- Dokąd lecę? - Opuścimy tę planetę.
Szkolimy się w różnych światach i powłokach.
Jutro o tej porze będziesz w ciele mężczyzny.
Nikt więcej cię nie skrzywdzi.
Opuścimy planetę? A co z Rei?
Porzucisz to życie.
Każdy, kto wie, kim jesteś, będzie zagrożony.
Muszę jej powiedzieć.
Jeśli ma być bezpieczna, nie możesz się z nią już zobaczyć.
Zaufaj mi.
Witaj z powrotem.
Umrzesz.
Jesteś ciężko ranny, krwawisz,
do tego wdało się zakażenie krwi.
Nie uratuję tej powłoki.
Chciałam przyspieszyć
rodzinne spotkanie.
Ale trzeba będzie zaczekać, aż cię upowłokowią.
Czekaj... Ortega?
Nic jej nie jest, ogłuszyłam ją. Wybacz, spieszyłam się.
Spokojnie.
Obudzisz się w nowym ciele, wytrzymalszym,
mniej gaijin i z lepszymi włosami.
Musisz uratować tę powłokę.
Nie bądź dzieckiem.
Zmieniałeś je jak rękawiczki.
Jesteś ranny, masz sepsę,
ciało walczy z Kostuchą.
Jesteś naćpany.
Jeśli ja cię nie zabiję, umrzesz od gorączki i obrażeń.
Obiecaj.
Chryste, czemu?
Niech będzie.
Skoro tego chcesz. Jestem ci to winna.
Tutaj...
Nie ma cię tu. Umarłaś.
Nie umarłam.
Znasz mnie, braciszku.
- Zawsze po siebie wracamy. - Choćby i po latach.
Dwustu pięćdziesięciu.
Zapuściłeś się.
Jak?
Jak przetrwałaś bitwę o Twierdzę?
Powiem ci, ale później odpoczniesz.
Rozwalili nasz prom.
Obudziłam się w kiepskim wirtualu
z jakimś chudym studentem archeologii, który pisał magisterkę.
Znalazł mój stos i trochę DNA we wraku.
Szczęśliwy traf, jeden na miliard.
Umieścił mnie w syntetycznej powłoce.
Ty siedziałeś w lodzie, a reszta nie żyła.
Powiedziałam mu, że byłam przypadkową ofiarą okrutnych Emisariuszy.
Gdy nadarzyła się okazja, zwiałam.
Zarobiłam sporo forsy, wyhodowałam parę klonów.
Radziłam sobie sama.
Aż do dziś.
PROTEKTORAT
- Do dupy ta powłoka. - Nie w tym problem.
Trzeba płacić za transfer.
Jebane leki reaklimatyzacyjne.
Łeb po nich boli.
Słuchajcie!
W skład tego zespołu weszli ci, którzy byli dostępni.
Pół doby reaklimatyzacji, ruszamy o trzeciej.
Jak się czujesz we własnej skórze, Kovacs?
Myślałem, że będzie mniej zużyta.
Odruchy nadal dobre.
Dziękuj Korpusowi, że o nią dbał.
Czemu dostał oryginał?
To mój świat.
Wróciłem pierwszy raz.
Cel to Gottfrid Saito, jeden z bossów yakuzy.
Terroryzm, morderstwa, prostytucja i unikanie płacenia podatków.
Trzeba im dać lekcję. Publicznie.
Saito musi zginąć. Na dobre.
Śmierć pozostałych jest opcjonalna.
Im więcej zginie, tym więcej premii i urlopu.
Nawet wy to ogarniecie.
Ręce do góry!
Kovacs, Saito jest twój.
Odłóż broń,
zanim przestrzelę ci stos, skurwysynu.
Powiedz swoim kolegom,
że zdjąłeś Saito i mogą tu bezpiecznie wejść.
Skąd masz ten naszyjnik?
Należał do mojej matki.
Tak?
Ty bezwartościowa dziwko!
Zabij go!
Gdzieś ty był?
- Nie! - Zdejmij go, Kovacs!
Co ty wyprawiasz?
Chodźmy.
Tędy.
Chodź, Taku.
Dobra rodzina?
Obiecał mi to.
Teoretycznie to prawda.
Sprzedano mnie yakuzie i zostałam kobun,
wojowniczką lojalną wobec mojego oyabuna, Saito.
Zresztą czemu nie? W końcu byłam sama.
Miałaś być bezpieczna.
Uwierzyłeś mu?
Zapamiętałam cię mądrzejszego.
Protektorat i Jaeger będą nas szukać.
Zrobi wszystko, by mnie znaleźć.
Szuka nas i yakuza, i Protektorat.
Sama nie wiem, co jest gorsze.
Masz pomysł, jak możemy uniknąć śmierci w męczarniach?
Nie wiem. Musimy opuścić planetę.
Nie wiem jak, Jaeger zablokuje porty
i stacje transferowe.
Czyli śmierć w męczarniach.
Zabiorę paru ze sobą.
W lesie...
Mówiłaś komuś, co znaleźliśmy w dzieciństwie?
Nikomu.
Ufasz mi?
Ani trochę.
A co?
Kiedyś myślałam, że mieszka tu Pan Łatka.
To się okaże.
Na pewno pamiętasz, gdzie to jest?
Chyba.
„Chyba”?
Na pewno.
Jak miałam osiem lat, było łatwiej.
Idąc na wschód, dotrzemy do jaskiń.
Dopiero jutro, bo się ściemnia.
Zobacz, jak śpiewodrzew przechodzi przez głazy.
Może stara cywilizacja tak go zaprojektowała?
By gałęzie podtrzymywały jakieś podziemne konstrukcje?
Przez tyle godzin milczałeś,
a jak już mówisz, to o kamieniach.
Nieważne. To przeszłość. Chodźmy.
Nie. Przeczekamy tu noc.
Zaszliśmy dość daleko.
A jutro schowamy się pod ziemią jak zwierzęta?
A masz lepszy plan?
Powinniśmy znaleźć sojuszników,
ale wszystkich zabiliśmy, więc...
Tak bardzo za tobą tęskniłam.
Przepraszam, Rei.
Dlaczego mnie zostawiłeś?
Śmierć to nie tylko zniszczenie ciała.
Czasem można tak zdusić własne ja,
że narodzi się nowe.
Narodziny wiążą się z cierpieniem,
tak jak i śmierć.
Tego szukacie?
Rozwal ich. Ja mam gdzieś, czy umrę.
Ale on nie.
Nie chce cię stracić.
Głosuję, by go zabić.
To nie demokracja, de Soto.
Więc proszę, by go zabić.
Przyjęłam do wiadomości.
Możesz odejść.
Gdzie moja siostra?
Karmią ją.
Nic jej nie jest.
Wiem, kim jesteś.
Spodziewałam się.
Jesteście poszukiwani.
Wyznaczono sporą nagrodę.
Wkurzyliście kogoś.
Mam taki dar.
- Wierzę. - Przeżyjemy.
W to też wierzę.
Jesteś komandosem CTAC. Prawdziwym żołnierzem Protektoratu.
Ponoć sam zdjąłeś oddział pretorianów.
CTAC próbuje zatuszować fakt,
że ktoś z ich szeregów ukąsił karmiącą dłoń.
Odgryzłem raczej całe ramię.
Wkurzyli mnie.
Twoja siostra zabiła najlepszych wojowników yakuzy.
Wkurzyli ją.
Wiecie, jak działa rząd i mafia,
a działają podobnie.
- Dzięki, ale nie. - Nie złożyłam propozycji.
Po prostu nas puść.
Wiesz, że jesteśmy po tej samej stronie.
Wróg mojego wroga...
Też może mnie zabić we śnie.
Takeshi Kovacs, sam cynizm.
Mam powody.
Dołącz do nas. Zmień coś.
Niczego nie da się zmienić.
Mam dość tej wojny.
Wojna jest jak zły związek. Chcesz się wydostać, ale za jaką cenę?
Gdyby wiedzieli, że jest tu baza powstańców,
roznieśliby tę planetę.
Nie boisz się, że im powiem?
Nie.
Gdybym cię zabił...
wszystko by mi wybaczyli.
Pragniesz przebaczenia?
Niewinny chłopiec, którym kiedyś byłeś, nadal w tobie tkwi.
Widzę go w tobie.
Powiedz mi: co odebrał ci Protektorat?
Wszystko.
Co byś zrobił, by się zemścić?
Wszystko.
To dobry początek.
Nie chcesz mnie.
Wiesz, co robi CTAC, by stworzyć takich jak ja?
Wypalają wszelkie ograniczenia przemocy,
jakie ma człowiek.
Zastępują je świadomą wolą krzywdzenia.
Mnie nie skrzywdziłeś.
Nadal mogę.
Nie zrobisz tego.
Tylko udajesz potwora.
Zabrali mi miecz.
- Co jej powiedziałaś? - Że zostanę tylko z tobą.
Cholera, zgodziłeś się.
- Chciałaś lepszego planu. - Dalej chcę.
Może pomożemy obalić Protektorat.
Może poderżną nam gardła.
Tak czy siak, trzymamy się razem.
Rodzina ponad wszystko.
De Soto odda wam broń. Jutro rozpoczniecie szkolenie.
Żyliśmy wśród nich...
a przynajmniej w pobliżu.
Trenowaliśmy z nimi.
Żołnierze CTAC wstrzykują sobie leki reaklimatyzacyjne,
aby zmusić powłoki do posłuszeństwa.
Ich techniki pomijają jednak umysł,
który musicie kontrolować.
Zapanujcie nad sobą, a w ułamku sekundy będziecie mogli posiąść dowolne ciało
w galaktyce.
Musicie poznać słabe punkty broni.
Łatwo mówić, trzymając sunjeta.
Nie mam broni.
Strzelaj.
Wal w stos.
Coś nie tak, Kovacs?
Myślisz, że to nie fair?
Wyrównajmy szanse.
Obaj spróbujcie mnie zabić.
Wolę zabić jego. Mogę?
- Kiedy zechcesz. - Tu i teraz.
- Nigdzie nie idę. - Strzelaj.
Powłoka to narzędzie.
Ja kontroluję ją, a nie odwrotnie.
To właśnie słabość broni.
Są narzędziami do zabijania.
Nie dają nam siły.
To wy jesteście bronią.
Wy zabijacie i niszczycie.
Dobry pomysł,
ale gdy znów zechcesz uratować bliskiego,
bądź szybsza.
Zapamiętam.
Macie dwie bronie.
Siebie... i siebie nawzajem.
Tę drugą olaliście.
Bo to śmieć z CTAC.
Obaj byście zginęli.
Siła wilka nie wynika z kłów, szybkości i zdolności,
lecz z watahy.
Gdziekolwiek traficie, stwórzcie swoją watahę.
Zwerbujcie kilku miejscowych.
Nawet jeśli wielu trzeba będzie poświęcić.
Jesteśmy Emisariuszami.
Bierzemy to, co nam dają.
Gdy Quell uznała, że jesteśmy gotowi, zaczęliśmy wykonywać misje.
To protokoły dostępu do koszar CTAC na Taurus Cztery.
Tajna wojskowa baza badawcza?
Tylne wejście dla bojowych powłok
na wypadek wtargnięcia miejscowych.
Zabezpieczenie.
Czyli transferujemy w mięsko Protektoratu.
Albo w pułapkę.
Masz coś do mojego brata, de Soto?
Jak możecie mu ufać, do chuja?
To dzięki niemu tam wejdziemy.
Szukamy bazy danych,
pobierzemy plany zabezpieczeń obiektów.
Wysadzimy bazę danych, żeby to wyglądało na sabotaż.
Nie dowiedzą się, że coś mamy.
Dawaj.
Zainicjowano transfer strunowy. Osiągnięto spójność świadomości.
Przebieg prawidłowy. Rozpocząć operację. Operacja w toku.
Świadomość przesłana.
Powrót potwierdzony.
- Skurwysyn! Mamy coś? - Co się stało?
Wypchnął mnie.
- Dupek tam został. - Utknął?
Musisz go jakoś wyciągnąć.
Specjalnie go tam zostawiłeś.
Uspokój się.
Próbowałem, nie słuchał mnie.
Kłamiesz. Już po tobie!
Gdybym chciał go zabić, zrobiłbym to.
Od początku życzyłeś mu śmierci.
No dalej.
Operacja udana. Zakończono transfer. Brak strat.
Co?
Ty dupku.
Jesteś cała?
Nie pamiętam wszystkiego, czego mnie uczyła.
Chłonąłem to jak tlen.
Pierdol się.
Wychodziłem.
Nie potrzebowałem pomocy.
I nigdy nie będę.
Więc nie zadzieraj nosa, arogancki śmieciu.
Rozumiemy się?
To pogadane.
Dała mi życie, jakiego nie miałem.
Okłamałam was.
Nie wygramy z nimi wojny konwencjonalnej,
bo nie walczymy z Protektoratem.
Walczymy z nieśmiertelnością.
Stworzenie stosów to cud,
a zarazem początek upadku naszego gatunku.
Wiem, czym staniemy się za sto czy za tysiąc lat.
Na pewno nie ludźmi.
Powstanie nowa klasa bogaczy,
nieśmiertelnych, nieodpowiadających przed nikim.
Tylko śmierć chroniła nas przed demonami ludzkiej natury.
Teraz potwory przywłaszczą sobie wszystko.
- Będą konsumować i kontrolować. - Co?
Oni będą bogami, a my niewolnikami.
Widzisz to, co ja?
Nigdy.
Nienawidzę tej twojej intuicji.
- Stoimy pomiędzy... - Co widzisz?
...nadzieją a otchłanią.
Wątpliwości.
Jeśli nie powstrzymamy klątwy życia wiecznego...
naszym dzieciom zostanie rozpacz.
Tylko dzięki ulotności życia wszyscy jesteśmy równi.
Powstanie musi zakończyć nieśmiertelność.
Mamy przywrócić prawdziwą śmierć?
A ty?
Jestem gotowa na śmierć, by przywrócić normalność.
Wy musicie zdecydować za siebie.
Stworzyłam program o nazwie Acheron, który modyfikuje cyfrową świadomość,
pozwalając każdemu na równe sto lat życia.
Śmierć przestanie być opcjonalna, niezależnie od bogactwa i władzy.
Jak to możliwe?
Trzeba by jednocześnie zapisać program
w każdym stosie w Zamieszkałych Światach.
Przeprowadzę akcję bezpośrednią w garnizonie Protektoratu.
Wykradniemy kody transferowe do Rdzenia Centralnego.
Gdy będziemy mieli kody...
Przetransferujesz do Rdzenia Centralnego.
Pełna mobilizacja.
Wywalczymy dostęp i umieścimy Acherona w Rdzeniu.
Rozniesie się po cyfrowych świadomościach we wszystkich systemach.
Z Rdzenia nikt jeszcze nie wrócił.
Nie planuję wracać.
Prowadzisz nas na śmierć.
Prowadzę was ku człowieczeństwu.
Nie powinniśmy żyć wiecznie. To deprawuje nawet najlepszych.
Odejdźcie, jeśli chcecie. Ale jeśli zostaniecie...
razem uratujemy ludzkość.
Jesteście ze mną?
Potrzebuję pięciu do ataku na garnizon.
- Co ty wyprawiasz? - Zmieniam świat.
Ruchy!
Kurwa!
- Rzuć broń. - Chcę go żywego.
Jestem nostalgiczny.
Żadnego remontu przez 28 lat?
Przydałoby się to odświeżyć.
Mamy twoją świadomość i pierwotną powłokę.
Lecę suborbitalnym z Newpest.
Porozmawiajmy.
Ponoć była z tobą kobieta.
To twoja siostra?
Twoja matka. Kazała pozdrowić.
Kimkolwiek była, zostawiła cię. Tak jak twoi przyjaciele.
Spieszyli się na obiad.
Czego chcesz?
Pogadać ze starym znajomym.
Masz rację...
Po co ten cały wirtual, jeśli niczego nie zmieniamy?
Wypróbujmy coś nowego.
Zobaczymy, jak wyglądasz bez nosa.
Nie waż się go tknąć.
Naćpali cię. Rozumiesz?
Nie wiemy czym.
Musisz sam się wybudzić.
Ochrona, mamy wtargnięcie na przesłuchanie.
Nic ci po tej ochronie.
Nie rozumiem. Nie możesz mnie tu zranić.
Wyciągnij się ze środowiska.
Chodź ze mną. Proszę.
Obudź się!
- Spadamy. - Już.
Tym razem nadążysz?
Nie wierzę, że chcesz kontynuować.
Jaeger prawie cię dorwał.
Odejdźmy.
Wrócili po mnie.
Bo im kazała.
Żeby cię nie przesłuchał i nie poznał ich planów.
Każdy jej ruch jest wyliczony.
Działania i kontry.
Przesadzasz.
A ty jesteś naiwny.
Widzieliśmy dość śmierci.
- Nie możemy ich porzucić. - A jeśli Quell się myli?
A jeśli znajdą sposób, żeby obejść jej program?
Straciliśmy masę czasu.
Ostatnio nareszcie mieliśmy siebie.
Nie chcę umrzeć.
Chcę żyć.
Chcę, byśmy przeżyli jeszcze milion dni.
Nie odejdę.
Bez względu na to, ile dni nas czeka.
Kim jesteśmy?
Rodziną.
Emisariuszami. I mamy zadanie.
Nie chcę, by jutro nastał nasz kres.
Nie nastanie.
Nie pozwolimy na to.
Ocaliłaś mnie.
To oczywiste.
Byłaś pierwsza.
To tajny plan bitwy?
Jest w nim to, co powinnam już znać.
W tym nazwiska i historie poległych w tej wojnie.
Jutro zaatakujemy Rdzeń.
Ktoś inny zapisze imiona zmarłych.
Jaeger polował na mnie.
Teraz wie, że jesteś na Świecie Harlana.
Przepraszam.
Czujesz się winny z powodu Protektoratu?
- To przeze mnie... - Nie, to wszystko przeze mnie.
Każdy w tej książce
zginął przez Protektorat.
To moja wina, bo to ja stworzyłam stosy.
Stosy stworzyła Nadia Makita.
Nadia uciekła.
Zmieniła nazwisko, żeby nikt się nie dowiedział.
Ty nią jesteś...
Chciałam zostać odkrywcą.
Ujrzeć inne światy...
Ale życie było na to za krótkie.
Znalazłam więc sposób, by przenosić świadomość
z ciała do ciała i dzięki temu poszybować.
Nagle każdy mógł podróżować szybciej niż światło.
Nikogo nie ograniczało już jedno życie.
To piękne.
Rzym był miastem uchodźców wypasających bydło,
a stał się najpotężniejszym imperium.
Wiesz jak?
Dzięki drogom.
Ta technologia pozwoliła im rozmieszczać wojska po całym świecie.
Myślałam, że uwolniłam ludzką duszę, a tak naprawdę budowałam drogi dla Rzymu.
Życie wieczne dla tych, których stać,
oznacza wieczną niewolę dla pozostałych.
To mój dar dla ludzkości.
I z tego powodu wszyscy umrzemy.
Nie patrz na mnie jak na bohaterkę.
Nie mogę przestać.
Nie przestanę.
Nie możemy.
Zapomnij o bohaterach i potworach.
To ty mnie wyzwoliłaś.
Nasze ciała złączone jak korzenie drzewa rwące Skałę
Niemy krzyk do Ślepych Niebios
I tylko my słyszymy jego tajemnicę
Porozmawiam z nią.
Transferujemy do Rdzenia za niecałe pięć godzin.
Do zobaczenia w obozie.
Jasne.
To nie był błąd.
Wiem.
Porozmawiajmy o tym!
Co?
Gdzie jesteś?
Lepiej ci?
Uratowałam powłokę.
Przyda ci się pomoc, jeśli chcesz walczyć.
To Goliat, stymulant CTAC.
Pomoże, o ile nie dostaniesz wylewu.
- Nie trzeba, dzięki. - Jak wolisz.
Chociaż coś zjedz.
Siedziałam tu sama, ale wszystko mam.
Nie mogłam uwierzyć w plotki.
Emisariusz w Bay City?
Niemożliwe.
Musiałam to sprawdzić.
Co robiłaś przez ten czas?
Wróciłam na Świat Harlana.
Powinieneś to zobaczyć.
Nie wiem, czego się spodziewałam.
Nie zostało tam nic z tego, co pamiętałam.
Wszystko zniszczone.
Do tego najtrudniej się przyzwyczaić.
Nic nie przetrwa.
Tylko my.
Quell, słyszysz mnie?
Potwory.
Vidaura.
Kto to zrobił?
- Gdzie wróg? - Potwory.
- Kto to zrobił? - Wszędzie.
- Kto? - Potwory!
Przestań!
Wróć do rzeczywistości.
Daj mi broń. Spójrz na mnie.
Zabiję potwory.
To my.
Wróg to my.
- Gdzie jesteś, Taku? - To ty, Rei?
- Jesteś cała? - Tak.
Co się, kurwa, dzieje?
Idź do hangaru. Słyszysz?
Chwała powstańcom!
Posłuchaj mnie, de Soto!
- To ty, Taku? - To ja.
Sam to sobie zrobiłem. Nie pamiętam dlaczego.
Wyciągnę cię stąd.
Spotkamy się na miejscu.
Muszę przejść do kolejnego ekranu!
Pomóż mi!
To siedzi mi w głowie!
- Próbowałem. - Wiem.
To nie środowisko.
Próbowałem.
Ale mi nie pozwala.
Pomóż mi.
- Pomóż mi, bracie. - Już dobrze.
To pogadane.
Sokół Jeden, słyszysz mnie?
Tu Sokół Jeden!
- Co jest, do chuja? - Twierdza padła!
Powtarzam, Twierdza padła.
- Podaj położenie. - Most Echo, północna strona.
- Co się stało? - CTAC w jaskiniach.
Atak wirusowy na stosy.
- Ilu naszych? - Wszyscy.
Odbiło im, pozabijali się.
To wirus Rawling.
Byliśmy poza zasięgiem.
- We troje. - Gdzie jest?
- Gdzie jesteś? - Rei!
Zostaję. Wsiadajcie do promu.
- Zapomnij. - Nie.
Odciągnę ich.
Startujcie natychmiast,
bo was zestrzelą.
Nie każ mi tego robić.
Chodź tutaj!
Wgrajcie Acherona do Rdzenia!
Jeszcze możecie wszystko zmienić.
Nie możecie tu umrzeć!
Ruchy!
Biegiem!
Przeżyj.
To rozkaz.
Rozumiesz?
Tak.
Biegiem!
Nie dopadłeś jej.
I nie dopadniesz.
Niczego nie znajdę w tym pyle.
Znaleźć go, kurwa, ale już.
Idę po ciebie, słyszysz?
Znajdę cię wszędzie!
Wygląda na to, że nikt go nie lubił.
Słyszałam, że odciąłeś mu głowę.
Może i jest wymienna, ale...
Byłaś z Quell na promie, kiedy go zestrzelili.
Jak zginęła?
To stało się szybko.
Nie pamiętam.
Pójdę się odświeżyć.
Jasne.
Halucynacje, wyparcie, wycofanie.
Pokonaj rozpacz.
Przepisy nas nie dotyczą.
To ty, Takeshi?
Mama mówi, by nie żywić urazy.
Trzeba odpuścić, bo uraza zniszczy duszę.
A pan jak myśli?
To nie jest droga ewakuacyjna.
Dlaczego?
Oni dali mi życie.
To, że nic nie pamiętasz, można wytłumaczyć w jeden sposób.
Twoją kopię zgrano przed wybuchem.
Nigdy nie umiałam cię okłamywać.
Dlaczego to zrobiłaś?
Spytała o to samo.
Powiedziałam, że oni dali mi życie.
Ale tak naprawdę, braciszku, zrobiłam to dla ciebie.
Napisy: Konrad Mateusz Szabowicz