- Dalej krzywo, co? - Tak.
SZKOŁA STRACHU Wesołego Halloween!
Mam przynieść drabinę?
Nie. Podsadzisz mnie.
Chyba nie masz zamiaru...
Skylar,
złamiesz kark.
Nie rób tego.
Jak teraz?
Ile lat ćwiczyłaś gimnastykę?
Sześć i pół.
Zagrywka typu „nie próbujcie tego w domu”.
Robisz to w domu?
Bo jeśli tak, to wiem, czemu twoi starzy są tacy nadopiekuńczy.
A właśnie, muszę być w domu przed 18.
- Gotowa? - Tak.
Pójdę po torbę.
Sky, chcesz coś zaśpiewać, zanim pójdziesz?
Jasne.
Chcę wykrzyczeć z wszystkich sił
Nie zatrzyma mnie już nic
W siódmym niebie będę żyć
Więc zrób miejsce, zrób miejsce, zrób miejsce
Nie chcesz sprzeczać ze mną się
Wiem, kim mam być, dobrze wiem
Nigdy nie spowolnisz mnie
Nic mnie nie zatrzyma Nic mnie nie zatrzyma
Ju, ju, ju, ju, ju Ju, ju, ju, ju, ju, ju... Już
Nic mnie nie zatrzyma
Ju, ju, ju, ju, ju Ju, ju, ju, ju, ju, ju... Już
Nic mnie nie zatrzyma już
To było super.
Nieźle, Skylar.
Jutro dacie czadu.
Myślisz?
Przepraszam, mamy próbę.
Zacznijmy od początku...
z profesjonalną wokalistką.
Trafiona-zatopiona.
Hej, Sky...
dzięki za pomoc.
Nie ma problemu.
Lubi cię.
Ryan? Proszę.
Tylko się kumplujemy.
I ma dziewczynę.
Byłą. On i Myra rozstali się.
Znowu?
Trudno za nimi trafić.
Jest do tego jakaś apka?
Śpiewa z nim w zespole.
Chłopak nie miał wyjścia.
Ale to ciebie naprawdę lubi.
- Masz zwidy. - A ty niedowidzisz.
- Nieprawda. - Prawda.
Chwila. Czemu tędy idziemy?
Skrótem przez cmentarz.
Tylko tak zdążę na czas.
Sky, nie wiem, czy to taki dobry pomysł.
Czym się martwisz? Daj spokój.
Co cię tak przerażą na cmentarzu?
Trupy!
Poważnie, tu wszędzie są umarlaki.
Ich nie musisz się obawiać.
Tylko tych pochowanych za życia.
Przestań, bo dostanę ataku paniki.
Dobra. Jeśli Ryan naprawdę mnie lubi,
to dlaczego nie umówi się ze mną?
- Pewnie się boi. - Czego?
Że odmówisz?
Jak może się bać odmowy?
Boi się odrzucenia.
Upokorzenia.
Tego się ludzie zazwyczaj obawiają.
To nic takiego.
Ty się niczego nie boisz. To nie jest normalne.
Ale to się na tobie zemści.
- Nieprawda. - To zupełnie...
Co to było?
Pewnie kot.
Albo zmartwychwstały truposz.
O mój Boże! Tam jest.
Nie, sorki.
To tylko kot. Zombie. Żywi się ludzkim mięsem.
Nienawidzę cię.
Nie żartuję.
Nabrałam cię!
Mało brakowało.
Nie powinno ich tu jeszcze być.
To nie jest zwykły Halloween.
DR GRZYB
KONIEC PLEŚNI Firma usługowa
Cześć, kocham cię, muszę iść.
Nie tak szybko.
Najpierw śniadanie.
Co to?
Czosnek. Działa zapobiegawczo.
Zwalcza wiele paskudztw.
Na przykład wszystkich, którzy się do mnie zbliżą?
Ja i tata
idziemy dziś na sympozjum mikologiczne
w Muzeum Historii Naturalnej.
Czemu Halloween to takie wydarzenie w społeczności pleśni.
Czemu nie macie sympozjum 1 listopada?
Tak już się utarło.
Wiesz...
dziś jest impreza Ryana.
Może mogłabym wrócić trochę później?
Zapomnij o godzinie policyjnej.
Serio?
Lepiej, żebyś w ogóle nie poszła.
Co? Ale to jest blisko.
To nie jest dobry wieczór.
Zawsze to samo...
Kręci się tu element.
Co? Dzieci w przebraniu piratów?
Muszę iść na tę imprezę.
Proszę. Zrobię wszystko.
- Wszystko? - Tak.
To w takim razie nie idź na imprezę.
Gdzie jest tata?
Skylar, nie schodź tam.
Wiesz, że mas zakaz wstępu do laboratorium.
- Tato? - Tak?
Możesz powiedzieć mamie, że przesadza?
Nie lubi, jak jej to mówię.
- Co to? - Toksyczna pleśń.
Powoduje okropny trądzik. Chcesz zobaczyć?
Nie, dzięki.
Twoja strata.
Mogę iść na imprezę Ryana?
- Jasne. - Super. Kocham cię.
- Steve? - Tak?
Impreza jest dzisiaj.
To znaczy, że nie możesz iść.
- Co? - Chodzi o to, słonko...
Nie nazywaj mnie tak.
- Słodziku... - To gorsze niż „słonko”.
- Kiedy będziesz starsza... - O ile?
Kiedy będziesz miała 16 lat.
- Prawie tyle mam. - Ale trochę ci brakuje.
Bardzo cię kochamy. To nie jest...
To przestańcie rujnować mi życie!
Skylar, to...
- Słonko! - To musiało zaboleć!
Nastolatki, co?
Same kłopoty.
- Skąd niby wiesz? - Mam kota.
Przechodzi trudny wiek.
Kochanie?
Może powinniśmy jej powiedzieć?
Tyle się teraz dzieje.
Pamiętałeś o czosnku?
Rozmawialiśmy o tym. Wiele razy.
Czosnek nie odstrasza potworów.
To głupi przesąd.
Potwory też nim są!
- Proszę. - Ma rację.
Zażywasz czosnek?
- To niedorzeczne. - No właśnie.
A niech mnie.
Pełna zjawa.
Złapaliśmy go wczoraj. To nie był jeszcze Halloween.
Co się dzieje, Steve?
Żałuję, że nie wiem.
To było pytanie retoryczne.
I retoryczna odpowiedź.
Nie jestem w nastroju.
Daj spokój.
Nie możesz chociaż zrobić tak...
Rodzice każą mi dziś zostać w domu.
Serio? Kiedy przestaną cię traktować jak przedszkolaka?
Kiedy skończę 16 lat.
Bo tyle musisz mieć, żeby przyjęli cię do zakonu?
- Właśnie. - Słabizna.
Szkoda, że nie widziałeś swojej twarzy.
Krzyknąłem przez grzeczność.
Nie chciałem, żeby się załamał.
Chyba się zmoczyłeś.
Nieprawda.
To nie jest zabawne.
Trochę jest.
Ciało migdałowate zawiaduje odpowiedzią mózgu na niebezpieczeństwo.
Zjedz lunch, bo mózg ci się zlasuje.
Każe podwzgórzu zainicjować reakcję, która ratuje życie.
Przestań się stresować prezentacją. Świetnie ci pójdzie.
Wiesz, co robię w stresie.
Kiedy staję przed całą klasą, nie mogę z siebie wydobyć słowa.
Nie ma się czego bać.
Mówi laska, która nie wie, co to strach.
- Cieszycie się na naszą imprezę? - Nie mogę się doczekać.
Będzie super.
Jej rodzice bardzo się cieszę.
Tata załatwił pozwolenie na zagranie w domu McQuarrych.
Nikt tam normalnie nie ma wstępu.
Nikt tam nie chodzi, bo to przerażający dom.
Myślisz, że tam straszy?
Kto wie?
Podobno stary McQuarry stracił rozum.
Zamknął się w domu na wiele lat.
Ryan, musimy ustalić listę piosenek na występ.
Mamy próbę po szkole.
- Może wpadniesz? - Chętnie.
Myślisz, że nie widzę, co robisz?
Trzymaj się od niego z daleka
albo zamienię twoje życie w piekło.
No nie wiem, Myra.
Żeby tak się stało, musiałabym się przejmować twoją opinią.
Nie wierzę, że Ryan z nią chodził.
Przerażająca. Ryan powinien zbadać ciało migdałowate.
Musimy przyciszyć gitary.
Fani muszą mnie słyszeć.
O, nie.
Nie!
To wygląda okropnie.
Po pierwsze moje imię jest za małe.
Po drugie, baner krzywo wisi.
Nie każ mi znowu prosić woźnego o drabinę.
Śmierdzi jak stopy.
- Zawołam Skylar. - Nie!
Podsadź mnie.
Wiesz, że Skylar ćwiczyła gimnastykę...
Po prostu mnie podsadź.
Gotowy?
Trochę w lewo. Jeszcze.
Dziękuję.
Nie ruszaj się.
Cukierek albo sztuczka!
Popatrzcie na tego pieska.
Jaki słodziak.
Patrzcie państwo.
Jaki słodziaczek.
Taki słodki piesek.
Zgubiłeś się?
Mały zagubiony pieseczek? Tak?
Zgubiłeś się?
Zgubiłeś...
Przybrał stałą formę.
A słońce nawet nie zaszło.
Cobb, mamy kolejnego.
Nie wiem, czy dam radę go dorzucić. System się przegrzał.
Powiedz, żeby włączył zapasowy generator.
Włącz zapasowy generator.
Spróbuję.
Nie musisz mi tego mówić. Nie jestem żółtodziobem.
Jesteś urocza, kiedy się irytujesz.
Nienawidzę Halloween!
Czuję, że się zbliżasz gdzieś z daleka
Serce mocniej bije, na twe słowa czekam
Tyle dzisiaj mówisz, nie wiesz o tym, że
Marzę, by w objęciach twoich znaleźć się
Więc nie musisz starać się
Skradłaś moje serce, wiesz
Już nie musisz bawić się w tę grę
Bo po uszy zakochałem się
Więc... Przytul, przytul mocno mnie
Gotów jestem na ten bieg
Jeszcze nie żegnaj się, bo wiesz
Wystarczyło twoje „cześć”
Jeszcze nie żegnaj się, bo wiesz
Wystarczyło twoje „cześć”
Nic nie mów, już nie trzeba słów
Dobra, wystarczy.
Wiem. Okropnie, co?
Wcale nie.
Dawno nie słyszałam, jak śpiewasz.
Nie cierpię swojego głosu.
Nie wiem, co zrobimy.
Gdzie jest Myra?
Jestem tutaj.
Rany. Co się stało?
Spadła ze schodów.
Nie ma dziś kto śpiewać.
To świetny pomysł.
Zaśpiewaj z nami.
Znasz piosenki.
Ja?
Tak. Masz wspaniały głos.
Będziesz super.
Widzisz, moi rodzice...
Proszę, Sky.
Potrzebuję cię.
A co mi tam?
- Brzmi super. - Mega!
Jeśli będziesz miała tremę...
- Czemu miałabym ją mieć? - Nie wiem.
Stoisz na scenie przed tymi wszystkimi ludźmi,
patrzą na ciebie...
To przerażające.
Nie widać po tobie tremy.
Żartujesz?
Jestem przerażony.
Ale daję się ponieść muzyce.
I to pomaga.
Jeśli tak się zdarzy, spróbuję tego.
Jeśli wpadniesz w kłopoty,
po prostu spójrz na mnie.
Zaśpiewamy razem.
Lepiej pójdę wymyślić jakiś...
Pójdę się przyszykować.
- Nie spóźnij się. - Dobrze.
- Liczę na ciebie. - Na razie.
Zastąpić cię Skylar?
To był fantastyczny pomysł.
Cobb, dzieje się coś dziwnego.
Aktywność wzrosła dziesięciokrotnie.
- Jakby coś je przyciągało do Fairview. - Nie tylko to.
Energia pobierana przez zbiornik przewyższa poziom plazmy tych potworów.
Pewnie przez naszego gościa honorowego.
Będziesz musiał dziś popilnować Skylar. Zrobiło się dla niej zbyt niebezpiecznie.
Nie daj jej wyjść z domu.
Nie ma problemu.
Wiesz, że biorę 15 dolców za godzinę opieki?
Albo nic. Co wolisz.
Wolę nic nie płacić.
Świetnie. Umowa stoi.
Zupełna darmocha.
- O, nie. - Co?
Pojawiło się ich więcej.
- Serio? - Tak.
Dobra wiadomość jest taka, że jestem nianią.
Nie mogę iść? To twoja ostateczna decyzja?
Niestety tak.
Dobra. Spoko.
Nie planujesz się chyba wymknąć?
Oczywiście, że nie.
To by było tak samo dziecinne jak szlaban w Halloween.
Mamy jeszcze dwa potwo...
Dwa potwornie nudne przystanki do zrobienia po drodze na nasze sympozjum.
Powinniśmy już...
- Musimy iść. - Tak.
- Dobranoc. - Na razie.
Miłej zabawy.
Gotowa na wieczór z wujkiem Cobbem? Mam gry planszowe.
Może zagramy w warcaby?
Wynajęliście mi niańkę?
Nie jestem niańką.
Jestem towarzyszem nastolatki. Nie ma za co.
Włączę alarm,
żebyś była bezpieczna w środku.
Alarm? Poważnie?
Nawet go nie zauważysz.
Chyba że spróbujesz wyjść.
Kochamy cię. Miłej zabawy.
- Nie otwieraj drzwi i okien. - Nie rób tego.
Mam prawie szesnaście lat.
Mam wyrzuty sumienia.
Chcesz, żeby się szwendała po ulicy?
Jej pochodzenie wystawia ją na ogromne ryzyko.
Trzeba było jej powiedzieć i zacząć trening.
Może. Teraz jest już za późno.
ALARM WŁĄCZONY
Nie znam kodu,
więc jeśli chciałaś zaprosić kolegów, to nici z tego planu.
Idę do swojego pokoju.
Popłakać w poduszkę.
Bez treningu nie byłaby pogromcą potworów.
Byłaby ich ofiarą.
To dla jej własnego dobra.
- Powinna była zjeść więcej czosnku. - Nie zaczynaj z czosnkiem.
Badania skuteczności są bardzo...
- Twoje badania są nudne. - Nieprawda.
Możesz to wyregulować?
Czemu nic nie przygotowałeś?
Co takiego? Zamknęli cię?
Bądź za 10 minut przed moim domem.
Co zrobisz?
Odłączę prąd.
I ucieknę.
Przeraża mnie.
To by było fajniejsze we dwójkę.
- Może później. - Gdzie idziesz?
Zrobić pranie.
Tam nie ma pralki...
Wygrywałem!
Wszystko wyłączę.
Nie wyłączaj!
- Nie! - Cobb!
Nie!
Tylko nie to.
Stój! Zostań tam!
- Nie wyjeżdżaj! - Cobb!
Stój!
Zostań tam!
- Co to jest? - Włącz to.
Uciekaj!
- Co się dzieje? - Muszę zabrać Skylar!
Nie zapomnij o Skylar. Chodź!
Chodź!
Biegnij! Szybciej.
Witaj, świecie.
Mamusia wróciła.
To nie jest pleśń.
Nie.
Może spotkam się z wami na imprezie.
Nie! Musimy zostać ze Skylar.
Chodź.
Gdzie są pogromcy?
Ja tu tylko pracuję.
Nie rób nam krzywdy!
Nie martw się.
Na to jeszcze przyjdzie czas.
Jak z horroru.
I o to chodziło.
Theodosia!
Bob!
Przybądźcie!
Oboje dobrze wyglądacie.
Czyim strachem się karmicie?
Ich.
Patrzcie, jak się boją.
Muszą być przepyszni.
Dobra.
Chodźmy rozgromić pogromców.
Nie bój się, kochanieńka. Niedługo wrócę.
Na zawsze!
Cobb, co się dzieje?
To długa historia.
Możesz ją streścić?
Jędza jest nieśmiertelna.
Chce zabić twoich rodziców i posiąść twoją duszę.
Ale co tam...
Nawet nie wiecie, jak dobrze jest być na zewnątrz!
Piętnaście lat w tej ciasnej dziupli.
Nigdy bym nie pomyślała.
Wyglądasz zjawiskowo.
Tak. Ćwiczyłaś?
Byłam zamknięta w zbiorniku, głąbie.
Przepraszam.
Muszę tyle nadrobić.
Co słychać w świecie horrorów? Stephen King nadal pisze?
Tak. Ale jego ostatnia książka to powieść historyczna.
Z dreszczykiem?
Nie bardzo.
A filmy? Horrory są nadal popularne wśród młodzieży?
Nie. Teraz hitem są głupie komedie.
Ale wampiry są w modzie.
To już coś.
Tylko że to romantyczne wampiry, które się zakochują.
Fuj!
Mamy robotę.
Czy ćwiczyła?
Masz słomę zamiast mózgu.
Zgadza się.
Cały jestem ze słomy.
Proszę się nie bać. To tylko kostium.
Bardzo dobry kostium.
Steve, popatrz na to.
Nie widziałem czegoś takiego
od 15 lat.
To nie może być...
- Wracaj do wozu. - Dobrze.
Zamkniesz drzwi?
Ja prowadzę. Ty zamknij.
Ty zajmujesz się wozem, a ja sprzętem.
Zawsze tak było.
Dalej.
Chcę, żebyś wiedział, że ja robię to, co do mnie należy.
A ty... Nie wypełniasz obowiązków.
To ty masz zamykać drzwi.
- Nie czas na to. - Tylko ci mówię.
Moi rodzice to pogromcy potworów?
W czwartym pokoleniu. Najlepsi w branży.
Dlatego mam tu praktyki.
Chwileczkę.
Moi rodzice? Steve i Julie?
Nadopiekuńczy miłośnicy pleśni?
Dzięki pleśni zarabiają na życie.
Łapanie potworów nie jest lukratywne.
Jest bardziej jak wolontariat.
Jak pomaganie w jadłodajni dla bezdomnych?
Tak, Sadie.
Jakby pomagali w jadłodajni dla potworów.
To mój telefon.
Twoi rodzice.
- Halo. - Co się stało?
Siedzieliśmy sobie razem w domu.
I straciliśmy zasilanie w laboratorium.
- Co? - I do tego...
Deimata uciekła.
Potem skończyły się napoje, co...
Co ze Skylar?
Nic jej nie jest, ale właśnie ją ogarnia uczucie strachu tłumione przez 15 lat.
- Mama chce z tobą pogadać. - Mamo?
Nic ci nie jest?
Nie.
Ale zostawiłaś mnie z Cobbem,
a on zwariował.
Nie zwariował, mówi ci prawdę.
Posłuchaj go bardzo uważnie.
Rób, co ci każe.
- Skylar? - Skylar?
Mamo?
- Mamuś! - Skylar?
Halo?
- Przerwane połączenie. - Świetnie.
- Jest w opałach. Dorwijmy Deimatę. - Nie martw się. Zrobimy to.
Theodosia! Bob!
Zaczynamy zabawę!
Kiedy powiedziałeś, że jędza
chce posiąść duszę Skylar...
To się nie dzieje.
...to była przenośnia, tak?
Nie. Mówiłem dosłownie.
Więc jeśli moglibyście przypilnować, żeby Skylar...
nigdzie się nie oddalała!
Gdzie idziesz?
Zostaw mnie! Złaź!
Gdzie idziesz?
Czyha na ciebie potwór.
To nie jest prawda. To tylko sen.
Idę na imprezę Ryana. Kiedyś się obudzę.
Musisz mnie posłuchać!
Przestań!
Sadie, coś jest ze mną nie tak.
Serce mi bije jak oszalałe, spociły mi się dłonie
i ściska mnie w żołądku.
To strach. Ja tak mam codziennie.
Czasem dwa razy.
W szatni po WF-ie.
Ja tak mam na klasówkach, kiedy gadam z chłopakami
i dziewczynami, i nauczycielami, i sprzedawcami,
i rodzicami...
Ja nigdy tak nie miałam!
- Czemu to czuję? - Bo Deimata jest na wolności.
Potwory to astralne odzwierciedlenie ludzkiego strachu.
Zazwyczaj widujemy je tylko w snach.
- Co noc. - Czasem dwa razy w nocy.
Kiedy w powietrzu jest wystarczająco dużo strachu, jak w Halloween,
stają się silne i przybierają fizyczną formę.
I to pogromcy potworów
muszą im uniemożliwić przejęcia.
Jakie przejęcia?
Każdy potwór przyczepia się do jednej osoby,
zazwyczaj na całe życie.
Jeśli jej strach wymknie się spod kontroli, potwór ją przejmuje.
Kim jest ta Deimata?
Twoim potworem.
Deimata jest starożytnym potworem.
Są nieśmiertelne. Nie można ich zniszczyć.
Przyczepiają się do najsilniejszego gospodarza.
Jak twój dziadek.
Mój dziadek?
Zmarł tuż przed moimi urodzeniem.
Twój dziadek był pogromcą potworów.
Przez większość życia
nie dawał Deimacie posiąść zbyt dużej mocy.
Ale okazała się dla niego za silna.
Deimata zaczęła szukać nowego gospodarza. Ciebie.
Cześć, mała Skylar.
- Odsuń się od niej. - Bo co?
Mama miała polowania na potwory we krwi.
Żeby cię chronić, tata też został pogromcą.
Nawrócił się?
To nie był problem. Nie był religijny.
Będąc naukowcami,
zmodyfikowali starą broń dziadka
i osiągnęli coś, co wydawało się niemożliwe.
Wystarczy.
Udało im się złapać starożytnego potwora.
Deimata została uwięziona,
a ty dorastałaś, nie znając strachu.
Teraz dopiero zaczynasz go odczuwać.
Ciekawe.
I niemożliwe. Na razie!
Jak im się udało utrzymać to w sekrecie?
Jakie „to”? To wszystko nieprawda!
To fach przekazywany z pokolenia na pokolenie.
Rodzice czekają do 16. urodzin,
żeby dzieci miały normalne dzieciństwo.
Szkoda, że ta rozmowa nie jest normalna.
Idę na imprezę Ryana.
Sky! Szuka cię potwór.
Impreza to dobry pomysł.
Jeśli Deimata tu wróci, tam będziesz bezpieczniejsza.
Ale potrzebujesz broni.
- Broni? - Tak.
Motyla noga!
Miotacz je spowolni,
paralizator je ogłuszy.
Ale żeby je złapać, musimy użyć tych maluchów.
Atomizery molekularne zmieniają potwory w pierwotną parę.
Używałem ich.
W grach wideo.
Pe-Pe, przenośna pułapka.
Łapiesz w nią potwora, a potem przenosisz go do zbiornika.
Który muszę naprawić,
bo bez niego już po nas.
Nie idziesz z nami?
Bla, bla, bla. Możemy już iść?
Czemu tak się zachowuje?
Nigdy wcześniej nie odczuwała strachu. Zwłaszcza tak intensywnego.
Zaprzeczanie to powszechna reakcja.
Jeśli z nami nie idziesz, zostaniemy tutaj.
Przypilnujecie, żeby Skylar dotarła na imprezę.
Będę miał na was oko za pośrednictwem kamerki.
Problem w tym, że idę teraz do domu, żeby schować się
pod łóżkiem...
Nie idziesz.
Chodzi o Skylar. Grozi jej niebezpieczeństwo.
Przestańmy gadać.
Zróbmy to, zanim dostanę ataku paniki.
Słuchajcie. Poważnie. Zmywam się stąd.
Nie bez sprzętu.
- Nie ma mowy. - Tak. To Halloween.
Możesz mówić, że się przebrałaś za steampunka.
Nawet nie wiem, co to jest.
Bo wasze pokolenie nie wie, co to dobre science fiction.
Ja jestem opiekunką do dziecka,
ty jesteś dzieckiem.
Nie sprzeczaj się ze mną.
Dobra.
Wezmę ten mały.
Weź to.
I to.
I jeszcze to.
To też nie zaszkodzi.
- Nie. - Dobra. Przesadziłem.
Są tutaj.
- To pułapka? - Zdecydowanie.
- Wpadamy w nią? - Jasne.
Idę pierwszy?
- Tak. - Dobra.
- To twój... - Dobra.
Pospieszcie się. Impreza się zaczęła.
Pamiętajcie, że was pilnuję przez kamerkę.
Dobrze?
Będziecie zupełnie bezpieczni.
Chyba.
Kochanie, to głównie placebo.
To nie jest placebo.
Podwójnie ślepe badania wykazały...
Badania finansowane przez branżę czosnkową.
- Kiedy ostatni raz byłam chora? - Nie wiem.
Mam dla was niespodziankę.
- Mamo! Tato! Pomocy! - Skylar.
- Dobra. - Tam.
Skylar!
Mamo, tato, gdzie jesteście? Pośpieszcie się.
Kochanie!
- Skylar! - Tutaj!
Mamo! Tato!
Mamo! Tato! Pomocy!
Pomocy!
Rodzice, tak łatwo ich nabrać.
Jeden z potworów Deimaty...
Widziałam ją wcześniej.
Czarownicę?
Tak. Nazywałam ją belferką.
Zjawiła się na konkursie literowania.
Tak się przestraszyłam, że źle przeliterowałam „kozę”.
To...
trudno źle przeliterować.
Potem pojawiała się,
kiedy miałam ważne rzeczy w szkole.
Nawet jeśli jej nie widzę, wyczuwam jej obecność.
Wyśmiewa się ze mnie, jakby wiedziała, że zawalę
i tak się dzieje.
- Znam drugiego potwora. - Stracha na wróble?
Mieszka w lesie za naszym domem.
Dzieciaki się ze mnie śmiały, bo bałem się bawić w lesie.
Kiedy dorosłem, widywałem go wszędzie.
Nawet kiedy go nie widzę,
wiem, że gdzieś tam jest.
Mogę tylko uciekać.
To on!
Nie bójcie się, dobrze?
One żywią się strachem.
Musimy trzymać się razem.
To niedorzeczne.
Chyba.
Henry!
Cobb!
Sadie! Henry!
Cobb!
Pomocy!
Ucieka ze strachu.
Tak, Henry.
- Cobb. - Nie bój się, Henry.
Nie bój się.
Żywią się strachem.
Spróbuj zwolnić bicie serca.
Oddychasz głęboko?
Chyba w ogóle nie oddycham.
Henry!
Niespodzianka!
Wyczułem twój strach z daleka.
Zalatuje od ciebie!
Gdzie jest Henry?
Musimy sprawdzić, czy nic mu nie jest.
- Musimy iść. - Chodźmy...
Co mu się stało? Nic mu nie jest?
Zamienił się w kamień. Sparaliżował go strach.
Zdarza się to, gdy ludzie spojrzą na potwora i przegrają.
Muszę częściej chodzić na siłkę.
- Wiesz, jak mu pomóc? - Chyba tak. Ale nie tutaj.
Muszę go zabrać do laboratorium.
Najpierw zaprowadźmy was na imprezę.
Potwory są prawdziwe?
Tak.
Chodźmy.
Strachliwy sztywniak.
Ironia losu.
Steve?
Julie, kochanie...
Jestem tutaj.
Nie wiedziałem.
Mogłem wziąć ten czosnek.
- Serio? - Kochanie, nie...
Gdzie jesteśmy?
Stare laboratorium taty.
Nic się nie zmieniło.
Ciekawe, co dla nas przygotowała.
Wspaniałe pytanie, Steven!
Cieszę się, że je zadałeś!
Zgładzę was, oczywiście.
A z waszych kości zrobię meble na patio.
Swoistą leżankę śmierci.
A jeśli chodzi o metodę...
Chcecie zgadnąć? Nie?
No dalej.
Pobawmy się. Chwilka.
Cztery słowa. Widzicie, co robię?
Pierwsze słowo. Nawet nie próbujecie.
Pierwsze słowo. Gotowi?
Nie? Jeszcze raz.
Dobra. Powiem wam, co zrobię.
Mam zamiar przestraszyć was na śmierć.
Powodzenia.
Myślałaś nad tym piętnaście lat?
- Smutne. - Bardzo.
- Żenada. - Wstyd.
Słabizna.
Widzę, że nieźli z was zawodowcy.
- Niełatwo przestraszyć mikologa. - Grzyby przydają odwagi.
Nie martwcie się. Dostanę to, czego chcę,
kiedy przestraszę wam córkę
na waszych oczach.
Już was strach oblatuje. Czuję go.
I o to chodzi.
Muszę lecieć. Papuszki!
Wystarczy.
Nie biegniemy więcej.
Nie zostawisz nas chyba?
Muszę. Muszę go zabrać do laboratorium.
Potem naprawić zbiornik. Musi być gotowy, gdy rodzice złapią Deimatę.
Moi rodzice...
Nic im nie będzie?
Tak...
Są przecież zawodowcami.
A mnie?
Nic ci nie będzie.
Nie zapominaj...
że jesteś pogromczynią potworów.
W piątym pokoleniu.
Potwory boją się ciebie.
Nie na odwrót.
Racja, jasne.
To bułka z masłem.
Oddychaj. Po prostu oddychaj.
Musisz jej pilnować.
Musisz być teraz tą odważną.
Nie masz pojęcia, o co prosisz.
Super.
Ups.
Idź. Poradzę sobie.
Co powiesz, szefowo? Łapiemy Skylar?
Jeszcze nie.
Nie odzyskałam jeszcze pełni sił.
Muszę się jeszcze karmić strachem tej dziewczyny.
Zlećmy więc na dół i zróbmy sobie ucztę!
Później.
Mam ochotę na inny rodzaj strachu.
- Gdzie idziesz? - To impreza halloweenowa.
Potrzebuję kostiumu.
My też potrzebujemy?
Jesteś tak głupi, że mógłbyś posłużyć za wzór głupoty w Sevres.
Nie bądź taka.
To nigdy się nie starzeje.
To dopiero...
gorącą laska.
Nie ma jej tu jeszcze.
Nie możemy na nią czekać cały wieczór.
Ja zaśpiewam.
Na pewno? Nie masz tremy?
Spoko. Dam radę.
Dobrze wyglądam?
Jak to?
Mam potargane włosy?
Może powinnam była je podciąć?
To pryszcz? Chyba mi tu wyskoczył.
Co ty wyprawiasz?
Piętnaście lat strachu naraz.
Poważnie. Powinnam użyć korektora?
Może pójdę do domu?
Skylar, jesteś piękna.
Chodź. Schowamy się w tłumie.
Nikt nie będzie na ciebie patrzył.
Jest!
Panie i panowie, Skylar Lewis!
Skylar dziś dla nas zaśpiewa.
O, nie! Zupełnie zapomniałam!
Zróbcie przejście.
Czemu to czuję?
Chodź, Sky. Nie wstydź się.
Nie ma się czego bać.
Coś jest ze mną nie tak.
Serce mi bije jak oszalałe. Coś jest nie tak.
Potwory są prawdziwe?
Stoisz na scenie przed tymi wszystkimi ludźmi...
Witaj, świecie.
Mamusia wróciła.
- Mamusiu! - Niczego się nie boisz.
To nie jest normalne.
To się na tobie zemści.
Pamiętaj, daj się ponieść muzyce.
Oby pomogło.
Zaczynamy.
Dasz radę.
Trzymaj się, Sky.
Uważaj, świecie, zbliżam się
Jaśniej niż słońce spalam się
Ty stawiasz mury, które runą
Runą
Strach nie pokona więcej mnie
Co inni mówią, nie liczy się
Nie boję się, przed tobą nie drżę
Nie drżę
Jeśli myślisz: „Podda się”
Robisz błąd, bo nie znasz mnie
Chcę wykrzyczeć z wszystkich sił
Nie zatrzyma mnie już nic
Trema, jeden z moich ulubionych strachów.
Niesamowite.
Wprost nie do opisania.
To musi być takie upokarzające.
Żenada życia.
Dokończę za ciebie.
Szybsze tempo, panowie.
Co się stało z twoją szyją?
Znalazłam lekarza nie z tego świata.
Sky!
Uważaj, świecie, zbliżam się
Jaśniej niż słońce spalam się
Ty stawiasz mury, które runą
Runą
Strach nie pokona więcej mnie
Co inni mówią, nie liczy się
Nie boję się, przed tobą nie drżę
Nie drżę Jeśli myślisz: „Podda się”
Skylar, co ty wyprawiasz?
Nie jadłam obiadu.
Wolniej, zakrztusisz się.
- Pasuje mi to. - Nie możesz zajeść strachu.
Nie zajadam strachu.
Zajadam się ciastkiem.
Sadie, to najgorszy dzień mojego życia.
W żołądku tak mnie ściska,
nie mogę się tego pozbyć.
Mówiłam ci, to strach.
Jak się go pozbyć?
Nie można.
Musisz z nim żyć, jak każdy na ziemi.
To dla mnie za wiele.
Nie chcesz sprzeczać ze mną się
Wiem, kim mam być, dobrze wiem
Nigdy nie spowolnisz mnie
Nic mnie nie zatrzyma Nic mnie nie zatrzyma
Ju, ju, ju, ju, ju Ju, ju, ju, ju, ju, ju... Już
Nic mnie nie zatrzyma
Ju, ju, ju, ju, ju Ju, ju, ju, ju, ju, ju... Już
Nic mnie nie...
Sadie...
Spójrz na to.
Co to?
To moja mama.
Chodź tu.
Gdzie idziesz?
Znaleźć zespół, który umie grać.
Jesteś zupełnym beztalenciem.
Tobie nawet lata praktyki nie pomogą.
To dom McQuarrych.
Mieszkała tutaj?
Niemożliwe.
Powiedziałaby mi.
Jak ci powiedziała o potworach?
Deimata doprowadziła dziadka do szaleństwa.
Jak starego McQuarry‘ego.
Zamknął się w tym domu na wiele lat.
A jeśli Edgar McQuarry to mój dziadek?
Może dlatego tu tak ciągną?
- Kto tu ciągnie? - Popatrz.
W tym domu roi się od potworów.
Musimy uciekać.
Nie!
Jak to?
Są tu nasi przyjaciele.
Co się z nimi stanie?
Co my możemy?
Tylko my mamy broń.
A jedna z nas jest pogromczynią potworów w piątym pokoleniu.
Nie mogę. Za bardzo się boję.
Ja całe życie się czegoś boję.
Wiesz, czego się nauczyłam o strachu?
Kiedy się przed nim ucieka, staje się silniejszy.
No już!
Dasz radę.
- Nienawidzę cię. - A ja ciebie.
Chodźmy.
Potrzebuję czegoś.
Dawaj, Henry.
Nie rób mi krzywdy, strachu na wróble.
Przepraszam, miałem to po prostu na końcu języka.
Zdarza się najlepszym z nas.
To było takie dziwne.
Wszystko słyszałem i widziałem,
ale za bardzo bałem się ruszyć.
Totalnie zawaliłem.
Skylar i Sadie na mnie liczyły.
Pomożesz im następnym razem.
Żartujesz? Jestem do bani.
- Idę do domu. - Dobry pomysł.
Kiedy coś jest zbyt trudne,
lepiej zwinąć się w kłębek i gdzieś zaszyć.
Kogo obchodzi, czy przyjaciele mają problemy i potrzebują pomocy.
Nie mogę im pomóc.
Jestem tchórzem.
Nie trzeba być bohaterem, żeby pomóc naprawić zbiornik.
Czego potrzebujesz?
Pomocy przy spawaniu i...
No tak.
Tam jest ohydnie. Proszę...
Hej, Josh.
Po co wam ten cały arsenał?
To tylko kostium.
No wiesz...
pif-paf.
Zabawne.
- Tak. - Narka.
Josh?
Tak?
Gdzie masz stopy?
Sadie!
Gdzie jest miotacz?
- Zdejmij gogle. - Nic nie widzę.
- To nie działa. - Wyciągnij pułapkę!
- Szybciej. - Sorki.
- Już! - Dobra.
Udało się.
- Potrzebujemy ich więcej. - Tak.
- I jak? - Fantastycznie.
Masz talent.
Dobra. Odłóż spawarkę.
Skylar! Halo!
Cobb? Jak Henry?
Nic mu nie jest. A wy?
Spoko. Złapałyśmy potwora!
Tu się od nich roi. Potrzebujemy pułapek.
Dobra.
Przyniosę je wam.
Dobra.
Zaczekaj.
- Droga wolna. - Dobra.
- Co z dziewczynami? - Nic im nie jest.
Potrzebują więcej pułapek.
Szkoda, że nie mogę być w dwóch miejscach naraz.
Nie ruszaj się. Zaraz wracam.
Zaczekaj.
Daj mi tę torbę.
Zaniosę pułapki.
Na pewno?
Tak. Sto procent.
- Daj czadu. - Dobra.
Dasz radę to sam naprawić?
Jakoś sobie poradzę.
Henry.
Już po nim.
- Nieważne. - Ważne.
Pomogłoby.
Rób to, co ja.
Co?
Skąd mam wiedzieć, co robisz?
Musimy współpracować.
Nie. Teraz tylko walisz.
- Nieprawda. - Prawda.
- Theodosia, co się dzieje? - Popatrz.
Gdzie idziemy? Co robimy?
Zyskuje pewność siebie.
Co możemy zrobić, żeby znów obleciał ją strach?
- Łapy precz od naszych przyjaciół! - Tak!
Jest przywiązana do przyjaciół.
W sali balowej jest ich całkiem sporo.
Chodźmy.
Wezwij resztę.
Pora na małą ucztę z masowej histerii.
Właśnie. To dopiero pomysł.
Wezwać reszkę? Czemu?
Jesteś taki głupi.
Ten kostium zaczyna śmierdzieć.
Zatańczymy?
Chyba nie.
Twoja strata.
Myra! Nic ci nie jest?
Taka okropna kobieta przejęła moje ciało.
Chwila... Deimata!
Gdzie poszła?
Na górę. Do sali balowej.
Dzięki. Chodźmy.
- Narka. - Zaczekaj.
Widziałyście mój kołnierz?
Czy ktoś może mi wezwać taksówkę?
Widzieliście Skylar?
Nie.
Henry!
Hej, brachu!
Dawno się razem nie baliśmy.
Dzięki, że wróciłeś, żebym się mógł posilić.
Tego się nie spodziewałem.
Nieźle, niezdaro.
To może zaboleć. Bardzo.
Nie powiedziałeś nam o tym.
Bo sam o tym nie wiedziałem.
Witajcie w swoim najgorszym koszmarze.
I co, Henry?
Musisz już zmienić gatki?
- Nie boję się ciebie. - Pewnie, że się boisz.
Mnie, ciemności,
kolegów którzy się z ciebie nabijają na WF-ie.
Przyznaj, brachu.
Wszystkiego się boisz.
- Nieprawda. - Jesteś tchórzem.
Zawsze byłeś, zawsze będziesz.
Nie boję się ciebie!
Tak! Boisz się!
Nie.
Zostaw mnie w spokoju.
Skończyłem z tobą.
Zaczekaj.
Jak długo się znamy?
Bój się mnie. Bardzo proszę.
Jesteś skończony.
Skończony? Zaczekaj!
Będę straszniejszy.
Jest ich za dużo.
Spróbuj zachować spokój.
Nie pora się bać.
No nie wiem.
Myślę, że najwyższa pora.
Prawda, wiedźmo?
Niepodważalnie.
To kolejne słowo, którego nie przeliterujesz.
To nie jest dla ciebie dobry wieczór.
Najpierw doznajesz upokorzenia przed wszystkimi znajomymi
przez swoje okropne śpiewanie.
To się będzie za tobą ciągnęło do końca życia.
Skylar!
Jeśli okażesz odwagę, potwory giną.
Zrób to, co cię przeraża.
Bzdura.
Jestem mądra i pewna siebie.
Jesteś głupia i słaba.
Jestem pewna siebie.
Przeliteruj słowo „koza”.
K...
Ó...
Hej, Sky!
Wszędzie cię szukałem.
Weź gitarę. Musisz mi akompaniować.
Co?
Postawcie się im.
Zróbcie coś, czego się boicie.
Masz bezprzewodową gitarę, tak? Chodź ze mną.
- Znajdź zespół. - Dobrze.
Co za głupol nie potrafi przeliterować słowa „koza”?
K...
Ó...
Nie.
K...
I...
Sadie!
Chyba nie zamierzasz śpiewać, co?
Przestraszysz ich na śmierć.
Jesteś najgorszą wokalistką świata.
Złaź stamtąd. Wyglądasz jak kretynka.
Me serce biło mocniej
Na myśl o tobie
Byłeś mi zimnym wiatrem
Wiałeś swobodnie
Nie tak to miało być
Nie po to tu przyszłam
Dziś
Wciąż w myślach twych tkwię
Z martwych wracam wnet
Tak wystraszę cię Nie boję się
Chodź tu ze mną walcz Nie masz dziś szans
Z daleka patrz Nie boję się
Przestań!
Postaw się jej, Ryan. Możesz to zrobić.
O czym ty mówisz?
Jestem Ryan.
Zrób coś, czego się boisz.
Czy...
Umówisz się ze mną?
Tak!
K...
O...
Z-A.
A teraz „przerażona”.
P-R-Z-E-R-A
Ż-O-N-A.
Nie jestem taka.
Teraz jestem górą
Posmakujesz klęski Nie musiałeś walczyć
Zawsze zwycięski
Lecz żarty się skończyły
Powiedz, gdy będziesz miał dość
Tak
Gotowa na walkę Zmierzymy się wreszcie
Teraz wszystko zmienię Pokażę ci twe miejsce
Nie pokonasz nigdy mnie
Bo mnie teraz boisz się
Wciąż w myślach twych tkwię Z martwych wracam wnet
Tak wystraszę cię Nie boję się
Chodź tu ze mną walcz Nie masz dziś szans
Z daleka patrz Nie boję się
Me serce biło mocniej
Na myśl o tobie
Ale teraz znikasz w tle
Zamęt masz w głowie?
Powtórz, jeśli słyszysz mnie Nie boimy się
Brawo!
Powiedz mi, kochanieńka.
Czy ty dziś nie zgubiłaś czasem rodziców?
Jeden krok a ich puszczę.
Nie myślałaś chyba, że załatwisz wszystko piosenką?
Nie jestem zwykłym potworem.
Jest powód, dla którego nazywają mnie Wieczną.
Uciekaj.
Zamknij się, Steve!
Nie bój się. Karmi się twoim strachem.
Wystarczy!
Jeszcze jedno słowo, a oboje zostaniecie wspomnieniem.
Dalej, Henry. Musimy jej pomóc.
Może zniszczyłaś potwory na dole,
ale będzie ich więcej.
Zawsze są nowe.
Bo zawsze istnieje strach.
I to ze strachu powstają potwory,
nie odwrotnie.
Może puścisz moich rodziców i weźmiesz mnie?
- Co? - Co?
Możesz powtórzyć?
Jeśli postawisz ich na dachu, możesz ze mną zrobić, co chcesz.
- Nie! - Nie rób tego!
Zgoda.
Ale najpierw odłóż miotacz.
- Nie, kochanie! - Nie!
Nie rób tego.
I to, co masz na ręku.
Niespodzianka.
Skończ z nią!
Jak śmiesz mnie oszukiwać?
Mamo! Tato!
Nie!
Mam cię, kochanie.
Świetnie.
Zrobiła się większa.
Karmi się twoim strachem.
„Karmi się twoim strachem”.
Zostańcie tu.
- Tak. Zostanę tu. - Dobry plan.
Gdzie się podziałaś?
Popatrz. Podwójna zabawa.
Nie bój się.
Dzięki temu robi się silniejsza.
Nie boję się. Karmi się waszym strachem.
Musicie mi zaufać.
Proszę!
Przestań mówić!
Odwróćcie uwagę Deimaty. Potrzebuję czasu.
Jak...
Jasne. Zrobimy to razem. Ja...
- Pomóż. - Próbuję.
Nigdy wcześniej tego nie używałem.
Dziecinki. To bardzo słodkie.
Skylar, gdzie jesteś?
Mamo, tato, trzymajcie się.
Tu jesteś.
Poznasz ból, jakiego nigdy jeszcze nie zaznałaś.
Trzy to magiczna liczba.
Wyglądam grubo z trzema głowami?
- Tak. - Aha.
Teraz!
Musicie mi zaufać.
Ufam mojej córce.
Jest mądrą dziewczynką.
- Tak. - Da radę.
Tak.
Nie jest już dzieckiem. Jest młodą kobietą. Zaakceptujmy to.
Właśnie.
- Czas odpuścić. - Tak.
- Popuścić cugle. - Tak.
Ty bachorze.
Mam ją.
Kto jest teraz twoim potworem?
Świetnie, kochanie.
Świetnie.
Wciągniesz nas teraz na górę?
- Prosimy o linę. - Tak.
Już się robi.
Nic ci nie jest?
Tak się cieszę. Sadie.
Sadie, Henry, dziękujemy.
Rozwiążę to...
Widzicie? Możecie mi zaufać.
- Tak. - Słonko.
- Tak bardzo cię kochamy. - Tak bardzo.
Będę mogła wracać później?
Tak. Możemy dać ci pół godziny więcej.
No co wy. Uratowałam wam życie.
Ma rację.
To prawda.
Potrzebujemy trochę strachu w życiu,
bo wspaniale jest odkryć,
co nas najbardziej w życiu przeraża,
ale i tak to zrobić.
Czuję, że się zbliżasz gdzieś z daleka
Serce mocniej bije, na twe słowa czekam
Tyle dzisiaj mówisz, nie wiesz o tym, że
Marzę, by w objęciach twoich znaleźć się
Więc nie musisz starać się
Skradłaś moje serce, wiesz
Już nie musisz bawić się w tę grę
Bo po uszy zakochałam się
Więc...
Przytul, przytul mocno mnie
Gotowa jestem na ten bieg
Nie można pozbyć się strachu.
Niektórych rzeczy zawsze będziemy się bać.
Na przykład publicznych przemówień.
Ciało migdałowate powoduje uczucie strachu,
ale inna część mózgu, przednia kora mózgowa,
pomaga nam go kontrolować.
Wystarczyło twoje „cześć”
Nic nie mów, już nie trzeba słów
Nie powiesz mi nic, czego nie słyszałem już
Wszystkie słowa głuchną, kiedy muza gra
A w głośnikach słychać stary hit
Więc nie musisz starać się
Skradłaś moje serce, wiesz
Już nie musisz bawić się w tę grę
Bo po uszy zakochałam się
I gdyby nie strach, nie wiedzielibyśmy, kiedy uciekać.
Uważaj, gdzie idziesz, głąbie.
Kogo nazywasz głąbem...
głąbie?
Po prostu uważaj.
I jak dobrze jest się w końcu postawić.
To mycelium daje czadu.
- Tak? - Spójrz.
Kogo my tu mamy?