In 1989, begon Marie Colvin een carrière als een oorlogsverslaggever
ze schreef op de frontlinie van elk groot conflict van Irak tot Afghanistan tot Syrië.
HOMS, SYRIË
Laatste vraag.
Vijftig jaar vanaf nu, haalt een jongere deze schijf uit een doos
en misschien maakt hij een oordeel over het worden van een journalist.
Wat zou je willen dat die jongere weet over Marie Colvin
en over een oorlogsverslaggever zijn?
Zeer moeilijke vraag.
Het is zoals uw eigen overlijdensbericht schrijven.
Ik veronderstel er nog eens naar te kijken en te zeggen, weet je, ik gaf er genoeg om
om naar deze plaatsen te gaan en op de een of andere manier te schrijven,
iets dat ervoor zorgt dat iemand anders er net zo veel om geeft
zoals ik destijds deed.
Een deel daarvan is dat je nooit zult aankomen waar je naartoe gaat
als je angst erkent.
Ik denk dat angst later komt, als alles voorbij is.
LONDON, ENGELAND
11 jaar voor Homs
- Zit je vast? - Ja.
Moeite met het einde.
De held krijgt altijd het meisje.
Het is een boek over zeeoorlogvoering,
maar ik zal dat in gedachten houden.
We zouden opnieuw moeten trouwen.
Het werkte de vorige keer niet zo goed, toch?
We kunnen gaan zeilen.
Ik keek naar Antigua. Het is mooi.
Ik wil opnieuw voor een baby proberen.
Ik denk niet dat dat een goed idee is.
Waarom niet?
We hebben het geprobeerd.
Je bent geen 35 meer.
- Zoë? - Ja.
- Is Simon in Palestina? - Nee.
In godsnaam. De Telegraph is er al.
We verliezen de primeur van Arafat.
Wie anders kan gaan?
Blue screen of death.
Laat mij maar.
Je doet gewoon, alt en vervolgens delete,
en dan hou je het in voor drie of vier seconden.
Daar ga je.
Bedankt. Ben je nieuw?
Ja, dat ben ik. Ik ben Kate Richardson.
Ben vorige week begonnen aan de balie.
- Geweldig. Marie Colvin. - Ja, ik weet wie je bent.
Ik ben je grootste fan. Ik zou graag een kijkje in je hersens nemen.
Goed...
Mijn eerste advies is...
doe niets wat hij probeert je te doen.
Wie?
Hé, Marie. Ik heb je nodig in Palestina, niet in Sri Lanka.
Sean, er is een oorlog zonder aangifte daar.
Ja, omdat journalisten meer dan zes jaar zijn verbannen.
- Ik kan je niet laten gaan. - Duizenden hongerige kinderen.
Als de overheid je vangt, zullen ze je vermoorden.
Kijk, ik heb een interview met een Tamil-rebellenleider.
Vind iemand anders.
Sri Lanka.
De regering weigert VN-hulp via hun belegeringslijnen te laten.
De regering ontkent dat er een embargo op de Vanni bestaat.
De regering liegt.
Je hebt de reputatie dat je eerlijk bent, Miss Colvin.
Mensen luisteren naar je. Je moet de wereld laten weten
dat de Tamil Tijgers bereid zijn voor een politieke regeling.
We eisen alleen gelijke rechten.
Kijk, dat gaat allemaal terug naar de Britse koloniale overheersing.
Dat kan ik niet oplossen. Hoe dan ook, dat is niet waarom ik hier ben.
Waar ga je dan over schrijven?
De helft van de mensen die hier wonen, heeft honger,
en de andere helft is ziek.
Natuurlijk, de overheid blokkeert de hulp,
maar wat er doorkomt, wordt gestolen door je eigen Tiger-leger.
Er sterven hier mensen en niemand weet dat het gebeurt.
In oorlogsgebieden gaan ouders 's nachts naar bed
niet wetend of hun kinderen de ochtend zullen zien.
Dat is een mate van angst die ik nooit kan voelen.
Maar als je een oorlog bedwingt,
moet je naar plaatsen gaan waar je gedood zou kunnen worden,
of waar anderen worden vermoord...
Ga daarheen.
en zet de ene voet voor de andere, ongeacht hoe bang je bent,
om dat leed deel van het dossier te maken.
Is het veilig om er doorheen te lopen?
Alleen deze uitweg. Alleen deze kant.
- Is dit de enige uitweg? - Deze kant op.
Marie, wees voorzichtig.
Blijf liggen.
Ik ben niet bewapend!
Journalist! Amerikaan!
Blijf van me af. Ik kan niet zien.
Waar ben ik? Ik kan niet zien.
Blijf van me af. Ik kan niet zien. - Rustig, het is oké.
Waar ben ik? Ik kan niet zien.
- Je moet rusten, Miss Colvin. - Ik heb mijn notitieboekje nodig.
Verzoenende woorden komen niet gemakkelijk naar Thamilselvan,
de tweede die de leiding heeft over de Tamil Tijgers.
De wandelstok die hij draagt
is een erfenis van de drie keren dat hij werd neergeschoten in de strijd
sinds het begin van de bloedige oorlog voor onafhankelijkheid.
- David, deur. - Ik heb het.
Hij kijkt me zo teder en bezorgd aan
en ik kan er gewoon niet meer tegen, en hij zegt,
"We kunnen proberen het oog te redden."
En ik zei: "Niet voordat je die verdomde walvismuziek uitzet."
Hé, schat, laat mij.
Nee, help me niet. waag het niet om mij te helpen.
Oké, dit is onze laatste fles.
De tafel heeft meer wijn gehad dan ik.
Ga verder.
Hier is er een.
"Wij Tamils ​​zijn zo trots op uw dappere buitenlandse correspondent, Marie Colvin.
"We waarderen haar bezoek aan het Vanni-gebied
"om 't nieuws naar de buitenwereld te brengen,
wensen we haar, 'Beterschap."
Sting en Trudie wensen jou ook beterschap.
En ze zeiden dat er veel beroemde mensen zijn die blind zijn aan één oog.
- Sammy Davis Jr. - De kerel van Radiohead.
- James Joyce. - Moshe Dayan.
Moshe Dayan.
- Ze droegen allemaal ooglapjes. - Ooglapjes. Wat een geweldig idee.
Dat is het slechtste idee dat ik ooit heb gehoord.
Ik ben geen verdomde piraat.
- Je ziet er geweldig uit. - Je zou er zo sexy uitzien.
Voor mij, mijn liefste.
Hier is Amy.
Je ziet er goed uit, Marie. Je ziet er geweldig uit.
- Zo goed om je te zien. - Jij ook.
Gefeliciteerd.
Namens de krant, heel erg bedankt.
- Kan ik nog een drankje voor je halen? - Nee. Laat mij.
- Ik laat jullie twee over zaken praten. - Dank u.
Blijf daar niet staan. Ik kan je niet zien.
- Is dat beter? - Ja.
- Was dat het beste wat je had? - Ja.
- Noemen mensen het stom? - De foto?
Nee, je gaat naar binnen.
Nou, ik denk dat stom een ​​column schrijft
over het etentje waar je gisteren heen ging.
De krant doet alles wat je wilt. Dat weet je, toch?
Alles?
Ja, je was onze beste troef op de buitenlandse balie.
Was?
Ik hang mijn kogelvrij vest niet op, Sean.
Goed. Ik ben blij dat we dat hebben opgehelderd.
Dames en heren, onze buitenlandse correspondent van het jaar,
bekend om het verzamelen van de grootste
telefoonrekening in de Sunday Times-geschiedenis,
onze eigen levende legende,
Marie Colvin.
Heb je ooit nachtmerries?
- Wat? - Nachtmerries.
Van toen je in het veld was.
Ja.
Bosnië.
Servische soldaten poseren met onthoofde hoofden.
Ze leken erg tevreden over zichzelf.
Ik heb het nog steeds soms.
Wanneer zou je haar bellen?
Wie?
Het meisje.
Ik vermoed dat je haar nummer hebt.
Dank je. Hou het. Ja, oké, ik heb haar nummer.
Ik ging haar morgen bellen.
Of misschien de dag erna. Of misschien ook niet, ik weet niet.
Dat is het respect dat...
Kom op, je verlaat me constant voor een verre plek.
Desondanks ben ik er altijd voor je geweest.
- Ik heb je nooit gevraagd zo te zijn. - Je had niet naar Sri Lanka moeten gaan.
Ik heb je lang geleden gevraagd om te stoppen,
en je bent zoals een vlinder voor een vlam.
Ik bedoel, kijk naar jou.
Je was zo mooi.
Nou, rot op.
Ga verder, rot op, terug naar je romans.
Hé, haal je handen van me af. Afblijven.
IRAAKSE GRENS
9 jaar voor Homs
Miss Mary.
Mourad.
- Je kwam in de aardappelwagen. - Ik kwam in de aardappelwagen.
- Leuke ooglap. - Dank je, Mourad. En hoe gaat het?
Ik ben in één geheel aan de lunch gekomen, dus ik ben dankbaar.
Weet je, we komen te laat.
Ik wil iets ophalen in de groene zone voordat we naar Fallujah gaan.
- Goed je te zien, Miss Mary. - Ben ik blij je te zien.
Terwijl je hier bent,
wordt u beschouwd als gasten van de Coalition Provisional Authority.
Weigering om mee te werken aan de regels zoals we hebben vermeld
voor undercover verslaggeefster
zal resulteren in een onmiddellijke intrekking van persrechten.
U moet gedurende de hele duur van de opdracht bij die eenheid blijven.
We gingen altijd waar we wilden.
Hey, Norm.
Het is alsof ze de journalisten gedrogeerd hebben.
- Ja. - Je zal worden ontvoerd.
- Hoe gaat het met je? - Ik kan nog steeds geen dieptezicht zien.
Wie wist dat je linkeroog zo belangrijk was?
- Wanneer sliep je voor het laatst? - Ik slaap niet.
- Waar ga je heen? - Je moet subtieler zijn dan dat.
Kom op. Na alles wat ik voor jou deed in Oost-Timor?
- Wat heb je? - Oost Timor? ik herinner me jou.
De zonsondergang tegemoet rijden met de VN.
Ik heb je in ieder geval een stoel bespaard.
- Was je in Oost-Timor? - Ja.
Toen je nog op de universiteit zat.
- Ik ben nooit naar de universiteit gegaan. - Ik ben verdomd klaar na dit.
Norm, je zou niet weten wat je anders moet doen.
En je zou niet kunnen leven met de angst om te missen.
Oké, laten we tv-media op deze manier leiden,
gedrukte media, op de achterkant van de hangar.
Welkom terug. We hebben je gemist.
Ik zie je bij de Hamra, Norm.
- Hou een stoel voor me vrij aan de bar. - Zeker.
Ik word niet boos. Je laat me mijn werk niet doen.
Wat is jouw naam?
- Paul. - Ik ben Marie.
- Weet ik. - Dus je bent een freelance?
- Altijd. - Is er iets goeds?
Het beste.
- Kom op. - Wat nu?
Ik heb een fotograaf nodig.
Ik had nooit een leuke. Laten we zien hoe je doet.
- Nu? - Ja.
Je denkt toch niet dat ik me abonneer op al die onzin, of wel soms?
- Waar gaan we naartoe? - Fallujah.
We kunnen niet gewoon naar Fallujah rijden.
Waarom niet?
- We zullen een doelwit worden. - Ben je bang?
- Nee. - Goed.
Feras zegt dat hij persoonlijk
een vrachtwagen reed met lijken naar een kamp met uitzicht op Lake Habbaniyah.
Luister nu naar mij. Marie...
Zeshonderd mensen vermoord door Saddam in 1991,
begraven in loopgraven 60 mijl ten westen van Bagdad.
We komen er niet aan als we achter de Amerikaanse opmars zitten.
- Het is geen optie. - Welnee.
- We gaan naar Fallujah. - Het is te gevaarlijk.
Overal is te gevaarlijk.
Hoe zit het met het verhaal van Ramadi, Saddam's mannen die werken met Al-Qaida?
Daar is nog geen bron voor, maar vertrouw me op het massagraf.
Mensen zoeken hier al jaren naar.
- Oké dan, ik wil dat je lichamen vindt. - Ik bel je als ik dat doe.
Miss Mary.
Ze zijn niet Amerikaans.
Ze zijn de politie van Saddam of zijn militie.
Ze willen ons hoe dan ook niet hier.
Hij wil weten wie je bent.
Mijnheer, wij zijn hulpverleners.
We zijn hier om de dokters in Lake Habbaniyah te helpen.
Zie? Ik ben een verpleegster. Dit zegt 'gezondheid'.
"Gezondheid."
Was dat je gymkaart?
Oké. Daar gaan we.
Hij wil weten waar je medische apparatuur is.
Zeg hem dat het verder is gegaan.
Omdraaien.
Wat zegt hij?
Hij zei dat ze geen dokters nodig hebben waar we gaan.
Zullen we gaan?
Je verdomde gymkaart.
- Je hebt me verbrand met je sigaret. - Het spijt me.
Wat zegt hij?
Hij verontschuldigt zich omdat hij te laat is.
Geen probleem. Bedankt dat je bent gekomen.
Ik wil daar beginnen. Is dat goed?
Het verdriet heeft ons verwoest.
Onze broers en zussen zijn begraven onder deze grond.
Onze families zijn uitgeroeid.
Dit is mijn broer.
Hij is al twaalf jaar in dit gebied begraven.
Wat als je niets vindt?
Ik kwam hier vandaag.
We hebben gehoord dat hier massagraven zijn.
Mijn vader is dertien jaar vermist.
We kwamen kijken of er nog overblijfselen zijn.
Zodat we kunnen bidden en een begrafenis houden.
En ik wil de verhalen van individuele mensen kennen.
Ik wil hun verhalen vertellen. Kan ze me over haar vader vertellen?
Raak me niet aan.
Paul, hij wil de camera en wil dat je stopt.
Nee.
Er zijn honderden mensen begraven hier.
Miss Mary, ze gaan ons arresteren als we niet stoppen.
Vraag hem aan wiens kant hij staat.
Vertel me in het Arabisch. Ik zal het zeggen.
Heb wat respect.
geallieerde troepen gericht op belangrijke locaties in Bagdad,
het noordelijke gebied van Mosul
evenals Zuid-Irak, nabij de grens tussen Irak en Koeweit.
Amerikaanse functionarissen hebben ons verteld dat Saddam Hussein
en enkele van zijn hoogste functionarissen behoren tot de doelen...
- Paul, gaat het? - Ik kan maar niet stoppen eraan te denken.
Haal nog een drankje.
- Wil je er een? - Niet wanneer ik werk.
Verkopen we een valse oorlog?
Paul, wat we zagen, was het nep?
Nee.
"Oorlog is niet zo erg voor regeringen.
"Want zij worden niet als gewone mensen gewond of gedood."
Tijdens de patrouille vandaag met de zevende brigade,
hebben we hevig vijandelijk vuur ontmoet van opstandelingen aan de rand van Bagdad.
Ondertussen lijkt het alsof we erg strategisch raken...
Maar ze roept Amerikaanse troepen "wij".
- Maak je geen zorgen. - Waarom niet?
Omdat het er niet toe doet.
Het maakt niet uit welk type vliegtuig net een dorp heeft gebombardeerd.
Wat belangrijk is, de menselijke kosten van deze daad.
Mensen verbinden mensen,
dus je vindt hun verhalen, vertelt hun verhalen, vergeet de andere dingen.
Bedoel je je ogen sluiten?
- Ze heeft al één oog gesloten. - Het is niet grappig.
Kijk, dit is de ruwe schets van de geschiedenis.
Je moet de waarheid ervan vinden.
Als je dat verliest, help je niemand hier.
Je laat je alleen maar beter voelen.
- Ik ga naar bed. - Goed, goedenacht, Kate.
Slaap lekker.
Rot op.
Paul, weet je hoe je een bestand kunt herstellen?
Geef maar.
Ik weet niet waarom ik nog moeite doe.
Ik zou gewoon terug moeten gaan naar het dictaat.
- Dit is raar. - Wat?
Ik heb altijd naar je opgekeken, en nu ik ben ik hier,
je werk redden van je eigen dwaasheid.
- Heb je mijn werk gered? - Wacht.
Ik ben niet goed onder druk.
Je bent een genie.
Goedenacht, Marie.
Goedenacht.
Beenderen en ontbonden gewaden ontstonden te
midden van het vuil van de bakken van de machine.
Een klein bekken dat was opgegraven
bleek van een jonge tiener te zijn.
Ledematen doorgesneden, vuil en stenen en huid werden op dezelfde manier gescheurd.
De kennis van de kwetsbaarheid van het menselijk lichaam verlaat je nooit
als je eenmaal hebt gezien...
Als je het eenmaal hebt gezien
hoe gemakkelijk huid kan worden verscheurd door stukjes metaal.
Als je eenmaal hebt gezien...
Het is Marie. Laat een bericht achter als je wilt.
Hoewel ik dit nooit echt controleer.
Het is net zo goed, om eerlijk te zijn.
Ik ben tot aan mijn nek in de politiek
en we moeten verslag doen over het herstel van de euro.
Laat maar. Ga met het massagraf.
Heb je eigenlijk met haar gesproken sinds ze terugkwam uit Bagdad?
Natuurlijk.
Het is behoorlijk grimmig voor een zondag's voorpagina.
Ja. Is het provocerend? Ja.
Zal het mensen doen stikken op hun cornflakes
wanneer ze lezen over deze arme stakkers? Ja.
We hebben een bloedige winnaar. De pot op met de euro.
Luister, ik denk niet dat ik je dit weekend kan komen opzoeken.
Ik wil echt dat je Chloë ziet. Ze begint bijna met lopen.
En ik zag net dat meisje opnieuw.
Wie?
Het levenloze lichaam van dat kind. Ik kan het niet uit mijn hoofd krijgen.
- Ik krijg haar niet uit mijn hoofd, Rita. - Welk kind, Marie?
Het meisje dat altijd op mijn bed ligt.
Ga door, rot op.
Zeg Sean dat hij moet stoppen met me te bellen.
- Ik wil alleen zijn. - Goed, oké. Gedaan.
Marie, kunnen we nu praten, alsjeblieft?
Als je het zeil stil houdt.
Je hebt dit gesprek maandenlang vermeden.
Denk je dat je misschien...
post-traumatische stress-stoornis hebt?
Nee.
Trauma is wat soldaten krijgen.
We weten beide dat je het kunt krijgen door een getuige te zijn.
Ik denk dat je met iemand moet praten.
- Ik ben niet gek, Rita. - Ik zeg niet dat je gek bent.
Sean heeft niet de ballen om tegen je op te komen,
of hij wil niet omdat jij zijn prijsvarken bent, maar...
Je voelt je niet goed.
We willen alleen dat je hulp krijgt.
Bedankt dat je me liet komen.
Als je niet gek bent als je op deze plek terecht komt,
dan zal je dat zijn als je eruit komt.
Is dit waar je bent opgegroeid?
Ja, dat is de noordkust van Long Island. Oyster Bay.
Niet het chique deel.
Wie is dit? Je vriend?
Nee, dat is eng. Dat is mijn vader.
Sorry.
Marie, als er nare dingen gebeuren, raken je hersenen in shock.
Het vergrendelt de trauma op dezelfde plek waar je emoties verwerkt,
dat niet is waar herinneringen zijn bedoeld om te leven.
Dat is waarom het zo aanwezig voelt.
Is dat waarom je het leger verliet?
Nee. Ik was voor de krijgsraad.
Ik heb wat hasj in mijn kluisje geplant om eruit te komen.
Hoe lang duurde het voordat je beter werd?
Een lange tijd.
Je hebt meer oorlog gezien dan de meeste soldaten.
Je moet het serieus nemen.
Wil je psychisch gezever?
Oké, ik zal het je geven. Ik...
Ik keek echt op naar mijn vader.
Ik was er kapot van toen hij stierf
omdat hij nooit het feit begreep dat ik mijn eigen mening kon hebben.
Ik hou van m'n moeder, maar ik worstel met haar
omdat ik nooit de huisvrouw in de buitenwijken kan zijn in het veilige leven.
Ik ga hevig op dieet omdat ik niet dik wil worden,
maar ik heb ook gezien dat zoveel mensen in de wereld honger lijden,
dus ik... ik hou van eten.
Ik wil een moeder zijn, net als mijn zus, maar ik heb twee miskramen gehad
en ik moet accepteren dat ik dat nooit zal zijn.
Ik ben bang oud te worden.
Maar dan vrees ik ook om jong te sterven.
Ik ben het meest blij met een wodka-martini in mijn hand,
maar ik kan het niet
stel het feit dat het geratel in mijn hoofd niet stil zal worden
tot er een liter wodka in me zit.
Ik haat het om in een oorlogsgebied te zijn.
Maar ik voel me ook gedwongen,
gedwongen om het voor mezelf te zien.
Omdat je eraan verslaafd bent.
Je bent oké.
- Sorry. - Het is goed.
Het is toegestaan.
Wie zei je dat mijn vader eruit zag?
Chloë wilde je een vlam in je leven geven, liefs Rita.
- Wat denk je? - Het staat je.
Ja, nou, zwart leek plotseling zo grimmig.
Heeft u nog bloemen nodig?
Dank je. Dat is heel lief van je.
Irak, Afghanistan, Blair, Bush.
Nu worstelen we om alles te dekken.
- Bedankt. - Bedankt voor wat?
Om me te proberen te vleien.
Ik ben hier niet gekomen om je te vleien. Ik kwam kijken hoe het met je ging.
En naar...
Je kunt vrijuit praten.
Paul en ik zijn vrij hecht geworden in Irak.
Kun je ons een momentje geven, Paul?
Zeker.
Ben je oké?
We missen je, Marie.
Je hebt een God gegeven talent om mensen te laten stoppen en om elkaar te geven.
Waar zie je jezelf over tien jaar, Sean?
Heb er niet echt over nagedacht.
Wees niet Engels. Wees eerlijk.
In dat geval wil ik de meest gewaardeerde zijn,
gerespecteerde, prijswinnende redacteur die Fleet Street heeft gezien.
Breng me dan terug in het veld.
Dat kan ik niet.
En je bent nog niet klaar, of wel?
Misschien moet ik hier gewoon een psychiater vinden
wie zal getuigen van mijn gezond verstand.
Nou, je hebt Yasser Arafat om je zijn levensverhaal te vertellen, dus...
Kijk, ik heb een lunch, maar...
Maak je geen zorgen, je positie in 't buitenlandse team gaat nergens heen.
MARJAH, AFGHANISTAN
3 jaar voor Homs
Ziet er niet goed uit.
- Wat is het? IED? - Ja, moet het wel zijn.
- Is dat Norm? - Ja.
Helpt er iemand deze kleine jongen?
- Kunnen we een dokter halen? - Ik zal voor hem zorgen.
Het komt wel goed, oké?
Oorlog is de stille dapperheid van burgers
die veel meer zal verduren dan ik ooit zal,
van degenen die worden gevraagd om te vechten
en degenen die gewoon proberen te overleven.
Moeders, vaders, zonen en dochters,
getraumatiseerde families,
beroofd en ontroostbaar.
Controlepost buiten Lashkargah is geraakt.
Taliban heeft het vuur op burgers geopend. Het lijkt riskant.
Dat is nergens in de buurt waar we heen moeten.
Wat zullen we doen?
We moeten gaan.
Norm. Hé, Norm.
Als ik de babysitters achterlaat, heb je dan ruimte voor twee?
Zeker.
In het afdekken van oorlog, kunnen we echt een verschil maken?
De echte moeilijkheid is voldoende geloof in de mensheid te hebben
te geloven dat genoeg mensen erom zullen geven
wanneer jouw verhaal hen eindelijk bereikt.
Mooi. Fantastisch.
Kies de volgende keer een triesterig nummer.
Dames en heren.
Ik wil je bedanken voor het trotseren van de kou
en bij ons te komen voor ons vierde jaarlijkse "End-Of-Dry-January" feest.
Vier decennia geleden, een medewerker en ik, na een heel goed jaar,
besloten om onze beste verzendklant te nemen,
voor een feestelijk diner in Milaan.
Na veel drank en, andere substanties,
Had ik geen idee wat er was gebeurd.
Hoe dan ook, ik besloot dat het het beste was om de oude remmen in Januari te smeren.
Ik ben heel blij dat jullie er zijn
om het einde van die ellendige maand te vieren
- en om te leven. - Levend zijn.
Proost.
Hé, Rita. Ga niet. Het is nog vroeg.
Lieverd, het is 02:00 uur. Ik moet morgenvroeg ontbijt maken voor Chloë.
Wel, blijf en dan ga ik met je mee.
- Niet zo. - Wat moet dat betekenen?
We hebben geen wodka als ontbijt.
Nee, het gaat goed. Alles is in orde.
Wanneer ben je zo knapperig geworden?
Wanneer ben je alcoholist geworden?
Nou, ik heb gedronken sinds ik 15 was, dus het is al een tijdje.
Wat hoor je als de muziek stopt?
Ik hoor helemaal niets.
Mijn taxi is hier.
Kijk, het spijt me. Ik ben moe.
Waarom sla je dit niet over, en kom mee voor een kopje thee?
Nee. Geef je kleine engel een kus in de ochtend
van tante Marie, de piraat.
Pas op voor de volle zee, oké?
Hou van je.
- Bedankt voor de uitnodiging. - Graag gedaan.
- Marie. - Tony.
- Mag ik een sigaret? - Zeker.
Waar heb je die ooglap gekregen, Marie?
- Schateiland. - Werkelijk?
Ik hoorde dat je het uit Sri Lanka hebt.
- Oh echt? - Dat is soms moeilijk te zeggen.
Ik vroeg het Amy.
Heb je al je potentiële one-night stands nagetrokken?
Ik heb geen one-night stands.
Ik niet. Nee, dat doe ik niet. Ik heb seksuele avonturen.
One-night stands, nee.
Ik eindig altijd met psychos.
Perfect.
Hoe wil je het?
Zwart.
- Werk je in de stad? - Ja.
Soms. Maar ik reis veel, dus...
Je appartement lijkt op de nachtmerries van Patrick Bateman.
Dank je.
En je ziet eruit als een priester die ik heb ontmoet in Teheran.
Ik moest gewoon mijn haar drogen.
Deze.
- Is dat tegen wie je schreeuwde gister? - Wat bedoel je, schreeuwde?
- Ik denk dat je een nachtmerrie had. - Had ik niet.
- Ik heb geen nachtmerries. - Oké.
Kijk...
Ik ben een alleenstaande vader die echt een slechte echtgenoot was,
en als ik niet hard werk, vind ik het gewoon leuk om...
- Hard te leven. - Ja.
Ik vond gisteren een leuke tijd, en ik zou je graag nog een keer willen zien.
Terwijl de Arabische Lente zich verder verspreidt
door het Midden-Oosten en Noord-Afrika,
het intensiveert in Libië, waar duizenden Libiërs
op de straat gingen om hun ontevredenheid te uiten
over hun leider, Muammar Gaddafi.
Volgens getuigen zijn tientallen burgers gedood
in protesten die in verschillende steden in het land zijn uitgebarsten.
- Sean. - Ja.
Rebellen mobiliseren in Libië. Gaddafi is nog steeds niet bezig.
- Heeft Kate het gehaald? - Ik ben 't aan controleren.
Simon is ook in, en Marie ook. Hoorde ik voor het laatst.
Hoorde je voor het laatst?
MISRATA, LIBIË
1 jaar voor Homs
De officieren verkrachtten eerst de meisjes, er speelde zelfs muziek.
Ze riepen me en ze beveelde me om een ​​meisje te verkrachten.
Ze beweegde niet veel, toen ik haar verkrachtte.
Ze zei zachtjes,
"Daar is Allah, hij houdt je in de gaten."
Ik zei: "Gaddafi is Allah."
Hij zei: "Gaddafi is Allah"?
Waar breng je ons heen, Abdallah?
Om de andere soldaten te vinden die de meisjes hebben verkracht.
- Hoeveel meisjes? - Ik weet het niet.
Weet ik. Abdallah, kom op.
Ik moet weten waar we het over hebben.
Ik weet niet zeker. Misschien wel duizend.
Duizend?
Gaddafi's straf voor de opstand.
Ik heb het gevoel dat we gefaald hebben als we
niet geconfronteerd worden met wat oorlog doet,
als we de menselijke gruwelen niet onder ogen zien
en de mensen vertellen wat er echt gebeurt
wanneer alle partijen proberen de waarheid te verdoezelen.
Blijf liggen.
Ga verder.
- Kom laten we gaan. - Nee, wacht!
Buk je. Kom op.
Luister alsjeblieft de volgende keer naar me.
Luister naar mij.
Ik sprak met de rebellenleider. Hij zei dat de rebellen naar het westen duwen.
- Ze zijn de troepen van Gaddafi. - Marie...
Nee, we komen oorlogsmisdaden tegen, Sean.
Heb je Kate hier ook naartoe gestuurd?
Er valt veel te bespreken in Libië.
Ben je bang dat ik je geen voorpagina kan bezorgen?
Ik heb dit gesprek niet. Heb je mijn bericht ontvangen?
Het volgende dat ik weet, zal je me in de tuinafdeling zetten.
Verleid me niet. Marie.
- Rémi? - Wat is er gebeurd?
- RPG-aanval. - RPG-aanval?
- Heb je mijn bericht ontvangen? - Je berichtje? Wat?
BEL ME WANNEER JE DIT ZIET
laat me weten als je oké bent.
DOELWIT VERSLAGGEVERS GA NIET NAAR DE VOORKANT
Marie?
Waarom gaan we niet terug naar binnen?
Paul, het is plots stil hier boven.
Het is plots stil.
Kom op. Hou op met rotzooien.
Marie?
Hier.
Ik schrok me rot.
Ik zou je een kutje noemen, maar kutjes zijn taai.
In Oost-Timor heeft Norm me dit T-shirt gemaakt.
Er stond: "Schiet me niet neer, ik ben een oorlogsverslaggever."
Hij was altijd eerste in, laatste uit.
Hij was onoverwinnelijk.
Er zijn oude journalisten en er zijn gedurfde
Er zijn geen oude en gedurfde journalisten.
Jij zei dat.
Hij had een rode lijn en hij stak eroverheen.
Norm wist wat hij aan het doen was.
Ja, dat denk ik wel.
Mag ik alsjeblieft een sigaret?
Ik moet me klaar maken. Ik moet gaan.
Waar?
Faruq gaf me een privé gesprek met een oude bekende.
- Nu? - Ja.
Over twee uur.
Mag ik je een persoonlijke vraag stellen?
Er zijn geen persoonlijke vragen.
Wat is er met de mooie beha?
Noem je dit een beha?
Dit is geen beha. Dit is La Perla.
Ik bedoel, als iemand mijn lijk uit een greppel haalt,
wil ik dat ze onder de indruk zijn.
Goed. De stoere oorlogscorrespondent.
Gaat het?
- Mary. - Kolonel.
Herinner je de eerste keer dat je kwam om me te interviewen?
Weet ik nog. Je probeerde mijn bloed te nemen.
Je was erg bleek.
Ik was jong en naïef en je liet me rot schrikken.
De president van vandaag, die zegt dat ik moet vertrekken,
Vertel ik hem,
"Je kunt je tijd afmaken, maar je gaat met pensioen.
"Maar ik zal nog steeds de leider van de revolutie zijn."
Hoe zit het met het Libische volk, vervolgd, gemarteld, vermoord?
Ze drogeren de jeugd om hen tegen mij op te laten stijgen.
Dus je bent bereid om je land te laten wegzinken in een burgeroorlog.
Duizenden zullen worden gedood.
De superkrachten vinden je strategisch niet belangrijk genoeg
om om je te geven. Alles wat je hebt is olie.
Al-Qaeda, Al-Qaida. Niet mijn mensen.
Dus je financiert het bloedvergieten om opgemerkt te worden.
Je hebt de IRA gefinancierd, het Lichtend Pad in Peru,
Zwaard van de islam in de Filipijnen.
Alles om internationale erkenning te krijgen... dat nooit zal komen.
De enige mensen die in jou geloofden
eindigde aan het verkeerde einde van je raketten.
Was het echt Al-Qaeda die Libiërs heeft gehersenspoeld?
Of was jij het?
Van alle vrouwen in de wereld,
Vind ik het leuk om tijd met je door te brengen.
Meer dan Condi Rice.
Ook al is ze een sterke vrouw van Afrikaanse afkomst.
Hij noemde zijn vijanden ratten.
Hij richtte zich op vrouwen en kinderen.
Toch was het kolonel Muammar Gaddafi
wie in het nauw was gedreven in een rioolbuis.
Die nog nooit een oorlog heeft gevochten, tot nu,
zijn wrede dictatuur eindigde in schande en dood.
Een trofee voor grote wedstrijden
naar beneden gebracht in het wild.
- Zoë. Zit ze daarbinnen? - Ja.
Hallo. Sorry mijn excuses. Het is vandaag bloedige moord geweest.
Zullen we gaan?
Ik heb honger.
-Waar heb je zin in? -Maakt niet uit.
Je bent recent heel stil geweest.
Wat moet dat betekenen?
Je laatste verhaal was in oktober.
Mijn knieën zijn niet meer wat ze waren.
Ben je opnieuw verliefd geworden?
- Tony. We gaan zeilen in Antigua. - Dat is geweldig.
Maar je bent daarboven met Martha Gellhorn.
Iedereen houdt zijn adem in voor hoe je Libië zult opvolgen.
Sean, ik heb elke nacht nachtmerries.
- Ik kan het mij alleen inbeelden. - Ik probeer in dit huis te komen.
Het was een mooi huis, maar het is nu weg.
Het enige dat overblijft zijn verminkte lichamen en puin.
- Marie... - Heb je helemaal geen moed?
Ben je dronken?
Nee, ik ben niet dronken.
Hoe voelt het om de persoon te zijn die ons over de hele wereld duwt?
voor dat stuk blik, voor op je rek?
-Je kunt hier niet roken. - Rot op.
Je wist dat ik Libië had bedekt en je probeerde me nog steeds te belazeren.
Je hebt Kate als verzekering gestuurd, is het niet?
Omdat je me niet vertrouwde om mijn klus te klaren.
- Wat wil je dat ik zeg? - Dat je fout zat en het je spijt.
Ik had het mis en het spijt me. Kun je de sigaret uit doen, alsjeblieft?
Ik ben klaar.
Waarom ben ik altijd de verdomde slechterik?
Ik moest mezelf dekken in Libië omdat je totaal onvoorspelbaar bent.
God weet dat iedereen van je houdt, Marie,
maar je bent een lastpak.
- David Blundy. - Wie?
- David Blundy. - Wat is er met hem?
Hij ging naar The Telegraph voordat je lid werd.
- Ik nam zijn baan. - Wat is je punt?
En toen werd hij twee jaar later vermoord in San Salvador.
João Silva verloor beide benen tot aan de knie in Kandahar
tijdens het werken voor de New York Times.
Ik was met hem in Afghanistan.
- Safa Abu Seif. - Voor wie werkte hij?
Ze was een 12-jarig Palestijns meisje
gedood door een verdwaalde kogel die haar hart doorstak.
Ik zag hoe haar ouders haar vasthielden terwijl ze dood bloedde.
Ze droeg pareloorringen.
Ze dacht waarschijnlijk dat ze er die dag mooi uitzag.
Ik zie het,
zodat jij het niet hoeft.
Wat dacht je van de tuinafdeling, Marie?
Zou dat je gelukkig maken?
Eén woord aan Watkins en je bent er.
Is dat waarvoor ze allemaal zijn gestorven?
- Ik weet niet waarvoor ze zijn gestorven. -Jawel.
Je ziet het zodat wij het niet hoeven, ja,
maar ook omdat je je geen wereld kon voorstellen waarin je dat niet deed.
Niemand met de juiste instelling zou doen wat jij doet, Marie.
Maar als je je overtuiging verliest,
welke hoop hebben de rest van ons dan?
HOMS, SYRIË
Misschien had ik een meer normaal leven leuk gevonden.
Misschien weet ik gewoon niet hoe.
Of misschien voel ik me hier het meest op mijn gemak.
Paul, wat zingen ze in godsnaam?
Ik denk dat ze onze aankomst vieren.
Jezus Christus, Marie.
Dat is veel erger dan ik dacht.
Hier.
Waar... is Abu Zaida?
Abu Zaida, Marie Colvin, Sunday Times.
Een van de FSA-strijders vertelde me dat hij 47 explosies per minuut had geteld.
bombardementen begint elke ochtend om 06.30 uur.
Ze beginnen met één locatie,
ze vegen de buurt met alles wat ze hebben,
- mortieren, artillerie, raketten. - Ik hoorde 5000 troepen.
4th Armored Division onder leiding van Assad's broer.
- Hoeveel burgers? - 28.000 gevangen.
- Meestal vrouwen en kinderen. - Waar?
Waar zijn zij? Vertel me waar ze zijn.
Het is te gevaarlijk om nu te gaan.
Het hoofd offensief kan zo beginnen.
Daarom moet je me vertellen waar ze zijn,
zodat ik naar daar kan voordat het begint.
Waarvoor?
Mensen zien ons afgeslacht worden en ze noemen ons nog steeds terroristen.
Je hebt hen verlaten.
- Wie verlaten? - Je hebt het leger van Assad verlaten.
- Ja. - Waarom?
Je wilde vrij zijn.
Laat me je een verhaal vertellen.
- Dokter? - Ja?
- Hoe gaat het? - Welkom, hoe gaat het?
- Hoe is de situatie? - Het wordt steeds erger.
We leven tussen leven en dood.
- Ga je voor mij vertalen? - Ja.
Mijn man ging eten halen, maar kwam nooit terug.
Ik weet nog steeds niet waar hij is.
Er zijn veel luchtaanvallen en bombardementen geweest.
Ik was zeer bang voor de kinderen.
Ik wist niet wat ik moest doen. Mijn zoon praat niet meer vanuit angst.
Ben je instaat om je baby borstvoeding te geven?
Wegens de stress kan ik geen melk produceren.
Ik moet de baby suiker en water voeden.
Ik wil dat mensen je verhaal kennen.
De nachthemel scheen
omdat een auto explodeerde naast ons gebouw.
Alle muren stortten op ons vanwege de explosie.
Vanwege de explosie vluchtten we naar de kelder
maar ik besefte dat ik mijn derde dochter niet had.
- Was je dochter onder het puin? - Ja.
Ja, ze lag onder het puin.
Hoe oud was haar dochter?
Vijf jaar oud.
We bleven tot de gevechtsvliegtuigen in de ochtend aankwamen.
En kwamen toen naar deze schuilplaats.
Ik weet zelfs niet eens of deze schuilplek veilig is of niet.
Ik weet niet wat er gaat gebeuren.
Wie sterft en wie leeft.
Ik wil niet dat mijn woorden op papier staan.
Ik wil dat de wereld mijn verhaal weet en dat de kinderen dood gaan.
Een generatie is stervende.
Stervend van honger, ziekte en kou.
Dat is wat ik wil dat de wereld weet.
Je bent nu verbonden.
We moeten wegblijven van de satelliettelefoon.
Assad's drones kunnen het signaal vinden en we kunnen een doelwit worden.
Hoewel wie weet of dit zelfs veilig is.
Ik denk niet dat het Israël is.
De Israëlische ambassade werd getroffen door bommenwerpers in Georgië en India.
Ik zat meer te denken aan de problemen met de Arabische lente.
Moslimbroederschap in Egypte of Syrië.
- We hebben Marie die probeert... - Ze heeft Homs gehaald.
We vragen de wereld om ons te steunen
help ons medicijnen te geven
eindig het belegering
en sta ons toe om medicijnen te geven om de gewonden te behandelen.
Mensen sterven vanwege het gebrek aan medische voorzieningen.
- Ze vraagt of je een dokter bent? - Nee, ik ben een dierenarts.
We ontbreken een medisch team in Baba Amr.
Schiet alsjeblieft op! Zet hem hier, schiet op!
Schiet op dokter.
Oh God, help me alstublieft.
Maak dit gebied schoon.
Mohammed, mijn lieve Mohammed.
Word wakker!
Doe rustig aan.
Laat me bij hem blijven!
Oh God, heb medelijden met ons.
Oh God, waarom mijn zoon?
- Zoon, geef je me hand. - Blijf wakker.
Word wakker zoon.
Alstublieft God, wat heeft hij gedaan?
Dokter, alstublieft!
Nee!
Waarom God? Waarom?
Waarom God?
Weet je, het is goed, het decor.
Het is een schande over het geluid.
Ik zei toch dat we naar Aleppo moesten gaan.
Ik had moeten luisteren.
Dat is de laatste keer dat ik een vakantie boek op het internet.
- Heeft ze een bestand ingediend? - Ik heb het. Hier is het.
- Het is aan het printen. - Oké, ga het halen.
Marie's verhaal is een vrij krachtig weerwoord
naar Assad's beweringen dat hij terroristen bombardeert.
Wat is het plan nu?
Ze moet daar weg.
Er komt een aanval aan. We moeten nu gaan.
- Stop. - Wat doe je?
Ik moet teruggaan. Er zijn daar 28.000 mensen.
Luister naar mij. Je bent briljant en dapper,
en, je hebt een geweldige neus voor een verhaal.
Maar je hebt geen militair brein, oké?
Laat me gaan.
We sterven als we teruggaan, oké?
- We gaan dood. - Ik moet teruggaan.
- Jij gaat. - Nee.
- Hou een stoel vrij aan de bar. - Welke bar? Waar?
Kom op. Kom hier.
Sean, ze is terug.
Kan iedereen zwijgen? Stil.
Hey, wat doe je?
Ik dacht aan een artikel voor de tuinafdeling.
Ik ga zo een ​​beroerte krijgen. Kun je serieus zijn?
- Ik wil uitzenden. - Je hoeft dit niet te doen.
Je hebt meer gegeven dan we nodig hebben.
- Nee. Ik wil uitzenden. - Het is niet veilig.
En dan wil ik teruggaan naar het ziekenhuis...
Marie, luister naar me. Je hoeft dit niet te doen.
Oké, maar ik...
Het signaal is neer.
De telefoon.
Ik heb je al gezegd dat die drones ons zullen vinden.
Ze blazen ons hier op.
- Laat me kijken of ik het kan maken. - We hebben geen tijd!
Wacht. Even kijken...
Kanaal 4, BBC, CNN, willen allemaal uitzenden.
Goed, maar dan vertrek je bij de eerste gelegenheid. Akkoord?
Hallo?
We gaan je doorverbinden met CNN.
Ik stel je voor in vijf, vier, drie, twee...
Marie Colvin van de Sunday Times of London,
die zich nu bij ons voegt van Homs.
Waarom is het belangrijk, denk je, om deze afbeeldingen te zien?
Waarom is het belangrijk dat je daar bent?
Momenteel ben je een van de weinige westerse journalisten in Homs.
Ons team is net vertrokken.
Voor een publiek waarvoor een conflict ver weg is,
dit is de realiteit.
Er zijn 28.000 burgers, mannen, vrouwen en kinderen,
een stad van de kou en honger,
uitgehongerd, weerloos.
Er zijn geen telefoons. De elektriciteit is afgesneden.
Gezinnen delen wat ze hebben met familie en buren.
Ik heb letterlijk met honderden vrouwen met jonge kinderen gezeten.
die gevangen zitten in deze koude, wrede omstandigheden,
niet in staat om hun kinderen te voeden
alles behalve suiker en water, wekenlang.
Die kleine jongen was een van de twee kinderen die vandaag zijn gestorven.
Het is wat er elke dag gebeurt.
Het Syrische regime beweert dat ze geen burgers treffen,
dat ze gewoon achter terroristische bendes aan gaan.
Maar elk huis is geraakt.
De bovenste verdieping van het gebouw waarin ik ben, is volledig verwoest.
Er zijn hier geen militaire doelen.
Het is een complete leugen.
Wel, bedankt dat je het woord "leugen" gebruikt.
Ik denk dat veel mensen je willen bedanken
omdat het een woord is dat we niet vaak horen,
het wordt niet vaak gebruikt, maar in dit geval is het de waarheid.
Het Syrische regime, hun vertegenwoordigers, hebben voortdurend gelogen.
Ze hebben rechtstreeks gelogen over dit programma.
Marie, ik bedoel, je hebt heel wat conflicten over een lange tijd afgelegd.
Hoe vergelijkt dit?
Dit is het ergste conflict dat ik ooit heb gezien.
Het is het ergste omdat het een vreedzame opstand was
dat was verpletterd door geweld.
President Assad zit in paniek in zijn paleis in Damascus, het gehele
beveiligingsapparatuur die zijn vader heeft gemaakt, brokkelt om hem heen,
en hij reageert alleen op de manier waarop hem is geleerd hoe.
Toen hij een kind was, keek hij naar zijn vader
de oppositie te verpletteren door de stad Hama in puin te bombarderen
en het doden van 10.000 onschuldige burgers.
Hij keek, terwijl we toekeken,
een dictator die straffeloos moordt.
En de woorden op ieders lippen hier zijn,
"Waarom zijn we in de steek gelaten?"
"Waarom?"
Ik weet niet waarom.
Marie Colvin, ik weet dat het onmogelijk is om veilig te blijven, maar probeer het.
Bedankt dat je met ons hebt gesproken.
Marie, we moeten er nu uit.
- We moeten terug naar de kliniek. - Nee.
- Er zullen meer slachtoffers vallen. - Het is genoeg. We hebben het verhaal.
- Ze zijn bracketing. - Wat is dat?
Ze proberen hun bereik te vinden. Ze hebben ons gevonden.
Marie, kom op, laten we gaan.
Zeer moeilijke vraag.
Het is zoals uw eigen overlijdensbericht schrijven.
Ik veronderstel er nog eens naar te kijken en te zeggen, weet je, ik gaf er genoeg om
om naar deze plaatsen te gaan en op de een of andere manier te schrijven,
iets dat ervoor zorgt dat iemand anders er net zo veel om geeft
zoals ik destijds deed.
Een deel daarvan is dat je nooit zult aankomen waar je naartoe gaat
als je angst erkent.
Ik denk dat angst later komt, als alles voorbij is.
Marie Colvin en journalist Rémi Ochlik werden
vermoord, in Homs, Syrië op 22 februari 2012.
Paul Conroy, ondanks dat hij ernstig gewond was,
overleefde het en blijft werken als fotograaf.
Meer dan 500.000 Syrische burgers zijn vermoord sinds de dood van Colvin.