Czasami myślę, że rzucono na mnie klątwę.
Zanim jeszcze się urodziłem.
Dawno temu była sobie rodzina.
Tata był muzykiem.
Całą rodziną śpiewali, tańczyli i cieszyli się tym, co mieli.
Ale tata miał marzenie. Chciał grać całemu światu.
Pewnego dnia zabrał gitarę i już nigdy nie wrócił do domu.
A mama...
Nie miała czasu wylewać za nim łez.
Pozbyła się ze swojego życia muzyki i znalazła sposób
na utrzymanie siebie i córki.
Zakasała rękawy i nauczyła się szyć buty.
Mogła wybrać robienie cukierków, petard albo trykotów,
które noszą zapaśnicy, ale wybrała buty.
Nauczyła fachu swoją córkę.
A potem swojego zięcia.
Wnuki też wkręciła w szewstwo.
Rodzina się rozrastała, a biznes kwitł.
Muzyka podzieliła rodzinę.
Ale buty znów ją połączyły.
Tą kobietą była moja praprababcia, mama Imelda.
Umarła, nim się urodziłem.
Ale moja rodzina wspomina ją co roku w Día de los Muertos,
czyli w Dniu Zmarłych.
Jej córeczka to moja prababcia, mama Coco.
Hola, babciu Coco.
Jak się masz, Julio?
Tak naprawdę nazywam się Miguel.
Babcia Coco ma problemy z pamięcią.
Ale i tak lubię z nią rozmawiać. Mówię jej właściwie wszystko.
Kiedyś biegałem tak, ale tak jest dużo szybciej.
Zwycięża królowa ringu, Coco!
Po tej stronie mam dołeczek, a po tej nie.
Dołeczek, bez dołeczka.
Miguel, zajmij się jedzeniem.
Moja babunia jest córką prababci Coco.
Chudzinka z ciebie. Zjedz za babunię.
Nie, gracias.
Nie chcesz moich tamales?
Chcę?
Tak myślałam!
Babunia prowadzi dom tak jak kiedyś Imelda.
Żadnej muzyki!
Chyba jako jedyni w Meksyku nie lubimy muzyki.
Mojej rodzinie to nie przeszkadza. Ale ja...
- Wróć przed obiadem. - Kocham cię, mamo.
Ja nie jestem jak reszta rodziny!
- Hola, Miguel! - Dzień dobry!
- Dziękuję. - Nie ma za co, Miguel.
Cześć, Dante!
Siad. Leżeć. Turlaj się. Trzęsawka.
Żółwik!
Dobry pies!
Wiem, że nie wolno mi kochać muzyki.
Ale to nie moja wina, tylko jego!
Ernesto de la Cruza. Najwspanialszego muzyka w historii.
To tutaj, na tym placu, de la Cruz stawiał pierwsze kroki w karierze,
dzięki której stał się największą gwiazdą w historii Meksyku.
Zaczynał jako nieznany chłopak z Santa Cecilia, jak ja.
Ale kiedy zaczął grać, ludzie go pokochali.
Występował w filmach.
Miał ekstra gitarę! I umiał latać!
Pisał najlepsze piosenki.
Moją ulubioną jest...
- Pamiętaj mnie - Pamiętaj mnie
Choć rozłąki idą dni
- Pamiętaj mnie - Pamiętaj mnie
I otrzyj smutku łzy Nieważne, gdzie mnie rzuci los
Bo pamięć w sercu trwa Niech koi cię mój słodki głos
W samotną noc jak ta Pamiętaj mnie
Chociaż odejść muszę stąd
- Pamiętaj mnie - Pamiętaj mnie
Gdy gra gitary gorzki ton
Jestem obok tu jak tylko ja potrafię być
Aż znów w ramiona wezmę cię
Jego życie było spełnieniem marzeń.
Aż do 1942 roku.
Kiedy spadł na niego wielki dzwon.
Chcę być taki jak on.
Czasami myślę sobie, że coś mnie z nim łączy.
Skoro on był gwiazdą muzyki, to może ja też mógłbym nią zostać.
Gdyby nie moja rodzina.
- Hej, muchacho. - Tak?
Płacę za polerowanie, nie słuchanie twoich żali.
Przepraszam.
Ale w domu nie mam z kim o tym porozmawiać.
Na twoim miejscu powiedziałbym rodzince wprost:
„Jestem muzykiem i nic wam do tego”.
- Nie byłbym w stanie. - Przecież jesteś muzykiem, prawda?
Nie wiem. Gram tylko dla siebie.
Czy de la Cruz został gwiazdą, bo ukrywał swoje zdolności?
Nie! Wyszedł na rynek i zagrał dla wszystkich.
Popatrz, szykują scenę na wieczór!
Organizują konkurs muzyczny.
DÍA DE MUERTOS KONKURS TALENTÓW
PLAZA SANTA CECILIA — 7PM
Chcesz być jak twój idol? Zgłoś się!
Nie ma szans. Zabiliby mnie.
Jeśli nie masz tyle odwagi, to przyzwyczaj się do szycia butów.
Co zawsze powtarzał de la Cruz?
Walcz o swoje?
Pokaż, na co cię stać.
Będę twoim pierwszym słuchaczem.
Miguel!
- Babuniu! - Co ty tu robisz?
Zostaw mojego wnuka w spokoju.
Litości! Chciałem tylko wyczyścić buty.
Już ja znam wasze zagrywki, mariachi. Co ci nagadał?
Pokazał mi swoją gitarę.
Niech się pan wstydzi!
Mój wnuczek to słodki, niewinny aniołek.
Nie interesuje go muzyka. Trzymaj się od niego z daleka.
Biedactwo. Już w porządku.
Nie powinieneś się tu szwendać!
Wracamy do domu. Już.
Ile razy można ci powtarzać? Na rynku roi się od muzykantów.
Wiem, wujku Berto.
- Nie! - Precz, no już!
To tylko Dante.
Jak mu dasz imię, nie da ci spokoju. Leć po mojego klapka.
Wasz syn był na rynku.
Miguel!
Wiesz, co babunia uważa o tym miejscu.
- Polerowałem buty. - Buty muzyka!
Na rynku jest największy ruch.
Jeśli babunia zabrania tam chodzić, to masz jej słuchać.
- A dziś wieczorem? - Co będzie wieczorem?
Organizują konkurs talentów. Pomyślałem, że mógłbym...
- Zgłosić się? - Coś w tym stylu.
By wziąć udział w konkursie talentów, trzeba mieć talent.
Co im pokażesz? Polerowanie butów?
Dziś jest Dzień Zmarłych.
Nikt się nigdzie nie włóczy. Ten dzień spędzamy w gronie rodziny.
Do ołtarzyka, już.
Nie patrz tak na mnie.
Día de los Muertos to jedyny dzień, w którym odwiedzają nas przodkowie.
Stawiamy ich zdjęcia na ołtarzyku, by ich dusze mogły do nas przyjść.
To bardzo ważne.
Bez zdjęcia nas nie odwiedzą.
Przygotowujemy dla nich jedzenie, układamy tu ich ulubione przedmioty.
Robimy to, by rodzina była razem.
Nie włócz się Bóg wie gdzie. Dokąd to?
Myślałem, że wszystko gotowe.
Jesteś członkiem tej rodziny i musisz się jej trzymać.
- Nie chcę, byś skończył jak... - Tata babci Coco?
Nigdy więcej o nim nie wspominaj. Zasłużył na zapomnienie.
Ale to ty...
Ja tylko...
Ale...
Tata? Tata wrócił?
Uspokój się, mamusiu.
Tata wraca do domu?
Nie. Już dobrze, jestem tu.
A ty to kto?
Odpoczywaj, mamo.
Jestem wobec ciebie surowa, bo cię kocham. Miguel?
Co począć z tym chłopakiem?
Masz rację. Właśnie tego mu trzeba.
To ty. Chodź, Dante, tylko szybko!
Narobisz mi kłopotów. Ktoś mógł mnie usłyszeć.
Chciałbym, by ktoś mnie usłyszał.
Ktoś inny niż ty.
Perfecto!
Pamiętaj mnie
Muszę śpiewać i grać.
Muzyka nie jest tylko częścią mnie. To cały ja!
Kiedy życie daje mi w kość, gram na gitarze.
Świat kieruje się różnymi zasadami, ale ja kieruję się sercem.
Nie wydaje ci się czasami, że świat śpiewa piosenkę
tylko i wyłącznie dla ciebie?
Czy to drżenie znasz
Które serce ogarnia?
Dziś, uwierz mi, czegoś pragnę Tak bardzo pierwszy raz...
Zachowaj wiarę, siostro.
Ojcze, on mnie nie posłucha.
Posłucha muzyki.
Tylko ta pieśń Umie serca odmienić ton...
Nigdy nie zapominaj o potędze muzyki.
Mój ojciec nigdy mi na to nie pozwoli.
Nie będę czekał na pozwolenie.
Kiedy nadarza się okazja, nie można jej zaprzepaścić.
Trzeba walczyć o swoje!
Panie de la Cruz, jak pan zawalczył o swoje?
Musiałem walczyć o sukces. Nikt nie podał mi go na tacy.
Sam musiałem go osiągnąć.
- Chwycić marzenie i je zrealizować. - ...i je zrealizować.
Koniec z ukrywaniem się, Dante. Muszę walczyć o swoje!
Zagram dziś na rynku, choćbym miał umrzeć.
Zaczyna się Día de los Muertos!
Nie. Musimy usypać wyraźną ścieżkę.
Płatki prowadzą do nas przodków. Nie chcemy, by ich dusze zabłądziły.
Chcemy, żeby trafiły do domu i częstowały się jedzeniem z ołtarzyka.
Gdzie postawić ten stół?
Na podwórku.
- Przy kuchni? - Tak, obok poprzedniego.
- Chowaj się! - Miguel?
Nic takiego! Mamo, tato, ja...
Miguel, twoja babunia wpadła na wspaniały pomysł.
Zdecydowaliśmy, że powinieneś zacząć pracować w zakładzie.
- Co? - Koniec z pucowaniem butów.
Teraz będziesz je szył każdego dnia po szkole.
Mały Miguel pójdzie w ślady rodzinnych tradycji.
I to w Dzień Zmarłych! Przodkowie będą dumni.
Będziesz szył sandały jak twoja ciocia Victoria.
I półbuty, jak papa Julio.
A jeśli będę kiepskim szewcem?
Przodkowie tobą pokierują.
Nazywasz się Rivera, a każdy członek tej rodziny...
Jest szewcem. Ma to we krwi.
Zuch chłopak! Berto!
Otwórz coś specjalnego. Chcę wznieść toast.
Dante! Nie, przestań!
Nie!
Gitara de la Cruza?
Tata?
Prababciu Coco, czy twoim tatą był Ernesto de la Cruz?
Tata!
To on!
Wiem, kim był mój prapradziadek.
Miguel, zejdź stamtąd.
Ojcem prababci Coco był Ernesto de la Cruz!
- O czym ty mówisz? - Zostanę muzykiem!
Co to ma znaczyć? Masz przed rodziną tajemnice?
To przez to włóczenie się po rynku.
- Faszerują go tam różnymi fantazjami. - To nie fantazja.
Na zdjęciu jest Ernesto de la Cruz! Najwspanialszy muzyk w historii!
Nic nie widzieliśmy o tym człowieku.
Ale kimkolwiek by nie był, i tak porzucił swoją rodzinę.
Mój syn tak nie skończy.
Sam mówiłeś, że przodkowie mną pokierują.
De la Cruz też jest moim przodkiem.
Pisane mi jest zostać muzykiem.
Nigdy! Jego muzyka jest jak klątwa. Nie pozwolę na to.
- Gdybym mógł tylko... - Miguel...
Posłuchaj swojej rodziny. Koniec z muzyką.
- Posłuchajcie chociaż, jak gram! - Koniec dyskusji.
Chcesz skończyć jak on? Zapomniany?
Bez zdjęcia na ołtarzyku?
Nie obchodzi mnie, czy trafię na durny ołtarzyk.
- Nie! - Mamo!
Po wszystkim. Nie ma gitary, nie ma muzyki.
Chodź. Posiłek w rodzinnym gronie poprawi ci nastrój.
Nie chcę być już w tej rodzinie!
Miguel!
Chcę zagrać na rynku, jak de la Cruz. Można się jeszcze zapisać?
Masz instrument?
Nie, ale może uda mi się pożyczyć gitarę...
Muzycy muszą mieć własne instrumenty.
Znajdź gitarę, a wpiszę cię na listę.
- Pożyczy mi pani gitarę? - Przykro mi.
- Macie zapasową gitarę? - Nie.
- Potrzebuję na chwilę gitary. - Zmykaj stąd, mały.
Prapradziadku, co mam robić?
„WALCZ O SWOJE!”
Nie. Dante, przestań. Uspokój się!
Przepraszam.
Seor de la Cruz, proszę się nie gniewać. Jestem Miguel.
Pana praprawnuczek. Muszę ją na chwilę pożyczyć.
Nasza rodzina uważa, że muzyka to klątwa.
Nie rozumieją mnie, ale pan by mnie zrozumiał.
Chciałby pan, bym słuchał serca i walczył o swoje!
Jeśli nie ma pan nic przeciwko, wystąpię na rynku, tak jak pan!
Gitara! Zniknęła!
Ktoś ukradł gitarę de la Cruza!
Patrzcie, wybita szyba!
Kto tu jest?
Przepraszam. Głupio wyszło. De la Cruz jest moim...
Nikogo tu nie ma.
- Miguel! - Mamo!
Miguel, wracaj do domu. Gdzie jesteś?
Wszystko dobrze, chłopczyku? Chodź, pomogę ci.
Dziękuję. Ja...
Uważaj trochę.
Popatrz, jak pięknie rośnie.
Dante!
Ty mnie widzisz? Co tu się wyprawia?
Bardzo przepraszam.
Miguel?
- Miguel? - Miguel?
Jesteś tu? I nas widzisz?
Nasz ukochany Miguel!
Skąd mogę was znać?
Jesteśmy twoją rodziną.
- Ciocia Rosita? - Sí.
- Papa Julio? - Czołem.
Ciocia Victoria?
Nie wygląda mi na martwego.
Na żywego też nie do końca.
Musimy znaleźć mamę Imeldę, ona będzie wiedziała, co robić.
Jest problem z Imeldą.
Nie może przejść przez most.
- Utknęła! - Po drugiej stronie!
Wujek Oscar? Wujek Felipe?
Cześć, Miguel.
To musi mieć jakiś związek z tobą.
Ale jeśli Imelda nie może przyjść tu...
To my musimy iść do niej. Vámonos!
Nie bój się, Miguel.
Dante? Zaczekaj!
Musimy trzymać się razem. Nie wiemy, dokąd...
Czyli to prawda. Naprawdę tu mieszkacie.
- A myślałeś, że co? - Sam nie wiem.
Że może to jedna z tych bajek, które dorośli opowiadają dzieciom.
- Jak witaminy. - Z witaminami to prawda.
Teraz zaczynam w to wierzyć.
Nieładnie tak patrzeć... Santa Maria!
Czy to... Alebrijes! Ale przecież...
Tutaj istnieją naprawdę. Są przewodnikami dusz.
Towarzyszą im w podróży.
Patrz pod nogi. Wszędzie sadzą bobki.
Witamy ponownie w Krainie Umarłych.
Prosimy przygotować dary do kontroli.
POWRÓT
Witamy z powrotem. Coś pan wwozi?
Trochę churros od mojej rodziny.
Wspaniale. Następny.
W razie problemów z podróżą pomocą służy państwu
Departament ds. Powrotów na Łono Rodziny.
WYJŚCIE
Następni.
Państwa syn postawił zdjęcia na ołtarzyku. Życzę miłego pobytu.
Gracias.
Należy wrócić przez wschodem. Życzymy udanego pobytu.
Zdjęcie stoi na ołtarzyku pana dentysty. Życzę udanego pobytu.
- Gracias. - Następny?
Tak, to ja. Frida Kahlo.
Może darujemy sobie skan?
Jestem na tylu ołtarzykach, że sprzęt się może przegrzać.
Wygląda na to, że jednak nikt nie postawił zdjęcia.
No dobrze, z tą Fridą to było kłamstwo.
Bardzo przepraszam.
Bez zdjęcia na ołtarzyku nie można przejść przez most.
Skoczę tam na sekundkę, nawet nie zauważycie, że mnie nie ma.
Hej!
Już... prawie. Jeszcze parę kroków.
Kurczę.
Świetnie, kogo to obchodzi? Durny most z płatków!
Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby nikt nie wystawił mojego zdjęcia.
- Następny. - Chodź, teraz nasza kolej.
Witajcie z powrotem. Coś wwozicie?
Właściwie to tak.
Hola.
Prosimy Matrę Gonzales-Ramos o zgłoszenie się na poziom siódmy.
Tęsknię za nosem.
DEPARTAMENT DS. POWROTÓW NA ŁONO RODZINY
Niech mi pan pomoże. Musimy zaliczyć jakiś tuzin ołtarzyków.
Nie odwiedzimy rodziny twojej byłej żony, nawet nie ma mowy!
Chcę rozmawiać z kierownikiem!
Przykro mi, ale najwyraźniej nikt nie wystawił pani zdjęcia.
Moja rodzina zawsze stawia je na ołtarzyku.
To piekielne pudło panią okłamuje!
- Mama Imelda? - Moja rodzina!
Nie pozwolą mi przejść przez most.
Powiedzcie tej kobiecie, że moje zdjęcie stoi na ołtarzyku.
Nie odwiedziliśmy go jeszcze.
- Co? - Przypadkiem spotkaliśmy...
- Miguel? - Mama Imelda.
Co tu się wyprawia?
Czy to rodzina Rivera?
- Macie klątwę. - Co?
W Día de los Muertos daje się zmarłym prezenty, a nie ich okrada.
- Nie ukradłem gitary. - Gitary?
Należała do mojego prapradziadka. Chciałby, bym ją miał.
Nie wspominaj o tym grajku. Jest dla nas martwy.
Wszyscy jesteście martwi.
Zaraz, czyj to alebrije?
To tylko Dante.
Nie wygląda na alebrije.
To raczej zwykły pies.
Albo lekko brudna kiełbaska.
Cokolwiek to jest, mam straszną alergię.
Ale Dante praktycznie nie ma sierści.
A ja praktycznie nie mam nosa, ale jest jak jest.
To nadal nie tłumaczy, dlaczego nie mogę przejść przez most.
Zdjąłeś moje zdjęcie z ołtarzyka?
- To był wypadek! - Jak możemy go odesłać?
Skoro to sprawa rodzinna...
Żeby zdjąć klątwę, ktoś z rodziny musi mu dać błogosławieństwo.
Tylko tyle?
Jak dostaniesz błogosławieństwo, wszystko wróci do normy.
Ale musisz je dostać przez świtem.
Co stanie się potem?
Twoja dłoń!
Miguel, to nie czas na takie cyrki.
Nie martw się, jesteś tu z rodziną. Mogą już teraz cię pobłogosławić.
Potrzebujemy płatka nagietka. Jest! Pani wybaczy.
Proszę spojrzeć na żyjącego i wypowiedzieć jego imię.
Miguel.
Świetnie. A teraz: „Daję ci moje błogosławieństwo”.
Daję ci moje błogosławieństwo.
Błogosławieństwo, byś wrócił do domu,
postawił moje zdjęcie na ołtarzyku i już nigdy nie tknął gitary.
Co? Tak nie można!
Ma prawo postawić swoje warunki.
- W porządku. - Proszę dać płatek Miguelowi.
Kościotrupy znikły!
Biegnę na rynek.
Minęły dwie sekundy, a ty już złamałeś obietnicę.
To niesprawiedliwe. To moje życie, ty już swoje przeżyłaś.
Papo Julio, proszę cię o błogosławieństwo.
Ciociu Rosito? Oscarze?
Felipe? Ciociu Victorio?
Nie utrudniaj tego. Wrócisz na moich warunkach albo wcale.
Naprawdę tak nie znosisz muzyki?
Nie pozwolę, byś poszedł w jego ślady.
W jego ślady. On też jest z rodziny.
- Słuchaj się Imeldy. - Ona chce dla ciebie dobrze.
Bądź rozsądny.
Przepraszam, muszę do łazienki. Zaraz wrócę.
Ktoś mu powie, że w Krainie Umarłych nie ma łazienek?
Vámonos.
Mamy tu rodzinę, która szuka żywego chłopca.
By zostać muzykiem, muszę dostać błogosławieństwo muzyka.
Musimy znaleźć mojego prapradziadka.
Chwila, muchacho.
Znalazłem żywego chłopca! Proszę się rozejść.
Przepraszam.
Nie. Dante!
Zakłócanie porządku. Obraza munduru. Sztuczna monobrew.
- To nielegalne? - Nawet bardzo.
Czas się ogarnąć, amigo.
Amigo? Miło, że pan to mówi, bo mój Dzień Zmarłych
jest w tym roku wyjątkowo paskudny i przydałby mi się właśnie kolega.
A amigos sobie pomagają.
Pomóż mi przejść przez most, a ja ci to wynagrodzę.
Lubisz de la Cruza? Jesteśmy starymi kumplami.
Mogę ci załatwić miejsca VIP na jego koncercie.
I wejście za kulisy. Będziesz mógł go poznać.
Puść mnie tylko przez most!
Powinienem przymknąć cię na całą noc.
Ale zaraz kończę zmianę, a chcę zdążyć odwiedzić bliskich.
Więc dam ci tylko pouczenie.
- Mogę chociaż odzyskać kostium? - Nie.
Ładny mi amigo.
Naprawdę znasz de la Cruza?
A kto pyta? Zaraz, ty jesteś żywy!
Tak, a żeby wrócić do Świata Żywych,
potrzebuję jego błogosławieństwa.
Koniecznie jego?
Jest moim prapradziadkiem.
Twoim pra... Co?
Zaraz.
Nie, zaraz.
Tak! Chcesz wrócić do Świata Żywych!
Wiesz co? Może to nie taki dobry...
Czekaj. Pomóżmy sobie nawzajem.
Każdy może pomóc drugiemu. A przede wszystkim ty mnie.
- Miguel! - Jestem Héctor.
Miło mi.
Zaczekaj na mnie!
Jeszcze skończy na cmentarzu. Gdzie nasza przewodniczka, Pepita?
Kto ma płatek, którego dotknął Miguel?
Proszę. Grzeczna alebrije.
Nie ruszaj się. Popatrz do góry.
Dokładnie, teraz czas na czoło.
Gotowe.
Trup jak żywy.
W tym miejscu najważniejsza jest pamięć.
Jeśli wielu cię wspomina i stawia zdjęcie na ołtarzyku,
możesz przekroczyć most. Chyba że jesteś mną.
Ty nie możesz przejść?
Nikt nie wystawił mojego zdjęcia. Ale ty możesz to zmienić!
To ty?
Przystojniak, nie?
Czyli ty zabierzesz mnie do prapradziadka,
a ja po powrocie postawię twoje zdjęcie na ołtarzyku?
Masz łeb jak sklep! Świetny pomysł. Jest tylko jeden szczególik.
Do de la Cruza ciężko dotrzeć, a mnie kończy się czas.
Muszę przejść przez most dziś. Nie masz tu innej rodziny?
Kogoś łatwiej dostępnego?
Nie.
Nie wkręcaj mnie. Na pewno masz tu kogoś.
Tylko de la Cruza. Mogę go znaleźć bez twojej pomocy.
Dobra, w porządku. Zabiorę cię do prapradziadka.
Ale nie będzie łatwo. Jest zarobiony. Co ty robisz?
Chodzę jak kościotrup. Wtapiam się w tłum.
Kościotrupy tak nie chodzą.
- Ty tak chodzisz. - Nieprawda. Przestań!
Ernesto de la Cruz i jego Gwiazda poranna!
Co roku twój prapradziadek organizuje ten głupi koncert
na zamknięcie Día de Muertos.
A ty nas na niego wkręcisz!
Mówiłeś, że masz wejściówki VIP.
Kłamałem. Przepraszam.
Uspokój się. Zabiorę cię do niego.
Jak?
Wiem, gdzie ma próby przed występem.
Pamiętaj mnie I otrzyj smutku łzy
Mam nadzieję, że masz moją suknię.
Hola, Ceci.
- Hola. - Zgubiłem tę suknię.
Wiedziałam!
Przed świtem muszę wyszykować czterdzieści tancerek.
Przez ciebie będziemy mieć o jedną Fridę mniej.
Dante! Nie wchodź tam.
Nie, wracaj!
Jak się tu dostałeś?
- Goniłem mojego... - To potężny pies xolo!
Przewodnik zagubionych dusz. Kogo do mnie przyprowadziłeś?
On chyba nie jest przewodnikiem.
Alebrijes mogą przyjmować różne postaci.
Są równie tajemnicze, co potężne.
A może to tylko zwykły pies. Chodź, potrzebuję rady.
Będziesz moją widownią. Zapada ciemność.
A z ciemności wyłania się ogromna papaja.
Wypełzają z niej tancerki, a wszystkie one są mną.
Chcą napić się mleka swej matki, czyli potężnego kaktusa.
Kaktus też jest mną. A jej mleko to łzy.
Czy to zbyt sztampowe?
Chyba tak sztampowe, jak należy.
Przydałaby się też muzyka. Może coś w stylu...
A potem...
A potem wszystko stanęłoby w płomieniach?
Tak! Wszędzie ogień!
Wspaniale. Masz duszę artysty.
Tancerki schodzą ze sceny. Muzyka cichnie, gasną światła.
A na scenie pojawia się Ernesto de la Cruz!
Gra piosenki, przychodzi świt, wszyscy klaszczą...
Gdzie jest prawdziwy de la Cruz?
Ernesto nie bierze udziału w próbach.
Jest zbyt zajęty bawieniem się na imprezie na szczycie wieży.
Nie możesz mi tak znikać. Nie nękaj celebrytów.
Mówiłeś, że znajdę tu prapradziadka.
Jest po drugiej stronie miasta na swoim wielkim przyjęciu.
Co za leń. Kto nie przychodzi na własne próby?
Skoro tak dobrze się znacie, to dlaczego cię nie zaprosił?
Jest twoim prapradziadkiem, dlaczego nie zaprosił ciebie?
Gustavo, wiesz coś o tej imprezie?
Całe miasto o niej gada!
Ale żeby wejść, musisz być na liście gości, Chorizo.
Patrzcie, to Chorizo!
- Bardzo śmieszne. - Chorizo?
Gość jest sławny. Zapytaj go, jak umarł.
Nie chcę o tym mówić.
Zakrztusił się plasterkiem chorizo!
Nieprawda. Zatrułem się, a to duża różnica.
Dlatego nie lubię muzyków. Banda narcyzów.
- Ja jestem muzykiem! - Serio?
Jeśli chcesz się dostać do Ernesto, to organizują konkurs muzyczny
na Plaza de la Cruz. Zwycięzca zagra na przyjęciu Ernesto.
Nie, chyba oszalałeś, jeśli sądzisz...
Muszę dostać błogosławieństwo od prapradziadka.
Wiesz, gdzie znajdę jakąś gitarę?
Znam jednego gościa.
Znalazłaś go, Pepito? Znalazłaś małego?
- Odcisk buta! - But naszej produkcji.
- To chyba czterdziestka. - I pół.
- Antypoślizgowa. - Miguel.
Dlaczego chcesz być muzykiem?
Był nim mój prapradziadek.
I całe życie występował przed ludźmi jak małpka w cyrku.
Nie, dzięki. Nie ma opcji.
A co ty tam wiesz? Daleko do tej gitary?
Prawie jesteśmy.
Tempo, chamaco.
- Kuzyn Héctor! - To wy! Cześć, wujku!
- Jak leci? - To twoja rodzina?
Tak jakby. Nikt z nas nie ma zdjęcia na ołtarzyku.
Nie mamy rodziny, prawie nas zapomniano.
Więc mówimy do siebie kuzynie, wujku i tak dalej.
- Héctor! - Ciocia Chelo!
Muchas gracias!
Zostawcie trochę dla mnie. Jest Chicharrón?
Tak, jest u siebie. Nie wiem, czy jest w nastroju na gości.
Kto by nie był w nastroju na kuzyna Héctora?
Buenas noches, Chicharrón!
Nie chcę oglądać twojej głupiej czachy.
Daj spokój, jest Dzień Zmarłych. Przyniosłem ci mały prezent.
- Spadaj stąd. - Chętnie.
Problem w tym, że ja i mój kolega Miguel...
Chcemy pożyczyć twoją gitarę.
- Moją gitarę? - Tak.
- Moją najukochańszą gitarę? - Obiecujemy, że do ciebie wróci.
Tak jak miała wrócić moja furgonetka? I lodówka turystyczna?
- Słuchaj... - Moje serwetki?
Lasso? Kość udowa?
- Teraz będzie inaczej. - Gdzie masz moją kość?
- Wszystko dobrze, amigo. - Zaczynam znikać.
Czuję to. Nie byłbym w stanie wziąć gitary do ręki.
Ty mi coś zagraj.
Wiesz, że z tym skończyłem. Chciałem ją wziąć dla niego.
Musisz jakoś na nią zapracować.
Dobrze, w drodze wyjątku.
Jakieś życzenia?
Znasz mój gust, Héctorze.
Wie każdy, kim jest Juanita
Że zeza ma jak się patrzy
I zęby krzywe Garbaty nos
I ... jej...
Żebra obwisłe są dość
- Zmieniasz słowa! - No bo dzieci słuchają.
I włosy ma jak chwasty
I garbi się noce i dnie
Więc gdybym nie był tak brzydki
Za męża by mogła wziąć mnie
Wracają wspomnienia.
Gracias.
Co się stało?
Został zapomniany.
Kiedy już nikt z żywych o tobie nie pamięta,
znikasz z tego świata. Umierasz po raz drugi.
Dokąd odszedł?
Nikt tego nie wie.
Ale ja go poznałem. Mogę go wspominać po powrocie!
To tak nie działa.
Wspomnienia o nas muszą kultywować ludzie, którzy znali nas za życia.
Opowiadać sobie o nas.
Ale nie było już nikogo, kto opowiadałby o Chicharrónie.
Każdego to czeka.
Chodź, de la Cruzcito, musisz wygrać ten konkurs.
Mówiłeś, że nie znosisz muzyków, a sam nim jesteś.
Myślisz, że jak poznałem twojego prapradziadka?
Graliśmy w jednym zespole. To ja go wszystkiego nauczyłem.
Co? Grałeś z Ernesto de la Cruzem,
najwspanialszym muzykiem w historii?
Dobre sobie. Najwspanialsze miał co najwyżej brwi.
Ale muzykę miał średniawą.
Nie wiesz, co mówisz.
Witaj na Plaza de la Cruz. Czas się pokazać.
Koszulki! Figurki! Zapraszam!
Witamy serdecznie!
Gotowi na wieczór pełen muzyki?
Czas na wielką bitwę muzyków.
Zwycięzca zagra dla samego Ernesto de la Cruza
na jego dzisiejszej fieście!
To nasza szansa, muchacho.
Konkurs uważam za otwarty!
Jaki masz plan? Co zagrasz?
Zdecydowanie Pamiętaj mnie.
- Tylko nie to. - To jego największy hit.
Jest zbyt popularny.
Pamiętaj mnie Chociaż odejść muszę stąd
- Pamiętaj mnie... - I otrzyj smutku łzy...
- To może Poco Loco? - To jest myśl!
De la Cruzcito? Wchodzisz po nich. Los Chachalacos, wasza kolej.
Los Chachalacos!
Zawsze się tak stresujesz przed występem?
Nie wiem. Nigdy nie występowałem.
Co? Mówiłeś, że jesteś muzykiem.
Jestem! To znaczy będę.
Kiedy wygram.
Taki masz plan? Musisz wygrać. Zależy od tego twoje życie,
a ty nigdy nie występowałeś. Ja wyjdę na scenę.
- Nie! To muszę być ja. - Dlaczego?
Co ze mnie za muzyk, jeśli nie mogę zagrać nawet jednej piosenki?
A co to ma za znaczenie?
Nie chodzi mi tylko o błogosławieństwo.
Chcę pokazać, że na nie zasłużyłem.
Piękna postawa, ale wyczucie czasu tragiczne.
Chcesz wystąpić? Musisz to poczuć.
Musisz się rozluźnić. Wytrząść z siebie nerwy.
Teraz pokaż swój grito.
- Mój grito? - Tak, okrzyk. No dalej.
Cudowne uczucie. Twoja kolej.
Nie rób mi tego.
De la Cruzcito, wchodzisz!
Miguel, popatrz na mnie. Dasz radę.
Przyciągnij ich uwagę.
Niech cię słuchają. Poradzisz sobie.
De la Cruzcito!
Co on robi? Dlaczego nie gra?
Dawać z powrotem śpiewające psy!
Dawaj!
Skąd mleko bierze się? Ay mi amor, ay mi amor
„Ze sklepu” — mówisz mi Ay mi amor, ay mi amor
Czy słońce jest na prąd? Ay mi amor, ay mi amor
„Jest na węgiel — takjak grill” Ay mi amor, ay mi amor
I stąd jestem poco loco Un poqui-ti-ti-to loco
Uwielbiasz podpuszczanie I mnie nabierasz na nie
To szczęście, że w tym stanie
Jestem tylko un poco loco
Nie!
- Nieźle jak na trupa! - I nawzajem, gordito!
Jest niedaleko! Znajdź go!
I stąd ja jestem loco Czyli wariat, ale poco
Dla ciebie sens to nonsens
Aż woła to o pomstę
Że klepki ci się omskły! Ktoś tu jest un poco loco!
- Szukamy żywego chłopca. - Ma jakieś dwanaście lat.
Widzieli państwo żywego chłopca?
Un poqui-ti-ti-ti-ti-ti-ti-ti-ti-to loco!
Spisałeś się. Jestem z ciebie dumny.
Bis!
- Dokąd to? - Musimy się zmywać!
Oszalałeś? Mamy nagrodę w kieszeni.
Damas y caballeros, mamy ważne ogłoszenie.
Rodzina szuka żywego chłopca o imieniu Miguel.
Uciekł dzisiaj spod ich opieki.
Chcą odesłać go do Świata Żywych.
Mówiłeś, że poza de la Cruzem nie masz tu rodziny.
Że tylko on może cię odesłać.
Mam tu rodzinę, ale...
Już dawno mogłeś zabrać moje zdjęcie?
Oni nienawidzą muzyki! Potrzebuję błogosławieństwa artysty.
- Okłamałeś mnie! - I kto to mówi?
Spójrz na mnie. Jestem prawie zapomniany.
Nie wiem, czy przetrwam do jutra.
Nie chcę stracić jedynej szansy na przejście przez most
przez twoje głupie marzenia o karierze.
- Nie są głupie! - Zabiorę cię do rodziny.
- Puszczaj! - Jeszcze mi podziękujesz.
Nie chcesz mi pomóc. Dbasz tylko o siebie!
Weź sobie to zdjęcie i daj mi spokój.
Nie!
Dokąd poszedłeś?
Przepraszam cię! Wracaj!
Dante, uspokój się.
On mi nie pomoże.
Dante! Dosyć!
Przestań! Puść mnie!
Jesteś tylko głupim psem, a nie przewodnikiem. Uciekaj!
- To on! - To ten żywy chłopiec!
- Mówili coś o nim. - Jest żywy!
- Jest żywy. - Ten chłopiec żyje!
Koniec tego cyrku, Miguel.
Dostaniesz moje błogosławieństwo i wrócisz do domu.
Nie chcę go od ciebie!
Miguel, czekaj!
Wracaj, Miguel!
Chcę uratować ci życie!
- Niszczysz mi życie! - Co?
Tylko muzyka daje mi szczęście, a ty chcesz mi ją odebrać.
Nigdy nie zrozumiesz.
Choćby to miało mnie życie kosztować
Ja kochać Cię nie przestanę...
Myślałem, że nie znosisz muzyki.
Kochałam ją! Pamiętam to uczucie,
kiedy mój mąż grał, a ja śpiewałam. Nic innego się nie liczyło.
Ale na świecie pojawiła się Coco i nagle coś stało się dla mnie
ważniejsze niż muzyka. Szukałam stabilizacji,
a on chciał grać przed całym światem.
Oboje coś poświęciliśmy, by osiągnąć swój cel.
Teraz ty musisz dokonać wyboru.
Ale ja nie chcę wybierać!
Dlaczego nie chcesz mnie wesprzeć? Przecież od tego jest rodzina.
Trzeba sobie pomagać. Ale ty tego nie robisz.
- Dobrej zabawy. - Nie mogę się doczekać!
El Santo, jestem pana wielkim fanem. Czy ma pan coś przeciwko...
Gracias, Seor.
- Zaproszenie? - Nie potrzebuję go.
Jestem praprawnuczkiem Ernesto.
- Przepraszam... - Patrzcie! To ten poco loco!
- Dałeś dziś czadu. - Wy też!
Tak między nami muzykami... Potrzebuję pomocy.
Zwycięzcy konkursu. Moje gratulacje.
Wielkie dzięki!
- Baw się dobrze, mały grajku! - Gracias!
Patrz! Ernesto!
De la Cruz!
Seor de la Cruz!
Przepraszam! Proszę pana!
Kiedy nadarza się okazja, nie można jej zaprzepaścić.
Trzeba walczyć o swoje!
Widzę w tobie wielkiego ducha.
Prawie jesteśmy, Dante.
Seor de la Cruz! Seor de la...
Co możemy zrobić? Nie ma już nadziei...
- Zachowaj wiarę, siostro. - Ojcze, on mnie nie posłucha.
Posłucha muzyki.
Seoras y seores Buenas tardes, buenas noches
Seoritas y seores
Kiedy śpiewam tutaj wam To jest radość — alegría!
Ta muzyka to mój język — Cały świat es mi familia
Ta muzyka to mój jęz...
Wszystko dobrze?
To ty! Jesteś tym chłopcem, który przybył tu ze Świata Żywych.
Słyszałeś o mnie?
Wszyscy o tobie mówią. Co cię tu sprowadza?
Jestem Miguel, twój praprawnuczek.
Mam praprawnuczka?
Potrzebuję błogosławieństwa, by wrócić do domu i zostać muzykiem.
Tak jak ty. Reszta rodziny nie chce mnie wysłuchać.
Miałem nadzieję, że ty mi pomożesz.
Chłopcze, miałbym nie pomóc komuś z takim talentem?
Mam praprawnuczka!
- Patrzcie, to Frida. - Tak, Frida Kahlo.
- To wielki zaszczyt. - Gracias.
Negrete, Infante! Poznaliście już mojego praprawnuka?
To mój praprawnuk.
On żyje, a do tego jest muzykiem!
Dołeczek, bez dołeczka.
Bez dołeczka!
Za przyjaźń.
Poruszyłbym dla ciebie niebo i ziemię. Salud, przyjacielu!
Trucizna!
Nie korzystałem z dublerów.
Chociaż odejść muszę stąd Pamiętaj mnie...
To dary od moich fanów ze Świata Żywych.
Tyle mi ich zostawiają, że nie mam gdzie ich trzymać.
Co się dzieje? Wyglądasz, jakby cię to przerosło.
- Nie, jest super. - Ale?
Całe życie byłeś moim idolem.
Osiągnąłeś wielki sukces.
Nigdy nie żałowałeś, że dla muzyki poświęciłeś wszystko inne?
Nie było łatwo. Musiałem wyjechać z miasteczka...
I zostawić rodzinę?
Sí. Ale nie miałem wyjścia.
Nie da się uciec przed przeznaczeniem.
A tobie, mój praprawnuku, pisane jest zostać muzykiem!
Oboje jesteśmy artystami. Nie jesteśmy częścią jednej rodziny.
Naszą rodziną jest cały świat.
Odpalili fajerwerki!
Niedługo impreza przeniesie się na mój doroczny koncert.
Nie może cię to ominąć. Będziesz moim gościem honorowym.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Nie mogę. Muszę być w domu przed świtem.
Naprawdę musisz wracać.
To był wielki zaszczyt. Szkoda, że odchodzisz.
Mam nadzieję, że niedługo umrzesz.
Niezręcznie zabrzmiało.
- Miguel, daję ci błogo... - Mieliśmy umowę, chamaco.
Kim jesteś? Co to ma znaczyć?
Frida! Nie sądziłem, że dotrzesz.
Obiecałeś, że zabierzesz moje zdjęcie.
Znasz go?
Poznałem go dzisiaj. Twierdził, że cię zna.
Héctor?
Proszę, Miguel. Weź moje zdjęcie.
Przyjacielu, zapominają o tobie.
- A czyja to wina? - Héctorze, proszę...
Ukradłeś mi piosenki. To dzięki nim zyskałeś sławę.
Co?
Będę zapomniany tylko dlatego, że ty ukryłeś, kto je napisał!
Nieprawda! De la Cruz sam pisał piosenki.
Ty mu powiesz czy ja?
Héctorze, nie chciałem cię wykorzystać. Byliśmy bardzo zgrani, ale umarłeś.
Śpiewałem twoje piosenki, bo chciałem, by coś po tobie zostało.
Co za szlachetność!
Naprawdę razem graliście.
Nie chcę się kłócić, ale jesteś mi coś dłużny.
Miguel zabierze moje zdjęcie, a ja będę mógł przejść przez most.
Zobaczyć moją córeczkę. Pamiętasz noc, kiedy odszedłem?
To było dawno temu.
Wznieśliśmy toast, a ty powiedziałeś, że poruszyłbyś niebo i ziemię
dla swojego amigo. Teraz cię o to proszę.
Niebo i ziemię? Jak w tym filmie?
- Co? - Toast Don Hidalgo.
Z filmu de la Cruza, El Camino a Casa.
- Mówimy teraz o prawdziwym życiu. - Nie, popatrz!
Sama prawda. To zasługuje na toast. Za naszą przyjaźń!
Poruszyłbym dla ciebie niebo i ziemię, mój amigo.
Ale w filmie Don Hidalgo dodał do napoju truciznę.
- Salud! - Trucizna!
Tej nocy, kiedy odszedłem, Ernesto...
Od miesięcy byliśmy w trasie. Zacząłem tęsknić za domem.
Spakowałem notatnik z piosenkami.
Chcesz odejść teraz, tak blisko spełnienia naszych marzeń?
To twoje marzenia. Dasz sobie radę.
Bez twoich utworów nie dam rady.
Wracam do domu. Nie zmienię zdania, choćbyś mnie znienawidził.
Nie mogę cię nienawidzić. Pożegnajmy się toastem.
Za naszą przyjaźń.
Poruszyłbym dla ciebie niebo i ziemię, mój amigo. Salud!
Odprowadziłeś mnie na dworzec. Nagle zaczął mnie boleć brzuch.
Myślałem, że zaszkodziło mi coś, co zjadłem.
Może to przez chorizo, przyjacielu.
Albo co wypiłem.
Obudziłem się martwy.
Zatrułeś mnie.
Fikcja miesza ci się z rzeczywistością.
A ja myślałem, że miałem pecha.
Nie przypuszczałem, że mógłbyś...
- Jak mogłeś? - Héctor!
Ochrona!
Wszystko mi odebrałeś! Ty kupo kości!
Zajmijcie się nim. To wariat.
Chciałem tylko wrócić do domu. Nie!
Wybacz. Na czym skończyliśmy?
Miałeś dać mi błogosławieństwo.
Rzeczywiście.
Miguel, moja reputacja...
jest dla mnie bardzo ważna. Nie chciałbym, żebyś pomyślał...
Że zamordowałeś Héctora i ukradłeś mu repertuar?
Ale ty w to nie wierzysz. Prawda?
Skąd. Wszyscy wiedzą, że jesteś tym dobrym.
Dostanę to błogosławieństwo?
Ochrona? Zabierzcie Miguela. Jego wizyta trochę się przedłuży.
Co? Jesteśmy rodziną!
A Héctor był moim przyjacielem.
Sukces nigdy nie przychodzi łatwo.
Musisz być gotowy na wszystko, by zawalczyć o swoje.
Wiem, że to zrozumiesz.
Nie!
Puszczajcie! Nie!
Pomocy! Czy ktoś mnie słyszy? Chcę wrócić do domu.
- Héctor? - To ty?
Héctor! Miałeś rację. Powinienem był wrócić do rodziny.
Ostrzegali mnie przed de la Cruzem, ale ich nie słuchałem.
Powiedziałem, że nie obchodzi mnie, czy będą mnie wspominać.
Że nie chcę być na ich głupim ołtarzyku.
Już w porządku.
Powiedziałem, że mnie nie obchodzą.
Héctor?
Zapomina o mnie.
- Kto? - Moja córka.
To dla niej chcesz przejść przez most.
Chcę ją jeszcze raz zobaczyć. Powinienem był zostać w Santa Cecilia.
Chciałbym ją przeprosić.
Chciałbym powiedzieć jej, że tata próbował wrócić do domu.
Że bardzo ją kochał.
Moja Coco...
Coco?
Skąd to masz?
To moja prababcia Coco. A to mama Imelda.
To jesteś ty?
Jesteśmy... rodziną?
Miałem nadzieję, że ją znów zobaczę. Że za mną tęskni.
Że postawi na ołtarzyku moje zdjęcie. Ale nigdy do tego nie doszło.
Wiesz, co jest najgorsze?
Nie udało mi się zobaczyć Coco, kiedy żyłem,
ale liczyłem, że spotkam ją tutaj. Wyściskam ją za wszystkie czasy.
Ale tylko ona mnie jeszcze pamięta.
Kiedy odejdzie ze świata żywych...
Ty znikniesz z tego świata. Nigdy jej nie zobaczysz.
Nigdy.
Napisałem dla niej kiedyś piosenkę.
Śpiewaliśmy ją razem co wieczór.
Nawet kiedy byliśmy daleko od siebie.
Wiele bym dał, by móc zaśpiewać z nią jeszcze raz.
Pamiętaj mnie
Choć rozłąki idą dni Pamiętaj mnie
I otrzyj smutku łzy
Nieważne, gdzie mnie rzuci los Bo pamięć w sercu trwa
Niech koi cię mój słodki głos W samotną noc jak ta
Pamiętaj mnie
Tata!
Chociaż odejść muszę stąd Pamiętaj mnie
Gdy gra gitary gorzki ton
Jestem obok tu Jak tylko ja potrafię być
Aż znów w ramiona wezmę cię
Pamiętaj mnie
Ukradł ci gitarę i piosenki.
To ciebie powinien pamiętać świat, a nie de la Cruza!
Nie napisałem Pamiętaj mnie dla świata, tylko dla mojej Coco.
Kiepski ze mnie prapradziadek.
Żartujesz? Do niedawna myślałem, że mam w rodzinie mordercę.
Jesteś o klasę wyżej. Całe życie czułem,
że coś mnie różni od innych. Nie wiedziałem, skąd to mam.
Teraz już wiem. Mam to po tobie.
Jestem z tego dumny. Jestem dumny, że jesteśmy rodziną!
Też jestem z tego dumny!
Dante?
Dante!
To Dante!
- Imelda! - Héctor.
Dobrze wyglądasz.
Dante, od początku wiedziałeś, że Héctor jest z rodziny.
Jesteś prawdziwym przewodnikiem.
Kto jest dobrym przewodnikiem? Ty!
Dante!
Są!
Miguel! To on! Jest cały i zdrowy!
Dzięki Bogu. Qué bueno.
Tak się martwiłam. Dobrze, że znaleźliśmy cię na czas.
A ty... Ile razy mam cię przeganiać?
Imeldo.
Nie chcę mieć z tobą do czynienia, ani w życiu, ani po śmierci.
Całe lata chroniłam rodzinę przed twoimi błędami.
Zostaje z tobą na pięć minut, a już trzeba go wyciągać ze studni!
To nie wina Héctora.
To wszystko przeze mnie. On chciał mi pomóc wrócić do domu.
Nie chciałem słuchać, ale miał rację.
Rodzina jest najważniejsza.
Przyjmę twoje błogosławieństwo.
Na twoich warunkach. Ale muszę znaleźć de la Cruza.
I zabrać zdjęcie Héctora.
- Co? - Żeby mógł znów zobaczyć Coco.
Héctor powinien być na ołtarzyku. Jest częścią rodziny.
Rodziny, którą porzucił!
Chciał wrócić do ciebie i Coco, ale de la Cruz go otruł!
- To prawda, Imeldo. - I co z tego?
Zostawiłeś mnie samą z małym dzieckiem.
Mam ci teraz wybaczyć?
Imeldo...
Héctor!
Kończy mi się czas. To Coco.
Zapomina o tobie.
Nie musisz mu wybaczać, ale nie możemy o nim zapomnieć.
Chciałam zapomnieć.
I by Coco też o tobie zapomniała.
To moja wina. Nie twoja.
Przepraszam, Imeldo.
Jeśli pomożemy ci znaleźć zdjęcie, to wrócisz do domu?
I skończysz z muzyką?
Rodzina jest najważniejsza.
Nie umiem ci wybaczyć.
Ale pomogę ci.
To jak dorwiemy de la Cruza?
Mam pewien pomysł.
Gwiazda poranna!
- Powodzenia, muchacho. - Gracias, Frido.
- Pomogę ci... - Nie dotykaj mnie!
- Wszyscy wiedzą, co robić? - Szukamy zdjęcia Héctora.
- Dajemy je Miguelowi. - Ślemy go do domu.
Macie płatki?
Teraz wystarczy znaleźć de la Cruza.
Tak?
Czy my się znamy?
To za otrucie mężczyzny mojego życia.
- Kogo niby... - Mówi o mnie!
- Jestem mężczyzną twojego życia? - Nie wiem. Nadal jestem zła.
Héctor! Jak udało ci się...
A to za próbę zabicia mojego wnuczka.
- Wnuczka? - Teraz mówi o mnie!
Zaraz. Jesteś rodziną Héctora?
Zdjęcie!
Za nim!
Ochrona! Pomocy!
- Jestem mężczyzną twojego życia? - Sama nie wiem.
Tak usłyszałem.
Idealnie, Seor. Wchodzi pan za 30 sekund.
Miguel, mam zdjęcie!
Szybko!
Panie i panowie...
przed wami jedyny i niepowtarzalny Ernesto de la Cruz!
Ściągnąć ją ze sceny.
Śpiewaj!
Ay ja łkam, Llorono
Llorono z pięknych chmur błękitnych
Ay ja łkam, Llorono
Llorono z pięknych chmur błękitnych
Choćby to miało mnie życie kosztować
Ja kochać Cię nie przestanę
Z sosny najwyższej korony, Llorono
Mój wzrok może Cię zobaczyć
Lecz jak wtedy ukryć można, Llorono
Ukryć Llorono, że płaczę?
Tak samo i żal, i nieżal ranią, Llorono — Wszystko to zawsze boli mnie
Choćby to miało mnie życie kosztować
Ja kochać Cię nie przestanę
- Puść mnie! - Choćby to miało mnie życie kosztować
Ja kochać Cię nie przestanę
Zapomniałam, jakie to uczucie.
Nie straciłaś talentu.
Miguel, daję ci błogosławieństwo.
Wróć do domu, postaw zdjęcia na ołtarzyku i już nigdy...
Nigdy nie bierz do ręki gitary.
Nigdy nie zapominaj, jak bardzo kocha cię rodzina.
Wracasz do domu.
Nigdzie nie wracasz.
Imeldo!
Cofnijcie się. Ani kroku dalej.
Dante!
Ernesto, zostaw go.
Za ciężko na to pracowałem. Nie pozwolę mu wszystkiego zniszczyć.
To żywe dziecko, Ernesto.
To zagrożenie!
Myślisz, że pozwolę mu wrócić do Świata Żywych z twoim zdjęciem?
Aby zachował pamięć o tobie? Nigdy.
- Jesteś tchórzem! - Jestem Ernesto de la Cruz.
Najwspanialszy muzyk w historii!
To Héctor jest prawdziwym muzykiem.
Ty go zamordowałeś i ukradłeś jego piosenki!
Morderstwo?
Zrobię wszystko, by walczyć o swoje.
Wszystko.
Nie!
Miguel!
Wybacz, stary druhu, ale przedstawienie musi trwać.
Proszę, mi familia.
Morderca!
Orkiestra. Raz, dwa...
Pamiętaj mnie Choć rozłąki idą...
Patrzcie!
Grzeczny kotek.
Odstaw mnie! Nie, proszę!
Nie!
Coś mnie ominęło?
Dobry pies!
Miguel!
Héctor! Zgubiłem zdjęcie.
W porządku. Już nic...
Héctor?
Coco.
Znajdziemy to zdjęcie.
Miguel, już prawie świt.
Nie zostawię cię tak.
Obiecałem, że wystawię twoje zdjęcie i że będziesz mógł zobaczyć Coco.
Kończy nam się czas.
Ona nie może o tobie zapomnieć!
Chcę tylko, by wiedziała, że ją kochałem.
- Héctor! - Masz nasze błogosławieństwo.
Bez warunków.
Dziadku Héctorze, proszę!
Nie!
- Wracaj do domu. - Coco o tobie nie zapomni, obiecuję.
Jest!
Miguel, zatrzymaj się!
- Gdzie byłeś? - Muszę się zobaczyć z babcią Coco.
Co ty robisz z... Oddaj gitarę!
Miguel, stój!
Prababciu Coco? Słyszysz mnie? To ja, Miguel.
Widziałem twojego tatę. Pamiętasz go?
Proszę! Jeśli go zapomnisz, odejdzie na zawsze.
Miguel, otwieraj!
To była jego gitara, prawda? Grał ci na niej?
Widzisz? To on! Pamiętasz go?
- Miguel! - Proszę, nie zapominaj o nim.
Czemu męczysz babcię? Już dobrze.
Co w ciebie wstąpiło?
Myślałem, że już cię nie zobaczę.
Przepraszam, tato.
Ważne, że znów jesteśmy razem.
Nie wszyscy.
Już dobrze, mamusiu. Miguel, przeproś babcię Coco.
Prababciu Coco?
Przeproś!
Prababciu Coco? Twój tata chciał, byś to usłyszała.
Mamo, poczekaj.
Pamiętaj mnie
Choć rozłąki idą dni
Pamiętaj mnie
I otrzyj smutku łzy
Nieważne, gdzie mnie rzuci los
Bo pamięć w sercu trwa Niech koi cię mój słodki głos
W samotną noc jak ta
Pamiętaj mnie
Chociaż odejść muszę stąd
Pamiętaj mnie
Gdy gra gitary gorzki ton
Jestem obok tu jak tylko ja potrafię być
Aż znów w ramiona wezmę cię
Pamiętaj mnie
Elena? Co się dzieje?
Nic, mamo. Zupełnie nic.
Mój tatuś śpiewał mi tę piosenkę.
Kochał cię.
Twój tata bardzo cię kochał.
Zatrzymałam jego listy.
Jego wiersze dla mnie.
Tatuś był muzykiem.
Kiedy byłam mała,
on i mama razem śpiewali piękne piosenki.
ROK PÓŹNIEJ
Pamiętaj mnie
A tutaj mamy jeden z największych skarbów Santa Cecilia.
Dom słynnego autora piosenek Héctora Rivery.
W listach pisanych przez niego do córki Coco odnajdziecie teksty
waszych ulubionych piosenek. Nie tylko Pamiętaj mnie.
A to jest papa Julio.
Tu jest ciocia Rosita i ciocia Victoria.
A to Oscar i Felipe.
To nie są tylko stare zdjęcia, ale nasza rodzina,
o której nie możemy zapominać.
To mnie nie boli Gdy ktoś ze mnie kpi
Udanego pobytu, Héctorze.
Śniłem dziś sen A w tym śnie — ja i ty
- Tata! - Coco!
Zaśpiewałem ci coś I podałem ci dłoń
W rytmie wszystkich tych słów Co tak bliskie nam są
W takt melodii, co gra Że aż serc struny drżą
Że aż w kościach to czujesz I oczy się szklą
Niech trwa nasza miłość Na zawsze, bez końca
Tym pulsem wciąż Bije mi corazón
Niech trwa nasza miłość Na zawsze, bez końca
Tym pulsem wciąż Bije mi corazón
Ay mi familia! Razem śpiewamy
Chór naszych głosów Jeden zna ton
Niech trwa nasza miłość Na zawsze, bez końca
Tym pulsem wciąż Bije mi corazón
Ay mi familia! Razem śpiewamy
Chór naszych głosów Jeden zna ton
Niech trwa nasza miłość Na zawsze, bez końca
Tym pulsem wciąż Bije mi corazón