PRAKTYKANT
Freud mawiał: "Miłość i praca. Praca i miłość.
Tylko to się liczy".
Jestem owdowiałym emerytem.
Jak się pan domyśla, mam sporo wolnego czasu.
Żona nie żyje od 3,5 roku. Tęskno mi na sercu.
Emerytura? To niezmienne ćwiczenie kreatywności.
Początkowo napawałem się jej świeżością.
Czułem się jak wagarowicz.
Wykorzystałem wszystkie mile i obleciałem świat.
Rzecz w tym, że gdzie bym nie był,
po powrocie dostawałem w twarz poczuciem bezsensu życia.
Zrozumiałem, że muszę być aktywny.
Wstawać, wychodzić z domu. Gdzie bądź.
Słońce czy deszcz - o 7.15 siedzę w Starbucksie.
- Można się przysiąść? - Co słychać?
Nie wiem czemu, ale czuję, że jestem częścią społeczeństwa.
Ci goście nie znają się na finansach...
Jak spędzam resztę dnia? Jak się da.
Golf, książki, filmy, partia bezika.
Była joga, gotowanie, ogrodnictwo, lekcje mandaryńskiego.
Tłumaczenie: "Próbowałem wszystkiego".
No i oczywiście... są pogrzeby.
Więcej, niż można pojąć.
Obecnie podróżuję już tylko do San Diego, do syna i jego rodziny.
Są świetni. Kocham ich na zabój.
Ale szczerze mówiąc, chyba nadużywam ich dobroci.
Żeby była jasność, nie jestem nieszczęśliwy.
Wprost przeciwnie.
Wiem jednak, że muszę zapełnić życiową pustkę.
Szybko.
I tak oto, wracając dziś z rynku, mignęła mi państwa ulotka.
Seniorze, przyjdź na praktyki.
Ben! Czułam, że to ty. Cześć.
Co masz?
Firma internetowa szuka praktykantów.
- Dobrze rozumiem? - Pokaż.
"Aplikanci po 65. roku życia...
skrupulatni, zainteresowani e-handlem", cokolwiek to jest...
"...zapaleni do pracy".
AboutTheFit.com, to nie ta firma od...?
Tak. Kupili jedną z fabryk w Red Hook.
Córka mówi, że sprzedają ubrania przez Internet. Ale jak, nie mam pojęcia.
Trzeba przesłać CV. Może być ciężko.
Słuchaj:
"Listy motywacyjne są niemodne. Zaprezentuj się przez wideo CV.
Prześlij film na YouTube lub Vimeo,
w formacie .mov, .avi lub .mpg.
Czekamy na ciebie".
Czyli się nadaję.
Nawet nie wiem, w jakim to było języku.
Co planujesz na wieczór?
Mrożone lazanie?
Mogłabym zrobić sałatkę, a z niej kolację dla dwojga.
Jak pewnego razu... i nigdy więcej.
Wiesz, że minęło 5 miesięcy?
Musimy to powtórzyć, ale może innym razem?
- Uroczy jesteś, wiesz? - Nie.
A to prawda. Do zobaczenia.
Nie zwlekaj, kochasiu.
Młodszy nie będziesz.
Wiem, wiem.
I oto jestem.
Aplikuję na stanowisko praktykanta,
ponieważ im dłużej o tym myślę, tym bardziej mi się podoba.
Wspaniale byłoby mieć dokąd chodzić.
Szukam więzi, emocji.
Wyzwań. I poczucia, że jestem potrzebny.
Sprawy techniczne chwilę mi zajmą,
po wyjaśnienie, czym jest USB, dzwoniłem do 9-letniego wnuka.
Ale opanuję to. Mam zapał.
Całe życie poświęciłem pracy.
Jestem lojalny, godny zaufania, kryzysy mi niestraszne.
Lokalizację też macie super.
Dorastałem na Brooklynie, ale ostatnio przestałem tu pasować,
więc praktyki mogłyby pomóc.
Ponoć muzycy nie idą na emeryturę. Przestają, gdy muzyka w nich umiera.
We mnie nie umarła. Jestem tego bardziej niż pewien.
Mam ósemkę w granacie.
Racja. Paczka powinna już być. Sprawdzę.
Idealne pod kształtne biodra. Mocno wyszczuplają.
Powtórzmy to sobie:
6 druhen, 6 różowych, szyfonowych sukni Antoinette.
Wesele za trzy dni, a suknie przyszły antracytowe.
To już zagadka, bo nawet takich nie sprzedajemy.
Dobrze, zrobimy tak:
Jeszcze dziś wyjaśnię sprawę z dostawcą.
Osobiście sprawdzę suknie przed wysłaniem.
Obiecuję, że będą u ciebie do piątku, do 9.00.
Na wszelki wypadek podam swój numer. 718-555-0199.
Ogromnie dziękuję za cierpliwość.
I zwrócimy ci pieniądze.
Tak.
Ten punkt możesz odhaczyć. Załatwione.
I, Rachel? Udanego wesela.
Boże, jak to się stało?
- Jules? - Wiem, spóźniłam się na coś.
Na wszystko.
Widzisz, czemu rozmawiam z klientami? Tyle się człowiek uczy.
Co jest?
Cameron czekał, ale ma inne spotkanie. Wróci o 14.00.
Wszyscy czekają na zatwierdzenie strony głównej.
Klient z 11.00 czeka w konferencyjnej. Z 11.10 też.
Finanse cię szukają. I pisałaś do ludzi o 4 rano.
Właśnie, zapomniałam!
Chodzi o sposób na internetowe zakupy z przyjaciółmi.
- Wyślij mi to. - Jasne. Fajny pomysł.
Możesz oddzwonić do mamy?
Stara, jadę przecież.
Co za bałagan. Na środku biura.
Nie kładź tego.
- Dzień dobry. - Witam.
Ben Whittaker. Dostałem zaproszenie na rozmowę w sprawie praktyk.
Cześć, Ben. Jak leci?
Bardzo dobrze, dziękuję.
Doskonale. Usiądź, któryś z Łowców Talentów do ciebie wyjdzie.
Dziękuję.
"Łowcy Talentów"?
Pamiętajcie, strona główna ma być czytelna.
35-latek musiałby się cofnąć, żeby ją ogarnąć.
Nie mogę odczytać, ale gdybym mogła, to którą frazę?
"5 kobiet, 1 bluzka", "Leży jak ulał"?
Obydwie. Chodzi o sens: Jedna bluzka dla 5 typów figury.
Muszę to widzieć. Powiększ zdjęcia.
Boska "5", możemy ją uwydatnić? Super.
Babkę w czerwieni daj na front.
Cudny odcień. Sprzeda się na pniu.
Miałaś to klepnąć dwie godziny temu.
- Wiem, ale możesz spróbować? - Mogę.
Mia, powtórzysz?
40% odwiedzających zatrzymuje się na stronie głównej.
Czyli nie tak źle.
- Ale zróbmy z tym coś. - Gotowe.
Pięknie.
- Super, i wisi. - Dzięki wszystkim.
Dobrze...
Suknia Antoinette. Dostawca dał ciała.
Odbędziesz dziś kilka rozmów.
Firma i praktykant muszą pasować jak ulał.
Rutyna nas nie kręci, chcemy, żebyś się dobrze bawił.
Pierwszy raz rekrutujemy seniorów,
dlatego część pytań może być nietrafiona, ale spróbujmy.
Pytaj śmiało.
Dobrze. Gdzie się uczyłeś?
Na Northwestern.
Mój brat tak samo!
Raczej w innych latach.
Raczej. Bronił dyplom w 2009.
Ja w '65.
Co studiowałeś? Pamiętasz?
- I po Northwestern...? - Pracowałem w Dex One.
Co robili?
Książki telefoniczne. Nadzorowałem drukowanie.
Przez 20 lat, a wcześniej byłem tam wiceprezesem sprzedaży i reklamy.
Nadal się je produkuje?
Ludzie nie guglują numerów?
Tak sądzę, ale dawniej...
Tak, tak. Rozumiem.
40 lat w druku? Niesamowite. Poważnie.
Dobrze, zadam ci jedno z ważniejszych pytań rekrutacyjnych,
więc porządnie się zastanów.
I bez pośpiechu.
Gdzie widzisz się za 10 lat?
Gdy mi stuknie 80?
Tak. Właśnie. A co tam.
Zaraz. Nie wiedziałem, że masz 70 lat.
To pytanie nie ma sensu. Zapomnijmy o nim i kontynuujmy.
- Ty decydujesz. - Wywaliłem.
Świetnie się trzymasz. I masz idealne kwalifikacje.
Nawet za wysokie, ale jesteśmy zachwyceni.
Rozmowy i wideo wypadły świetnie.
Pozamiatałeś. Gratulacje.
Jesteś praktykantem.
Poświęć mi dwie minuty, sam na sam.
Pamiętasz rozmowę o stażu dla starszych roczników?
Nie.
Serio? Gadaliśmy dosyć długo.
Przypomnij mi. Roczników licealnych czy z uczelni?
Nie, dla emerytalnych. Osób starszych.
Chwila, co?
Mówiłem, potrzebny nam projekt społeczny.
Pomysł ci podszedł, więc wystartowaliśmy. Będzie super.
Czekaj. Bierzesz emerytów na praktyki?
Jest na ten temat mnóstwo badań, a wyniki - niebywałe.
Pomyśl: wieloletnie doświadczenie
zamiast 4-letniego doświadczenia w piwnym ping-pongu.
Oni w ogóle chcą tu pracować?
Nie, są na emeryturze. Zależy im na doświadczeniu.
Jednego chciałbym przydzielić tobie.
Cameron, nie.
Słabo dogaduję się z seniorami.
Spójrz na mnie i moich rodziców.
- Po co mi on? - Bo musisz dawać przykład.
Wolisz mężczyznę czy kobietę? Mamy cudowną 72-latkę.
To wiek mojej mamy. Będzie dziwnie.
Spoko. Jest taki rewelacyjny facet.
Oglądałem jego wideo z grupą. Ludzie płakali.
Moim zdaniem będzie niewypał.
Ile czasu muszę wytrzymać? Minimum.
6 tygodni. Albo nas pozwą.
Wiem, że o tym nie gadaliśmy.
Gadaliśmy. Poważnie.
Zaczyna jutro.
Wracam do gry.
Dzięki Bogu.
Praktykanci, witamy w ATF.
Pracujemy na jednym piętrze, ponieważ cenimy sobie komunikację i kooperację.
Nikt nie ma gabinetu, nawet nasza dyrektor, Jules Ostin,
która jest... o właśnie tam.
Uwielbia jeździć po biurze.
Kobieta nie traci czasu. I uznaje to za trening.
Urzekające.
Tak.
- Siema, jestem Davis. - Cześć. Ben Whittaker.
Ciekawe miejsce, co?
Mieli tylko jedno miejsce dla młodego - bez urazy.
I dostałem. Jaram się.
Też się jaram.
Kilka słów o Jules. Firmę założyła raptem półtora roku temu.
Pomysł zrodził się u niej w kuchni, tu, na Brooklynie.
Przymierzała każdy ciuch, opisywała, jak leży...
i najwyraźniej chwyciło.
Sklep powstał w 4 miesiące.
Zaczęła z 25 pracownikami, teraz jest ich 216.
Z wami - 220.
Ten garnitur to tak na co dzień?
Żebyś wiedział.
Pewny siebie. Dobre podejście. Bardzo dobre.
Właśnie stuknęło nam rekordowe 2500 lajków na Instagramie.
Tak oznajmiamy małe sukcesy.
Praktykanci, siądźcie przy stole dla praktykantów.
Sprawdźcie pocztę,
może przydzieliliśmy was do którejś osoby lub zespołu.
Lub jesteście wolnym elektronem. Też będzie fajnie.
Fotka na Instagram.
Wielka chwila.
Siwy jest na topie.
Siadajcie.
Dzięki.
Coś mam.
Witaj. Będziesz współpracował bezpośrednio z naszą założycielką.
Jestem w zespole fotografów.
Wolny elektron. Super!
Ben, co masz?
Będę osobistym praktykantem.
Nieźle. Czyim?
Jules Ostin.
Nieszczęśnik.
Trzymaj się.
Cześć, Ben. Spotkanie z Jules ustawiłam ci na 15.55.
Bądź punktualnie. O 16.00 ma kolejne.
Idę do działu promocji.
Pięknie.
Doskonale.
Spróbuję ją ściągnąć na 17.00.
Nie, o 17.15 ma spotkanie z dostawcą. Przepraszam.
Oddzwonię.
Tak?
Ben Whittaker. Jestem umówiony na 15.55.
15.55?
- Spotyka się z praktykantem. - To ja.
Co słychać?
Przepraszam, ty praktykantem?
To takie praktyki dla seniorów. Dziś zacząłem.
Boże.
Ile masz lat?
70, a ty?
24, wiem, wyglądam na więcej. Praca postarza.
Więc tym gorzej dla ciebie.
Przepraszam.
Ja dałbym ci mniej.
Jasne.
Jakieś wskazówki?
Mów szybko. Nie znosi ślamazar. A może chodzi tylko o mnie.
Nie trać czasu, podtrzymuj rozmowę. I nie zapomnij mrugać.
Mrugać?
Wariuje, gdy ludzie nie mrugają.
Jest 15.57. Zabrała 2/5 twojego czasu.
Wyszli. Idź!
Dzięki.
Co? Tak, jestem.
Cześć, Jules.
Jestem Ben, twój praktykant.
Cieszę się, że też cię to bawi.
Trudno, żeby nie.
Dobrze...
Chciałam zapytać, co tu robi taki miły facet,
ale Cameron już mi powiedział. Mogę być szczera?
Proszę.
Nie napracujesz się przy mnie.
Taka prawda.
Przydzielono mi cię, abym dała przykład reszcie zespołu.
Moim zdaniem
u kreatywnych lub w marketingu byłoby ci lepiej.
Tempo jest wolniejsze, łatwiej się odnaleźć.
Mogę ci załatwić przeniesienie.
To zależy od ciebie.
Będzie ci lepiej, uwierz mi.
Słabo się ze mną pracuje.
Tak mówią, ale dogadam się z każdym.
Poza tym chcę poznać twój świat, pomagać, więc...
Nie chcesz się przenieść?
Nie, proszę pana.
Przepraszam.
Wybacz.
W porządku.
Więc jesteś na mnie skazany.
Super, cieszę się.
Napiszę, gdy będę coś miała.
Mogę zaglądać kilka razy dziennie.
Wyślę ci maila.
I nie musisz się stroić. Nosimy luźne ciuchy.
Wolę garnitur, jeśli można.
W porządku. Stara szkoła.
Właśnie. Przynajmniej będę się wyróżniał.
Do tego garnitur ci niepotrzebny.
Prawda.
Wyrobiliśmy się w mniej niż dwie minuty.
Czekam na maila.
Zostawić otwarte czy zamknąć?
Bez różnicy.
W sumie to otwarte.
Przywykniesz.
Liczę na to.
Cześć.
Siemka.
Czego ci trzeba?
Nie.
Jak tam? W porządku?
Doskonale.
BRAK NOWYCH WIADOMOŚCI
Dekolt w serek z tyłu?
- Tu Holly. - Wyślesz im to?
Cała kolekcja się podoba.
Możesz oddalić. O tak.
Idę na spotkanie. Będę za godzinę.
- Pogadamy? - Tu klikasz i kupujesz.
Słucham?
Zostajesz?
Przed szefową nie wyjdę.
To trochę sobie posiedzisz.
Dobra. Widzimy się rano.
- Dobrej nocy. - Wzajemnie.
BRAK NOWYCH WIADOMOŚCI
Działamy.
Dzięki.
Ja będę pchał, ty rozdawaj.
Dziękuję.
Fajnie, że są cztery zamiast trzech, ale pokaż tę bez żakietu.
Cześć.
Sprawdzają, co kupił klient, który nie wrócił,
aby namierzyć potencjalny problem?
- Tak, ale nie rozumiem... - Zróbmy tak.
Ben!
Idzie. Patrz, nawet się nie odwróci.
Beck, ładnie wyglądasz.
Ile czasu kobieta może mieć focha?
Zależy, co zrobiłeś.
Po pierwsze - nic umyślnego.
Chwilę ze sobą chodziliśmy.
Była fajna, podobała mi się.
A potem przypadkowo przespałem się z jej współlokatorką.
To nie pomaga.
Poznałem ją na mieście. Skąd mogłem wiedzieć?
Powiedz mi...
Nie znam się. Jesteś starszy, wiele przeszedłeś.
Znaczy... masz duże doświadczenie.
Ile jeszcze może się złościć?
Nie mam doświadczenia, ale powiem ci, że jest po ptakach.
Zakładam, że przeprosiłeś, powiedziałeś, ile dla ciebie znaczy.
Właściwie...
Nie rozmawialiście? Znaczy co, zatweetowałeś?
Jasne, że nie. Wysłałem z miliard SMS-ów.
Nie odpowiedziała, więc napisałem maila.
Ładnego. Długiego, przemyślanego.
W temacie dałem "przepraszam" przez kilka "a".
Wyszło "przepraaaaszam".
Ze smutnym emotikonem,
któremu łza spływa po małym policzku.
Pewnie powinienem z nią pogadać?
Niewątpliwie.
Nie zaszkodziłoby.
- Mamy wczorajszy przychód? - Tak.
Można też tak...
Mój praktykant nie próżnuje.
Pan Milutki. Jest popularny. Uwielbiają go.
Nie patrz na to biurko. Jest jak szuflada na śmieci. Tylko się wkurzysz.
Dopiero co myłaś. Operować będziesz?
Powaga? Jak do tego doszło?
POTRZEBUJĘ CIĘ!
Umówię was. Teraz ma spotkanie.
Pomóc ci z czymś?
Jules zalała żakiet YSL.
Zaniesiesz do studia? Mają tam odplamiacze.
- Pewnie, gdzie on? - Ma go na sobie.
Chcą, żebyśmy rozważyli możliwość...
W porządku.
...spotkania z potencjalnymi dyrektorami.
Tego się nie spodziewałam.
Po co?
Jestem niedoświadczona? Nie ukończyłam Harvarda?
Mam nietypowe metody?
Nie dlatego osiągnęliśmy sukces?
Serio?
Potrzebna mi niańka?
Moglibyśmy radzić sobie lepiej?
W 9 miesięcy zrealizowaliśmy 5-letni plan.
Właśnie. Nie dźwigniemy tego ciężaru. Wiesz o tym.
Zawsze spóźniasz się godzinę. Mamy nawet nazwę.
Uniwersalny czas Jules.
Rozumiem, doba nie jest z gumy. Wszyscy nadganiamy.
Chłopaki z IT siedzą do 2-3 w nocy.
Obsługa klienta ma sajgon.
Towar się kończy, są kłopoty z wysyłkami, z planowaniem.
Rozwój przyniesie więcej komplikacji.
Nie tak wyglądają startupy?
Co?
Mów. Czym się tak martwicie?
Że nie nadążymy i firma upadnie.
Inwestorzy są zdania, że doświadczony dyrektor cię odciąży.
Nic więcej. Pozwoli robić to, w czym jesteś dobra.
Ty tworzysz, on pilnuje rozkładu jazdy.
Ta nowa osoba wprowadzi swoje zasady.
Będzie moim szefem.
Jak mam robić swoje, jeśli będę musiała raportować,
konsultować każdy pomysł? To ma działać?
Gilt Groupe ma dyrektora. I jak sobie radzą?
Może załatw mi korki z dyrektorowania?
Przepraszam.
Wybacz, Becky mówiła, że mam się zająć czyszczeniem żakietu.
Racja.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Inwestorzy zrobili listę potencjalnych dyrektorów.
Po prostu ją przejrzyjmy.
Zobaczmy, potem zdecydujemy.
Małymi krokami.
Coś poważnego?
Trudno powiedzieć.
Długo tam siedziałeś.
Nic nie słyszałem.
Powiedz coś o mnie.
Sam to załatw.
Lecę, szefowo.
"Szefowo".
Ben...
Ile ma ta aktówka?
To Executive Ashburn z 1973 r.
Już ich nie robią.
Idzie się w niej zakochać.
Klasyk. Jest niezniszczalna.
Dobranoc.
Dzień dobry.
Boże! Ktoś posprzątał biurko!
Słowo, miałam zostać i zrobić to osobiście.
Nie ja.
Ben przyjechał o 7.00 i posprzątał.
Kto?
Ben. Twój praktykant.
Ben Whittaker.
Ktoś bardzo się ucieszył.
Cudnie! Dziękuję.
Wydarzenie tygodnia!
Dziękuję.
To w ramach podziękowania.
Fiona, firmowa masażystka.
Cześć. Ben.
- Masaż w porządku? - Wspaniały, dziękuję.
Masz pospinane mięśnie.
Dawno nie siedziałem przy biurku. Ciało cierpi.
Rozumiem. Mówią, że siedzenie to nowe palenie.
Spróbuję coś poradzić.
Widziałam cię w jadalni. Zainteresowałeś mnie.
Tak?
Ktoś rzucił, że jesteś praktykantem.
Fajnie, że się zgłosiłeś.
Nowy wspaniały świat. Postanowiłem go zbadać.
Jasna sprawa.
Firma zaskakuje mnie na każdym kroku.
Uwielbiam tu pracować.
- Boże. - Tutaj...
Tak, tutaj.
- I jak? - Niczego sobie...
To dobrze.
Jason.
Trzymaj.
Tu też się napiąłeś.
- Tak lepiej? - O, mamo.
I jak?
Miło cię poznać.
Wybornie, że mamy dwoje starych, ale jarych.
Mnie też miło.
- To do zobaczenia? - Chciałbym.
Ja też.
Wcale nie jesteś taki stary.
- Czyli golisz się codziennie? - Tak.
- I w niedzielę? - Co dzień.
Nawet wiedząc, że nie spotykasz się ze znajomymi?
Jak to możliwe?
Przeglądam oferty
i nie stać mnie na żadne mieszkanie w Brooklynie.
Rodzice dali mi dwa tygodnie. Nie ma szans.
Eksmitują cię?
Mnie się nie spieszy, im widać tak.
Pokaż telefon.
Próbowałeś na Craigslist?
Tak.
To nie mam pomysłu.
Cześć!
Co słychać?
Jak tam?
- Jak leci? - W porządku.
- Mike, racja? - Tak.
- Ben, pracuję dla Jules. - Już schodzi.
Wiem. Nie chcę robić kłopotów,
ale wyglądając przez okno,
zauważyłem, że popijasz coś z papierowej torby.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Powiedz, że nie możesz prowadzić, albo ja to zrobię.
- Wszystko gra? - Tak.
Jules.
Przykro mi, ale kiepsko się czuję.
Nie powinienem jeździć. Jeszcze cię zarażę.
Jasne, weź wolne i się kuruj.
Dzięki.
Chętnie zastąpię Mike'a.
Nie trzeba, Becky poprowadzi.
Mało ma roboty?
Pozwolisz, że zostanę z tyłu?
Po prostu tu lepiej mi się myśli.
- Mogłabym... - Nie.
- Jest świetnie. - Właśnie.
Wszystko, co usłyszysz, jest poufne.
Jakżeby inaczej.
Cześć, mamo.
Dodzwoniłam się!
Co u ciebie?
Wreszcie kompletujemy z ojcem wyniki testów ze szpitala.
- Wspaniale. - Słyszę, że piszesz.
Tak lepiej.
Badaliśmy kobiety poniżej 40, sypiające po mniej niż 6 godz.
I jak wyniki?
Ciekawe. Prawdopodobieństwo przybrania na wadze jest wyższe o 38%
w porównaniu z kobietami, które spały 7 godzin.
Żartujesz?
Wiesz, że nie śpię od 2 lat.
Faktów nie zmienię.
Pędzę na spotkanie i muszę się przygotować.
Mogę zadzwonić z domu?
Nie musisz.
Dobra. Kocham cię.
Dziękuję.
Jak tam? Sprawdziłaś dokumenty Antwooda?
Tak. W Travelocity i Citigroup się sprawdził.
Łapię. Jest mocny.
A najlepsze, że nas obserwuje i jest zachwycony firmą.
Ale to tylko jedno z nazwisk. Jeśli nie on, są inni.
Tylko bądź otwarta.
Rzekomo jest genialny. I inwestorzy go uwielbiają.
Zuckerberg nie zatrudniał dyrektora i był nastolatkiem.
Zadzwoń później.
Dobrze.
Nie musisz. Umiem otwierać drzwi.
Pewnie.
Powinnam być w ciągu godziny.
Jeśli nie możesz poczekać, Becky cię znajdzie
i podjedziesz.
Bez obaw. Będę tutaj.
Zapomniałam dziś zjeść.
Przywieźć ci sushi?
Nie, jem za dużo rtęci.
Nic mi nie będzie. Właściwie to trochę mnie mdli.
Szybko poszło.
Za wolno.
Kupiłem ci zupę w znajomej knajpce.
Dzięki.
Nie musiałeś.
Bosko pachnie!
Cieszę się.
Nowina gruchnęła.
- Krótkie spotkanie. - Był beznadziejny.
Co się stało?
To protekcjonalny, przemądrzały seksista,
który nie wie, co robimy.
I szczerze? Poprowadziłby firmę niezgodnie z wizją,
przez co stracilibyśmy klientów, o których się zabijaliśmy.
A nas wymieniłby przy pierwszej okazji.
I jeszcze...
nie mrugnął ani razu.
Olimpijski nie-mrugacz.
W porządku.
Widzimy się rano?
Haruj lub bieduj.
Przepraszam.
Daj spokój.
Chciałam podziękować za zastąpienie Mike'a i za rosół.
I za sprzątnięcie tego bajzlu.
Obłęd. Naprawdę.
Bardzo proszę.
Śmiało. Nie gryzę.
Półtora roku temu założyłaś firmę bez niczyjej pomocy,
dziś masz 220 pracowników.
- Pamiętaj, kto tego dokonał. - Kto?
Dziękuję.
I wybacz...
ale prześpij się.
Mamusia!
Moja ulubienica!
Cześć, kotku.
Teraz już z górki.
- Jak tam dzionek? - Może być.
Ale wiesz co? Maddie nie chce się już przyjaźnić.
Nie mówiła serio. Za bardzo by tęskniła.
Myślę sobie, że Maddie jest dwubiegunowa.
Przechodzimy przez to co drugi dzień.
To prawda.
Miałaś spotkanie? To dziś?
Przed chwilą.
Mamo, chyba wygram. Patrz!
Ale bajer!
Tortowe wyzwanie Play-Doh.
Finał jutro, więc na razie nie oceniaj.
Nie wspomnę o tym, że mój tort miał wypadek,
kiedy ktoś, nie powiem kto, wsadził w niego łokieć.
- Co? - Przez przypadek.
Przyznaję. Różowy bardzo mi się podoba.
To mój. Jesteś "ze mną" dumna?
Bardzo "z tobą" dumna. Niewyobrażalnie.
Tatuś pomógł z lukrem.
Dobra robota. To może cię wykąpię?
Moment, czekałem, aż zadzwonisz. Facet nie podszedł?
"Nie leżał jak ulał".
Ale lista jest długa.
Właśnie.
Kto pierwszy na górę.
Dawno cię nie widziałem.
Prawda, ziomuś. Ben ma robotę.
Nigdy cię nie ma. Co ty robisz?
Nieważne. Tu Patty.
FIONA FARWELL MASAŻYSTKA
Słucham?
Mówi Ben Whittaker, z About The Fit.
Miło cię słyszeć.
Ciebie także.
Super, że się spotkaliśmy.
Nie sądziłaś, że tak szybko zadzwonię.
Bardzo się cieszę.
Jules.
Nie budź jej.
Dobrze.
Próbowałem nie zasnąć.
Wiem.
Przepraszam, normalnie mnie ścięło.
Wiem, że planowaliśmy rozmowę na poważnie.
Obejrzymy jakiś film?
Przepraszam. Przymknąłem oko.
Nie szkodzi.
Paige nauczyła się wymawiać "ogromniasty".
Poważnie?
Rozwala mnie.
Patrzy na mnie i mówi:
"Jesteś ogromniastym tatą, tato".
Nie znoszę gderać jak inne matki,
ale potrzebuję czasu dla siebie.
Wiem.
Dobranoc.
Jest tam kto?
Oczy mi się same zamykają.
Zrobimy to rano.
Zgasisz światło?
- Tak? - Cześć, tu Becky.
- Z biura. - Co się stało?
Kierowca Jules przepadł. Nie odpowiada na SMS-y.
Wiem, że ją wczoraj woziłeś i nie narzekała.
- Zgarniesz ją rano? - Pewnie.
- Wiesz, gdzie mieszka? - Byłem tam wczoraj.
- Więc pamiętasz. - No.
- I mnie słyszysz? - Głośno i wyraźnie.
Bądź o 7.45, zadzwoń do drzwi i odejdź. Uprzedzę ją.
Zadzwonić, odejść. Jasne.
Odejść.
Chwileczkę, idę!
- Pan po Jules? - Tak, zaczekam w aucie.
Gada z kimś. Wejdzie pan?
Zaparzyłem kawę.
Może się zejść. Matt.
- Ben Whittaker. - Miło mi. Wchodź.
Patrz pod nogi, wszędzie leżą klocki.
Pewnie.
Może wpisy blogerów na głównej?
Siadaj.
Paige, poznaj Bena. Pracuje z mamą.
Cześć.
Gram w Księżniczki Disneya.
Widzę, że zaraz wygrasz.
Jesteś nowym kierowcą?
Nie, praktykantem.
Przezabawne.
Znasz to słowo?
Nie.
Wszyscy tak myślą.
Matt...?
Dzień dobry.
Witaj.
Wszystko do pralni?
Te trzy. Te dwie do czyszczenia, a tu...
brakuje guzika.
To znaczy ledwo wisi.
- Weźmiesz? - Jasne.
Kotku, zanim wyjdziesz, jest kilka spraw.
Patrz, kogo znalazłam.
- Był w koszu na brudy. - Dziękuję.
- Przyszła paczka z ATF? - Na stole.
Zaczekam na zewnątrz.
Chcesz rodzynkę?
Dziękuję.
Czyli wieczorem...
pracujesz...
Słuchasz czy odpłynęłaś?
- Ben, słucha? - Cały czas.
Zamówiłam towar, żeby sprawdzić wysyłkę.
I jest tak sobie.
Co wieczorem?
Pracujesz, więc na kolację pojedziemy do mojej mamy.
Jakoś po urodzinach Ruby.
Co z poniedziałkiem?
Wyrwiemy się na kolację z Robbiem i Annie?
Cały tydzień mam zawalony.
Ale jeśli chcesz, wyrwę się. Kiedy to?
Boże, w poniedziałek!
Przepraszam, zawiesiłam się na tym papierze. Przyjadę.
W porządku.
Dziękuję za kawę.
Dzięki za partyjkę.
- Przepraszam. - Będę w wozie.
Musimy wychodzić. Chodź, słonko.
Podrzucimy Paige do szkoły.
- W drogę. - Poślij tacie buziaka.
Zapomniałaś pieska.
Matt wydaje się świetny.
Nie, nic. Przepraszam.
Nie szkodzi. Zgadzam się, jest świetny.
Kto? Pan Mama?
Dzieciaki go tak nazywają,
bo jest jedynym ojcem w morzu mam.
Czytałem o tych kogutach domowych. Ależ się pozmieniało.
Wolą określenie panowie domu.
Przepraszam, nie wiedziałem.
Godne podziwu.
Prawdziwy ojciec XXI wieku.
Owszem.
Miał porządną pracę w marketingu,
ale po sukcesie ATF-u został pełnoetatowym ojcem.
Uratował nam tyłki.
DO: CAMERON
MÓGŁBYŚ PRZENIEŚĆ BENA DO KTÓREGOŚ ZESPOŁU?
Jesteśmy, pannico.
Robię tak do dzieciaków na stołówce,
kiedy nie patrzą.
- Takie miny? - Jules?
Miło cię widzieć.
Dostałaś maila? W przyszły piątek robimy fiestę,
przyniosłabyś guacamole?
Na robienie pewnie nie masz czasu, więc kup.
Też będzie spoko.
Dla 18 dzieci.
Nie, zrobię. Nie ma sprawy.
Super. Przynieść może Matt.
A jakże.
Miłego dnia, robaczku. Baw się dobrze na urodzinach.
Mamusiu, umiesz zrobić guacamole?
Pewnie, i nawet pyszne. Zrobimy razem.
A potem sobie potańczymy.
Co słychać, Maddie?
Dwubiegunowa.
Dobry Boże, chodź tu.
- Kocham cię, pannico. - Ja ciebie też.
Bon ton mnie wykończy.
Mamy 2015 rok
i wciąż krytykujemy pracujące matki? Nadal?
Wybacz, pytanie retoryczne. Nie musisz odpowiadać.
Nie zamierzałem.
PRZENIEŚĆ BENA? NAPRAWDĘ? CZEMU?
NIE WIEM.
ZA BARDZO OBSERWUJE.
Podjedźmy do magazynu przy Greenpoint 480.
Pewnie.
Nie, skręć w prawo.
9. do Hamilton i autostradą.
4. do Flatbush będzie dużo szybciej.
Nie będzie.
Przynajmniej o 12 minut.
Mogę spróbować?
Przepraszam.
Nie ma za co.
Postarajcie się, żeby kropki były w linii.
Papier pociągacie do siebie, trzymając pudełko.
- Miło było poznać. - Służę pomocą.
Przyklejacie delikatnie, dwoma palcami i przytrzymujecie.
Klientka ma się czuć, jakby odpakowywała prezent.
Otwarte.
Ben.
- Wejdź. - Lepiej, niż myślałem.
Nazywam ten pokój małym rajem.
Co powiesz na masaż pleców?
Nie, dziękuję.
Przyszedłem, bo muszę zostać dłużej.
- To z kolacji nici. - Przykro mi.
Naprawdę się nastawiałem. Możemy przełożyć?
Oczywiście. Siadaj.
Ściągnij marynarkę.
Na minutę, odprężysz się.
To może masaż stóp?
W godzinach pracy?
W tym rzecz. Mogę?
Dobrze.
Już jest przyjemnie.
Raptem zdjęłam skarpetkę.
Nikt tego lepiej nie zrobił.
Odpręż się. Zamknij oczy.
Oprzyj głowę.
- Na kiedy przekładamy kolację? - Na jutro?
Nie mogę. Na sobotę?
Mnie pasuje.
Niewiarygodnie to przyjemne.
- O której mam przyjechać? - W południe? Lubię dziennie randki.
Lunch, wspaniale. Mniej czekania.
Jak tam Jules?
Całe dnie pracuje na pełnych obrotach.
Nie robi przerw, nie śpi. Nie widzę, żeby jadła.
Może się przydam? Jakoś jej pomogę.
Czułam, że dobry z ciebie facet.
Wiedziałam.
Odpręż się.
Przepraszam! Już wychodzę. Nie przerywajcie sobie!
Mój but! Przepraszam!
No i?
Nie wiem, młody. Umowa nie powala.
Kaucja równa trzem czynszom. Aż takie fajne?
Nie, straszne.
Ale dostępne od zaraz.
Ja bym szukał dalej.
Lewis, coś ty taki pobudzony?
Mam dostarczyć wielkie zamówienie. To chyba dom Jaya Z.
Patrzcie: "S. Carter". Trochę mnie nosi.
Nie znam. Chcesz mu zaimponować?
Facet to geniusz.
A co, jak otworzy ci Beyoncé?
Mój Boże.
Już wiem, o kim mowa. Może włóż koszulę z kołnierzykiem?
Co? Oni robią w hip-hopie.
Noś się godnie.
Idź do wieszaka. Poszukaj męskiej koszuli. Ułóż włosy.
I wpuść tę koszulę. Czemu nikt nic nie wpuszcza?
Kogo ja pytam?
Benjaminie...
Są postępy.
Wielki dzień dla praktykantów.
Było ekstra. Krzyczała, ale...
- Na mnie też ciągle krzyczy. - Właśnie! Był dialog.
Przełom.
- Też byś chciał? - A jak.
Jadę na spotkanie z Jayem Z lub Beyoncé i mam na sobie bluzkę.
- Zostaw, jest lepiej. - Nieprawda.
O niebo.
- Nie cierpię jeść sama. - Ja też.
Nie musisz się zapinać.
Przyzwyczajenie.
Trzymaj, gwizdnęłam z IT.
Nieźle.
- Chcesz kawałek? - Jasne.
Zdrowie.
Zauważyłem, że miałaś spotkanie z potencjalnym dyrektorem.
Widziałem go. Jak poszło?
Szło nieźle, dopóki nie nazwał nas...
chyba nie przekręcam, "babską stroną".
Po tym przestałam go słuchać.
Widać sprzedaż ciuchów robi z nas "babską stronę".
Bez jaj, co im tu nie pasuje?
Święta racja. Też mnie to dziwi.
Poważnie? Seksizm w biznesie?
Co robiłeś przed emeryturą?
Byłem wiceprezesem Dex One.
Książki telefoniczne?
Nadzorowałem drukowanie, wcześniej sprzedaż i reklamę.
Gruba ryba.
A tu czasem nie robili takich książek?
- Nie... - Tak.
Co ty?
Tutaj pracowałeś?
Przez prawie 40 lat.
Przez 27 siedziałem przy tamtym oknie.
Tam miałem gabinet.
Wtedy były tam schodki.
Widzieliśmy całą fabrykę.
Prasy drukarskie stały w rogu. Dlatego podłoga leci.
Nie wierzę.
Wiem o tym budynku wszystko. Albo wiedziałem.
Kojarzysz jawory po drugiej stronie? Te duże?
Tak, uwielbiam je.
Pamiętam, jak je sadzili.
Nie dziwnie było wrócić?
Czuję się jak w domu.
Przeprojektowanym,
ale domu.
Jesteś na Facebooku?
Próbuję go rozgryźć. Konto mam od 10 minut.
Lepiej późno niż później. Pomóc ci?
Chętnie, ale masz ważniejsze sprawy.
Muszę się oderwać.
Masz swoje zdjęcie?
Nie, a trzeba?
Jak się chce dodać laseczki z liceum.
Uśmiech.
Słodkie.
Jeszcze muszę ci je wysłać.
Są też pytania profilowe, na które możesz odpowiedzieć.
Jakiego jesteś wyznania, jakie masz poglądy polityczne,
kto cię inspiruje...
Jules Ostin.
Nie podlizuję się, zjadłem zęby na handlu,
a kogoś takiego nie spotkałem. Naprawdę inspirujesz.
Czułam, że co by nie mówić,
kobieta z kieliszkiem wina i laptopem to kopalnia złota.
I gdyby obiecać, że ciuchy będą leżeć.
Widzisz? O tym mówię.
- Masz ulubiony cytat? - Owszem.
"Nie bój się postąpić właściwie".
- To twój? - Tak.
Ale Twain pewnie powiedział go pierwszy.
Ulubiona muzyka?
Sam Cooke, od wielu lat.
Miles Davis, Billie Holiday.
Była genialna. Potrafiła człowieka...
Przenieść w inny wymiar.
Dalej... książki?
Lubię Clancy'ego, Ludluma.
Harry'ego Pottera - pasjami.
Matt tak samo.
Przeczytał wszystkie zaraz po wydaniu.
Ja też.
Co ze statusem związku? Jesteś żonaty?
Wolny?
Wdowiec.
Przykro mi.
Może po prostu wpiszemy wolny?
Tak.
Wiesz, co musisz zrobić?
Dodać kogoś do znajomych.
Dodam resztę praktykantów. Rano pokażą mi jak.
Możesz dodać mnie.
Dziękuję.
Gratulacje, zostałeś członkiem pokolenia Facebooka.
Jest sukces.
- Skończyłeś? - Tak.
Muszę popracować jeszcze z godzinkę.
- Poczekasz? - Oczywiście.
Bardzo miła pogawędka.
Fakt.
Przyjemnie pogadać jak dorośli, z dorosłym facetem.
Nie o pracy.
Nie o...
Rozumiem.
- Już jesteśmy? - Tak.
Chrapałam?
Nie, tylko spałaś.
Przepraszam.
Rodzice badają sen. Całe życie obserwują, jak śpię.
Najwyraźniej jestem chrapaczem.
Zabawne mam sekrety, co?
Owszem.
Nigdy nie śpię w aucie, więc to niezły wyczyn.
Przepraszam za hałasy.
Ledwo usłyszałem.
Udam, że wierzę.
Uwielbiam ten dom.
Przywodzi na myśl szczęście.
W książce dla dzieci
poprawiałby nastrój tuż po zobaczeniu go na stronie.
- Wiesz, o co mi chodzi? - Wiem.
Sayonara.
Nie słyszałem, jak weszłaś.
Wiesz...
myślę, że...
Przydałyby nam się aktywne rozrywki.
Takie też.
Dzień dobry.
Witam, jestem Doris.
Mam cię dziś wozić.
Gotowa do drogi? Pas zapięty?
Co z Benem?
Podobno go przenieśli.
Którędy będzie najszybciej do biura?
Jedź!
Powoli, wariacie!
Którędy, kochana? Pogubiłam się.
- Doris! - Co?!
Kazałaś go przenieść.
Dwa dni temu. Dlaczego nie dopytałeś?
Po pierwsze - wczoraj.
Wiesz, gdzie jest?
Dziękuję.
Pewnie masz mnie za obłąkaną.
Nie tego słowa bym użył, ale byłem nieco zaskoczony.
Przepraszam, jeśli się zagalopowałem.
Nie przepraszaj. Nie zrobiłeś nic złego.
Mam dużo na głowie i cenię sobie prywatność.
Początkowo bałam się, że nic z tego nie będzie, ale się myliłam.
- Daj jedną. - Nie.
Nie musisz się tłumaczyć.
Przeciwnie. Zwykle mam więcej klasy.
Prawdę mówiąc...
coś w tobie mnie uspokaja i dodaje pewności siebie.
Przydałby mi się ktoś taki.
Tak sądzę.
Przyjmiesz przeprosiny i wrócisz do pracy dla mnie?
Jeśli chcesz.
I nie mówię tak dlatego, że popełniłam błąd.
Chciałabym cię przesadzić bliżej siebie, obok Becky.
Mógłbyś wziąć na siebie więcej obowiązków. Jeśli chcesz.
Nawet nie wiesz, jak mi źle, że oceniłam cię po okładce.
Wrócę. Z przyjemnością.
Wspaniale.
- Podrzucić cię do biura? - Jasne.
- Mogę? - Nie.
A poprowadziłbyś?
- Nie mam prawka. - Pewnie.
To szaleństwo. Dwa biurka nie wejdą.
Słowo, nie będę przeszkadzał.
Tak się nie da, tracę miejsce na...
Cześć.
Fajnie, nie? Dobre ustawienie.
Ben będzie ci pomagał. Dodawaj go na kopii do mnie.
- Mamy wczorajsze przychody? - Mamy.
Gdzieś je widziałam.
- Proszę. - Dzięki.
I podeślij analizę sprzedaży. Niech Ben też obejrzy.
- Albo niech zerknie pierwszy. - Dobrze.
Pomoc się przydaje. Pisz, jak Cameron przyjdzie.
Becky?
Pracuję tu 9 miesięcy...
i nigdy nie poprosiła, żebym coś za nią sprawdziła.
Rozumiem, to frustrujące.
I to jak. Skończyłam Penn. Mam dyplom z zarządzania.
Ale wszystko robię źle.
A ty masz 50 lat więcej i jesteś głuchy.
Moim zdaniem dobrze się spisujesz.
I naprawdę dużo tu robisz.
Ja to wiem.
Ale ona nie.
Zasuwam po 14 godzin dziennie, ale tego nie widzi.
Boże.
Nienawidzę biurowych płaczek.
A może, w ramach eksperymentu, pozwolisz mi pomóc?
Wygrzebiemy cię spod góry trosk i stres zniknie.
Mogłabyś też czasem wyjść stąd o ludzkiej porze.
Umówić się ze znajomymi. Zabawić.
Mogę pomóc w tym zakresie.
Nawet bardzo bym chciał.
Nie chcę, by myślała, że nie daję rady
i potrzebna mi pomoc praktykanta.
Nie ucieszy cię to...
ale kobiety, które sypiają mniej niż 7 godzin na dobę,
tyją 38% bardziej
od tych, które sypiają dłużej.
Co? Wychodzę o 23.00, wracam o 7.00.
Śpię po 5 godzin. Jeszcze mam być gruba?!
Zmierzmy się z tym razem. Zacznijmy od zera.
Po prostu.
Ładnie, St. Louis!
Zamszyk w D.C.
Jak ten sweter się sprzedaje.
Pięknie, Miami! Dziękujemy.
Chicago bierze te same buty, co Houston.
Spójrzmy, co zrobi przy kasie.
USUNIĘTO
Też nie kupiła.
Może sprawdzimy koszt wysyłki?
Puk-puk.
Przejrzałem schematy sprzedaży.
- Przyjść później? - Nie, wejdź. Szybki jesteś.
Zwerbowałem sobie Becky.
Wychodzi na to, że najdroższy punkt reklamowy
przyciąga klientów, którzy wydają najmniej.
Kanały, w które ledwo inwestujesz,
zwiększają świadomość marki w sektorach o niskiej świadomości,
ale o najwyższym potencjale sprzedażowym.
Tyle z tego wywnioskowałem.
Mógłbyś się tym zająć? Opracować lepszy plan?
- Jeśli masz czas. - Z radością.
Siedział w sprzedaży 40 lat.
Jasne, łapię.
Becky bardzo mi pomogła. Wiesz, że jest po zarządzaniu?
Wiem.
Zapomniałam, ale wiem.
Pogadam z nią o tym.
Byłoby miło.
Jak tam w biznes klasie?
Praca wre. Widzę, że znalazłeś mieszkanie.
Nie. Dwa tygodnie minęły. Wprowadzam się do kuzyna.
Świetnie.
Z Filadelfii.
- Davis. - Co?
Powrót o 23.00, wyjazd o 5.00. Luz, dam radę.
Czuję się tu jak dobry wujek.
Czemu?
Bo uratuję ci tyłek i przygarnę na kilka tygodni. Temu.
Dziękuję!
Spokojnie, kolego.
Miło, że układasz poduszki.
Bardzo długo byłem żonaty.
To twoja szafa?
Miastowy facet z klasą.
Co masz w tych szufladach?
Bokserki, koszulki, poszetki, chusteczki.
O co biega z chusteczkami? Nie ogarniam tego.
Podstawy kultury. Karygodne, że wasze pokolenie tego nie wie.
Chusteczkę nosi się po to, żeby jej użyczyć.
Spytaj Jasona.
Kobiety płaczą. Nosimy je dla nich.
To jeden z ostatnich bastionów szarmanckości.
- Więc poszetka... - Wiem, że chcesz pogadać,
ale muszę się przespać. Padam.
Dobranoc.
Dzięki.
Obudzisz mnie czy to już przesada? Rodzice budzili.
Przesada.
Zrozumiano. Ustawię budzik w telefonie.
Obym usłyszał. Śpię jak zabity.
Obudzę cię!
Dzięki! Kocham cię! Nie żartuję!
Ja ciebie też. A teraz marsz spać.
Tu macie więcej jagód.
Ben, polejesz mi jeszcze syropu?
Nie ma sprawy.
Proszę bardzo.
Pysznie. Dobra robota.
Dzięki.
Znacie tego sławnego dyrektora, Townsenda,
co to miał się nie zainteresować, bo jesteśmy za mali?
- No? - No?
Jesteśmy jak bratnie żony.
Facet dosłownie się do nas pcha.
To ekstra.
Tak. Może.
Wszyscy pieją z zachwytu, ale mam mieszane uczucia.
Gorzej, mam się z nim spotkać w San Francisco. Nie może przylecieć.
Kiedy?
Pasuje mu tylko przyszły czwartek.
Chcesz lecieć? Zostalibyśmy na weekend.
Fantastycznie!
Czwartek - nie mogę.
Paige jest gospodarzem przekąsek. Muszę być z nią w klasie.
- To duża sprawa. - Jasne.
- Bardzo duża. - Wiem, kochanie. Zapomniałam.
- Może Ben poleci? - No, dobry pomysł.
Ben ma swoje sprawy.
Niezupełnie. San Francisco będzie ciekawsze.
Chętnie polecę, jeśli czujesz potrzebę.
Naprawdę?
Oczywiście.
- Wiesz co? - Tak?
Tatuś jest dziś Arielką. Wypada jego kolej.
- To nieźle. - Fajowo.
Szukanie dyrektora jest trudne?
My tu prowadzimy negocjacje, kto będzie Arielką w "Małej syrence".
Gwoli ścisłości - to mój pierwszy raz. Wielkie wydarzenie, jestem przejęty.
Będę się czesał widelcem...
bawił gadżetami i dinksami.
Tato!
Tu Jules.
Ile zajmie naprawa? Bez powiększania zdjęć nikt nic nie kupi.
W kilka godzin sprzedaż spadła o 23%.
Niedobrze.
Będę za... dwie minuty.
Walczymy.
Masz teczkę Zakupów z Przyjaciółmi?
Dziękuję.
- Tu Jules. - Co się stało?
Cześć, mamo. Dowiedziałam się, że funkcja zoomu,
przycisk od powiększania zdjęć, nie działa.
Nie brzmi to jak poważna usterka.
A jest poważna.
Ludzie używają tej funkcji, żeby przyjrzeć się...
Każdy powiększa.
Pozwolisz, że nie będę sprawdzać osobiście.
PYTANIE: CZEMU MOJA MATKA JEST TAK SUCZOWATA?
- Klikanie i dzwonek. - Wybacz. To z magazynu.
- Mogę oddzwonić? - Nie musisz.
- Kocham cię. - Ta.
Kto tak odpowiada?
JEST ZDROWO PORĄBANA. JAKIM CUDEM JA NIE...?
Cześć, Alonzo.
Kiepskie wieści.
Co? Wal.
Kontrolerzy z sanepidu znaleźli jedną pluskwę.
Nie.
Niestety, tak.
Wysłaliśmy wczoraj 4800 paczek.
Wszystkie trzeba odzyskać, zamknąć magazyn,
przeprowadzić dezynsekcję. Dopiero możemy wysyłać.
Koszmar.
- Jesteśmy. - Tylko dokończę maila.
...JA NIE AŻ TAK?
MATT DOM MAMA DOM
WYŚLIJ
Nie!
WYSŁANE
TERRORYSTKA
DO: MAMA
Dzięki za przyjście.
Nie chcę was odciągać od naprawiania zooma, ale mam prośbę.
Przypadkiem wysłałam e-mail nie tej osobie. Jest w pracy...
i wiem, że sprawdzi go dopiero w domu, o 17.30.
Muszę go jakoś skasować.
Bo jeśli go zobaczy, będzie makabra.
Dodam, że choruje na serce.
I ten mail nie poprawi jej stanu.
Dlatego liczę na waszą wielkoduszność i genialny pomysł,
którym uratujecie mi tyłek.
Mówiąc otwarcie, serwera nie zhakujemy.
- Nie znasz hasła? - Nie.
Zostaje nam tylko jedno wyjście.
Mów. Umieram.
Wsiądziemy w samochód.
Włamiemy się do twojej mamy i ukradniemy komputer.
Włamanie i kradzież? Żartujesz sobie?
Genialne!
Za 300 yardów będziesz u celu.
Pani GPS-owa nie wie, że jest współsprawcą przestępstwa.
Matka choruje na serce. Dobrze robimy.
Nie sądziłem, że ściągniesz mnie na złą drogę.
Spokojnie, to będzie bułka z masłem.
Klucz leży pod doniczką. Wchodzimy, kasujemy, znikamy.
- Nie ma alarmu? - Nie. Nie posiada.
A jeśli ma hasło do skrzynki?
Wtedy bierzemy komputer. Jules kupi jej nowy. Nikt nie traci.
Za 100 yardów będziesz u celu.
Jak w Ocean's Eleven.
Ben to ten stary w okularach.
Elliott Gould.
- Jason, ty grasz Clooneya. - Dzięki.
Ja Damona, bo jestem z zewnątrz.
Dobry wybór. A ja?
Brata Bena Afflecka.
A czemu nie Brada Pitta?
To chyba nie wymaga wyjaśnienia.
Clooney. Siadasz za kółko.
Zaparkuj na ulicy, nie gaś silnika, obserwuj.
Damon, brat Afflecka - idziecie ze mną.
Do roboty.
Pamiętajcie, klucz pod donicą.
O, nie.
Dobry plan.
Dzwoń do Becky.
Bez kodu alarm włączy się za 60 sekund.
Becky, daj Jules.
Zawiesiła. Gdzie ona ma głowę?
Niedobrze. Co robimy?
Nie jedz! Szukajcie komputera. Ale już!
Oddzielnie!
Ben, jesteś tam?
Daj Jules, nagły wypadek.
- Ma spotkanie. - To jej przerwij.
- Co tam? - Twoja matka ma alarm.
- Nie ma. - Ma. Stoję u niej w kuchni.
- Zaraz zawyje. Jaki jest kod? - Nie wiem.
Posłuchaj, znam ją.
To jakaś atrapa z telezakupów. Nie jest prawdziwy.
- Ma tylko odstraszać. - Mówi, że atrapa. Ma płoszyć rabusiów.
I świetnie się sprawdza.
Rodzice nie zapłaciliby za alarm. To największe sknery w Stanach.
Jeszcze się nie włączył. Ciągle pika.
Bo to atrapa. Zaufaj mi. Znaleźliście kompa?
Na dole nie ma.
Lewis - tu, Davis - tam.
- Znalazłem. - Mam!
Co?
Są dwa. Który to? Biały czy srebrny?
Laptop twojej mamy? Biały. Wysyłałam go do naprawy. Na bank.
Biały.
Boże.
Wiedziałem, że nie robią atrap.
Aresztują nas. Wiedziałem.
To koniec. Nasze odciski są wszędzie.
Widzisz tego maila?
Jeszcze nie.
- Pospiesz się. - Daj.
Mam.
"Czemu moja matka jest taka suczowata"?
Temat: Terrorystka.
Tak. Kasuj!
Poleciał.
Jeszcze z kosza.
OPRÓŻNIJ KOSZ.
Już.
- Gdzie leżał? - Pod łóżkiem, po prawej.
- Której prawej? - Patrząc od nóg.
Jestem skończony. Będę notowany, a nie popełniłem przestępstwa.
Weź się w garść. Nie słyszysz, że są daleko?
Mamy najmarniej 30 sekund.
Jak ja to wyjasnię rodzisom? Snowu seplenię.
20 sekund.
Uciekajcie!
A ten co?!
Jason!
Otwieraj!
Otwórz drzwi.
Otwórz te zasrane drzwi!
Dobra.
Chwila, jeszcze ja.
Wsiadłem.
Zdrowie!
Stuknięty sukinsyn z ciebie, mówił ci ktoś?
Nie. Serce mi prawie wyskoczyło.
Ale było warto.
Niezła zabawa.
Naprawdę nie wiem, jak wam dziękować.
Odwaga i lojalność spoza skali. Do końca życia się nie odpłacę.
Nie ma za co.
Potrzebny był zespół, ale się udało.
Załatwione.
Idę po kielicha. Pijecie?
- Z chęcią. - Jasne.
A mógłbym pół?
Dopiję za niego.
Podwójne dla wszystkich.
Potrafię wypić. Taka zaleta.
Jak wam na imię? Muszę zapamiętać.
Jason. Pracuję dla ciebie od roku.
Przywoziłem ci paczki do domu.
Gadałem z Mattem. Wiązałem twojej córce sznurówki.
Wiem. Po prostu nie mam głowy do imion.
Spoko. Jason.
Ty jesteś nowy?
Tak, Davis. Zacząłem tego dnia, co Ben.
Kumplujemy się. Jest moim mentorem.
Dał mi ten krawat. Był jego. Styl vintage.
"Vintage".
Lubię facetów pod krawatem.
- A ty jesteś Lewis. - Tak.
Słyszałam cię w słuchawce. Trzymałeś ciśnienie.
Starałem się, to mój pierwszy skok. Miło, że zauważyłaś.
Salut.
Chłopcy, co wam powiedzieć?
Przepraszam. Nie wypada mówić "chłopcy".
Nikt już nie mówi "faceci". Zauważyłeś?
Dziewczyny są kobietami. Faceci - chłopcami?
Winne jest społeczeństwo. Rozumiecie?
Tak.
Wypiję jeszcze jednego.
Jesteś pewna?
Tak.
Moja teoria jest taka:
Pamiętacie kampanię "Weź córkę do pracy"?
Od małego mówiono nam, że możemy być, kim chcemy.
A facetów, może nie zupełnie pominięto, ale trochę zaniedbano.
Byłyśmy pokoleniem bojowych dziewczyn.
Miałyśmy Oprah.
Czasem się zastanawiam, co z facetami.
Nadal szukają drogi dla siebie.
Ubierają się jak chłopcy, grają w gry wideo.
Bo są odjechane.
Jak na przestrzeni pokolenia faceci pokroju...
Nicholsona i Forda zamienili się w...
Spójrzcie na Bena.
Wymierający gatunek.
Uczcie się. Jeśli o mnie chodzi, to jest cool.
Dzięki, Asie. Ty już nie pijesz?
Nazwałeś mnie "Asem"?
Czadowo, nie?
Bardzo.
Przyznaję się, mam mały helikopter.
Przepraszam za tyradę.
Pójdę już.
Ale jestem waszą dłużniczką, panowie.
Kolejne słowo, które wyszło z obiegu.
- Przywrócimy je? - Tak.
Ben, wrócę Uberem.
Jeszcze raz dzięki.
Strasznie przepraszam.
Nie przejmuj się.
Już jest dobrze.
W porządku.
Nie zdarzyło mi się to od studiów.
Dziękuję.
Przykro mi, że musiałeś to oglądać.
Upokarzające.
Nic nie szkodzi.
Lepiej ci?
Tak.
Zapomniałam, że przed piciem trzeba zjeść.
Nic mi nie jest.
Dziękuję.
Zaraz pójdę.
Walczę o nagrodę za najgorszy dzień w życiu Bena.
Nie przejmuj się. Miałaś stresujący dzień.
Jak to jest, że zawsze umiesz pocieszyć,
robisz, co trzeba, jesteś w porządku.
To niezwykłe.
Wypocznij.
Tak zrobię.
Dzięki za wszystko.
I...
Sayonara.
Tak jest.
Miło z twojej strony. Większość kobiet by przełożyła.
Nie martw się, rozumiem.
Nie spodziewaliśmy się.
DOM POGRZEBOWY FAIRHILL
Dziękuję.
Bardzo proszę.
- Cześć. - Siadajcie.
Wejdę za tobą.
Przyprowadziłeś dziewczynę na pogrzeb. Niesłychane.
Mieliśmy inne plany. Kto by pomyślał?
Jestem Miles.
Fiona. Kondolencje.
Dziękuję, kochana.
Pierwszy raz byłam na sziwie.
Cudnie, że ludzie się śmiali. I najadłam się jak nigdy.
Nawet nie wiem, kiedy dali mi ciastka.
Zrobiłaś ogromne wrażenie.
Masowanie wdowy? Mistrzowskie posunięcie.
Tego jej było trzeba.
Wszystkie pierwsze randki powinny być na pogrzebach.
Pierwsze lody same się przełamują.
Wiem, że żartujesz, ale poważnie, po co komu presja kolacji?
I pytania, czemu jest się wolnym.
W naszym wieku nie starczy czasu na opowiadanie.
Moja historia zajmie 10 sekund.
- Gotowa? - Tak.
Wdowiec, syn, dwoje wnuków.
Całe życie w książkach telefonicznych, dziś zupełnie zbędnych.
Obecnie jestem praktykantem, przednio się bawię.
I najlepsze...
Zadurzyłem się w dziewczynie z pracy.
Przykro mi z powodu żony.
Dobrze.
Rozwódka.
Trzy piękne córki.
Jeden wnuk. W drodze.
Przed paroma laty chorowałam. Ale to przeszłość.
Masuję w firmie zajmującej się e-handlem.
Uwielbiam swoją pracę.
I wreszcie poznałam faceta, z którym chcę być.
Farciarz ze mnie.
- Dzień dobry. - Słabo wyglądasz.
Wiem.
Ale uwierz mi, czuję się gorzej.
- Oglądałeś Jankesów? - Dali ognia.
Brzuszek nie może być pusty.
Kotku.
Jeden kęs przed szkołą. Proszę, tylko jeden.
Skąd ta fontanna, maluchu?
Powiedziałam jej, że na urodziny Maddie zabierze ją opiekunka. Matt jest chory.
Nie chcę iść z opiekunką.
Ben?
Weźmiesz mnie?
Proszę.
Kotku.
Przykro mi, Ben musi iść do pracy.
Godzina mnie nie zbawi. Zgódź się.
Nie wierzę, że to wałkujemy.
Dobrze jadę. Zaufaj mi.
Ale park, w którym są urodziny...
Przepraszam.
Właściwie to ten park.
Jesteś jak klon.
Niczego sobie przyjęcie.
Racja.
Która to Maddie?
Ta w różowym.
Dobra... W różowym.
Usiądziesz z resztą mam?
- Wręczysz Maddie prezent? - Tak.
Baw się dobrze.
Do reszty mam.
- Freprino. Czy jakoś tak. - Nie znam ich.
- Witam, jestem Ben. - Jane.
Emily.
Pomagam Mattowi i Jules.
- Jesteś tatą Matta? - Nie.
Pracuję dla Jules.
To nie problem?
Słyszałam, że jest ostra.
Ostra? Jak brzytwa.
Pewnie dlatego podbiła Internet.
Musicie być dumne.
Jedna z was codziennie burzy kolejne mury świata IT.
Brawo. Nic, tylko cię cieszyć.
Tak, oczywiście.
Co tam, szkrabie?
Źle się czuję.
Wziąć cię na kolana?
Jeśli jest chora, nie powinna tu siedzieć.
Trudna publiczność. Zwijamy manatki?
To znaczy "jechać"?
Niestety.
Okiem szpieguję, lecz nie wskazuję. Coś niebieskiego!
- Samochód obok? - Nie.
Czy to psia smycz?
Nie.
Czy to niebo?
Tak. Zgadłeś.
- Twoja kolej. - W porządku.
Mam coś dobrego.
Okiem szpieguję, lecz nie wskazuję. Coś zielonego.
Czy to drzewo?
Nie.
Tamte drzwi?
Są zielonkawe.
Tak?
To te drzwi?
Tak, kochanie. Zdolna dziewczyna.
JAK TAM U WAS? DZIĘKUJĘ!
DOSKONALE.
Wielkie dzięki.
Chodź do kuchni.
Nie chcesz nic przed drogą? Może kawę, coś na ząb?
Nie trzeba.
Jak Paige? Sprawiała ci kłopoty?
Złote dziecko.
Źle się poczuła, wyszliśmy wcześniej.
Zasnęła w samochodzie, więc jej nie budziłem.
Miło z twojej strony. Dziękuję.
Wybacz.
Wyglądasz dużo lepiej.
Tak. Wystarczyło odpocząć.
Może nawet nie byłem chory. Nie wiem.
Chciałem cię o coś zapytać.
Co myślisz o zatrudnianiu dyrektora?
Wiesz o firmie więcej ode mnie.
Jules chce postąpić właściwie, wobec wszystkich.
Inwestorów.
Firmy.
Ciebie.
Dźwiga wielki ciężar. Presja jest niewyobrażalna.
Czy to źle, że popieram pomysł inwestorów?
Chcę tego co ona. Ale sam widzisz, jak tu jest.
Rzadko ją widujemy. Może to dobre rozwiązanie?
Dyrektor rozwiąże wasze problemy?
Cokolwiek zdecyduje, chcę, żeby była zadowolona i szczęśliwa.
Oczywiście.
Zasługuje na to.
Prawda. Zasługuje.
Co sądzisz? Znalazłem na eBayu.
Miałeś rację. Klasyk.
Wspaniała, mały.
To jak było?
Masz super córkę. Jest słodka.
Dziękuję, że z nią pojechałeś.
Przejęty wyjazdem do San Francisco?
- W porządku? - Tak.
- Obyś nie miał tego co Matt. - Nie mam.
- Jesteś pewien? - Absolutnie.
Co to?
Na nadciśnienie. Biorę codziennie.
Na pewno dobrze się czujesz?
Nie wyglądasz. Masz wypieki.
Może idź do Fiony, masażystki. Odprężysz się.
Co tam?
Nic ci nie jest?
Sprawiasz wrażenie przegrzanego.
Becky, dobrze wygląda?
Dziękuję. Nic się nie dzieje.
Mam dużo pracy. Wszystko gra.
Chodzi o kolory?
Odbiło wam. Czuję się świetnie.
Do roboty, dzieci. Dziś wielki dzień.
Jeśli za bardzo cię obarczam lub wykorzystuję,
pamiętaj, że nie musisz lecieć do San Francisco.
Ludzie w moim wieku bywają zmęczeni. To wszystko.
Zmęczenie? To dlatego nawet raz na mnie nie spojrzałeś?
Patrzę.
Cameron dzwoni.
Jeśli nie wydobrzejesz do wieczora...
Mówię tylko, że mogę lecieć sama. Jestem duża, poradzę sobie.
Dość gierek, o co chodzi?
Jestem wrażliwym człowiekiem.
Nikt tak nie uważa, nie wyglądam, ale jestem.
I pod warstwą męskości, którą tak podziwiasz,
jest wrażliwy misio.
Wiem.
I o to chodziło?
Dlatego od wczoraj wariowałeś? Bo jesteś wrażliwym misiem?
Jules.
Ben.
Po co ta rozmowa? Mamy wolne.
Lecimy biznes klasą. Rozerwijmy się.
To potrafię.
Rozpoczynamy lądowanie,
prosimy ustawić oparcia w pozycji pionowej, zamknąć stoliki
i umieścić bagaż pod poprzedzającym fotelem.
W porządku?
Tak.
Dotarło do mnie, że mam spotkanie z potencjalnym przyszłym szefem.
Wiele osób ma szefów. Większość.
To proste. Jeśli uznasz, że na tym skorzystacie,
zatrudnij go. A jeśli nie...
Właśnie. To, że przeleciałam taki kawał...
Nic nie znaczy.
Masz rację.
Mogę łyknąć Xanax, jeśli pół godziny temu piłam wino?
Poczekałbym kilka godzin.
Taki mój rytuał. Teraz nic nam nie grozi.
- Słyszysz to? - Tak, nie spałam.
Nic ci nie jest?
Alarm przed spotkaniem nie wróży nic dobrego. To znak.
Nie wydaje mi się. Nie brałaś Xanaxu?
Kazałeś mi poczekać.
Latasz ze szlafrokiem?
Pewnie.
Proszę państwa, uruchomił się czujnik dymu,
ale problem został rozwiązany. Przepraszamy.
Jasne. 100 osób, 2 windy. To na pewno znak.
Dzięki za odprowadzenie.
Chcesz zobaczyć pokój?
Ładny.
Miałam na myśli, czy wejdziesz.
Mam czajnik. Możemy wypić herbatę...
Absurdalnie denerwuję się spotkaniem.
Połóż się.
Odpocznij, usiądę w fotelu.
Proszę.
Miałaś usiąść w fotelu.
Nie przeganiaj mnie. Też muszę poleżeć.
Nie musimy rozmawiać o pracy.
To o czym chcesz pogadać?
O małżeństwach?
Opowiesz mi o swojej żonie?
Była niesamowita, co?
Owszem.
Miała na imię Molly.
Była dyrektorką w gimnazjum.
Uwielbiali ją.
Wyjątkowa osoba. Długo byliście razem?
Za krótko.
42 lata.
Jak to jest?
Znasz te małżeńskie nadzieje na wspólną starość?
Nam się udało.
Zaczynaliśmy, mając po 20 lat. Ja 20, ona 19.
I najlepsze, że ona się nie zmieniła.
To wielka sztuka.
Z łatwością szła przez życie.
Zawsze.
Nawet w trudnych chwilach.
Pozazdrościć.
Nie jesteś głodny?
Mamy żelki, ciastka z czekoladą, chipsy.
Co tam, wezmę wszystko.
Każda jest po 15 dolców.
Prowadzę ogromną firmę internetową. Zaszalejmy.
Dobrze.
Mam...
Masz...?
Tak, mam...
...niezręczną sprawę.
Matt mnie zdradza.
Chwila. To ty wiesz?
Jak to, ja wiem?
Zaraz, ty też wiesz?
Widziałem ich.
Kiedy?
Wczoraj.
Przepraszam. Przypadkowo, ale jednak.
Wczoraj.
Więc nadal to ciągnie.
Kiedy się zorientowałaś?
Jakieś 18 dni temu.
To jedna z matek ze szkoły Paige.
Nadal do mnie nie dotarło.
Robiłam kanapki, a jego telefon leżał na blacie.
Matt był na górze z Paige. Ciągle dostawał SMS-y.
Przeczytałam je, nie wiem czemu.
Nie były zwyczajne.
Wie, że wiesz?
Nie.
I nie jestem gotowa, żeby się z tym zmierzyć.
Chciałabym mniej cierpieć, gdyby się dało.
Klasyczny przypadek...
Żona robi karierę, mąż niby niewieścieje, więc robi skok w bok.
Kochanka sprawia, że czuje się jak facet.
Czasem myślę, że ja mu tego nie daję.
Chwileczkę. Chyba się nie obwiniasz?
Nie. On gra nie fair. Wiem o tym.
Otwarte związki mnie nie interesują.
Po prostu nie działam pochopnie.
Łudzę się, że to okropne chwilowe zaślepienie, a nie miłość.
Że kiedyś mu przejdzie i z czasem nasz związek odżyje.
Co o tym sądzisz?
Widzę, że nie wierzysz.
- To rzadki scenariusz. - Wiem.
Większości się nie udaje...
ale nie jesteśmy większością.
Nie tracę nadziei,
bo wierzę, że nadal mnie kocha.
Tak wiele przeszliśmy...
Mógłbyś czasem maskować, co myślisz.
Niektóre pary z tego wychodzą. Guglowałam:
"Związek po zdradzie". I naprawdę wiele par się nie rozchodzi.
Są powody, dla których warto to przepracować,
skupić się na nas, nie na romansie.
Nie chcę go skreślać.
Znam go. Wiem, że nie jest głupi.
Ale jestem tylko człowiekiem...
I mam ochotę go rozszarpać.
Nasze życie nabrało takiego tempa, że część mnie się tego spodziewała.
Wiesz, że na początku to on robił karierę.
Nie wiedziałem.
Był wschodzącą gwiazdą. I poświęcił się dla mnie.
Był cudowny.
Pomysł też był jego.
Dlatego rozważam zatrudnienie dyrektora.
Liczę, że dzięki komuś z zewnątrz wyprostuję sprawy prywatne.
Starczy. Nie chcę robić za feministkę...
ale masz prawo robić karierę i być, kim chcesz,
bez konieczności akceptowania romansu jako zemsty.
Święta prawda.
Mówię serio.
Ja też. Ale życie dyktuje warunki.
Nieprawda. Nie zawsze.
- I nie byłbym taki wyrozumiały. - Nie jestem.
Mówię tylko, że mogłabym być.
Nie myśl, że to po mnie spływa. Jestem zdruzgotana.
A kiedy pomyślę o Paige...
Nie nakręcaj się.
Jeśli się rozwiedziemy, Matt weźmie drugi ślub.
Może nie z nią, ale z kimś.
A ja, jak wiemy, jestem trudna.
Już zawsze mogę być sama, co znaczy, że...
Wybacz, że to powiem, ale ta myśl nie daje mi spać.
Jaka?
Że pochowają mnie samą.
Paige będzie miała męża, Matt - nową rodzinę.
A ja spocznę obok obcych.
W cmentarnej alejce dla odrzuconych i obcych.
Nie tylko to mnie przy nim trzyma.
Ale sama wizja mnie przeraża.
Tym się nie przejmuj.
Pochowamy cię ze mną i Molly. Mamy miejsce w kwaterze.
Ogromnie dziękuję.
Że też nie chciałam cię zatrudnić.
Raz w życiu nie mam chusteczki.
Chcesz może...
pooglądać telewizję?
Przez chwilę?
Jasne, czemu nie.
Na lotnisko.
Spodobał się?
Mądrze mówił.
Jego zdaniem nikt nie zna firmy jak ja.
Nie chce odbierać jej duszy.
Przyznał, że nie ma planu, woli obserwować i działać spontanicznie.
Był uprzejmy, taktowny i niesamowicie inteligentny.
I go zatrudniłam.
Naprawdę?
Tak.
Od razu na spotkaniu?
Proponował, żebym się z tym przespała,
ale byłam pewna decyzji.
Zawarliśmy umowę ustną.
Wiesz, że będzie decyzyjny w sprawach spornych?
Oczywiście, jak to dyrektor.
No, przecież.
Cześć.
Pachniesz miętą.
Piłem miętową herbatę.
I co?
Tak? Nie?
Przyjęłam go.
Spodobał mi się. Bardzo.
Więc złożyłam mu ofertę.
Naprawdę?
Pogodziłaś się z decyzją?
Tak.
Dobrze na tym wyjdziemy.
Mamy jakiś prawdziwy alkohol? Wódkę?
Mamy.
"Dobrze na tym wyjdziemy" oznacza...
Firmę...
Czy nas?
Ciebie i mnie.
Uznałam, że jeśli ktoś przejmie firmowy ster, to może...
odbudujemy relację sprzed 18 miesięcy.
Mówią, że co się stało, to się nie odstanie,
ale można próbować.
Cześć!
Moment, ty tu mieszkasz?
Waletuję, póki nie znajdę mieszkania.
Przekazać, że przyjechałaś?
Nie trzeba, zadzwonię.
W porządku.
Fiona?
Jules! Wejdź.
Właśnie wychodziłam do pracy.
Ben siedzi tutaj.
Zostawię was.
Pa.
Witaj.
Ty z Fioną? Kto by pomyślał.
Świetna babka.
Wczoraj wieczorem wpadła z kolacją.
Świeża sprawa.
Gratulacje. Uwielbiam ją.
Ja też.
Zerwałam się bladym świtem, gdzieś o 4.00.
Matt i Paige pojechali na wycieczkę. Nie gniewasz się, że zajrzałam?
Skąd.
Chciałam tylko powiedzieć, że...
Przemyślałam sprawę.
Townsend jeszcze nie wie, ale...
nadal uważam, że postępuję słusznie.
Też dziś nie pospałem.
Przez Townsenda?
Pamiętasz przejażdżkę do magazynu?
Upierałaś się przy gorszej trasie.
Pewnie, że pamiętam.
Stałem przy wejściu,
patrzyłem, jak uczysz ludzi pakować ubrania.
Zrozumiałem, w czym tkwił sekret sukcesu ATF.
Nikt nie poświęci się tej firmie tak jak ty.
Dla mnie to oczywiste.
Firma cię potrzebuje, a ty potrzebujesz jej.
Żaden rynkowy wyjadacz nie będzie miał twojej intuicji.
Ja tyle nie osiągnąłem.
Niewielu się to udaje.
Stworzyłaś prężny, wspaniały, ciekawy biznes.
Kto o takim nie marzy?
I chcesz go poświęcić w nadziei, że mąż zakończy romans?
Dla mnie to bez sensu.
Ta firma powinna wbijać cię w dumę.
Nie zniósłbym myśli, że dałaś ją sobie komuś odebrać.
Coś mi się zdaje, że przyszłaś to usłyszeć.
Tak.
I może dlatego, że jesteś moim...
Praktykantem.
Zamierzałam powiedzieć praktykanto-przyjacielem.
Ale nie ma co się rozklejać, w końcu może nas razem pochowają.
To nas dopiero zbliży.
W takich chwilach potrzebny jest ktoś zaufany.
Dlatego dziękuję.
Swoją drogą, wspaniały dom.
Dzięki.
To co?
Jedziemy?
Tak.
Witamy w pracy.
Jules, mam coś czadowego.
Pamiętasz reklamację...
panny młodej, która dostała szare suknie?
Wymieniliśmy je na szybko i nadaliśmy samolotem?
Tak. Rachel.
Patrz.
Szyfonowe Antoinette.
Piękne.
A to od Marka Townsenda.
Dzięki.
Becky, daj mi jego numer.
Mówi Jules.
Co tam, Alonzo?
Potrzebujemy aż tylu?
Powiedz, że zdążyłem.
Nie rób tego dla mnie. Proszę cię.
Nie rób nic wbrew sobie.
Boże...
Chcę prowadzić firmę. Na pewno to wiesz.
Więc rób to. Nie chcę, żebyś była nieszczęśliwa.
Już jestem.
Muszę ci coś powiedzieć.
Wiem.
Powiedz, że to kończysz.
Nie wiem, jak długo wytrzymam.
Nie. Już zakończyłem.
Nawet nie wiesz, jak mi przykro i wstyd.
Myślałem, że dam radę.
Że będę taki, jak ci obiecywałem.
Ale nagle, gdzieś po drodze...
poczułem, że się oddalasz.
A to ja się oddalałem.
Pogubiłem się.
Żyjemy w trudnych czasach, wszystko mi się pomieszało.
A teraz widzę, że jesteś gotowa się dla mnie poświęcić.
Nie pozwolę na to.
Kocham cię i się poprawię. Jeśli mi pozwolisz.
Proszę.
Pozwól mi o nas powalczyć.
Wiesz, co by było miłe?
Gdybyś nosił chusteczkę.
Dzwoniłaś do Townsenda?
Bo jeśli ktoś ma sobie poradzić bez szefa...
...to ty.
Miałam mu powiedzieć, że zmieniłam zdanie.
Firma go nie potrzebuje.
Poradzimy sobie.
Dopilnuję tego.
To dobrze.
Becky, gdzie Ben?
Nie jestem pewna, wziął wolne.
Wiesz, gdzie jest Ben?
Cześć.
Dobra.
- Przepraszam, że przeszkadzam. - Nie szkodzi.
Podnieś lewą rękę.
Lewe kolano w górę.
Oddech i relaksacja. Szukasz wewnętrznej równowagi.
- Tak dobrze? - Prawie.
Mam dobrą wiadomość.
Powiesz, jak skończymy.
Oddychaj głęboko.
Tak jest.
Ta w górę.