Oto on. Nasz dom na Cleveland Street.
Minęło kilka zim, a w ciągu nocy nad jeziorem Michigan
z hukiem nadeszła kolejna.
Od wielu lat lampa ojca nie stała dumnie u nas w oknie.
Sławna walka o lampę, która tak bardzo skłóciła moich rodziców
na zawsze pozostanie w mojej pamięci.
Tu X-5. Zlokalizowałem plany na bazę na księżycu.
Dla mojego młodszego brata były to tylko odległe wspomnienia.
Wchodzę.
Randy był świeżo upieczonym fanem Bucka Rogersa,
który miał swój własny sposób na stawianie czoła konfliktom
na tym czy innym świecie.
Dostanie ci się, ty neptunowa świnio.
Randy, ty przygłupie, chodź do środka.
Jest straszny mróz.
A oto ja.
Z tą samą durną, pucołowatą buzią
i tym samym wnikliwym wzrokiem.
Odkryłem jednak cudowne działanie
eliksiru zwanego Vitalis.
- Omal nie doszło do wypadku. - W kosmosie tak jest, kochanie.
Idź się ubrać do szkoły.
Uważaj, ludzie Zurga są wszędzie.
Temu sukinsynowi nie można ufać.
Co powiedziałeś?
Jak się będziesz tak odzywał, wysmaruję ci buzię mydłem.
Nie pozwalaj sobie. Mówię poważnie.
Nie pozwolę na takie zachowanie w moim domu.
Słyszałeś, co powiedział twój brat?
Skąd wy się uczycie takiego języka?
Sukinsyn!
Mam cię, draniu!
Znałem ten krzyk. Najgroźniejszy pogromca pieców
w północnej Indianie po raz kolejny posmakował słodkiego zwycięstwa.
Teraz może się zacząć nasz dzień.
Ralphie.
Oprócz nagłego i wnikliwego zaintersowania włosami,
niewiele się zmieniło.
Ojciec utrzymywał swą zasłużoną pozycję
największego fana drużyny White Sox.
Debile.
Kolejny gracz w polu wewnętrznym.
Przydałby się miotacz, który wytrwa do drugiej rundy.
Gdybym był właścicielem tej drużyny, wszystko wyglądałoby inaczej.
Z pewnością.
Gracz w polu wewnętrznym.
Moja matka wciąż zlewała tłuszcz z boczku, jakby był złotem.
Bardzo dobrze.
A mój brat wciąż wychodził z domu
owinięty jak paczka z drogim wazonem.
Na miłość boską, mamo.
- Słyszałam, jak pociągasz nosem. - Nie mogę oddychać.
Chcesz być chory, jak przyjdzie Mikołaj?
Miała rację,
bo za dwa tygodnie będą Święta Bożego Narodzenia.
Większość chłopaków w moim wieku nie przyzna się do tego,
ale ja na Gwiazdkę czuję się jak mały dzieciak.
Sukinsyn.
Nawijasz.
Rita Hayworth?
Sam sprawdź. Grają w kinie Majestic.
Byłem na nim trzy razy.
- Ile golizny? - 30 procent.
- Ściąga rękawiczki. - Nie.
Potem ściąga naszyjnik.
A potem się odwraca i mówi:
„Nie radzę sobie z suwakami, ale jeśli ktoś by mi pomógł".
O Boże.
A niech to.
Piękna fura.
- Szóstka? - Fireball Straight 8.
Wiszące zawory i dwubiegowa skrzynia Hydra-Matic.
I co z tego? Buicki są wszędzie.
Okaż szacunek. To Roadmaster.
Z Flickiem i Schwartzem kończymy za parę miesięcy 16 lat.
To święta chwila w życiu każdego chłopaka,
kiedy to przekracza Rubicon, staje się mężczyzną
i dostaje najcenniejszy dokument w życiu
zwany prawem jazdy.
Teraz dodaj trochę gazu, wrzuć--
Niewiele obrzędów inicjacji cechowało się takim gorączkowym oczekiwaniem.
Przygotowania trwały miesiącami.
Zwolnij.
Jedziesz po ulicy jak na wyścigach Indy 500.
Nie skręcaj na trzecim biegu. Kto zapłaci za nową skrzynię biegów?
Pozwolisz mu się wcisnąć?
Tu się toczy brutalna walka. Pilnuj swojego miejsca.
Sukinsyn!
Mimo tego, ojciec miał pozytywne nastawienie
i wytrwale mnie zachęcał.
Znak stopu!
Znak stopu.
Formalna edukacja musiała poczekać.
Mając niespełna 16 lat oznaczało, że każda rozmowa
obracała się wokół dwóch tematów:
Pierwszy to oczywiście samochody.
A drugi to.... Tak, one.
Drucilla Gootard.
Moja słodka Drucilla. Wcielenie piękna.
Obiekt męskich westchnień w liceum Hohman.
Nie miałem u niej szans. Nikt nie miał.
Chyba, że byłeś rozgrywającym o imieniu Todd Chapin.
Co oznaczało posiadanie uderzająco wyrzeźbionych rysów twarzy
i pokonanie Elkharta Lutherana podczas ostatniego meczu.
Reszta z nas, nieszczęsnych dusz,
która nie potrafiła rzucać, łapać, skakać czy strzelać
musiała zadowolić się byciem z nią w snach.
Zdradzisz nam
pozycję bojowników ruchu oporu?
Być może mógłbym odświeżyć ci pamięć.
Proszę bardzo, fräulein. Krzycz, ile chcesz.
Ale twój Amerykański chłopak nie przyjdzie ci dzisiaj z pomocą.
Nie jestem jej chłopakiem.
Przynajmniej jeszcze nie.
Nie próbuj żadnych sztuczek, żołnierzyku.
Tak? Co powiesz na to?
Ocaliłeś mnie od losu gorszego niż śmierć.
Wykonuję tylko moje zadanie, madam.
Szeregowcu Ralphie Parkerze.
Na zawsze będę cię darzyła miłością i przywiązaniem.
Wzajemnie.
Tego popołudnia ojciec odebrał mnie ze szkoły.
Wysłużony silnik w jego ukochanym Oldsmobilu
ledwo dyszał
i nadszedł czas na zmianę.
Każdy głupek może kupić auto.
Ale żeby znaleźć używane i dobre, trzeba się natrudzić.
Dobrze. Właśnie tak.
Pamiętaj tylko, by traktować pedał gazu jak własną żonę.
A sprzęgło jak teściową.
Ojciec uwielbiał emocje związane z polowaniem na auto.
A najbardziej lubił zakupy u Hanka Catenhausera.
Chodziłem z nim do Świata Kół Hanka
odkąd sięgam pamięcią.
Podczas I Wojny Światowej Hank jeździł karetką.
Podobno przejechał przez pole minowe
i do tej pory siedzi mu w mózgu kawałek szrapnela wielkości orzecha.
Miło cię widzieć!
Hank lubił mówić klientom, że to w tej części mózgu, która ubijała targu .
Lubię cię, Parker. Jeździsz Oldsmobilem.
- Zgadza się. - To dobry wóz.
Ale nie jeździsz dobrym wozem,
- póki nie kupisz go po dobrej cenie. - To prawda.
Powiem ci dwa słowa: Olds i 88.
- W zasadzie to słowo i numer. - Dobijasz mnie.
- Żartowniś. Rzućmy okiem. - Dobrze.
Bez wiedzy Hanka, ułożyliśmy z ojcem doskonały plan
pozwalający zwiększyć nasze szanse podczas negocjacji.
Radio na przyciski, białe opony.
Automatyczne kontrolki.
Wsiądź do tyłu, synku.
Zobaczymy czy jest tam wystarczająco miejsca dla ciebie i twojego brata.
Już się robi, tato.
I jak?
W porządku. Tylko....
Trochę ciasno.
Mówi, że z tyłu jest ciasno.
Dzieciaki rosną jak na drożdżach.
Muszę to wziąć pod uwagę.
Wygląda na to, że będę musiał ci dać
- dobrą cenę, co? - No właśnie.
Był tam.
Świecący w całej swej używanej okazałości.
Mercury Cabrio Model Ósmy z 1939 roku.
Dach był postrzępiony, opony prawie zdarte.
Ale to nie miało znaczenia.
Gdyż byłem w obecności najwspanialszej maszyny
jaka kiedykolwiek zsunęła się z linii montażowej.
Szczyt motoryzacji.
Święty Jezu.
Druga część planu była zawsze taka sama.
Mówił Hankowi, że musi pójść do domu, by wszystko przemyśleć,
aby ten musiał się przez tydzień czy dwa napocić.
Potem, jak jaguary osaczające bezbronną ofiarę,
szliśmy na całość.
Jest bezbronny. Mamy go w garści.
Masz rację, tato. Chłopcy Parker atakują.
Jak to mówią:
Żołądź nie spada daleko od jabłoni, co?
Ojciec był istnym skarbcem frazesów
i nigdy nie omieszkał podzielić się starymi życiowymi truizmami,
by nas umoralnić.
Jak to mówią:
Jeśli nie poprosisz, nie zatańczysz.
Jak to mówią:
Każdy pies trafi w końcu na swój szczęśliwy dzień.
Jak to mówią:
Jeśli coś ma pójść źle, to tak będzie.
I jeden, z którym się nie zgadzam:
Piorun nigdy nie uderza dwa razy w to samo miejsce.
Na szczęście moją przewagą było doświadczenie.
Wiedziałem, że wszczepienie myśli w czyjąś podświadomość
było rzeczywiście delikatną operacją.
Podobno 31% amerykańskich rodzin
ma dwa samochody.
Uważaj. Nie zdradzaj swoich intencji.
Nie mówię, że potrzebujemy drugi.
To mi się tylko wydało interesujące.
Wygląda na to, że dobrze się ludziom powodzi.
Tak, kraj prosperuje.
Jak to mówią: Możliwości są nieograniczone.
Trener przyłapał Mikeya Witlina w sali gimnastycznej na jedzeniu gili.
Kiedy tato ma wyjazdową grę w kręgle, albo kiedy przyjedzie ciocia Clara--
Randy, nie otwieraj buzi przy jedzeniu.
Mów dalej.
Nieważne.
Byłoby fajnie mieć dodatkowe auto.
Może nawet ty byś zrobiła sobie prawo jazdy.
Dobre posunięcie.
Powinnam to rozważyć.
- Co takiego? - To co Ralphie właśnie powiedział.
Ma prawie 16 lat, prawda? Moglibyśmy--
Chwileczkę.
Chwila.
Posłuchajcie.
Nie. Tylko nie teraz. W każdej chwili, byle nie teraz.
Słyszę stukot!
Jesteś mój!
Porozmawiamy o tym innym razem.
Jakby to powiedział ojciec: Prawie, ale z cygara nici.
Uwielbiam próby zespołu.
Przez 45 minut, dwa razy w tygodniu
mogę być razem z Drucillą.
Nie twarzą w twarz, ale wystarczająco blisko,
by poczuć zapach jej lawendowego szamponu.
Pewnego dnia, moja piękna, na tych włosach znajdzie się welon.
I to ja go podniosę, by nasze usta mogły się spotkać
gdy ogłoszą nas mężem i żoną.
Trochę mniej świątecznego entuzjazmu, panie Parker.
Zacznijmy od początku.
Raz, dwa, raz, dwa.
Przynajmniej istniała jedna piękność, którą miałem szansę zdobyć.
Jedno spojrzenie na wspaniałego Merca
i chłopaki z pewnością pojęliby mój ból utęsknienia.
Najlepsze jest to,
że to najpiękniejsze auto na parkingu, a wszystkim to zwisa.
Wszystkim?
Nikt nie zwraca na nie uwagi. Pokrywa je kurz.
Wiem, że mógłbym go kupić tanio jak barszcz.
Zielony, tak?
Tak. Nazywam go Szmaragdowym Ekspresem.
Kto by nie chciał takiego cacka?
Przecież stał w garażu. Był brudny.
Musiał go umyć. Pewnie ma gdzieś szlauf.
Może mógłbyś go sobie pożyczyć, żeby się powiesić.
Stał tam sobie. Jakby ze mnie drwił.
Gratka dnia mogła oznaczać tylko jedno.
Na Hohman Avenue masowo pojawią się setki klientów,
którzy będą błagać, by jako pierwsi wcisnąć Hankowi do ręki czeki.
Wypisane na „zrujnuj mi życie".
Nie wiem, jak ci to powiedzieć,
ale chęć a posiadanie to dwie różne rzeczy.
Ma lepsze szanse u Drucilli.
- Myślisz, że jest otwarty? - A co?
Chcę się przekonać jak to jest za kierownicą. Tylko ten jeden raz.
Żartujesz? On jest w środku. Napytasz sobie biedy.
Mojego ojca traktują tu jak króla. Właśnie przysłali nam kalendarz.
Weź je, Schwartz. Bierz.
W porządku.
Przedzielone skórzane fotele,
zawieszenie Quadra-Coil, hydrauliczne hamulce.
Nie, nie ma sensu poddawać się torturom.
Przyszła pora, by się pożegnać.
Na razie, stary.
Mam tu coś. Dopiero co dostaliśmy.
W idealnym stanie.
Hal, ten Merc idealnie do ciebie pasuje.
Właśnie wsadziliśmy go na paletę.
Cześć, dzieciaki. Jak leci? Świetnie. Pójdźcie sobie gdzieś.
Przysięgam. Od babci z Muncie.
Nigdy nie pojechał szybciej niż 30 km/h.
O Boże!
Odsuń się!
Nic mu nie jest?
Mója pierwsza jazda próbna.
Jak mi poszło?
...cholerka!
Tak, to był całkiem niezły rok.
Do czasu gdy pojawiła się tutaj trójka głupców.
Tak, ty też.
Nie wezwę policji tylko dlatego, że od dawna znam się z twoim ojcem.
Pomogę panu dobić targu z Oldsmobilem. Bardzo go chce.
Braliśmy tylko pana na przeczekanie.
Niesamowite, kogo się dźga w plecy
chcąc ocalić własną skórę.
Myślisz, że o tym nie wiem?
„Na tylnym siedzeniu jest trochę ciasno, tato".
Robi to odkąd byłeś mały.
Osiemdziesiąt pięć dolarów. Gotówką.
- Co? - Tyle kosztuje dach.
- Mogą go dostarczyć w przyszłym tygodniu. - Nie zdobędę tak szybko pieniędzy.
- Kiedy możesz je mieć? - Rok 1970 wydaje się realistyczny.
- Koniec z tym. Dzownię. - Nie!
Zdobędę je. Całość.
Wcale nie. Nigdy tyle nie uzbierasz.
Nie mów tego przy nim.
Moi kumple nie doceniają mojej zaradności i obrotności.
Podoba mi się ten dzieciak.
Determinacja. Pomaga w realizacji zadań.
Dostarczysz pieniądze przed Wigilią,
albo zamiast Mikołaja wejdą ci przez komin gliny.
Właśnie w takich okolicznościach poznaje się prawdziwych przyjaciół.
Wtedy nawet jeszcze nie pomyślano o pakcie NATO.
Ale tego dnia trzech młodzieńców z Indiany
opracowało jego podstawowe zasady:
Atak na jednego oznacza atak na wszystkich.
Tu X-5 do bazy.
Rozpoczynam rekonesans kryjówki generała Kotara.
Bez odbioru.
Dziewiętnaście dolarów i sześć centów.
Kapitalnie.
- Daję 10. A ty, Schwartz? - Całą rolkę pięciocentówek.
To dwa dolary, Rockefeller.
Czemu na mnie wrzeszczysz? To nie ja rozwaliłem auto.
Tylko część. Nawet nie prowadziłem.
I co z tego? I tak mu wisisz kasę.
Ralph, najważniejsze jest to, że--
Wszyscy jesteśmy--
Wejdź, Randy.
Ralphie rozwaił wóz? Super!
Jeśli go wydasz, wypruję ci flaki.
Przysięgam, jeśli powiesz rodzicom--
Nikt nikogo nie wyda.
Ale on ma rację.
Ktoś musi zapłacić Hankowi.
O nie. Wiem do czego zmierzasz.
Musisz mu powiedzieć.
- Wcale nie. - Komu?
Jego staremu.
Dajcie mi chwilę. Muszę się rozbiec.
Zapomnij. W zeszłym tygodniu upuściłem butelkę Dr. Pepper
i prawie mi urwał łeb za to, że nie dostanie kaucji.
- Mam go poprosić o 85 dolarów? - Czemu nie?
Słuchajcie. Jest w świątecznym nastroju.
Głowa do góry, stary.
Jesteśmy z tobą.
Świetnie. Wam też urwie głowy.
Może nie powinniśmy się w to mieszać.
- To przecież rodzinne sprawy. - Nie ma innego wyboru, Ralph.
Jest pełno wyborów.
Mógłbym--
Mógłym się zaszyć u ciebie na parę miesięcy.
Albo możemy wstąpić do marynarki wojennej. Mogę wstąpić do marynarki.
Albo-- Mogę zmienić nazwisko i zapuśić brodę.
Może jeszcze nie teraz, ale niedługo.
Albo mógłbym--
Nie czuję nóg.
Spokojnie.
Na razie, młody.
Żałujesz za grzechy
i prosisz o wybaczenie, synu?
Dzieciak przed egzekucją.
Zgiń jak mężczyzna!
Nie.
Nie, proszę!
Proszę!
Nie!
Jak leci?
W miarę. Dowiem się, jak je włączę.
Jeśli jedna lampka nie działa, cały rząd jest do niczego.
Jak to mówią:
Jedno niedobre jabłko, nie?
Tak, to dobre, tato. Wiecznie prawdziwe.
Może moglibyśmy pogadać.
Wiesz, że zawsze możesz ze mną pogadać.
To dobrze.
Mogę ci w czymś pomóc? Przytrzymać drabinę? Skosić trawę?
Wiem, co to znaczy.
- Naprawdę? - Pewnie.
Potrzeba ci trochę forsy na Gwiazdkę, tak?
Właśnie.
Masz szczęście.
Jestem dziś szczodry.
Kup mamie coś ładnego.
Perfumy albo apaszkę.
Od siebie i Randy'ego. Dam ci dolara.
Albo dwa!
Dzięki tato. Pierwszorzędnie.
Mógłbyś mi dać jeszcze 83?
Po co?
Co?
Nie ma mowy.
Na miłość boską.
Ale tato, on chce mnie wsadzić do więzienia.
Proszę. Oddam ci podwójnie.
Nie będzisz musiał.
Bo nie ma mowy, żebyś dostał ode mnie pieniądze.
Mógłbym ci je dać, ale czego to ciebie nauczy?
- Tego, jaki jesteś szczodry. - Nie, nie.
Żadne z moich dzieci nie wychowa się myśląc,
że ktoś je wybawi z tarapatów.
Potrzebujesz pieniędzy?
Wymyśl sposób, by je zdobyć.
Jak to mówią:
Daj komuś rybę, a nakarmisz go na jeden dzień.
Naucz go łowić ryby, a nakarmisz go
na całe życie.
Mówię ci,
że czas odsiadki byłby minimalny.
A jeśli dołączysz do grupy skazańców zakutych w łańcuchy,
nie będziesz musiał cały dzień siedzieć w celi.
Nie zaszkodzi zapytać.
Zaczekajcie.
Są Święta, tak?
Sklep Higbee przyjmie w Święta każdego.
Jutro tam pójdziemy.
To nasze rozwiązanie. Postaramy się o pracę.
Będziemy ciężko pracować przez 12 godzin dziennie.
- 12 godzin? Nie mogę się doczekać! - Tak!
Hank miał rację. Determinacja pomaga w realizacji zadań.
Będę takim pracownikiem, o jakich krążą legendy.
PRACOWNIK ROKU
Moi współobywatele,
zebraliśmy się dziś tutaj, by uczcić wyjątkowego młodzieńca.
Ralphie Parker, po raz kolejny ustanowił złoty standard,
który mogą naśladować tysiące waszych pracowników.
Przyjmij od swego kraju ten dowód uznania
jak i moje osobiste gratulacje.
Dziękuję, panie prezydencie.
Brawo!
CUDOWNE DZIECKO ZDOBYWA SERCE WYMARZONEJ DZIEWCZYNY
Nie! Ani mi się waż.
Czy wszystko w porządku, kochanie?
Cytując wielkiego boksera Jacka Dempseya,
bohater to ktoś, kto się podnosi,
nawet jeśli nie może.
Och, kochanie.
Po co chcę kupować drugi samochód?
Tak naprawdę to powinniśmy wymienić
to żelastwo w piwnicy!
Pieprzony--
Długo nie pociągnie. Zainstalowano go, gdy zbudowano dom.
Był już tutaj, kiedy dinozaury stąpały po Ziemi.
Dom zbudowano później.
Na co się pan decyduje?
Mamy wyprzedaż nowoczesnych modeli.
Dobre ceny.
Dobrze. Zamieniam się w słuch.
Miłego dnia.
Jeśli zmieni pan zdanie, jesteśmy w książce telefonicznej.
MIĘSA PO NISKICH CENACH
Daj spokój z tym piecem.
Witam, pani Parker. Znowu nadeszła ta pora roku, co?
Ktoś się bardzo cieszy.
Miał na niego chrapkę od października, co?
Odłożyłem dla pani wyjątkowego. Ładny i pulchniutki.
Chwileczkę.
390 dolarów za piec.
Za jakiego matoła on mnie uważa?
- Wygądał mi na uczciwego, - To złodziej.
Będzie mnie pouczał na temat pieców. Myśli, że się na nich nie znam?
- Znam się na piecach. - Wiesz, jak na nie kląć.
I wiem, jak je kupić, okej?
Oto pani świąteczny indyk, pani Parker.
- Smacznego. - Dziękuję.
Jeśli potrafię znaleźć dobre używane auto, mogę znaleźć dobry używany piec
i możesz na to--
Przepraszam, co to jest? Jakiś numer seryjny?
Nie, nie. To cena.
To jakaś pomyłka.
Nie, sir. 40 centów za funt.
Chodźmy, kochanie.
- Ale to jest nasz-- - Nie.
Był nasz. Tereaz będzie kogoś innego.
- Nie płacimy za to. - Przecież uwielbiasz indyka.
Marzysz o nim cały rok.
40 centów za funt? Czemu nie 50?
Czemu nie dolar?
Czemu nie otworzyć mi portfela i wysypać całą zawartość na podłogę?
Może wolałby pan duszone mięso?
Ile mnie będzie kosztować? Dwie miesięczne spłaty za dom? Nie, dziękuję.
Przepraszam, George.
Kutwa.
Zaczekaj-- Posłuchaj.
Robimy to raz do roku. Tylko raz.
- Nóżki kurczaka, podroby. - 40.
- Cztery, zero. -Używamy go do kanapek.
Robimy sałatkę z indyka, chili, zupę.
Ciągle się do czegoś przydaje.
Kochanie, są Święta. Daj spokój.
Nie mogę. Nie.
Ta rodzina nie da się wykorzystać przez jakiegoś rzeźnika.
Dobrze. Powiedz mi, co będziemy jeść w Święta?
- Mamy łowić ryby pod lodem? - To nam zaoszczędzi fortunę.
- Ryba na Święta. - Czemu nie?
Sąsiedzi co roku jedzą rybę na Święta.
- Ragos są Włochami. - Jezioro Hohman roi się od okoni.
Same wyskoczą z otworu w lodzie
i do tego odwiozą cię do domu.
Hej, mały. Jak ci się to podoba, że w tym roku pojedziemy
złowić coś na świąteczny obiad?
Fajnie by było, co?
To się nie może dobrze skończyć.
W każde Święta centrum Hohman przemienia się
w rzekę ludzi.
Kolorowa chmara hutników z sinymi gardłami,
pracowników rafinerii z szarymi twarzami
toczy się przez tętniący życiem dom handlowy
POTRZEBNA POMOC NA PÓŁ ETATU
wypełniony milionami szalonych dzieci w dermowych kurtkach i adidasach
marzących o wszystkim, co tam jest.
I w samym centrum zamieszania znaleźliśmy się my.
Wylądowaliśmy w przyczółku, znanym również jako dział kadr.
Przydzielono nam trzy muszki.
- Chodźcie za mną. - Przyjęto nas,
przydzielono mundurki, a wszystko to bez badania lekarskiego.
Świeże wzmocnienie oddziałów sprzedaży detalicznej
wykonywało swe zadanie, by naoliwić koła handlu.
To była honorowa służba.
Weźcie kawałek papieru.
Złożyć wzdłuż szerokości, i dodać drugą część z drugiej strony.
Rozumiecie?
Z pewnością. Jesteście do tego stworzeni.
Teraz wszyscy razem.
- Wzdłuż szerokości, dodać drugą część. - Tak!
Strzał w dziesiątkę.
Powodzenia.
Czy ona nas zostawiła samych?
Poszła sobie.
Myślałam, że jedziemy na zakupy.
Muszę tylko gdzieś wstąpić.
Przejrzałem stare gazety w garażu.
Oferty nieruchomości.
Wielu ludzi robi remont po zakupie domu.
Od piwnicy po strych.
Chcesz wiedzieć, do kogo należy przyszłość?
Do poinformowanych ludzi.
Spóźniłeś się. Właśnie jeden odholowali w zeszłym tygodniu.
Widzisz? Słyszałaś? A nie mówiłem?
To był piękny piec.
Stary Jackman-Henderson.
W zamian montują centralny system grzewczy.
Grzeje i chłodzi.
Mamy piec Jackman-Henderson. On go nie znosi.
- Rzuca w niego narzędziami. - To niezawodna marka.
Uważam, że powinniśmy kupić nowy.
Wczoraj tak się denerwowałeś. Ale uważa, że wszystko może naprawić.
W zeszłym roku myślał, że może naprawić bezpieczniki.
- Nie mieliśmy prądu przez trzy dni. - Wystarczy, kochanie.
Musieliśmy wszystko wyrzucić z lodówki.
Jeśli nadarzy się jeszcze jeden, może mógłbyś zadzwonić.
- Będę pamiętał. - Dzięki.
Chodźmy, kochanie.
Czy powiedziałam coś nie tak?
Nie musiałaś mu opowiadać wszystkich szczegółów.
Poza tym, nie musiałaś wyrzucić „wszystkiego".
Przyprawy się nie zepsuły.
Tego popołudnia zaciągnął ją jeszcze do dwóch domów.
A następnego dnia do pięciu.
Proszę.
Schwartz, zawiń podwójnie.
Nie, idioto. Zawiń i dodaj drugą połowę.
- Dobra. Następny, - Ja! Ja!
Gdzie jest mój zestaw do herbaty?
Trochę cierpliwości, proszę pani.
Sam spróbuj być cierpliwy z 10-tygodniowym dzieckiem na rękach.
- Czekam od 10 minut. - Tak.
Jak mogła nas tak porzucić?
Gdzie ona jest, u diaska?
Pokój na Ziemi.
- Gdzie są moje--? - To nie to pudełko.
Staramy się, jak możemy.
Moje dziecko! Gdzie jest moje dziecko?
Zapakowałeś jej córeczkę?
Obwinąłem ją różową kokardą.
Chodź ze mną.
Obserwuj.
Przepraszam panią. Chce pani wypróbować nowe perfumy?
Poradzisz sobie?
Chciałaby pani wypróbować nowe perfumy?
Zdecydowanie nie.
- Próbkę? - Tak, proszę. Dziękuję.
Chwileczkę.
Zacięło się.
Tak mi przykro. Wytrę.
Proszę.
Tak, zwiewaj!
Jesteście nam winni za manekina
i oczywiście matce należy się zwrot pieniędzy.
Jeszcze stłuczone szkło na górze.
Wygraliście loterię.
To, co zarobiliście jest w tej rubryce,
a to, co jesteście winni w tej.
Przynajmniej nas nie wylali.
Masz rację. Poluzował nam.
Bo było mu nas żal. Czyjaś litość
to dobry sposób na życie.
Hej! Parker!
Oddamy panu pieniądze.
Mamy pracę. Dzisiaj był nasz pierwszy dzień.
Jak na razie zarobiliśmy minus 12 dolarów.
Po co paplasz?
Przypieczętujcie dwie kopie.
Żółtą odłóżcie na tackę,
a różowa idzie do działu wysyłek.
Poradzicie sobie?
Nie jestem przekonany.
Ojciec przygototwywał się do połowu pod lodem
w ten sam sposób, co wódz Attyla Hun do grabieży na Bałkanach.
W te Święta w jeziorze Hohman nikt nie ujdzie z życiem.
Nie więcej niż 15cm.
Nie chcemy, by się zorientowały, że mają towarzystwo.
Te okonie to cwane bestie.
Dlaczego nikogo tu nie ma?
Bo wszyscy inni to frajerzy,
którzy wydają 40 centów za funt ptaka, który nawet nie umie latać.
- Ale my nimi ne jesteśmy, prawda? - Pewnie, tato.
Złówmy teraz grubą rybę.
Możemy już pójść?
Dopiero co zaczęliśmy.
- Strasznie zimno. - Wcale nie.
To rześkie powietrze.
Wędkartwo opiera się na cierpliwości, synu.
Spnij się.
Wychodzi słońce.
To będzie świetny dzień.
Właśnie dlatego mój brat Randy nadal mieszka w Fort Lauderdale.
Wiedziałem.
Chodzi o ruchy wędką.
Mam złą technikę.
Muszę ruszać wędką.
Unieść ją i opuścić,
unieść, opuścić,
unieść, opuśić.
Tak trzeba robić, żeby je zwabić na górę.
Jutro nam się uda, mój mały rybaku. Pójdziemy tam z samego rana.
Ratuj mnie.
Rodzina Parkerów.
Tak.
Jak najbardziej. Pójdę po długopis.
Kochanie, to zaszczyt, że tata cię ze sobą zabiera.
Ralphiego nie zabierał aż do okresu dojrzewania.
Ralphie zawsze ma szczęście.
Oczywiście.
Tak zrobię. Tak. I dziękuję.
A nie mówiłem?
Dzwonił ten budowlany. Kazałem mu zadzwonić,
jeśli trafi na jakiś przyzwoity piec. Co powiesz na to?
9-letni Oil-O-Matic.
W idealnym stanie. 180 dolców.
Nawet dorzuci darmową instalację i dostarczy go jutro rano.
Czy 9-letni to nie używany?
Co to za róznica? To Oil-OMatic.
Śpiewają o nich w reklamach.
Przepraszam.
Używaj życia!
To twoja ostatnia noc na ziemi!
Okej, Mike. Odpal go.
Mój Boże.
Posłuchaj.
Nie każ mi tam wracać.
Błagam cię.
Kochanie, dobry podchorąży kosmosu słucha rozkazów.
Dobrze to rozegraj, to może pozwoli ci potrzymać wędkę.
Co z tego? I tak nigdy nie złapie ryby.
Co z nim?
Po prostu się cieszy.
Skończyli?
Posłuchaj. Szumi.
Nic nie słyszę.
Jest tam. Zaufaj mi.
Nic nie słyszysz, bo jest taki cichy.
Sześć miesięcy później
będzie się z nimi sądzić.
Ale niewaźne. Wtedy cieszył się chwilą.
Masz rację. Słyszę.
- Nie, nie. Nie podlizuj się. - Naprawdę.
- Słyszę cichy szum. - Masz rację.
To szum sukcesu.
Zwijamy się, Randy. Czas na ryby.
- Co się stało? Co zrobiłeś? - Mój ząb.
- Wypadła ci plomba. - Mój ząb.
Kochanie, pójdziesz dziś sam?
Chyba nie mam wyboru.
Przykro mi. Później przyniosę ci zupę.
Ale teraz muszę pójść z Randym do dr Strassena.
Do dr Strassena? Nie.
Nic mi nie jest. Wszystko dobrze.
- Chodźmy na ryby. - Dobra, idziemy.
- Chodź tutaj. - Nie! Nie chcę tam iść.
Tato mnie potrzebuje.
Nie chcę iść z tobą.
- Wędkarstwo to przejście w męstwo. Nie! - Nie!
Nie, tylko nie dr Strassen!
- Randy! - Chłopak chce iść na ryby!
Jest zielona. Nie było mowy o zielonej.
- Chwila. W czym jest problem? - Żółta na tackę, różowa do wysyłek.
Nic nie mówił o zielonej.
Wiecie co to znaczy, tak? Musimy zamknąć sklep.
Powiedz, że to nieprawda, Schwartzie. Tylko nie zielona!
Dobra, uspokójcie się.
Dowiemy się o co tu chodzi.
Jak to mówią:
Ci, co nie pamiętają przeszłości, skazani są na jej powtarzanie.
Tylko znowu nie to.
Cała trójka ze mną.
Szybko.
Na Biegunie Północnym wydarzył się wypadek.
- Nie mamy elfów. - Ale nasze tuby.
Zapomnij o tubach. Chodźcie.
Co chciałbyś dostać pod choinkę?
Bobby chce nową huśtawkę?
To miłe. A wiesz co chce Mikołaj?
Żonę, która nie podciąga spódnicy na widok każdego sprzedawcy.
Żaden z nas nie dostanie tego, co chce.
Dalej, spadaj. Następny.
Chodźcie.
Posadźcie mu je na kolana, a potem zdejmijcie.
Co się stało z prawdziwymi elfami?
Chciały założyć związki zawodowe.
Dalej, utrzymujcie porządek w kolejce.
Idźcie, idźcie!
Nie chcę iść!
Nie! Przestań, on jest okropny!
To wspaniały dentysta!
- Randy! - Nie!
Gunter Strassen, Stomatolog
Człowiek siejący grozę w powiecie Lake,
znany każdemu dziecku w Hohman jako Rzeźnik z Berwyn Avenue.
- Niech mi ktoś pomoże! Nie! - Randy!
Rzeźnik miał wiertło napędzane pedałem nożnym.
Nie używał takich nowalijek jak znieczulenie.
Milutko, prawda?
Spójrz w tę stronę, geniuszu. Tak dobrze.
Powiedz mi, co byś chciała.
Mogę prosić o sprężynkę slinky?
Chcesz sprężynkę?
Czekałaś w kolejce dwie godziny, by poprosić o sprężynę?
To wszystko?
Daj spokój. Powinnaś marzyć z rozmachem.
Następny.
Nie było tak źle, prawda?
Zgoda, to był koszmar.
Nie wiem, jak to wytrzymałeś.
Jesteś bardzo dzielnym żołnierzem.
Jeszcze kawałek.
Wejdź na górę.
Mów, Eisenstaedt.
Co Mikołaj może ci przynieść?
Witaj w muzeum woskowym. Gadaj.
Nie bój się. Powiedz Mikołajowi, co byś chciał.
Mógłbyś mi przynieść oponę?
Oponę?
Taką do roweru?
Do samochodu.
Do samochodu?
Co u diaska masz zamiar z nią zrobić?
To dziwna prośba. Zabierzcie go stąd.
Hej, wykrzywione nogi, chodźno tu.
O co ci chodzi?
Mógłbyś być dla nich trochę milszy.
Wybacz,
ale zachwycam dzieci od 19. lat. Nie wchodź na mój teren.
Nie. Po Mikołaju należy spodziewać się czegoś lepszego.
- Przygnębiasz je w Święta. - Chcesz coś wiedzieć o przygnębieniu?
Pobądź w moim domu przez jeden dzień.
„Rusz ten tłusty tyłek i zarób trochę pieniędzy".
Tak, żeby mogła je wydać na hazard i tani gin.
To jest dopiero przygnębiające.
- Chcę do niego natychmiast pójść! - Ja też, grubasie!
Ralph, on jest beznadziejny.
Utrzymujmy porządek.
Ralphie ma prawo do własnego zdania.
Jest w nim więcej świątecznego ducha niż w tym menelu.
- Jestem tu. - A nie powinieneś.
Kompromitujesz ten strój. I wiesz, co?
- Nie będzie już dzieci. - Co?
Wszyscy mogą iść już do domu.
- Co? - Nie będzie już Mikołaja.
Nie jest was warty.
Nie będzie Mikołaja? Co?
Dobrze gadasz, wodzu.
Oszalałeś? Widzisz tę kolejkę?
Zakręca się po łuku ziemi.
Bądź dobrym elfem i przyprowadź więcej dzieci.
Uderzyłeś mnie?
Nie, popchnąłem. To różnica.
Chłopaki.
Masz na myśli to versus to?
Zaczyna się walka elfów.
Chłopaki-- Chłopaki.
Wyciągają broń.
Zamachnij się! Tak!
Chłopaki, odbiło wam?
Wywalą nas z pracy.
Widzicie to, chłopcy i dziewczynki?
Tak wyglądam każdego wieczoru ze swoją żoną.
Czas wejść przez komin
do tawerny u Mickeya i się napić.
Rzucam tę pracę.
Dostaniecie nauczkę.
Przyniosłam ci coś do zjedzenia.
Ugotowałam zupę.
Założył Randy'emu plombę.
- Chciał trochę poleżeć. - Nie rozumiem tego.
Odmrażam sobie tyłek.
Zjedz trochę. Nadal jest ciepła.
Unoszę, opuszczam. Czego one chcą u diaska?
Pozwól mi spróbować.
Pewnie boli cię ręka.
Czemu nie. Użyj sobie.
Nie, nie. Wolą te jaskrawe.
W zasadzie nie łakomią się na nic.
Że co?
Mówię tylko, że może te ładniejsze będą lepsze.
One nie myślą takimi kategoriami, moja droga.
Dobrze. Pamiętaj, żeby unieść i opuścić.
Właśnie tak.
Dobra zupa.
- Trzymaj. Mam cię! - Próbuję.
To jakiś potwór.
Prehistoryczny. Podaj mi sieć.
Podaj mi sieć. Dawaj wszystko.
- Czy to jest sieć? - Tak.
O Boże. To musi być--
- Wygląda na to, że dziura jest za mała. - Wiem, jak to wygląda. Potrzymaj.
Chodźno tu.
No chodź.
Dalej!
Siedzę tu od dwóch dni.
Poddaj się, ty głupi, tłusty--
Nic mi nie jest.
Daj mi to. Nie skończyłem jeszcze.
Przepraszam. Chciałam tylko pomóc.
Czy już wystarczająco nie pomogłaś?
Nie wiem, co masz dokładnie na myśli.
To znaczy, że zapeszyłaś.
To znaczy, że wszystko było dobrze, dopóki tutaj nie przyszłaś.
Czyżby? To dobrze.
Bo wcale nie chcę więcej tu przychodzić.
- Dobrze. - Łowienie świątecznego obiadu
przez dziurę w lodzie
to najgłupsza rzecz, jaką w życiu widziałam.
I po co to wszystko?
Żebyś nie musiał wydać trzech dolarów.
Zaoszczędzenie kilku dolarów to przestępstwo?
Kilku?
Ciągle skąpisz.
Żal ci na piec, na indyka,
na samochód.
Nie pomogłeś nawet własnemu synowi, kiedy potrzebował wsparcia.
Mówisz o Ralphie? Słyszałaś kiedyś o dawaniu przykładu?
Dobrze ci poszło.
Chciałem być dobrym ojcem.
Byłeś chytrym sukinsy--!
Mama nie przekłęła od 30 lat.
Od czasu, kiedy była nastolatką i straciła pracę w sklepie
kiedy to powiedziała klientowi, żeby poszedł do diabła.
Ruszaj wędką ile chcesz.
- Ja idę kolędować. - Mnie to pasuje.
I dziękuję za smaczną przekąskę!
Nasze szanse na zatrudnienie malały,
kiedy to straciłem swoją pierwszą i jedyną pracę w życiu.
Wiedziałem, że pewnie nigdy nie doświadczę już takich Świąt
jak te.
I nie tylko ja tak myślałem.
Moja mama zdała sobie sprawę, że w pewnym sensie
też pozbędzie się obowiązku.
Że wkrótce jeden z jej synów wyfrunie z gniazdka.
Będę żył na własną rękę
przecierając własny szlak
czerpiąc z tego, co się nauczyłem od rodziców.
Zacząłem zdawać sobie sprawę, że można czuć się samotnym
nawet podczas najbardziej radosnego czasu w roku.
Mamo!
- Mamo! - Jestem na dole.
Szukałam świątecznych skarpet.
Potrzeba tyle drobiazgów na Święta.
- Pomogę ci. - Nie trzeba.
Wcześniej czy później muszę przyzwyczaić się do robienia tego bez was.
- Mamo.... - Wszystko dobrze.
Idź.
Piec.
Oil-O-Matic.
Gdzie tata?
Wciąż jest nad jeziorem.
Mam nadzieję, że trzęsie się z zimna i nie czuje palców u nóg.
- Chyba pójdę do niego. - Nie zanoś mu koca.
Najwidoczniej nie docenia żadnych miłych gestów
z niczyjej strony.
Ralphie?
To ty?
Cześć, tato. Jak leci?
Chodź, przysuń sobie krzesełko.
Pomyślałem, że się przejadę i rozprostuję nogi.
Ładna noc.
Jest minus 12 stopni.
No tak.
W zasadzie to chciałem pogadać.
Dobra, pogadajmy.
Jak ci idzie w pracy?
Wydaję się jakby to było wczoraj, kiedy mama zmieniała ci pieluchy,
a teraz pytam jak ci idzie w pracy.
- Właśnie o tym chciałem-- - Spójrz na siebie.
Dostałeś pracę w mieście, nie poddałeś się.
Ty i ja jesteśmy wyjątkowi.
Dwóch uparciuchów.
Wykonujemy zadanie. Nie poddajemy się.
McArthutr nie wycofał się z Bataanu, aż mu przyłożyli spluwę do głowy.
Nazywali go Dugout Doug.
Jak to mówią:
Czasami ostatni klucz w pęku
otwiera drzwi.
Szczerze mówiąc
nawet nie jestem pewien, co to tak naprawdę znaczy.
Ja wiem.
Wiem dokładnie, co to znaczy.
To dobrze.
Przynajmniej jeden z nas wie.
Potrzymaj to. Muszę zjeść trochę zupy.
Siedzieliśmy tam trzęsąc się z zimna snując opowieści.
Po moim odejściu on tam został jeszce trzy godziny
i nie złapał ani jednej ryby.
Dowiedziałem się o tym dopiero po latach
i cieszę się, że utrzymano to w tajemnicy.
Mogę z panem porozmawiać?
Proszę poczekać!
Nie zbliżaj się.
Proszę mi dać jeszcze jedną szansę.
Dokładnie pamiętam, że powiedziałem tobie i twoim kolegom,
że jeśli się tutaj zjawicie,
to usunę was ze sklepu.
Prawie ich nie znam. Przyszedłem sam.
Zrobię wszystko, o co pan poprosi. Bez żadnej wpadki.
Proszę. Są Święta.
- Ochrona! - Nie!
Nigdzie nie idę.
Jestem upartym sukinsynem, tak jak on.
Jak kto?
Nieważne.
Jeśli da mi pan jeszcze jedną szansę,
nie pożałuje pan.
Zgoda.
Szkoda, że jestem takim mięczakiem.
- Dziękuję. - Nie przeszkadza ci praca na zewnątrz?
Nie. Absolutnie nie.
Tylko nie ona. Każdy, byle nie ona.
Jeśli mnie zobaczy w tym stroju, równie dobrze mogę się wyprowadzić na biegun.
Umrę samotnie na jakieś krze, jako jedyny renifer-prawiczek na świecie.
Proszę, nie .
Jedno spojrzenie i przejdę od „nie wie w ogóle, że żyję",
do „trzymaj się ode mnie z daleka".
To znowu ty?
Wynoś się stąd!
Ty żałosny klocu z ogonem.
Cały dzień na to pracuję.
Przepraszam. Pozbieram.
Żebyś wiedział. Co do grosza.
Tak jest.
Pobiegnę po ten banknot.
Wracaj tu.
Proszę pana.
Ten banknot nie należy do pana.
Ten pan na rogu zbiera datki.
Czyżby? Przekaż mu, że dobrze sobie radzi.
- To na cele charytatywne. - Zrywaj się, Bambi.
- Nie wiem, o czym ty mówisz. - Dobrze pan wie.
To by znaczyło, że jestem kłamcą.
Tak?
Spośród wszystkich unoszących się nade mną twarzy
widziałem tylko jedną. Jej.
To już koniec. Po co się fatygować i wstawać?
Po co wracać do domu,
do szkoły, czy czegokolwiek.
Po co w ogóle mieć marzenia?
84 dolary i 12 centów.
To wszystko.
Prawie, ale i tak pójdziesz do więzienia.
Wyślemy ci świerszczyki, żebyś miał czym przekupić strażników.
Nie pójdę do więzienia.
Czy twoja siostra oddała ci te pięć dolarów?
Nie, wydała je na płaszcz zimowy dla dziadka.
To głupie.
Czyżby? Chcesz, żeby mój dziadek zamarzł?
Popchnąłeś mnie?
Nie. To jest popchnięcie.
- Zrób to jeszcze raz. To wyzwanie. - Zaczekajcie, wiem!
Oddam parę rzeczy w zastaw.
Rozejrzyjcie się. Mam tu trochę cennych maneli.
Pewnie. Jaki lombard chciałby
starą rękawicę zawodnika lewej strony pola?
Potrzebuję jedynie dolara.
Jednego nędznego dolara.
Jesteśmy sprani. Wszyscy.
Przeszukaliśmy pod poduszkami, w szufladach, i nic.
Wszystko co mamy leży na łóżku.
Co masz w kieszeni, Schwartz?
Nic.
Schwartzie.
Nie mogę oddać mojego dolara na szczęście.
- Czego? - Dolara na szczęście.
Dostałem go od dziadka Maury'ego.
I nadal pamiętam jego wyraz twarzy, kiedy mi go dał.
I co z tego? Twój najlepszy kumpel pójdzie siedzieć.
Nie rozumiecie. Dzięki niemu moje życie się odmieniło.
Kiedy trzymałem go w dłoni po raz pierwszy
wiedziałem, że zawsze wyjdę na swoje.
Jeśli bym go stracił,
mój świat legnie w gruzach.
Masz rację. Zapomnij o tym.
Nie jest tego warty.
Nie, skoro tyle dla niego znaczy.
Chwila.
Nigdy wcześniej go nie widziałem.
Kiedy dokładnie go dostałeś?
W drugą noc Chanuki.
W którym roku?
W zeszły wtorek. Dostałem też ten krawat.
Chłopaki, przestańcie.
- Chłopaki, to łaskocze. - Puść, Schwartz!
Nie! Tylko nie mój szczęśliwy dolar!
Poddaj się!
- Osiemdziesiąt pięć! - Poddaję się!
Całe osiemdziesiąt pięć dolarów.
Udało mi się, pomimo wszelkich przeciwności.
Wstrzymać prasy, zagrać na trąbie.
Zwyciężyłem.
Tym razem to ja wygrałem z piecem
i zmieniłem oponę w cztery minuty.
Zdobyłem 271 punktów w kręgle.
To kolejne podobieństwo między mną a ojcem.
Też wiedziałem jak
smakuje słodkie zwycięstwo.
Nauczyłem się czegoś.
Determinacja była kluczem.
Bez względu na wszystko, nie zbaczaj z drogi, nie wahaj się.
Skupiaj się na celu.
Nieźle sypie, co?
Będziemy mieli białe Święta.
Tak powinno być, prawda?
Tak jest, sir.
Wesołych Świąt.
Bycie nastolatkiem oznaczało, że byliśmy w stanie
dopuścić się niebezpiecznych, irracjonalnych czynów.
Zwykle wchodziły w grę
zgniłe jajka lub rolki papieru toaletowego.
Z reguły istniało proste i zrozumiałe wytłumaczenie
takiego zachowania.
Byliśmy albo młodzi, nieostrożni lub głupi.
W moim przypadku to wszystko wchodziło w rachubę.
Ale raz na jakiś czas, od wielkego dzwonu
robiliśmy coś, czego nie można było wytłumaczyć.
Tak.
Przepraszam. Miałem długi dzień.
Przyszedł.
Dobrze. Podam do stołu.
Co? Co mamy do jedzenia?
No właśnie.
Jak wiecie, myślałem--
Chciałem, byśmy w te Święta spróbowali czegoś innego.
Tak, to było pośmiewisko.
Starałem się być oszczędny.
Ale jak się okazało, byłem po prostu--
Uwaga wszyscy!
Spójrzcie, co tata złapał dla nas na obiad.
A niech to.
Mojemu bratu nie powiedziano, co naprawdę zaszło.
- Do tej pory nie wie. - Jesteś wspaniały.
Niektóre oczywiste kłamstwa najlepiej zatrzymać w tajemnicy na zawsze.
Kto do nas dzwoni w Święta?
Ciągle przypominają o niezapłaconych rachunkach.
To chyba do mnie.
Jedz warzywa.
Dom Parkerów. Ralph przy telefonie.
Przyszedł mój próbny kierowca.
Zaczynałem się obawiać, że o mnie zapomniałeś.
Wiem.
Bardzo pana przepraszam.
Nie masz pieniędzy, co?
- Nie mam całości. - Powinienem się domyślić.
Ale naprawdę próbowałem.
Dostaliśmy pracę i zarobiłem większość pieniędzy, ale--
Tym ludziom była potrzebna opona.
Chciałem ich namówić na rodzinną zniżkę, ale woleli zamówić z karty.
Wie pan, ile to wszystko kosztuje--
Dziwny z ciebie dzieciak.
Już to kiedyś słyszałem.
Dziewięćdziesiąt, 91, 92,
93, 94.
39 dolarów i 94 centy.
- To wszystko? - W przyszłym miesiącu będę miał resztę.
A jeśli nie, to może mi pan połamać nogi. Może lepiej jedną.
Daruj sobie. Sprawa załatwiona.
- Serio? - Tak. Wesołych „ho ho" itd.
W imię Świąt.
- Dziękuję. - I tak sprzedałem to auto.
Nieźle na nim zarobiłem. Frajer nawet się nie zorientował.
Najważniejsze jest to, że nigdy się nie poddałeś.
Co ci mówiłem o determinacji?
Pomaga w realizacji zadań.
I przekonasz się, że pewnego dnia to ci zaprocentuje.
Idź do domu, synu.
I spędź miło czas z rodziną.
Dziękuję, panie Catenhauser. Wesołych Świąt.
Wesołych Swiąt.
Nieźle na tym zarobiłem!
Sprzedał mój samochód.
Miałem puste kieszenie.
A mimo to, kiedy wracałem do domu w ten mroźny, cichy wieczór
wszystko wydawało się być tak, jake należy.
Tak!
Tak, statek marsjańskiej policji
z międzyplanetarnej floty kosmicznej Bucka Rogersa!
Dziękuję! Dziękuję!
Mówiłem ci, że mu się spodoba.
A ty chciałaś kupić mu skarpety.
Chłopcy, poczekajcie. Zróbmy to, jak należy.
- Kto chce być Mikołajem? - Ja! Ja!
Nie. Byłeś nim ostatnim razem i byłeś do bani.
- Wcale nie! - Właśnie, że tak!
- Wcale nie! - Dobrze, chłopcy. Uspokójcie się.
Ja będę Mikołajem.
Dla kogo mamy pierwszy prezent?
No powiedz, mamo.
- Proszę, kochanie. To dla ciebie, - Dla mnie?
Pomyślałam, że moglibyśmy wrócić nad jezioro.
Jak to mówią:
Piorun zawsze uderza w to samo miejsce dwa razy.
Tak mówią, prawda?
- Dziękuję. - Dla kogo jeszcze mamy prezent?
Ralph, to dla ciebie od cioci Clary.
O nie.
Wiadomo, co to było.
Pora na coroczną uroczystość upokorzenia cioci Clary.
Bóg wie, co za poniżający koszmar z poliesteru
chował sie w tym roku w pudełku.
Otwórz. Przecież zawsze kupuje ci ładne rzeczy.
- To wcale nie jest śmieszne, Randy. - Właśnie, że jest.
Och, strój marynarza.
Czyż nie jest słodki?
Mój Boże.
Święty Jezu.
Daj spokój, mamo.
Nie żartuję. Dołączę do zagranicznego legionu.
On ma prawie 16 lat. Czy ona jest obłąkana?
Chwileczkę.
To nie jest dla Ralphiego.
Randy, to dla ciebie.
Nie! Nie!
- Marynarzyk! - Nie!
Nie. Nie!
Chłopcy.
- Będzie ci w nim ładnie. - Nie!
Taki śliczny, że aż brak mi słów.
Znalazłbym kilka.
- Gdzie jest aparat, kochanie? - Nie!
- Poczekaj, aż zobaczą w szkole. - Ralphie, nie!
Szeroki uśmiech.
I minęły kolejne święta. Było nienajgorzej.
Nie. Dostaliście to, co chcieliście?
Tak mi się wydaje.
Niezły łup, co?
Chyba zobaczyłem szczura w kuchni.
Zadzwonię po deratyzatora.
Oszalałaś?
Wiesz, ile sobie policzą w Święta?
Podążaj za mną
Coś mi tu śmierdzi.
To statek marsjańskiej policji,
w którym znajduje się cały batalion--
Mój Boże. Zmartwychwstała.
Czyż nie jest piękna?
Jest.
Od: Mikołaja
To najlepsze Święta w życiu.
Widzicie, co dostałem od Mikołaja?
Chciałabym mu osobiście podziękować.
Spójrzcie na jej minę.
Niech ktoś zrobi zdjęcie.
To dobry pomysł.
Zróbmy sobie wszyscy zdjęcie.
Tak. Wy w trójkę koło choinki.
- Tato.... - Nie jestem ubrana.
Dobrze wyglądasz. Będzie do albumu.
Ustawcie się. Mama w środku. Chodź tu.
Tak. Ralphie, przesuń się trochę.
Jeszcze trochę.
Jeszcze.
Dla: Ralphiego Od: Mikołaja
Dziękuję! Dziękuję!
Teraz go już nie zobaczymy.
Ale zostałem ja, żebyś miała na kogo pokrzyczeć.
To nie fair, że Ralphie dostał samochód.
Ja w takim razie chcę prawdziwy statek kosmiczny.
To powinna być dla ciebie dobra lekcja.
Jeśli wykażesz się taką determinacją jak Ralphie, pewnego dnia go dostaniesz.
Czyli nie dostanę go w tym roku.
- Zgadza się. - Skóra
i wypolerowane wnętrze! O Boże!
To najlepsze Święta w życiu!
Na liczniku bylo 200 000 km.
Olej się spalał i zawory przeciekały.
Brzęczało bardziej niż w irlandzkim żłobku.
Ale to był najelpszy samochód, jaki miałem w życiu.
Za 43 dni skończę 16 lat i będę wolny.
Nie przywiązany już więcej do jednego miejsca, lecz wolny,
zjednany z wiatrem i słońcem.
Zanim jednak osiągnąłem te radosne oswobodzenie
cztery razy oblałem egzamin na prawo jazdy.
Przytrzymam.
Zaciągnij hamulec.
Idź!
Kiedy parkujesz, zostawiaj samochód na biegu.
Tak mówi mój tata.
To dobra rada.
Wykrztusisz coś z siebie?
Wyszłaś poszukać staczających się samochodów?
W zasadzie to przyszłam do ciebie.
Dostałam twój adres Flicksów.
Jego mama i moja mama udzielają się w szpitalu.
Pamiętasz ten dzień przed sklepem Higbee?
Jelenie rogi, dzwonki.
Tak.
- Mogę to wyjaśnić. - Nie musisz.
Widziałam, co zrobiłeś.
To wymaga dużo odwagi, by się postawić takiemu typkowi.
Rzadko się coś takiego widzi.
Chciałam, żebyś o tym wiedział.
Proszę.
U nas w domu lubimy ciastka z owocami.
Zjedz je lub użyj jako przycisku do papieru. Jak chcesz.
Dzięki.
Czy nie powinnaś...?
To znaczy, czy ty i...?
No wiesz.
- Todd? - Tak.
Rozmawialiśmy i postanowiliśmy się rozstać.
To znaczy ja zdecydowałam.
Nie wiedziałem.
Skąd mogłeś wiedzieć. Mamy wolne.
A ja przez cały tydzień kręciłam się w kuchni.
- Piekąc przyciski do papieru. - Tysiące ich.
To wspaniałe uczucie wyjść w końcu na zewnątrz.
Cieszę się.
To znaczy-- Cieszę się, że przyszłaś tutaj,
żeby pobyć na zewnątrz.
Głupio mi się powiedziało.
Nie.
Świetnie wyszło.
- To twój samochód? - Tak.
Mercury 8 z 1939 roku.
Co za wspaniały prezent na Gwiazdkę.
Proszę. Błagam.
Tylko ten jeden raz.
Raz wokół domu.
Kiedy miałem dziewięć lat
rozpakowałem prezent moich marzeń
i myślałem wtedy, że już żadne Święta nie będą takie wspaniałe.
I tak było.
Aż do dzisiaj.