Znalazłam.
Nazywam się Annie Kowtok.
Jeśli coś mi się stanie...
24 GRUDNIA
SIÓDMY DZIEŃ NOCY
- Mów, Petey. - Jestem na lodowisku.
- Pospieszyli się. Zabierają ciała. - Oczywiście. Jadę.
- Kapitan Connelly nadzoruje. - Jest tam?
- Daj mi 5 minut. - Dobra.
- Kurwa! - Tak?
Cholera! Powiedz Navarro,
żeby natychmiast przyjechała na posterunek.
W jakiej sprawie?
Julia?
Liz Danvers. Pracuję z twoją siostrą.
Tylko do ciebie podejdę.
Zabiorę cię do środka.
Zarzuć.
Wszystko gra.
Wiem, wiem, wiem. Pozwól, że cię ubiorę. I już.
Już dobrze. Będziesz bezpieczna.
O to chodzi.
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
DETEKTYW: KRAINA NOCY
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
- W porządku? - Tak.
Gotowa?
Chodź.
Cześć.
Przepraszam.
Nieważne.
Zaczekasz na dole?
Przez chwilę.
Dziękuję.
Nic jej nie będzie?
Ciała już pojechały?
Tak.
Prior był na miejscu, a Connelly nadzorował.
- Na chuj mu to? - Spokojnie.
- Oby nie chciał zabrać nam sprawy. - Nie zabierze.
Idź do siostry.
To nagranie...
- Musimy o nim pogadać. - Wiem.
Prior!
- Jak poszło? - Cóż...
Chyba mam kogoś z takimi samymi obrażeniami jak w Tsalal.
Dobra. Zbierz wszystko i pogadamy.
Dzieciak będzie dobry.
To cud, bo ma gówniane geny.
Co tu robisz?
- Ciebie też dobrze widzieć. - Poważnie.
Czemu nadzorujesz rutynowy transport?
- Chwilę tu zabawię. - Wiedziałam, kurwa.
Nie przyjechałem zabrać ci sprawy.
A po co?
Protesty wokół kopalni, postrzał, który skończył się bijatyką,
sześć ciał na lodowisku
i zaginiona kluczowa postać. Musisz to ogarnąć.
- Dlatego jestem. - Pokazać się przed wyborami?
Pomagam ci, Liz.
Poza tym cieszysz się, gdy jestem.
Spieprzaj.
Żebyś był na bieżąco.
Ci ludzie zmarli, zanim zamarzli.
Skąd wiesz? Technicy nie pracowali.
Przeprowadziłam niezależne badanie wstępne.
Nie chcę wiedzieć.
Dla mnie to morderstwo.
Widziałeś filmik Annie Kowtok, który wysłałam?
Pokazuj go tylko tym, którym musisz.
- Jasne? - Tak.
Dobrze cię widzieć.
Gabinet też mi zabierzesz czy coś sobie znajdziesz?
- Wal się. - I ty też.
Do kwestionariusza ubezpieczeniowego.
Dziękuję.
Tu nie będzie jak w innych miejscach.
Jestem w mieście. Codziennie u ciebie będę.
I zostawią ci telefon, żebyś mogła dzwonić.
Dobrze.
Jutro przyjdę na święta.
Z prezentami, ajerkoniakiem bez procentów
i ciasteczkami.
Dam radę.
Wiedziałaś.
Że tu zostaniesz.
Prawda?
- Tak mi przykro. - Jesteś idealna. Idealna.
- Bardzo cię kocham. - Ja ciebie też.
Dziękuję.
Gotowa?
Chodźmy.
Wesołych świąt, szefowo.
Nazywa się Otis Heiss.
Biały, przyjęty do św. Józefa w kwietniu '98.
Spalone rogówki, pęknięte bębenki. Pogryzł się.
- Nie jesteś taki zły. - To Niemiec.
Brak danych o zatrudnieniu, kartach kredytowych,
ubezpieczenie nieważne od listopada 2006,
ostatni adres zamieszkania sprzed ośmiu lat.
- Żona, dzieci? - Nie.
Zniknął jak Tagaq.
Tak, ale ma długą listę niewłaściwych zachowań.
Włamania, kradzieże, odwyki, posiadanie...
Spójrz tutaj.
Dwa miesiące temu zgarnęli go w Noatak. Potem zniknął.
- Ćpun? - Po wypadku.
- Przyczyna? - Sęk w tym, że nie wiemy.
Brak danych.
Zacznijmy go szukać.
Motele, hotele, noclegownie, dilerzy...
Wszyscy szukają Clarka.
- Nikogo nie mamy. - A twój tata?
Jest na lotnisku.
- Odbiera narzeczoną. - Dobra.
Ludzie będą szukać Clarka i Otisa.
- Może są razem? - Dobrze,
- a nakaz zatrzymania? Dokumenty? - Wystaw.
Jest Wigilia.
To się rusz.
- Nienawidzę cię. - Ja ciebie też.
- Tak? - W okolicy nie ma jaskiń.
Pieprzony Hank.
- Jak to? - Filmik Annie.
- Nie ma ich tam, gdzie ją znaleźli. - Rozumiesz?
Zabili, a potem podrzucili ciało do miasta.
- Jako wiadomość. - Ty to powiedziałaś.
A te kości na ścianach? Skamieliny?
Może.
Gdzie Julia?
W Latarni. Siedzę na zewnątrz.
- Jedź do domu. - Nie chcę.
- To Wigilia. - Pieprzyć ją.
Dobrze. Mam pomysł.
Jak źle jest z Julią?
Ona...
Pamiętasz, jak pytałaś, czy się modlę?
Ona dużo się modli.
A to nic dobrego.
Sama nie wiem.
Kiedy zmarła moja mama, tata kazał nam się modlić.
Bo jeśli będziemy się modlić całym sercem, nic jej nie będzie.
- I modliłaś się? - Tak. Modliłam.
Z całego swojego siedmioletniego, złamanego serca.
Dzień i noc.
Sczerniały mi kolana. Na pogrzebie nie mogłam chodzić.
Widać za słabo się modliłaś.
Spieprzaj.
I nic z tego.
- Stań przede mną. - Dlaczego?
Nieważne.
Dobry wieczór. Mogę w czymś pomóc?
Przepraszamy, że przeszkadzamy. Musimy pomówić z mężem.
Nie.
Jest tu ktoś, z kim się nie pieprzyłaś?
Chyba żartujesz.
- Pięć minut. - To mój dom.
- Trzy. - To Wigilia!
To nagranie morderstwa.
Potrzebujemy pomocy.
To zdecydowanie kości wielorybów.
Monodontoides, prehistoryczne.
Jak znaleźć tę jaskinię? Tu ich nie ma.
Wcale nie. Mamy cały system jaskiń przy Brooks Range,
ale to śmiertelna pułapka. Po wypadkach je zamknięto.
- Gdzie one są? - Mógłbym pobrać mapy,
ale to potrwa.
Są święta.
Nawet z mapami potrzebujecie przewodnika.
Wszędzie szczeliny.
Źle postawiona stopa i spadacie.
Czyli? Musimy tam jechać.
Proszę.
Możecie poszukać osoby, która opisała jaskinie.
- A nazwisko? - Chwila.
Heiss. Otis Heiss.
- Otis Heiss? - Znasz?
Prior znalazł mi akta ofiary,
która miała podobne obrażenia do tych z Tsalal.
- Jedno trafienie. Otis Heiss. - Kurwa.
Musicie już iść.
Dasz nam te mapy?
Tak. Dam.
- Co tu jeszcze robisz? - Czekamy na nakaz.
Komunikuję się z tymi w terenie. Prawie skończyłem.
Żona skopie ci tyłek.
Wiem.
- Irina przyleciała? - Alina? Nie było jej.
Dzwoniła?
To chyba problem z zasięgiem.
Coś musiało się stać.
Jej matka choruje. Pewnie jakaś nagła sytuacja.
Jasne.
Chyba nie wysłałeś jej pieniędzy?
Skoro jestem wolny, może wpadnę do was na Wigilię?
Jasne.
Brzmi nieźle.
Muszę to skończyć, a potem pogadać z Kaylą, ale...
Bez pośpiechu. Nie mam żadnych planów.
W mordę!
Wesołych świąt.
- Wszystko w porządku? - Wpadłam tylko z życzeniami.
- Ty to wszystko zrobiłaś? - Pewnie.
Mikołajowe elfy potonęły na skutek globalnego ocieplenia.
A reszta ćpa.
Świetne. Kim byłaś wcześniej, Rose?
Zanim stałam się stara i szalona?
Nie. Przed Alaską.
Nie nazywasz się Rose Aguineau.
Nie mówisz o tym.
Byłam bardzo poważną profesor w bardzo poważnej szkole
i spisywałam bardzo ważne pomysły.
Czemu odeszłaś?
Pewnego wtorkowego popołudnia, po kawie,
zasiadłam do szlifowania pompatycznego, bezużytecznego artykułu.
I uznałam, że mam dość.
Dość!
Każde przeklęte słowo,
które napisałam w życiu, nic nie znaczyło.
Robiłam tyle hałasu.
Tyle hałasu.
Tu jest ciszej.
Zwykle.
Gdyby nie ci wszyscy umarli.
Liz, mówi Kate McKittrick.
Przyjedź do biura kopalni. Teraz.
Mamy problem. MORDERCY
To nie do przyjęcia.
Świetnie. I kto to mówi?
Co zamierzasz zrobić?
Pojadę do domu, bo dziś Wigilia.
Potem wezwę ludzi, żeby to zmyli.
Napis zniknie, zanim wrócą pracownicy.
- Wniosę zarzuty. - Nie!
- Nie? - Tak, nie!
- Nie masz nic do gadania. - Nie schrzanisz mojemu dziecku życia,
bo jesteś na mnie zła i chcesz się odegrać.
Tak się nie da.
Są święta.
Proszę.
- Uduszę cię. - Czemu wiecznie ich bronisz?
Wsiadaj do auta.
Tak dzwonię.
Jak pokój?
W porządku. Cichy.
To dobrze. Odpoczywaj.
Widzimy się rano.
Dobrze.
Kocham cię, Angie.
Ja ciebie też, dziecino.
Serio? I gdzie spędzisz noc?
U Priorów?
Poczekaj do kolacji. Robię indyka.
Daj spokój.
Już nie musisz udawać.
Dobrze. Idź do Priorów.
Idź sobie.
Obudziła się.
- Ktoś odciął prąd. - Słucham?
Molina. Ten ładny z Tsalal.
Myślałam, że to coś z nagraniem, ale wysiada prąd.
- Jesteś pijana? - Na filmiku Annie też.
Na końcu wysiada prąd.
- Ten sam sposób działania. - Prąd w jaskini lodowej?
I to jest właściwe pytanie.
- Czyli? - Ktoś wstawił generator.
Choćby Oliver Tagaq, który zajmował się cholernym sprzętem.
Miał dostęp do zapasowych generatorów.
I był wrogo nastawiony, gdy z nami gadał.
Słyszę twoje myśli.
- Niegłupie. - Za pięć minut jestem.
W życiu! Nigdzie nie jedziesz. Jesteś naprana.
Wypiłam odrobinę.
Słyszę.
To ty mnie zgarnij.
Nie jadę z pijanym i uzbrojonym wsparciem.
To powiem Priorowi, żeby podjechał.
- Daj chłopakowi spokój. Jest Wigilia. - Za 10 minut jest.
- Dobra. Jedziemy? - Tak.
- Zabrać? Odrobina została. - Nie trzeba.
Nakaz poszedł. Wszyscy szukają Otisa Heissa.
- Zgarnij Navarro. - Daj ją.
Jedzie do obozu.
Podejrzani mogą być niebezpieczni. Będziesz wsparciem.
Chryste, Liz! Dzieciak ma rodzinę! To Wigilia!
Nie prosiłabym, gdybym nie musiała.
Wiem.
Mój chłopak.
Przykro mi, młody.
Była pijana, nie?
Nawalona w trzy dupy!
Po co my to robimy?
Coś odkryła.
Panie Tagaq, Evangeline Navarro, policja. Proszę otworzyć.
Panie Tagaq?
Zupełnie jak...
Bez nakazu nie wolno wam wchodzić.
Kiedy odszedł?
Dzień po waszej wizycie.
Mieliśmy polować na foki.
Co to jest?
Chwila!
To cześć.
Co to?
Cześć.
- Jesteś pijana? - Co z tego?
Prowadziłaś?
Nie osądzaj mnie.
Chodź tu.
Cześć.
Pracujesz nad hollywoodzkim uśmiechem?
To do plakatów podczas kampanii?
- Przestań. - Bo co?
Nie wyślesz mnie dalej niż Ennis.
- Chyba że na biegun do Mikołaja. - Próbowałem ci pomóc.
- Byłaś w rozsypce. - Nie o to chodziło.
Bałeś się, że odbiorę ci robotę.
Chcesz znać prawdę?
Od początku byłaś lepszym gliną, ale nie dogadywałaś się z ludźmi, a po...
Co?
Dalej. Powiedz to.
Po Jake'u i Holdenie, zrobiło się jeszcze gorzej.
Bzdura. Stałam się zbyt emocjonalna?
Nie. Bardziej czepliwa.
- Mówiłaś ludziom, że są do dupy. - Bo są.
Nikt nie chciał i nie chce z tobą pracować.
Dalej się nie pozbierałaś! Jest Wigilia, a ty stoisz tu i mnie wkurzasz.
A ty wkurzasz mnie.
- Nie wsiadaj za kółko. - Spierdalaj.
Evangeline Navarro?
Kapitan James Ingram, straż przybrzeżna.
Mam złe wiadomości.
W porządku?
Tak. Jedź do rodziny.
Na pewno?
Tak.
Przepraszam.
Wcale nie.
- Co mam zrobić? - Dać mi spać.
Po prostu to powiedz.
Że zrujnowałem ci życie i nie chciałaś mieć dziecka.
- Czemu ją wypuściłeś?! - Po godzinach nie wolno.
Moja siostra, Julia Navarro, przyjęta dzisiaj. Wyszła sobie.
Sprawdzę w systemie.
Sprawdź, że jej nie ma! Słuchasz w ogóle?
- Przepraszam. - Nie wiesz nawet, że wyszła?!
Może komputer ci powie, jak chora pacjentka może zniknąć?
Pacjenci przebywają tu dobrowolnie, nie z przymusu.
To gówniany ośrodek! Pozwalacie im umierać! Kurwa mać!
Kpicie sobie?!
Nic nie robimy. Siedzimy sobie.
Skurwiel!
Pierdol się!
Wstań.
Evangeline?
Chryste, kurwa!
Co się stało?
Nic. Powinieneś zobaczyć tamtych.
Powoli.
Straciłaś ząb? Nie ruszaj się.
Pokaż.
Jak?
Pokaż dłoń. A to co?
Nie.
A to co?
Nie mam pojęcia.
Oliver Tagaq to dla nas zostawił.
Tylko... zapiecze.
Czemu jesteś sam?
Brat zabrał dzieci do Disneylandu.
W życiu.
Nie jestem sam.
Jesteś. Jak ja.
Jak i Danvers, Rose...
Kochanie!
Nie jesteś. Nie jesteś sama.
Jasne. Nieważne.
Pieprzone święta, co?
Skoro tu jesteś... Wiedziałem, że przyjdziesz.
Pomyślałem, że ty i ja...
Nie, nie. Posłuchaj...
- Kurwa! - Już dobrze! Koniec!
Pierdol się, Qavvik! Kurwa!
Kurwa!
Już dobrze.
25 GRUDNIA
ÓSMY DZIEŃ NOCY
Widzę cię!
Co ci się stało w twarz?
A z tobą co?
To Tagaq?
- Prior cały? - Tak.
- Musisz w butach? - Oliver Tagaq zniknął.
Nie było go.
Wyczuł nas?
Zostawił to.
- Kurwa. - Co?
To był kamień ze spiralą.
- Zgubiłaś go? - Tak, i co z tego?
Miałam ciężką noc.
Dobra. Siadaj.
Spałaś tu?
- Może. - Gdzie Leah?
Powiedz mojej mamusi...
Co?
To jego? Holdena?
Nie wiem, co tam sobie myślisz, ale przestań.
Martwi są martwi.
Nie ma nieba, nie ma piekła,
nie ma, kurwa, żadnych duchów.
Nikt na nas nie czeka i nie obserwuje.
To po co to trzymasz?
Szczęśliwa?
Nie ma nic poza nami!
My jesteśmy tutaj!
Sami.
Zmarli odeszli. Nie ma ich.
W nocy zabiła się moja siostra.
Co?
Weszła do morza. Po prostu.
Szła, dopóki nie wpadła do lodowatej wody.
Utonęła.
Przykro mi.
Dziś dotrze ciało.
Jej martwe ciało.
Zdiagnozowali u niej schizofrenię, zaburzenie afektywne dwubiegunowe,
osobowość borderline.
A wiesz, co jej było?
Ja nie...
Zabiera nas jedno po drugim.
Wiesz, czyja kolej?
Posłuchaj mnie.
Jesteś inteligentna. Nie wierz w to.
Zawiodłam ją. Nie rozumiesz?
To klątwa. Mamę też dopadła. Coś nas wzywa, a my idziemy.
- Nie. - Teraz ja.
- Przestań! - Wzywa mnie.
To samo było z Wheelerem.
Widziałaś, zobaczyłaś coś w tym pokoju!
Wcale nie.
Tak.
Byłam tam.
Zobaczyłaś coś w tym pokoju.
To był duch. Jakaś istota.
Zobaczyłaś coś.
Nic nie widziałam.
Kłamiesz.
- Co tam, Prior? - Dostaliśmy zgłoszenie.
Rybacy zauważyli coś przy bagrownicy. Wysyłam ci zdjęcie.
Sprawdziliśmy. Clarka tam nie było.
Pewnie się przemieszcza. Mógł się ukryć w środku.
Widziałaś ją działającą? W dzieciństwie.
Bagrownicę? Tak.
Była niesamowita.
A potem cholerstwo porzucono.
I teraz gnije. Zapomniane.
Jak my wszyscy.
NIE DEPTAĆ TRAWY
Clark, stój!
Evangeline!
Zatrzymaj się! Policja!
Skurwiel.
Raymond Clark?
Ręce na głowę.
Pokaż mi je.
Powoli.
Otis?
Otis Heiss?
Zostaw mnie!
Kto dał ci kurtkę?
Raymond Clark?
On ci ją dał?
Odezwij się.
- Gdzie jest Raymond Clark? - Nie ma go.
- Wrócił na dół się ukryć. - Gdzie się ukrywa?
Navarro!
Wszędzie cię szukałam.
- Gdzie on się kryje? - Skrył się w krainie nocy.
Wszyscy jesteśmy teraz w krainie nocy.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Wojtek Stybliński