Er was eens een mooi jong meisje die opgroeide...
verscholen in een klooster aan zee.
Marie-Josephe.
Haar bestaan ​​moest geheim worden gehouden...
want zij was de koningsdochter.
Marie-Josephe.
Van jongs af aan werd ze aangetrokken door het water.
Tot groot ongenoegen van de strenge nonnen van het klooster...
die hun best deden om haar te beschermen tegen de buitenwereld.
Hoe vaak hebben we je al gewaarschuwd om niet in zee te zwemmen?
Heel vaak.
En op mijn eerdere straffen...
met name, paardrijden...
of je cello verbranden, niet genoeg?
Het is de stem van Satan die je naar zijn onheilige wateren roept.
Nee... Abdis, het is de aantrekkingskracht van de natuur.
Wees stil. Stil, zei ik.
Ondertussen, in het paleis van Versailles, was de vader van Marie-Josephe,
koning Lodewijk XIV van Frankrijk,
zegevierend teruggekeerd na een dure oorlog dat al jaren aansleepte.
Onze troepen hebben met grote moed en vaardigheid gevochten.
Het was de grootste eer voor mij...
om aan hun zijde...
Frankrijk had nog steeds vijanden.
En die nacht, de man die ook bekend staat als de Zonnekoning,
besefte dat zelfs hij niet eeuwig zou leven.
Goed... Waar was ik gebleven?
Een paar centimeter naar rechts...
en hij had je hart geraakt. - Als Frankrijk jou verliest...
zou dat catastrofaal zijn.
Om nog maar te zwijgen over hoe eenzaam ik zou zijn.
Er is een mogelijke oplossing.
Ik heb bepaalde eigenschappen onderzocht...
van een orgaan van een legendarisch zeewezen.
Een vis?
Is dat jouw oplossing?
Als het over de sterfelijkheid van de koning gaat...
is dat wezen misschien het antwoord.
En dus beval de Zonnekoning een riskante expeditie...
om de verzonken stad Atlantis te vinden en zijn legendarische zeemeerminnen.
Ze geloofden dat ze de sleutel tot het eeuwige leven in handen hadden.
Hou je vast, kapitein. - Help me hier een handje mee.
Om deze missie uit te voeren, stuurden ze een dappere kapitein...
om de meest afgelegen uithoeken van de zee af te zoeken.
Ik denk dat ik het zag. Noordelijke richting.
Ben je er zeker van? - Alleen als je in het ongelooflijke gelooft.
Maak de vaten klaar.
Laat de netten zakken.
Laat ze vallen, nu.
Vuur.
Hijsen.
Omhoog ermee.
Ze gaan ons allemaal vermoorden.
We hebben alleen het vrouwtje nodig.
Laat het mannetje vrij.
Kapitein Yves De La Croix stuurde een bericht van de knappe vangst naar Versailles,
gevlogen door de koninklijke postduiven.
Fantastisch nieuws, Majesteit.
Het schip van De La Croix zet koers naar huis.
In het bezit van de wonderbaarlijke lading.
De komende zonsverduistering is de perfecte timing.
De boeken zijn duidelijk over deze kwestie.
Het wezen moet worden opgeofferd als de maan voor de zon langs gaat...
om zijn geschenk van eeuwig leven over te dragen.
Misschien moeten we onze vreugde inhouden, dr. Labarthe,
totdat we het bewijs hebben dat uw boeken geen fictie zijn.
Rustig, eerwaarde.
De dokter zou zijn reputatie niet op het spel zetten met deze bizarre beweringen...
tenzij hij zich erg zelfzeker voelt.
Recht vooruit, kapitein.
De naaste minister van de koning...
had ernstige twijfels over het plan van de dokter voor de zeemeermin.
En zoals het lot het wilde had hij gevraagd...
dat de koningsdochter de koninklijke viering van de komende zonsverduistering bijwoont.
Vader? Een reactie van het klooster van St. Elein.
Geef me de dossiers van het meisje.
Het lijkt erop dat de abdis niet kan wachten om ons verzoek in te willigen.
En de volgende dag ging eerwaarde La Chaise de lang verloren dochter van de koning ophalen.
En zo begint het grote avontuur van Marie-Josephe.
Ze is ongeneeslijk uitdagend geworden. Immuun voor alle discipline.
Verslagen door de jaren heen vermelden een wonderbaarlijk muzikaal talent...
en zelfzeker in toewijding aan God.
Gedurende haar jeugd, ja. Maar ze werd...
Beste abdis...
Ik moet weten of haar talenten welkom zijn in het hof.
Je verlaat ons, Marie-Josephe.
Waar ga ik heen?
Naar een weelderige en fonkelende hel.
Waar je ongetwijfeld zult gedijen.
Dien je de koning? - Nee, ik werk voor de koning.
Ik dien God.
Neem je me mee naar de koning of God?
Ik heb altijd de verhalen van Versailles gehoord.
Nooit gedacht dat het zo...
Magnifiek zou zijn? - Het is zeker een droom.
Magali, alsjeblieft.
Marie-Josephe D'Alember.
Dit is Magali. - Bonjour.
Breng haar naar haar kamer.
Nee, je woont niet in het kasteel. Deze kant op, mademoiselle.
Sire, opstaan.
Saai.
Ik zou betere muziek kunnen schrijven dan dat.
Misschien moet u uw eigen muziek componeren, Majesteit.
Misschien moet ik mijn eigen priester zijn.
Zoek een componist die vernieuwend is en vecht.
Er is geen haast bij. - Met geen haast bedoel je...
Onmiddellijk.
Zullen we onze dag beginnen?
Vergeef me vader want ik heb gezondigd.
Ik heb gisteravond mijn bed gedeeld met Madame Scarron.
Devereaux.
Het was Madame Devereaux.
Ik dacht het niet. Devereaux is een intellectueel.
Ze is ook een brunette.
Vergeef me vader want ik heb gezondigd.
Ik heb gisteravond mijn bed gedeeld met Madame Devereaux.
Je zou vergeven moeten worden.
Zo snel een eigen kamer verdienen, is een geweldige prestatie.
Ik betwijfel of ik iets heb verdiend.
Met nederigheid kom je nergens aan het hof, mademoiselle.
Kleur en bravoure zijn hier van toepassing.
Kijk naar die meisjes. Ik hoor hier niet.
Het is mijn taak om ervoor te zorgen dat u dat doet.
Alle dameskamers bevinden zich aan de oostkant.
Zodat iedereen wakker wordt met een straal van de koning op haar wang.
Het is het laatste stuk dat ze in het klooster schreef, Majesteit.
Ik ben niet degene die beoordeelt of haar vaardigheden goed genoeg zijn.
Ze heeft zeker talent.
En vergeet niet dat ze geen formele opleiding heeft genoten.
Ik heb het over talent, het materiaal waarvan je gemaakt bent.
Ik zal haar morgen spreken.
En onthoud, niemand mag weten dat ze mijn dochter is.
Hoe lang was je in het klooster?
Sinds mijn geboorte. Ik heb mijn ouders nooit gekend.
Werd je van hen weggenomen zoals ik van mijn moeder?
Nee. Ik werd daar achtergelaten.
Hoe poëtisch.
Trauma aan het begin van het leven inspireert vaak grootsheid.
Soms denk ik dat het trauma voor de abdis groter was dan voor mij.
Uwe Majesteit, de eerste eer vanmorgen wordt geschonken aan de heer Jean-Michel Lintillac,
zoon van de kant- en exportbaron, Pierre Lintillac.
Ik bespeur ontzag als ik hier in het licht van de Zonnekoning sta.
Een licht geworpen op heel Frankrijk. - Leve Frankrijk.
Ik kom mijn dankbaarheid tonen...
Onze naties zijn dankbaar voor uw recente militaire triomf.
Het is de triomf van God.
En...
van onze dappere soldaten.
Ter ere van uw aanstaande verjaardag, wil ik u dit geschenk aanbieden.
Het dierbaarste bezit van mijn vader.
Gemaakt uit zeldzame Chinese diamanten.
Wat heb ik een hekel aan verjaardagen.
Ze doen me denken aan sterfelijkheid.
Ze herinneren u ook aan de onsterfelijkheid van uw ziel, Majesteit.
Ik maak me geen zorgen om mijn ziel. Nou, nu nog niet.
Vertel eens, hoe gaat het met vaderlief?
Hij is klaar om van deze wereld naar de volgende te gaan.
Ach zo.
Misschien heeft de jongen meer te bieden.
En dat is?
Deze oorlog heeft de schatkist uitgeput.
Laten we de jongen ondersteboven houden en kijken wat er uit zijn zakken valt?
Hij zal een fortuin erven.
Je doet geheimzinnig en raadselachtig.
Een ongepast gedrag voor iedereen, behalve mij.
Geloof jij in toeval?
Of in het lot?
Waarom kijkt iedereen me aan? - Uiterlijk is alles.
Uiterlijk? - Ja, mademoiselle.
Ze roddelen liever over je...
dan nadenken over de leegte in hun eigen leven.
Uit een klooster getrapt worden is nauwelijks het begin van een sprookje.
Misschien, maar het feit dat de koning je hier liet brengen...
maakt je een object van intriges.
Na enkele geheime verrassingen die hij heeft gepland voor de komende zonsverduistering.
De koning bezit ook de eclips, nietwaar?
Als hij heerst over de maan en de zon,
heeft hij het recht om hun verschijning te plannen.
Heb je een favoriete fontein? - Ja, de Fontein Flora.
Het is daar.
Hoe prachtig.
Mademoiselle, wees voorzichtig.
Mademoiselle.
De koning.
Sta me toe, mademoiselle.
Marie-Josephe. Presenteer jezelf voor de koning, als je wilt.
Zou je die verbazing van je gezicht kunnen halen en een glimlach kunnen geven?
Heb je een oprechte glimlach?
Ergens verstopt?
Heb geen spijt, mademoiselle.
Dat beeld is van een vrouw die velen het evenwicht heeft doen verliezen.
Hoewel...
het waren meestal mannen.
Dat hoeft niet, mademoiselle.
Ik heb er nog een.
Verplaats haar naar een kamer die past bij mijn nieuwe componist.
Zijn we gestorven en naar de hemel gegaan? - Ik denkt van wel.
We zijn nu in het kasteel, onder de echt bevoorrechten.
En ik ben benoemd tot uw hofdame.
Het is allemaal zo voortreffelijk.
Als je er maar één mocht kiezen, welke zou dat dan zijn?
Ze zijn allemaal zo mooi.
Maar...
Ik kies voor mijn cello,
mijn vrijheid.
Rustig. - Hou vast.
De koning heeft dit allemaal gebouwd,
en bracht via de Seine water van de oceaan naar Versailles.
Dat is een systeem van kleppen die de verschillende fonteinen regelen.
En daar is het pad naar de ondergrondse rivier.
Het brengt al het water hierheen.
Nadat het mannetje was vrijgelaten in de zee,
wiel het vrouwtje in een donkere en lethargische trance.
Dronken praat van een zeeman.
Waren er twee?
Ja, Majesteit, maar het mannetje is nutteloos voor ons doel.
Alleen het vrouwtje bezit de oneindige lichtbron.
Wat u voorstelt, dokter, is heiligschennis.
Wat ik voorstel is baanbrekend. - Stop met dat gekibbel. Hou op.
Ik wil het wezen zo snel mogelijk zien.
Ja, Uwe Majesteit.
Als dit echt is, hebben we het nodig. Wat betekent dat we hem nodig hebben.
Waarom wil je hem zo graag tot je vijand maken?
Zelfrespect misschien.
Mijn onsterfelijkheid stelt de toekomst van Frankrijk veilig.
Het enige onsterfelijke dat God je geeft...
is je ziel en je hebt er maar één te verliezen.
Er moet iets zijn dat je wil eten.
Kapitein.
Breng het wezen naar boven.
Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, sire.
Ze blijft op de bodem, verzwakt en getraumatiseerd van haar reis.
Je praat alsof het een mens is. - Met zulke dingen kan ik niet praten.
Ze gedraagt zich als een mens. Ze is opstandig, ze wil niet eten.
Het is alsof ze de wil om te leven verloren heeft.
Interessant.
Denk je dat het ervoor kiest om te sterven?
Onzin. De toestand van het wezen is onaanvaardbaar.
Het moet genezen worden. - Jij bent de dokter, ik ben een zeeman.
Misschien moet je dat onthouden, voordat je zo brutaal spreekt.
Kapitein Yves, begrijp je dat het wezen het middelpunt van het feest is?
Ja, meneer. - Goed zo.
Zorg dan het op tijd volledig en sterk genezen is voor de zonsverduistering.
In ruil daarvoor krijgt u een koninklijk pardon.
Majesteit. - Daarentegen...
Als je me ​​teleurstelt, zal een donkere cel een paradijs lijken.
Dat kan ik wel zeggen.
Wat doe je? Niemand mag hier binnen.
Wat is dat... - Ik stel de vragen, niet jij.
Geef nu antwoord. - Het heeft me naar hier geroepen.
Wie riep je? - Het wezen, in het water.
Riep zij je? - Ja, met haar muziek.
Hoor je het niet?
Ik hoorde geluiden zoals...
een dolfijn of een walvis, maar zeker geen muziek.
Ik wil haar gezang gebruiken in mijn muziek.
Zodat de koning en de hele wereld kunnen horen wat ik hoor.
Ik weet niet zeker wie van jullie het vreemdst is.
Ze heeft groene ogen, haar bijna zoals dat van ons.
En ze riep me uit mijn kamer.
Een mooie harige vis riep je uit je kamer?
Nee. Geen vis.
Ik denk dat ze een zeemeermin is. Zoals in de boeken.
Haar muziek diende als inspiratie voor dit.
Maak je geen zorgen, heren.
De ziel van een vrouw is net zo muzikaal als die van een man.
Met misschien iets meer vibrato.
Sire, opstaan.
Een vleugje melancholie.
Zoals ik nog nooit eerder heb gehoord.
Lijkt zowel van deze wereld als van een andere.
Nodig onze jonge componist uit voor het feest.
Vergeef me vader want ik heb gezondigd.
En?
Ik kan me de exacte details niet herinneren van wat er gisteravond is gebeurd.
Ik begrijp het. Het is je vergeven.
In het klooster deden we alsof we make-up opdeden voor een denkbeeldig feest.
Mademoiselle, je vergalt alles. Niet praten.
Bereid je voor om versteld te staan.
Magali. - Wat is er?
Ik zie eruit als een clown.
Onzin, zo worden alle dames geschilderd.
Dan zie ik er misschien liever uit als een man.
Zo zullen de mannen er ook uitzien.
Uwe Majesteit,
mag ik u een wat andere versie van mademoiselle D'Alembert presenteren.
Ik hou van je unieke look.
Wellicht volgen er nog anderen. - Dat betwijfel ik.
Jij bent iets wat zij nooit kunnen zijn. Een individu.
In alle opzichten vermoed ik.
Inclusief je muziek.
Ik heb uw hulp nodig.
Pardon, mademoiselle.
Ik wil een geniale suite voor de viering van de zonsverduistering.
Iets koninklijks, iets spiritueels...
Iets dat bij Apollo past. - En de Zonnekoning?
Mijnheer Lintillac.
Misschien kun je deze jonge mademoiselle ten dans vragen.
Ik zou vereerd zijn.
De twee nieuwste leden van het hof,
de onstuimige zoon van de rijkste koopman van Frankrijk...
En een wees, onlangs bevrijd uit een klooster gedefinieerd door...
nederigheid en kuisheid.
Dan moet ik nederig vragen of zo'n deugdzame jongedame wel kan dansen.
Ik vrees, Majesteit, dat ik niet zou weten waar ik moet beginnen.
Nou, mademoiselle. Sta mij toe de leiding te nemen.
Een menuet. Driekwartsmaat.
Omlaag, omhoog, omlaag, omhoog...
Nu een schop. Goed zo. Mooi.
En weg. Ja, naar mij. Een draai.
Mooi zo. En een schop...
En schoppen.
En omhoog... En draaien...
En blijven staan, goed zo.
Terug. En omlaag. Nu weg van mij.
Naar mij toe.
En hier gaan we dan.
Het spijt me.
Je hebt het goed gedaan, meisje.
Ze is erg mooi.
Een kans, dat is wat ze is.
Deze begrijp ik nog niet helemaal.
Kom allen erbij en geniet van het vuurwerk.
Het was zo geweldig.
De koning is een erg elegante danser.
Je zou van het vuurwerk hebben gehouden. Het was zo spectaculair.
Iets aan jou maakt haar bang.
Misschien is het omdat je haar dode vissen voedert.
Heeft ze je dat verteld? - Natuurlijk. Wie anders?
Ja, wie anders.
Deze plek is zo mooi.
Ik hou van water.
Je lijkt er niet bang voor te zijn.
Je lijkt nergens bang voor te zijn.
Zeker niet voor water. Ik ben opgegroeid aan zee.
Het was de enige plek waar ik heen kon om even uit het klooster te zijn.
Ik denk hetzelfde over Versailles.
Daarbuiten, achter die poort, ligt het favoriete uitzicht van een zeeman.
De kustlijn verdwijnt in de verte.
Niet wetend wat er gaat komen, behalve een groots avontuur.
Klinkt geweldig.
Ben je ooit op zee geweest? - Alleen in mijn dromen.
De abdis vond zelfs zwemmen een misdaad.
Een misdaad? Tegen wie? - Tegen God.
De levenskracht is bevestigd.
Zoals ik voorspelde, komt die uit het hart.
Zodra het water is afgevoerd,
zal het wezen worden gedood en het organel zal worden verwijderd,
en zo de levenskracht in ons bezit nemen.
Het is een mooie jurk. Interessant. Met je ogen.
Ik heb nog nooit zoiets gezien.
Het is heerlijk om hier weer met iemand te zijn.
Een totaal andere ervaring.
Ik hoorde dat je hier af en toe gezelschap hebt.
Dat is een gerucht.
Vreemd in een hof zo verstoken van roddels.
Het maakt het niet minder waar.
Het standbeeld in de fontein waar je in viel...
Dat was de laatste vrouw die hier bij mij in de tuin was.
Wie is zij? - Ik tekende haar.
Ik ben niet zo goed.
Haar naam was Louise de Valiere.
Doe ik je aan haar denken? - Niemand doet me aan haar denken.
Tot ik jou zag.
Ik vrees dat ik mijn gezag heb misbruikt...
Ik heb een paar nonnen in je klooster ondervraagd.
Degene die je leuk vond.
Er bestaat zoiets als privacy. - Dat denk ik niet.
Ze vertelden me dat je graag paardrijd...
en gefascineerd bent door spinnen,
wat vreemd is, omdat ze je als jong meisje doodsbang maakten...
nadat een beet in je been. - Dat kan je onmogelijk weten.
Ik ben nou eenmaal een koning.
En koningen hebben een manier om absoluut alles te weten.
U heeft een toezegging gedaan van twee miljoen livre.
Dat is een flink bedrag, meneer, zelfs voor een hertogdom.
De prijs is te hoog om het leven van mijn vader te eren.
Ik zie geen reden om het hertogdom met je vader in de grond te begraven.
De titel "Hertog de Lintillac"...
zou moeten blijven bestaan...
als de jouwe.
Woorden schieten tekort, Majesteit.
Je hebt me niet verteld dat de visser zo...
Zo...
Knap was? - Precies.
Het wezen lijkt te zijn genezen, Majesteit.
Het zal in kerngezond zijn voor de ceremonie.
Beste onderdanen van Frankrijk.
Ter nagedachtenis aan de exportbaron, Pierre Lintillac,
die een veilige doorgang heeft gevonden naar het koninkrijk der hemelen,
stel ik u zijn zoon voor, de toekomstige hertog de Lintillac.
Wiens titel zal worden verleend door mij...
op mijn ultieme feest tijdens de zonsverduistering.
Leve Frankrijk.
Eén barracuda is al gruwelijk genoeg.
Tien zullen je tenen strelen.
We stootten op 300 grote.
Gemener dan een duel met dronken musketiers.
Ze waren de romp aan het rammen. Knal.
Dwongen ons de rotsen op.
En net toen ze door de planken wilden geraken...
Hoe eng.
Ga je ons nu vertellen dat je ze met je blote tanden hebt verscheurd.
We vertrokken en de wind deed de rest.
De makkelijke manier.
Ik denk dat het de slimste manier was.
Een man die zijn prooi niet doodt, is ofwel een zwakkeling of een lafaard.
En een man die slechts twee keuzes ziet, is een dwaas.
Je bent een waardeloze burger. - En jij gedraagt ​​je gewoon zo.
Genoeg zo.
Kalmeer.
Uwe Majesteit.
Vergeef me, Majesteit. Het was mijn schuld.
Serveer de zesde gang. Speel verder.
Marie-Josephe.
Je zou daar niet moeten zwemmen.
Haar staart is scherp genoeg om door steen te gaan.
Gelukkig ben ik niet van steen.
Nee, dat denk ik ook niet.
Goed schot.
Waarom haat je hem zo?
Ik verkocht vroeger kant aan China voor zijn vader.
Op onze laatste reis weigerden de Chinezen de helft te betalen...
dus onze aanstaande hertog beschuldigde mij van diefstal en liet mij arresteren.
Jammer, is het niet? Wanneer leugens de waarheid verdoezelen.
Het lijkt hier zo te gaan.
Jij niet. Je zegt wat je denkt.
Net als jij.
Ja. En het brengt me in de problemen.
Dus je kunt paardrijden.
Misschien beter dan jij.
Haar arm is ernstig gebroken.
We zullen hem moeten amputeren. - Nee.
Het bot geneest niet vanzelf, mademoiselle.
Dit is de voorgeschreven procedure.
Eerwaarde, alsjeblieft,
laat hem mijn arm er niet afnemen.
God zal me beschermen.
Steek haar arm terug in de mitella en bekijk haar toestand morgenochtend.
Snap je het dan niet, eerwaarde?
Als we niets doen, zal de infectie leiden tot de dood.
Wat doen?
Uwe Majesteit.
Hij wil mijn arm amputeren.
Bekijk eerst de situatie morgenochtend voordat je zulke drastische maatregelen neemt.
Ik weet niet zeker... - Zwijg.
Mag ik?
Het leven zit vol met leed, mijn kind.
En je hebt met zoveel goedheid geleden.
Rust wat uit.
Dommel even weg.
God staat haar bij.
Zelfs beter dan de wetenschap.
Mijnheer Yves.
Het gaat niet goed met haar.
De zeemeermin. Ze wil helpen.
Zei ze je dat? - Wie anders?
Spreekt de vis jou ook aan? - Nou ja, bij wijze van spreken wel.
Als er iets gebeurt, zal ik het mezelf nooit vergeven.
Stel je voor hoe ik me zou voelen.
Zou ze zo snel genezen kunnen zijn?
Blijkbaar is ze tot alles in staat.
Ze creëerde een gouden licht, Majesteit.
En ik kon onder water ademen.
Onomstotelijk bewijs, Majesteit. - Bewijs?
Ik neem aan dat u hebt gehoord van de buitengewone krachten van het wezen.
Ik ben het eens dat er iets is gebeurd maar wat niet duidelijk is, zijn je fabels.
Alles is een fabel totdat het is bewezen.
En nu heeft het wezen jou gekozen...
als de eerste die haar helende krachten ervaart.
Noem haar geen wezen.
Ze heeft een ziel, net als jij.
Onzin. Ze is een wezen.
En haar doel is om het hof te dienen.
Is ze daarom hier, ben je ziek en heb je genezing nodig?
Ik moet me verontschuldigen. - Ga zitten, eerwaarde.
Niemand is ziek.
Je nieuwe vriendin is hier om een ​​gloednieuwe dag in te luiden...
voor alle onderdanen van Frankrijk.
Je bent de meest geweldige en genereuze monarch.
Door de kracht van de zeemeermin te gebruiken om het gewone volk van Frankrijk te genezen.
Je hebt je plaats in de eeuwigheid verdiend.
Zolang het maar verdiend is.
En als ze deze prachtige taak eenmaal heeft volbracht,
zal je haar dan vrijlaten?
Haar leven zal zijn hoe God het bedoeld heeft.
De zeemeermin is hierheen gebracht voor de koning, niet voor Frankrijk,
net zoals ik en zoals jij.
Ik heb meer vertrouwen in hem dan jij.
Misschien, maar je bent te naïef.
En jij bent te cynisch.
Met alle respect, mademoiselle, wat weet jij van de wereld...
die je niet vanuit het raam van een klooster hebt gezien?
Ga er alsjeblieft niet vanuit dat...
dat ik niet even breed als veel heb geleefd als jij.
Trouwens, op een dag zal ik de wereld zien.
Daar ben ik zeker van.
Ik bedoelde het niet beledigend.
Ik dacht dat je me een andere kant van Versailles zou laten zien?
Dat doe ik ook. Kijk.
Wat zeggen mensen over het mysterie van het burgermeisje van de koning?
Nou, burgermeisje, misschien.
Volgens geruchten heeft ze een band met de koning.
Wat voor band? - Dat is nog een mysterie.
Mademoiselle.
Dat is het vissershuis waar Benoit en ik wonen.
Het is zo schattig.
Schattig?
Schattig is geen woord dat wordt gebruikt voor vissers.
Onstuimig, moedig, onverschrokken, maar niet schattig.
Heb je een vuurtoren? - Helaas wel, ja.
Nog een paar treden.
Het uitzicht is zo mooi.
Ja, maar...
Maar daarbuiten, achter de horizon, waar de rivier de zee ontmoet, dat is waar...
Elke zeeman zijn laatste blik op Frankrijk werpt.
Ik zie je al, aan het roer van je schip.
De zonsondergang tegemoet aan het varen.
Dat is mijn droom.
Wegvaren van dit alles.
Wat is jouw droom?
Ik wil dat de zeemeermin naar haar thuis terugkeert.
Ze is zeker niet van deze wereld. - Ik ook niet.
Ik wil met haar mee.
Met haar meegaan?
Niet echt, maar...
Ik zou in haar licht kunnen zwemmen.
En ik zou sneller zijn dan het snelste schip.
Op een dag zul je op de boeg van mijn schip staan.
We zullen het tegen de zeemeermin opnemen en kijken wie de snelste is.
Kom, er is nog meer te zien.
Dit is geweldig. Wat is het?
Het wordt de Tempel der Liefde genoemd.
Gebouwd ter ere van een naamloze vrouw.
Volgens geruchten...
Bedankt voor de ontvangst, Majesteit.
Er is iets waar ik u nederig om moet vragen. Respectvol.
Maar sta mij eerst toe iets van u te vragen.
Iets voor Frankrijk.
Noem maar op, Majesteit, zelfs mijn leven.
Het is iets minder ingrijpend.
Ik wil dat je de hand van mijn dochter, Marie-Josephe, in het huwelijk aanvaardt.
Ik ben sprakeloos.
Het zou me een eer zijn.
Mooi zo.
Aangezien je niet aan de deur luisterde, moet je volledig in het duister tasten.
Volledig.
Wat denk je? - Houdt ze van Lintillac?
Maakt het je eigenlijk iets uit?
Ben ik zo...
eindeloos en oneindig egocentrisch?
Erger nog.
Je macht is zo uitgebreid dat je nooit om iemand zal geven.
En het is best verschrikkelijk.
Wat doe je? - Ze riep me.
Ik heb nooit geweten dat ik me zo kon voelen.
Mademoiselle, sterren in je ogen staan jou.
Eerwaarde.
Er is iets geweldigs gebeurd, ik kwam het je net vertellen.
Later, kleintje. De koning wil je spreken.
Stap langzaam naar me toe.
En stil.
Herinner je je ons gesprek in de tuin nog?
Over de vrouw van de fontein? - Ja, natuurlijk. De enige vrouw...
Jij herinnert mij zo erg aan haar.
Soms denk ik dat jij haar bent.
Jij bent... het evenbeeld van je moeder.
Mijn moeder?
Ze was erg eigenwijs.
Ze was een individu.
Ze was niet gemaakt voor het hofleven.
Niet meer dat jij.
Ze vertrok naar het klooster voordat ik wist dat ze zwanger was.
Ze stierf bij de bevalling.
Jij bent mijn vader. - Ja.
Maar ik ben een vreselijke persoon.
Een zeer egoïstische persoon.
Ik heb meer om Frankrijk gegeven dan om jou, of zelfs om haar.
Waarom vertel je me dit?
Omdat je offers moet brengen voor Frankrijk.
Offers?
De schatkist van ons land is leeg.
Vijanden omringen ons. Leugens, verraad.
We hebben geld nodig, mijn kind.
De jonge hertog Lintillac...
Zijn geld, als je met hem trouwt... - Echt niet.
Ik zal niet met die man trouwen. Echt niet. - Je hoeft het er niet mee eens te zijn.
Je moet gehoorzamen.
Natuurlijk...
Uwe Majesteit.
Leve Frankrijk.
Ik bad elke avond als een klein meisje naar een moeder en vader.
En nu zou ik willen dat mijn gebeden nooit waren beantwoord.
Je moet stoppen met hopen op een perfecte wereld.
En leven in deze.
Je begrijpt dingen, nietwaar?
Ik heb iets meegemaakt.
De zeemeermin heeft het weefsel van mijn bestaan aangeraakt.
Alleen God kan ons onsterfelijkheid schenken,
tenzij je gelooft dat hij jou die kracht heeft gegeven.
Ik geloof dat hij mij de kracht heeft gegeven om te ontdekken.
Ik heb het over de ziel.
Ik hou van de koning.
Door een intelligent wezen in zijn naam te vermoorden,
draag je ​​hem op aan de eeuwige verdoemenis.
Ga terug naar je klooster, priester.
Maak je zorgen over je eigen ziel.
En blijf uit mijn buurt.
Ik ben niet vrijer dan jij.
Hijsen.
Nee.
Alles is in orde, Majesteit.
Het wezen is in topconditie voor de procedure.
Goed. Leg uit.
Goed. - Uwe Majesteit...
Ik kan niet langer zwijgen. - Dat is niets voor jou.
Ga zitten, eerwaarde.
Ik ken je gevoelens. - U overweegt de grootste doodzonde.
Dit gaat niet over zonde, het gaat over wetenschap.
Wetenschap is niet zeker, Majesteit.
"Hij die weet wat er in ons hart leeft, begrijpt wat de Geest bedoelt."
Dankjewel voor je mooie citaat...
maar tenzij u met God hebt gesproken, geloof ik niet dat u Zijn wil kent.
Misschien niet, maar ik weet wel dat onsterfelijkheid alleen het domein van God is.
Wie stak de zeemeermin dan in de zee zodat we ze konden vangen?
Wie riep mij op om zijn visioen van een oppermachtig Frankrijk uit te voeren?
Verwar goddelijk recht en goddelijke leiding niet.
Laat Hem dan de zaken beslissen.
Beveel mij, o, hemelse Vader,
dood me hier en nu...
als ik op het punt sta een doodzonde te begaan.
Kortom, eerwaarde...
Als mijn gemeenschap met het wezen mij eeuwig leven geeft...
zal dat Gods wil zijn.
Ga verder.
Benoit...
Ze gaan haar doden.
We moeten Marie-Josephe waarschuwen.
Morgen breekt voor iedereen, behalve voor ons, een nieuw tijdperk aan.
Je moet voor afleiding zorgen. - Doe ik. Ik?
Zal ik doen.
Mijnheer.
Halt. Kom terug.
Dokter, ik hoopte... - Doe geen moeite, De La Croix.
Je zat al genoeg in de problemen,
maar stiekem rondsluipen in de kamer van de koningsdochter,
dat is een halsmisdaad.
Sluit hem een nachtje op.
Gooi hem erin.
Er word deze ochtend geen muziek gespeeld. Laat je instrumenten staan.
Opstaan, sire.
Je mag de zeemeermin niet doden. Dat laat ik niet toe.
Je laat dat niet toe?
Heeft de abdis je geen manieren geleerd?
Hier is mijn aanbod.
Jij brengt haar terug naar de zee en ik zal instemmen met dat huwelijk.
Je kunt niet onderhandelen met je koning als met een winkelier.
Ik kan nauwelijks geloven dat ik zo blind was dat ik dit moment niet zag aankomen.
Je zwemt met haar, je communiceert met haar, ze is je huisdier.
Nee. Ze is een mens.
Ze voelt haar leven net zoals wij het onze voelen.
Misschien wel.
Maar jij bent degene die de dokter gelijk heeft gegeven.
Denk je dat ik dit wil voor mijn eigen onsterfelijkheid?
Frankrijk wil een leider die haar kan beschermen.
Dit is belachelijk. Dit is moord.
Zwijg. - Zwijg zelf, vader.
Je bruiloft is vandaag.
Maak je klaar.
Musketiers.
Wie gaat er trouwen vandaag?
Mademoiselle D'Alembert gaat trouwen met Monsieur Lintillac.
Marie-Josephe?
Mademoiselle, u moet kalmeren en u voorbereiden op de bruiloft.
Magali, haal priester La Chaise om mijn biecht af te nemen.
U doet precies wat u is opgedragen.
Of je zal het bekopen met je leven.
Laat het water weglopen.
De zeemeermin doden zal zijn ziel eerder verdoemen dan redden.
Jij bent de enige die hem kan stoppen.
Ik kan het niet. - Ja, dat kan je wel.
Het spijt me, ik heb het geprobeerd.
De koning regeert al zo lang...
dat hij gelooft dat hij toestemming heeft gekregen van de Almachtige.
Bevrijd me dan uit deze kamer zodat ik de zeemeermin vaarwel kan zeggen.
De koning heeft alle contact verboden.
Daarom vraag ik het aan jou. Nee, ik smeek u, eerwaarde...
Help me, alsjeblieft.
Vergeet wat correct is. En doe wat juist is.
Mijn redenen kunnen anders zijn dan de jouwe...
Maar de zeemeermin moet van de koning ontsnappen.
Niemand zal geloven dat je naar een bruiloft gaat...
in die kleren.
Liefste Magali,
je bent een echte vriend geweest.
Ik zal je enorm missen.
Ik ben bang in jouw plaats.
Was jij niet degene die me vertelde...
dat een klein trauma grootsheid kan inspireren?
Het was maar een grapje.
Ik breng het meisje naar de biecht.
Ik heb orders om haar hier te houden tot de bruiloft.
Durf jij aan mij te twijfelen?
Dit is een kus die ik altijd wilde aan mijn vader geven.
God heeft je met vleugels gezegend.
Ik hoop alleen dat je weet hoe je moet vliegen.
Knoop het touw vast.
Hijs het net.
Wat? We hebben niet de hele dag.
Benoït.
Je mag dit niet doen. - We doen wat hij zegt.
Of we nu in de cel belanden of voor geld trouwen, we doen wat wordt gezegd.
Ik zou me nooit laten veroordelen. Waarom jij wel?
Ik heb gisteravond met haar gezwommen.
Ze vertelde me dat je haar ontvoerder was.
Wist je dat je haar wegnam van haar kind?
Nee. - Maar je wist van haar partner?
Ja, en we hebben hem vrijgelaten.
Dan ben je haar wat schuldig om ze terug te brengen naar haar familie.
En mijn mannen naar de strop leiden. - Ik vraag het hen niet.
Ik vraag het aan jou.
Is de zee bevaren belangrijker dan haar recht om daar te leven?
Rechtvaardigt de koning alles? - Je bedoelt je vader.
Ik bedoel de koning.
Ben jij niet beter dan hij?
Jij zei...
"de koning kan me niet veroordelen."
Bedoelde je...
Ik zou nooit kunnen trouwen met een man van wie ik niet hou.
Iedereen eruit. Neem de manschappen mee.
Ga naar de schepen en vaar meteen naar de klif van Le Havre.
En jullie dan?
Als God het wil, zullen we je daar zien.
Laten we gaan dan. Je hebt de kapitein gehoord. Vooruit.
We moeten de brug over.
Je jurk zal kapot zijn.
Dan doe ik het alvast.
Volg de aanwijzingen die ik gaf... - Dokter.
Ja?
Het gaat om het meisje. Ze is ontsnapt.
Haar enige kans is om door de ondergrondse rivier te gaan.
Ze zwemt tenminste naar haar vrijheid.
Het waterpeil is te laag om over de keermuur te springen.
Kan je het water van het kasteel niet in het bassin laten lopen?
Als we het kanaal en de fonteinen leegpompen, misschien, maar...
Maar wat? - De leidingen houden het misschien niet.
Wat als ze het houden? - Voor Le Havre loopt een zijrivier.
Dat geeft bescherming tot aan de zee. Kun je dat aan haar doorgeven?
Ze begrijpt alles.
We moeten opschieten.
We moeten de waterdruk omkeren.
Stop ze.
Het wezen.
Het mag niet ontsnappen.
Nee. - We hebben het levend nodig.
Yves.
Je moet over de muur springen.
Labarthe.
Yves.
U hebt zich er genoeg mee bemoeid.
Neem Yves mee en ga.
Nu.
Ik zie je daar, als God het wil.
Het hele hydraulische systeem is ingestort.
En hoe zit het met het meisje?
Ze werd gezien terwijl ze het terrein af reed, Majesteit.
Zo naar Le Havre.
Zet de schepen in, zodat ze niet kunnen ontsnappen.
Mama, een zeemeermin.
Jean, je moet een vis hebben gezien. Zeemeerminnen bestaan ​​niet.
Marie-Josephe.
Blijf staan. - Blijf hier.
Ik zal springen.
Dat meen je niet.
Je bent boos.
Snap ik, maar het leven is zo kostbaar. - Nee.
Je denkt dat je het snapt.
Maar dat is niet zo.
Vertel het me dan.
De enige kans die ik ooit heb gewild was om bij iemand te horen.
Ik kwam hierheen,
ben verliefd geworden.
Ik ontmoette een zeemeermin die een goede vriendin is geworden.
En ik heb jou gevonden...
Vader.
Maar je geeft niet om mij. - Zeg dat niet.
Je geeft alleen maar om jezelf.
Geef me de kans om te bewijzen dat je ongelijk hebt.
Hoe kan dat dan gebeuren?
Musketiers...
richt op doel.
Het is eenvoudig.
Jij neemt de zeemeermin, zij geeft je nieuw leven.
Laat haar leven, en ze redt het mijne.
Waar kies je voor?
Kom mij halen.
Nee.
Ik heb ze onder schot, Uwe Majesteit.
Er is weinig tijd over.
Doe niks.
Alles goed met je?
Ja, en jij?
Ze heeft me gered. Ons.
Je bent altijd een geweldige koning geweest.
Maar nu ben je een geweldig persoon geworden.
Geef de schepen een signaal om zich terug te trekken.
Je had gelijk. Het is iets verschrikkelijks.
Om om iemand te geven.
Geef me uw zegen, eerwaarde, want ik heb gezondigd.
In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.
Amen.
Het is je vergeven.
Alleen liefde is onsterfelijk, Majesteit.
En zo begonnen kapitein Yves en Marie-Josephe...
hun leven samen op zoek naar Atlantis
en hun dierbare vriendin, de magische zeemeermin.
We zijn dichtbij, ik voel het.
EINDE dit is nog maar het begin
Vertaling: Jan Dejonghe