Restauracja Elegio, czym mogę służyć?
Chciałbym zarezerwować stolik na wieczór.
Przykro mi, mamy komplet.
Rozumiem.
Dziękuję.
Restauracja Elegio, czym mogę służyć?
Powinien już tu być.
Spójrz. Widzę go.
To on.
Będziesz moim chłopakiem?
Przez chwilę.
- Nie jesteś seryjnym mordercą? - To zależy.
Po ilu razach zostaje się seryjnym?
Pięciu.
To wszystko gra.
Jess.
Nicky.
Z Burgundii?
Bardzo dobre.
To takie skomplikowane.
Gdzie się tego nauczyłeś?
Głównie pijąc.
Więcej pijesz, więcej wiesz.
Ja znam się najlepiej na Jäger-bombach.
Mogę cię wtajemniczyć.
To był zaszczyt gościć Oshowole'a, szefa kuchni.
Że kogo?
Oshowole'a.
Może się naćpałam, ale zabawa jest przednia.
Dziękuję, że mnie uratowałeś.
- Poszło mu w pięty. - Owszem.
Niemniej, walczył do końca.
Już się nie dowiem, co straciłam.
Odprowadzić cię?
Mieszkam w tym budynku.
Na górze.
Serio?
Boże, to mój mąż!
- Stul pysk! - Jared, zaczekaj!
- Zabiję cię! - Puść go, Jared.
Skurwiel już nie żyje!
Dlaczego mam cię nie kropnąć?
- Nie wiem. - Co?
Lepiej mnie zastrzel. Masz do tego wszelkie prawo.
Nie drażnij go. Miał odsiadkę.
I to długą.
Gdybyś wiedział, co zamierzałem z nią robić...
- Zamknij się! - Po wszystkim byłaby nie do użytku.
- Kropnij mnie. - Co?
- Co miałeś w planach? - Saudyjski wieczór kawalerski.
Saudyjski?
I złoty deszcz na ceracie.
Śmiało, strzelaj.
Morda w kubeł! Już po tobie!
Wyświadczysz mi przysługę. Rak.
Wielkości brzoskwini.
Strzel i sprawdź.
Masz raka?
- Rozgryzł nas. - Wiedziałem, że się nie uda.
- Jesteście beznadziejni. - Zostaw forsę.
- Bo co? - Przestrzeli ci szyję.
Nie kropnę go. Moja babcia miała guza.
- On nie ma raka! - Wszystko spieprzyliście.
Najpierw ona zdejmuje mi spodnie.
Potem pozwalacie mi uciec i zgarniacie szmal.
Jesteście konsekwentni.
Twardzi.
Oszukujecie do końca.
Kiedy się połapałeś?
Gdy gwizdnęłaś portfel kolesiowi na dole.
Niemożliwe.
Możliwe.
Po co przyszedłeś, skoro jesteś taki cwany?
Z ciekawości.
I lubię cycki.
Dla każdego coś miłego.
- Masz dwie lewe ręce, skarbie. - Byłam świetna.
Był tak nawalony, że mogłaś mu ukraść wyrostek.
Jesteś do kitu.
Powinnaś być czujniejsza.
Idę za tobą dwie przecznice. Nie widziałaś?
Nie mam oczu dokoła głowy.
Są niezbędne, jeśli chcesz się w to bawić.
Potrafię o siebie zadbać.
Raczej zrobić sobie krzywdę.
Postawię ci kawę.
Nie pijam.
Jak wolisz.
Właśnie.
W czym jesteś najlepszy?
Wymyślasz przekręty? Namierzasz frajerów?
Wszystko. Robię w tym od dawna.
- Ja chcę być kieszonkowcem. - Naprawdę?
- Tak. - Dobrze.
Mój dziadek prowadził w Harlemie szulernię.
Mój ojciec udawał gracza i naganiał klientów.
Niestety, wszystko się rypło.
Puszczali sobie sygnały na oczach gangsterów.
Wszyscy wyciągnęli broń.
Wyjście było tylko jedno.
Katapulta z Toledo.
To znaczy?
Strzelasz do wspólnika, by udowodnić, że go nie znasz.
Zabijasz go?
Masz nadzieję, że nie.
Metoda się sprawdza?
Ani trochę.
Twój ojciec zabił dziadka?
Taka branża.
Amatorzy idą do piachu.
Nie mam takiego rodowodu jak ty.
Wychowałam się w rodzinie zastępczej.
Żadnych perspektyw.
W sumie to cud, że nie zostałam dziwką.
- Ucz mnie. - Nie.
- Dlaczego? - Znikam z miasta.
Mogę zapłacić.
Jeśli chcesz.
Czyj to portfel?
Doktora Woshilaka.
Będziemy się streszczać, bo jest zimno.
Pokażę ci kilka sztuczek, ale w tej grze
najważniejsza jest koncentracja.
- Sprytne. - Czujność ofiary jest niczym światło.
Naszym zadaniem...
jest tańczyć w ciemnościach.
Nic nie poczułam.
Ludzki mózg jest powolny i skupiony na jednym.
Jezu! Kiedy...?
Buchnąć portfel to jedno.
To, o czym mówię, jest bardziej skomplikowane.
Kiedy go zabrałeś?
Tańczysz Zumbę?
To doskonałe ćwiczenie cardio.
Myślisz dłońmi.
Wejdź do umysłu ofiary. Zrozum jego perspektywę.
Człowiek jest przewidywalny.
Gdy zerkam na swoją dłoń, kieruję twoim wzrokiem
i wkraczam w twoją przestrzeń.
Jednak kiedy patrzę na ciebie, zmuszam cię do patrzenia na mnie.
Nieźle.
Dotykam cię tutaj, a kradnę stamtąd.
Klepię cię tam, a kradnę stąd.
Robię krok...
- Chyba mnie nie spoliczkujesz? - Dlaczego?
Nie masz pojęcia, gdzie była moja ręka.
Rozumiem.
Manipulujesz koncentracją...
i bierzesz, co chcesz.
Uważaj na siebie.
NOWY ORLEAN
Dlaczego mi się tu podoba?
Przez najbliższe 2 miesiące lokal będzie zamknięty.
Podłączymy się do cudzych providerów i będziemy skakać po IP.
Do tego wojskowy światłowód.
Ile łazienek? Przyleci Gruby Farhad.
Dwie. Nadal ma chore jelita?
Owszem.
Powinien zrobić sobie głodówkę.
Jest Persem i waży 180 kg. Głodówki go nie kręcą.
Gdzie się zatrzymasz? W Hyattcie?
Serwują świetne brunche.
- Zapraszam. - Odpada. Robię sobie głodówkę.
- Zdradziła mnie karta Hyattu. - Przyznaj, że się spisałam.
Ukradłam portfel i cię namierzyłam.
Błagam. Finały, półfinały,
Sugar Bowl, Super Bowl przyciągają frajerów niczym magnes.
Znalazłam cię, a to coś znaczy.
W ilu Hyattach byłaś?
We wszystkich trzech, po 5 razy.
- Wchodzę w to. - Może wpadłem na mecz?
Wiem, kto prowadził szulernię w Harlemie.
Limehouse Kid był twoim dziadkiem, a Bucky Spurgeon ojcem.
"Ojciec" to za dużo powiedziane.
Ty jesteś Nicky Spurgeon. Ksywa "Miś".
- Mam już ekipę. - Daj spokój!
Możemy...
Możemy pominąć fragment,
w którym obiecuję ci ostry seks?
Bo ani mi to w głowie. Chcę wejść do gry.
- Nie będzie ostrego seksu? - Nie.
- Ani macanka? - Nie.
Kuszenia głosem? Namiętnych spojrzeń?
Jestem beznadziejna.
- Uwielbiam te sprawy. - Przykro mi.
Może się podszkolisz? Czysto zawodowo.
Z drugiej strony...
mógłbyś mnie pouczyć...
w swoim pokoju.
- Tragedia. - Serio?
- Myślisz, że jesteś seksowna? - Odrobinę.
I słusznie. Idziemy.
- Dołączę do ekipy? - Nie.
- To jest Horst. - Witaj, Jess.
- Cześć. - Nicky uprzedził, że wpadniesz.
Jesteś świnią.
To jego drugie imię. Chodźmy.
Nosisz czwórkę?
Czy to konieczne?
Teraz nikt nie spojrzy na twoje dłonie.
Duszę się.
Po pierwsze, skubiemy tylko bogaczy.
Ale nie inwalidów. To przynosi pecha.
Tommy będzie cieniem, a Gareth kosturem.
Ja wybieram cel. Gdy to zrobię, dotknę klapy.
2 palce to portfel na zapleczu. 3 palce - w centrali.
Jeżeli będzie wachlarz lub jamnik, podrapię się w nos.
Jeżeli drapię się kciukiem, to naprawdę mnie swędzi.
Lewa albo prawa kieszeń płaszcza, przechylam głowę.
Na 95% będziesz obrabiać zaplecza.
Ty robisz swoje, a ja nadaję ochłapy pocztą.
Że co proszę?
Dobra, plan B. Wy dwoje, za mną.
Przepraszam, zgubiliśmy się.
Doskonale. Teraz portfel?
Robi się.
Robisz gościa z kucykiem. Prawa tylna kieszeń.
- Bardzo ładnie. - Mam pomysł.
- Słucham? - Daj mi cień.
Zaczekaj.
Wiesz, jak traktować damę. Żonaty?
Dziękuję, chłopcy.
Wchodzisz do gry.
Serio?
- Gratuluję, zostałaś przestępcą. - Co teraz?
- Wprowadzić ją? - Sam to zrobię.
Na tutejszym lotnisku co dwie minuty ląduje samolot.
Kto nie przyleciał na mecz, pójdzie imprezować.
Wszyscy się upiją, zdradzą żony
i przede wszystkim wydadzą pieniądze.
Wszystkie większe hotele są obstawione przez złodziei.
Działają szybko i jeszcze szybciej się ulatniają.
Jeżeli wydaje ci się,
że możesz obrażać moją matkę, to chyba cię popieprzyło!
Jestem dorosłym samcem!
Dlaczego na mnie krzyczysz?
Wszędzie gra się w karty.
Wystarczy wyłożyć gotówkę.
Masz jak w banku, że 1 z graczy przy stole
kontroluje talię niczym Bill Clinton wyborców.
Stawiam wszystko.
Mam fula.
Mógłbym przysiąc...
że jeszcze nigdy nie miałem karety!
Wybacz, mistrzu. Kareta jak malowana.
Raz na wozie, raz pod wozem.
Spieprzaj w podskokach!
- To mój mąż! - Zabiję cię!
- Oddaj spodnie! - Uciekaj!
Zaczekaj!
Przestań!
Żonaci są najlepsi, bo nikomu nie powiedzą.
- Zabiję cię! - To mój mąż!
Od rana do nocy coś się dzieje.
W barach, restauracjach, hotelach, wszędzie.
Soliści, zgrane zespoły.
Kradną forsę, tożsamość i kopiują karty kredytowe.
Skopiowanie danych z karty trwa sekundę.
Jeśli ukradniesz portfel, masz godzinę,
zanim ofiara się połapie i zablokuje dostęp.
Dlatego kartę należy zwrócić.
Gdy cel się zorientuje, będzie już w Youngstown,
a żona zrobi mu awanturę o dziwne wydatki.
Złodziej kopiuje kartę i sczytuje uderzenia klawiatury,
aby zdobyć PIN.
Widziałaś?
Sam to zrobił?
Owszem. Kilka lat temu podmienił terminale bankomatów
we wszystkich sklepach "99 Cent" w Los Angeles.
Zanim go złapali, gwizdnął kilka milionów.
Po co takiemu kolesiowi tyle forsy?
Sfinansował własną linię sosów.
To jego miejsce. Ustąp.
Przepraszam.
Co to za jedna?
Farhad, poznaj Jess.
Jest praktykantką.
Posuwasz ją?
Ja tu jestem.
- Nie, nie posuwam. - A powinieneś.
Nadal tu jestem.
Ja bym posunął.
Jaja sobie robi?
Prawda?
Gadatliwa.
Uśmiech.
Dziękuję. Wprowadzę zdjęcie do systemu.
Kup lepiej cyfrę.
Ekipa liczy 30 osób i każda dostaje dolę.
Odłożyliśmy forsę na łapówki i kaucje, jeśli kogoś zapuszkują, odpukać.
Dane z kart kredytowych wędrują do gościa w Singapurze.
Specjaliści od zakupów
skupują towar, który odsprzedajemy później na szarym rynku.
Wczoraj kupiliśmy 200 MacBooków Air.
Wielkie nieba!
Niesamowity.
- Myślisz, że mogłabym...? - Nie.
Wszystko sprzedajemy. Unikamy ryzyka.
Gdzie w tym wszystkim wielki przekręt?
Dla ciebie to pestka.
Przekręt, który zapewni nam
emeryturę, jachty i większe cycki?
To tylko marzenie.
Poszliśmy w ilość. Tak jest bezpieczniej.
Jen, sypnij groszem. Spłukałem się na wyścigach.
Śmiało.
Dzięki, skarbie.
Czysta karta i papiery. Wszystko, czego potrzebujesz.
Dziękuję.
Jeszcze nie dziękuj.
Przed nami ciężki tydzień i mnóstwo pracy.
Wiem.
Co teraz?
Dołączyliśmy klucz.
Znalazłem ci lokum.
Będziesz zadowolona.
Dzięki.
Powiesz mi, gdzie zamówić taksówkę?
Podwiozę cię.
Byłoby miło.
O ile to nie kłopot.
Żaden. A dla ciebie?
Też.
Na pewno?
Zakładam, że jesteś niezłym kierowcą.
Możesz na mnie liczyć.
Mogę?
Większość powiedziałaby, że nie.
Wzbudzasz zaufanie.
Może jednak wezwij taksówkę.
Dobrze.
- Kto to? - Moja córka, Mina.
Śliczna.
- Mój syn, Dani. - Słodziak.
- To moja żona, Lida. - Ładna.
A to mój fiut.
Fajnie.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
To mój pies.
Nienawidzę go.
Długo znasz Nicky'ego?
10 lat. Bo co?
Pytam z ciekawości.
Przejrzałaś mnie.
Sypiamy ze sobą.
Jak starożytni Grecy.
Sam nie wiem. Naprawdę lubię faceta,
ale ma blokadę emocjonalną. Trudno do niego dotrzeć.
W sumie nic dziwnego. Opowiedział mi
o swoim tacie i dziadku.
Obłęd.
Powiedział ci?
Znam tę historię, ale nie od niego.
Serio?
Musiałaś mu nieźle dopiec.
Będzie mi brakowało jego fiuta.
A jemu mojego.
Przestań.
- Gotowy? - Tak.
Frank! Rany boskie!
Niech ktoś mi pomoże!
Nie poddawaj się.
Nie odpływaj.
Niech ktoś wezwie lekarza!
Czy jest tu jakiś lekarz?
Mój mąż właśnie miał zawał. Nie wiem, co robić. Martwię się.
Frank? Słyszysz mnie?
Niech ktoś wezwie karetkę!
Frank!
Kto odegrał gliniarza, który mnie wymacał?
Był prawdziwy.
Przyplątał się.
Kto maca potencjalną wdowę?
Po prostu do twarzy ci w tej sukience.
I co z tym zrobimy?
Mam kilka pomysłów.
Ja również.
Zacznijmy od oralu.
Głośno myślę.
Jestem pod ręką.
Przykro nam.
Cisza na sali! Kochani!
Mogę prosić o uwagę?
Z czego się śmiejesz?
To był rekordowy tydzień.
Dlatego chciałbym wszystkim pogratulować.
Po odliczeniu wydatków
zarobiliśmy 1,2 miliona dolarów.
Świetna robota.
Gdy jutrzejszy finał dobiegnie końca, ta meta zniknie.
Co nie jest przybite do podłogi, trafi do niszczarki.
Horst wręczy wam pieniądze na bilet.
Gry wrócicie do domów, przeleję resztę.
Jeszcze raz dziękuję.
Zdrowie Nicky'ego!
Mów mi Farhad.
- To coś znaczy? - Nieważne.
Nie wysychaj.
To wszystko? Milion dwieście?
Nie spuszczaj ich z oka. Obiecujesz?
Obiecuję.
Żadnych psów ani koni.
- Od jak dawna mnie znasz? - Spójrz na mnie. Jak mężczyzna.
Żadnego hazardu.
Dobrze, kochanie.
Do zobaczyska.
Jesteście słodcy.
Padam z nóg.
Obejrzysz ze mną wielki finał?
A masz bilety?
No jasne. Taki urok naszej branży.
Chodzi o te bilety?
Przestać to robić.
Nie popisuj się.
- Mam cię podsumować? - Tak.
- Naprawdę? - Gadaj.
Coś w ten deseń?
Jess jest pracowita, uczciwa i punktualna.
Będzie wartościowym pracownikiem restauracji Sizzler w San Bernardino.
Nie prosiłam o rekomendacje!
Chodzi o konstruktywną krytykę.
Serio?
- Pytasz poważnie? - Tak.
Zgoda.
Masz delikatny dotyk.
Potrafisz być niewidzialna.
Jesteś opanowana.
Nawet gdy dasz plamę, nie panikujesz. Dostosowujesz się.
Im więcej przeszkód,
tym lepiej ci idzie. To rzadka cecha.
Wiem, co mówię.
Robię w tym od bardzo dawna.
Nigdy nie spotkałem kogoś takiego.
Dziękuję.
Tyle, że miałam na myśli seks.
Każda dziwka jest lepsza od ciebie.
Jak śmiesz?!
Leżysz jak lalka, a ja nie pamiętam, czy cię włączyłem.
Jesteś okrutny.
Dlaczego Miś?
Skąd taka ksywka?
Nie przepadam za nią.
Wiem, ale skąd się wzięła?
Wymyślił ją mój ojciec.
I?
Nie lubię jej.
Ojciec mawiał,
że istnieją 2 typy ludzi.
Młotki i gwoździe.
Sama decydujesz, kim jesteś.
Ta gra wyklucza uczucia.
Inaczej marnie skończysz.
Stwierdził, że jestem miękki.
Dlatego nazwał mnie Gumisiem.
- Miś. - Niestety.
Jesteś wielkim, starym gumisiem.
Skoczę po wino. Masz ochotę?
Na dziś wystarczy.
Skąd wytrzasnąłeś bilety?
Na tym polega piękno bycia mną.
To chyba kiepski moment na wyznanie, że nie lubię futbolu?
Najgorszy z możliwych.
Wybacz. Więcej tu stania niż biegania.
Żartujesz?
A nie mam racji?
Ucieszyłaś się z biletów.
I to bardzo. Ale nie rozumiem meczu.
Nie szkodzi.
Zapomnij o futbolu. I bez niego możemy się zabawić.
Spójrz tam.
Założę się o dolara, że ten gość nie złapie hot-doga.
- Tamten? - Tak.
Zgoda.
Skąd wiedziałeś?
Sprzedawca nie potrafi rzucać.
10 minut temu trafił babcię w okulary.
Dobra.
Gość bez koszulki z pomalowanym ciałem.
10 dolarów, że nie wstanie do fali.
- Jego drużyna jest w gazie. - Wchodzisz czy nie?
- Wchodzę. - Dobra.
Nie rób tego.
Tak!
Naprawdę?
Znam się na pijakach.
I ty uważasz się za kibica?
Dziękuję! Jesteśmy kwita.
- Mamy remis. - Zgadza się.
Mamita. Ta w szortach.
Widzę.
Ilu facetów spojrzy na jej tyłek, gdy będzie szła po schodach?
Najlepszy typ wygrywa.
- Tylko skrajne fotele? - Tylko.
- Co najmniej ośmiu. - Serio?
Trzech.
Pięciu.
Mogę się przyłączyć?
No jasne. 10 dolców, panie...?
Liyuan. 5 spojrzeń, jak nic.
Dobra.
Pierwszy.
Drugi.
Trzeci.
Czwarty. Przykro mi.
Piąty.
I szósty.
Nadal sześciu.
Siódmy! Tak!
Wytypowałam najlepiej. Znam się na facetach.
Forsa, forsa.
Już dobrze.
Chciałbym odzyskać pieniądze. Załóżmy się jeszcze raz.
- Dobrze. - Odegram się.
Która drużyna popełni kolejny faul?
Nie znam się na futbolu. Powodzenia, chłopcy.
Broniąca się.
Ile?
Tysiąc.
Dobra.
Gramy o tysiąc.
Faul w ataku! Numer 77!
Dobra, 5 tysięcy.
Poda czy pobiegnie?
5 tysięcy?
- Ktoś tu sobie popił. - Bez dwóch zdań.
Owszem!
- Wybieraj. - Pobiegnie.
Zgoda.
Pobiegł!
Skucha.
Skucha to właściwe słowo.
- W tej sytuacji się napiję. - Ja również.
- Podwójna stawka. - Mam dosyć.
Prosty zakładzik. Jeśli dobrze kopną, wygrasz.
Ta drużyna świetnie kopie. Nie możesz przegrać.
Śmiało! Chcę zagrać.
Lubię cię.
Nie możesz przegrać.
Proszę! Chcę zagrać!
- Ile? - 10 tysięcy.
Za dużo?
Zgoda. 10 patoli.
Niech to.
Przykro mi.
Przepraszam. Jestem takim szczęściarzem.
Na nas już pora.
Dobrze.
Chwileczkę.
50.
- Co proszę? - 50 kafli.
- Nicky... - Wszystko gra.
Nie zdobędą pola po wykopie.
Odłożą piłkę.
Zrobiło się ciekawie.
Zgoda.
Wystarczy?
Nicky?
Nic się nie stało.
- Już dobrze. - Chwileczkę.
Daj mi sekundę.
100 kafli.
100 tysięcy?
Tak.
Nie masz tyle.
Właśnie, że mam.
Nie możesz.
Kolejne podanie będzie nieudane.
Chyba, że będzie idealne.
To jakieś jaja.
Wychodzimy.
Wychodzimy!
Natychmiast.
Stawiam wszystko.
- Milion sto tysięcy. - Nicky.
To również moje pieniądze.
Wyższa karta wygrywa.
Jesteś stuknięty.
Ale pozytywnie.
Ty pierwszy.
Dziękuję.
Co znaczy Tomo ha de?
Zwykłe powiedzonko.
Trudno przetłumaczyć.
W dużym skrócie...
mam przesrane!
Tak to jest, gdy gra się z dorosłymi.
Jasna cholera.
Podwójna stawka.
- Co ty wyprawiasz? - Wszystko gra.
Podwójna stawka.
Masz problem, kolego.
Weź lornetkę. Wybierz dowolnego gracza na boisku.
Ja odgadnę jego numer.
Dowolnego?
To liczba od 1 do 100.
Trudno przegrać. 2 miliony.
To, kurwa, chore.
Nie podoba mi się.
Dobra. Mam pomysł.
Ty wybierasz zawodnika.
Ona zgaduje numer.
Co?!
Jesteś porąbany.
Ale darmowych pieniędzy się nie odrzuca.
Przyjmuję zakład.
Alvin.
Co robisz?
Nie wciągaj mnie w to.
Mało forsy dziś przegrałeś? Mojej forsy?
Gada jak moja żona.
Łapy przy sobie. Jesteś chory!
- Zaczekaj! - Nie dotykaj jej.
Steven, spokojnie!
Powiedz, żeby trzymał łapy przy sobie.
Rozumiem. Najmocniej przepraszam. Poniosło go.
Lubi udawać, że jest Kevinem Costnerem, a ja Whitney Houston.
Mam to gdzieś!
Steven wie, jak bardzo lubię grać.
Grajmy.
Spójrz na mnie.
Błagam, nie rób tego.
- Wybierz numer. - Nie zmuszaj mnie.
- Jess. - Chcę wyjść.
Nie bój się.
Wybierz pieprzonego zawodnika.
Błagam, nie zmuszaj mnie.
Proszę.
Wybrałem.
Mam zapisać?
Nie, ufam ci.
Nicky.
Jej kolej.
Śmiało. Wybieraj.
Wybierz zawodnika.
Fakt, jest świrem. To będzie jego wina.
Nie twoja.
Sama nie wiem...
Posłuchaj, pozwolę ci się wycofać.
Nie będę się gniewał.
Wybieraj.
Wybieram...
Wybieram numer...
Chwila.
Numer 55.
Nie.
Nie, nie, nie, to kurwa, niemożliwe!
Niewiarygodne! Jakim cudem?!
Trafiłam?
Tak, kurwa, trafiłaś!
- Ja pierdolę! - Wielkie nieba!
- To wspaniale. - Nie gniewasz się?
Zgłupiałaś? Ani trochę.
Polecimy do Vegas. Natychmiast! Mam odrzutowiec.
To było niewiarygodne.
Widzieliście?
Stary, masz wielgachne jaja.
Jesteś moim, kurwa, bohaterem.
- Podwajamy stawkę? - Mowy nie ma!
Wypierdalaj z mojej loży!
Pierwsze przyłożenie!
Świetna akcja!
Już po wszystkim, trenerze.
Jesteśmy kwita.
Zabiję cię.
Wytrzymaj.
Zabiję cię!
Byłaś boska.
Wielkie nieba!
Jak tego dokonałeś?
Liyuan Tse. Legenda hazardu.
Zakłada się dosłownie o wszystko. Gra o najwyższe stawki.
Gdy przyleciał do Bellagio, wygryzł Billa Gatesa z najlepszego apartamentu.
Idealna ofiara.
Skąd wiedziałeś, który numer wybierze?
Powiedzieliśmy mu.
Mówiliśmy przez cały dzień.
Wpływaliśmy na jego podświadomość.
Programowaliśmy.
Cały dzień widział liczbę 55.
W windzie. W holu.
Nawet na liberii odźwiernego.
I na całej trasie z hotelu na stadion.
Ta liczba była wszędzie.
Nie zwracał na nią uwagi, ale zapadła mu w pamięć.
Był bez szans.
Widział nawet Farhada.
Chcę przejechać, śmieciu!
Sugestie były wszędzie.
Od liczby kwiatów w wazonie
po dziarę dziwki, którą wczoraj mu podesłaliśmy.
Genialne.
Obok bodźców wzrokowych były słuchowe.
Po mandaryńsku "5" to "woo".
W "Sympathy for the Devil" są 124 "woo-woo".
Nie zwrócił uwagi, ale bodziec zadziałał.
Gdy przez lornetkę spojrzał na boisko
i ujrzał znajomą twarz z numerem 55,
coś mu podszepnęło: "Ten".
I poszedł za głosem intuicji.
Mam zapisać?
Nic nie wiedziałaś, więc wypadłaś wiarygodnie.
Byłaś tak zwaną "ślepą myszką".
"Ślepą myszką"?!
Ty gnojku!
Nie mów, że sukces był murowany.
Szansa była spora.
Farhad oszacował ją na 59%.
To więcej niż w Vegas.
A gdyby gość wybrał innego?
Podwajałbym do skutku.
Niesamowite.
Jesteś niesamowity.
Nicky!
Co jest?
Spisałaś się.
Dlaczego się zatrzymujemy?
Nicky?
Co to?
80 kafli.
Koniec roboty.
Spisałaś się.
Żartujesz, prawda?
Zawieź ją na lotnisko.
Nie chcę! Możesz wyjaśnić?
- Wybacz. Byłaś rewelacyjna. - Co jest grane?!
Wyjaśnij!
Nicky!
Szlag!
3 LATA PÓŹNIEJ
Gość jest milszy, niż sądziłem.
Inżynier twierdzi, że jego ustrojstwo działa.
Ale nie podoba mi się to.
I nie podoba mi się ten gość.
Dlaczego?
To oszust.
I o to chodzi.
Jakby co, broń mam nabitą.
Owens, musisz dramatyzować?
Zaproś go na lunch.
Ponoć jest pan mistrzem sugestii i oszustwa.
Trudno było pana znaleźć.
Dlaczego przyjął pan propozycję?
Spłukałem się.
Mój bolid.
Na badania i rozwój przeznaczam 40 milionów.
McEwen, Rahal, Lotus
i inne zespoły przeznaczają połowę tej kwoty.
Mam coś, co zapewnia mi przewagę.
Algorytm optymalizacji spalania.
EXR.
Wszyscy go pożądają.
Nie narusza regulacji.
Inżynierowie obiecali, że zapewni mi zwycięstwo.
Ale wolę dmuchać na zimne.
Jedynym groźnym rywalem jest McEwen.
Dlatego pana ściągnąłem.
Plan musi być idealny.
Żadnego marginesu błędu.
Zagram niezadowolonego inżyniera pańskiego zespołu,
który chciałby sprzedać EXR McEwenowi.
Wcisnę mu fałszywkę.
Nie poprawi osiągów, tylko da nieprawdziwe odczyty.
Uśpi ich czujność i zyskacie przewagę.
Ułamek sekundy na kilku okrążeniach.
Nawet jeśli fałszywka działa,
skąd pewność, że ich przekonasz?
Że łykną twoją wersję?
Nie możesz skrewić, chłoptasiu.
Bez obaw. Plan jest dopracowany co do joty.
Wdrożymy go na przyjęciu z okazji inauguracji.
Dobrze.
Będę pić i głośno wyrażać swoje niezadowolenie.
Podejdę do pana na oczach McEwena.
Pokłócimy się, obleję pana drinkiem
i popchnę. Mogę?
Jasne.
Obstawiam, że McEwen od razu mnie zagadnie.
Jeśli nie, sam zagaję.
Dobrze.
Całą kwotę, którą zapłaci, zatrzymam dla siebie.
- A pan dorzuci milion. - Umowa stoi?
Tak, panie Garriga.
Świetnie.
Dziękuję za spotkanie.
Do zobaczenia.
Proszę pamiętać, że ostrzegałem.
Przesadzasz.
Ja się cieszę.
Mówisz po angielsku?
Oczywiście. A pan dobrze mówi po hiszpańsku.
Dziękuję.
Przyszedłem tu służbowo.
Jestem na odwyku,
więc gdy poproszę o martini z wódką,
będę wdzięczny, jeśli podasz mi wodę z oliwkami.
- Mądra decyzja. - Dziękuję.
Odstawiłem alkohol.
Ale przez niego zacząłem pić.
- Martini z wódką. - I lodem!
Ciekawe czy "Garriga" po hiszpańsku znaczy "złodziej".
Ostry zawodnik!
Kto tu wstawił kanapę z lalami?
A gdzie są czarni?!
Oto on. Naczelny złodziej!
Robi co chce, bo jest bogatym złamasem!
Przystopuj.
Chcę z nim pogadać. To wolny kraj.
- Buenos Aires jest wolnym krajem? - To miasto.
Idę.
Czołem.
Witaj.
Kopę lat.
Jesteś tu z...
- Rafaelem? - Tak.
Jest właścicielem jednego z zespołów.
Skubiesz go?
Skądże.
Jesteśmy parą.
Od dawna.
Odeszłam z branży.
Jess...
Odnośnie Nowego Orleanu...
Nicky, nie musisz się tłumaczyć.
Powinnam podziękować. Wyświadczyłeś mi przysługę.
Cudownie.
Zapewne mnie szuka.
Uważaj na siebie.
Ty również.
Nicky.
Rafael nie wie o mojej przeszłości, więc...
nie znamy się.
Dobrze?
Spoko.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Alkohol.
Wódkę, proszę.
Oczywiście.
To woda.
Skądże, wódka.
Woda.
Wiem, kim pan jest.
Marcello wspomniał, więc proszę odpuścić.
Wolne żarty.
Uchlałeś się?
Z panem Garrigą lepiej nie zadzierać.
Ani ze mną.
Który element planu wymaga wypicia tylu kolejek appletini?
Wstępujesz do bractwa studentek?
Udoskonalam plan.
Cackasz się jak kura z jajkiem.
Nie rozszczepiasz atomów. To nie CERN.
Zrób to, za co bierzesz szmal, śmieciu.
Garriga!
O Boże.
Bez obaw, to tylko niezadowolony inżynier.
Masz mi coś do powiedzenia?
Boże!
Szlag.
- Dlaczego bijesz? - Okradłeś mnie!
Nie pozwolę się okradać!
Jestem wkurzonym inżynierem!
Wyprowadzić go!
Precz!
Przedobrzyłeś.
Za bardzo się wczułem.
Wyprowadźcie go.
Za drzwi.
Wszystko gra.
Bawmy się.
- Jesteś cały? - Tak.
O co poszło?
O wyścigi.
I tyle.
Wolnego.
Mam pokój w tym hotelu.
Pokaż klucze.
Dzięki.
Pan McEwen zaprasza na lunch.
Oto szczegóły.
Nadal trzymam poziom.
Słyszałeś o Udo Pappenphusie?
- Na co się gapisz? - Na nic.
Przepraszam.
Udo Pappenphus przez lata był inżynierem Ferrari. Genialnym.
Aż pewnego dnia znaleziono go z poderżniętym gardłem.
Udo
był wtyczką Garrigi.
3 miliony euro.
Jezu.
Za EXR.
EXR.
Z nieba mi spadłeś.
Potrzebuję jakiegoś dowodu.
Jasne?
- Na co się gapisz? - Na nic. Proszę powtórzyć.
Któraś świeci cyckami?
Gordon!
Przynieś lornetkę. Tam leży.
Śliczna.
- Uwielbiam blachary. - Nie jest blacharą.
Jasne, że jest. Tu się od nich roi.
- Wróćmy do interesów. - Jak dla mnie ma za małe cycki.
Dla jednego za małe, dla innego w sam raz.
Wszystko jest kwestią gustu.
Może na pokazie mody.
Ja mówię o dymaniu.
Dobijemy targu czy nie?
Muszę zobaczyć dowód.
Odezwę się.
Poproszę szprycera.
Dla mnie wódka z sokiem żurawinowym.
Radzę się ubrać.
Słucham?
Tu są Australijczycy.
- To znaczy? - Gwoli przypomnienia,
do tego kraju zsyłano przestępców.
Jasne.
Pamiętaj, że się nie znamy.
Co ci wczoraj odbiło?
Chodziło o mnie?
Skądże.
Zamierzasz oskubać Rafaela?
Nie, Jess. Pracuję dla niego.
Lepiej mu nie ufaj.
Ale tobie powinnam?
Ciekawe.
Przestań.
Nie wiem, jak Rafael zareaguje, jeśli zobaczy nas razem.
Jest zazdrosny. Trzymaj się z daleka.
Walić Rafaela.
Nicky?
Nadal łatwo cię obrobić.
Ręce przy sobie!
I jak?
Działa.
3 miliony?
Tak.
Wszystko mogę dostarczyć w 48 godzin.
Kody, dokumentację i analizy.
W porządku, kolego.
Co teraz?
Odezwę się.
Asystentka señora Garrigi wybrała dla pani kilka rzeczy.
Świetnie.
Proszę pani!
Zapomniała pani...
torebki.
Powinnaś być czujniejsza.
To jakiś żart?
- Malbec? - Owszem.
Gdzie się tego nauczyłaś?
Tutaj piją tylko takie.
I wyczytałam z etykiety.
Sporo o tym myślałam.
I?
I...
Nicky.
Słucham.
Gdybyśmy uciekli, gdybym zdołała się wymknąć...
Tak?
- Czy moglibyśmy...? - Co tylko zechcesz.
Nie mogę.
Wybacz.
Zaczekaj.
Czego tylko zapragniesz.
Ze mną będziesz bezpieczna.
- Nicky. - Śmiało.
Tak wiele mnie nauczyłeś.
Ale teraz umiem znacznie więcej.
I chętnie
pokazałabym ci, czego się nauczyłam.
Na przykład nabierać facetów.
Tak, jak nabrałam ciebie.
Jakie to uczucie?
Wychodzisz z wprawy. To było żałosne.
"Przy mnie będziesz bezpieczna"?
Co to za tekst?
Wyrywasz na niego laski?
- To nie był bajer! - Drugi raz mnie nie nabierzesz.
Przestań.
Jestem bardzo szczęśliwa,
więc daj mi spokój.
Ładna dupcia.
Niczego sobie.
Rewelka.
Zjedzmy stek.
Jest 9:00 rano.
Pretensje do Boga.
Jak minął lot?
Wcisnęli mnie między dwóch spaślaków.
Nie powinieneś narzekać, bo odpalę ci działkę.
Co to za robota?
- Masz fant? - W torbie.
Sięgniesz? Ja jestem za gruby.
Spoko.
Pójdzie gładko.
- Jesteś cały? - Tak.
W porządku?
Siemanko.
Farhad?!
Jak się masz?
Świetnie wyglądasz! Ależ schudłeś.
Zrobiłem głodówkę.
- Jesteś tu z Nickym? - Poniekąd.
- Mogę klapnąć? - Jasne.
Zapewne jesteś podjarana lokalnymi ślicznotkami.
- Powiedzmy. - Na pewno.
To znaczy?
- Boże! - Kumasz.
Nie rób tak. Nie chcę wiedzieć, co to znaczy.
- Wiesz dobrze. - Bynajmniej.
To nic złego, że jesteś lesbą.
- Kto tak twierdzi? - Nie mam nic przeciwko.
- Skąd taki wniosek? - Z ust zalatuje ci pochwą.
- Nieprawda. - To nic złego.
Jezu.
Spoko.
Przez ciebie Nicky zbzikował.
Serio? I dobrze.
Jestem w szoku. Po Nowym Orleanie odpuścił robotę.
Poważnie?
Wiem, że jest skończonym dupkiem
i dał ciała.
Ale to mój kumpel, więc się wstawię.
Odpuścisz mu?
Niech Nicky mówi, co chce. Nie dam się nabrać.
Nie rozumiesz.
Zmienił się, a znam go kopę lat.
Jaką mam pewność?
Co to?
Pomarańcza.
Zachował go dla ciebie.
Nie przy ludziach.
Szlag.
Pasuje ci.
Zachowałeś go.
Albo odzyskałeś.
Albo zamówiłeś kopię.
Diabli cię wiedzą.
Zachowałem.
Dziękuję.
Ponoć na długo odpuściłeś robotę.
Parę lat. Nabrałem oporów.
Odnowiłem kontakt z tatą.
Po wielu latach.
Spytałem, czy kiedykolwiek odpuścił przekręty. "Jasne.
Przy każdym warunkowym.
Weź się w garść, mięczaku".
- Cenna rada. - Owszem.
I jak ci idzie?
Sądziłem, że jestem gotów do roboty.
Ale spotkałem dziewczynę.
Po co zadajesz sobie tyle trudu?
Czego oczekujesz?
Mam dar przekonywania.
Pewnemu gościowi wmówiłem, że pusty magazyn to Rezerwa Federalna.
Jestem dobry.
Najlepszy.
Pragnę ci powiedzieć,
że się zmieniłem.
Szczerze przeprosić.
I pragnę, żebyś uwierzyła.
Bardzo chciałabym ci wierzyć.
Jestem inny.
Na mnie już pora.
Nic z tego. Wybacz.
W porządku?
- Co się stało? - Nie mówmy o tym.
- Skrzywdził cię? - Nie.
Podniósł na ciebie rękę?
- Powiedz. - Pocałuj mnie.
Wkrótce się zmyję.
Wyjedź ze mną.
Wydaje ci się, że go kochasz,
ale...
wyjedź ze mną. Jeszcze dziś.
Nie kocham go.
Po prostu...
Nie ufasz mi.
Rozumiem.
Jedź ze mną, a wszystko się ułoży.
Chcę...
Owens. Muszę odebrać.
Tak?
- Gdzie jesteś? - U siebie.
Stoję pod drzwiami.
Jest pod drzwiami.
Co?
Cholera, mogłeś...
Daj mi chwilę.
Spokojnie.
Spławię go.
Cześć.
Śpisz? Myślałem, że masz spotkanie z McEwenem.
Później.
Twoje pokolenie lubi się wylegiwać.
Drażni mnie to.
Ja lubię być na nogach.
Mogę leżeć, gdy dostanę raka.
Albo jeśli dymam.
W obu przypadkach na plecach, gdybyś był ciekaw.
Nie byłem.
Ale dzięki za szczerość.
Sarkazm. Kolejna cecha twojego pokolenia.
Jeśli chcesz, żeby ktoś spierdalał, powiedz wprost.
Nie mów: "Ładna marynarka".
To słabość.
Wymiętolona pościel.
Kiepsko sypiam.
- Ktoś tu jest, synu? - Synu?
- Wiesz, dlaczego źle sypiasz? - Oświeć mnie.
Przez te wszystkie smartfony,
laptopy i komputery.
Bombardują niepotrzebnymi informacjami.
Pieprzony Twitter.
Jakby kogoś obchodziło, że jesz kanapkę z tuńczykiem.
Przepraszam. Panini.
- Sarkazm? - Satyra.
Zasrane panini.
Koniec kazania?
Albo i twój.
Kogo odebrałeś z lotniska?
- Garriga kazał mnie śledzić? - Mam tam wtyki.
- Komputerowca. - Jest jakiś problem?
Nie będzie, bo przyleciał.
Na kroczu mam rudy włosek. Łechce mnie, gdy coś nie gra.
A ostatnio
drapię się po worach, jak pieprzony makak.
Spoko.
Nie ma powodu do paniki
ani białej gorączki.
Załatwimy sprawę.
Ładny dzień.
Nicky!
Jakim cudem...
Przyjdź o 7:00.
Dobrze.
Twoje krocze się myliło.
Dość tych uprzejmości.
Ładna marynarka.
Spierdalaj.
Działa.
Gordon!
Kolego, urosłeś w moich oczach.
Jesteś 15 cm wyższy
i 2 razy przystojniejszy!
Bierz, synu.
- Zaszalej. - Z przyjemnością.
Życzę szczęścia.
Z takimi przyjaciółmi nie potrzebuję szczęścia.
A teraz wypad!
- Tak? - Panie Garriga.
- Jak poszło? - Załatwione.
Dobrze.
Życzę szczęścia.
Z takimi przyjaciółmi nie potrzebuję szczęścia.
Jess, klucz zostawiłem na recepcji. Do zobaczenia o 7:00.
Życzę szczęścia.
Z takimi przyjaciółmi nie potrzebuję szczęścia.
Życzę szczęścia.
Z takimi przyjaciółmi nie potrzebuję szczęścia.
Życzę szczęścia.
Z takimi przyjaciółmi nie potrzebuję szczęścia.
Życzę szczęścia.
Z takimi przyjaciółmi nie potrzebuję szczęścia.
Życzę szczęścia.
Z takimi przyjaciółmi nie potrzebuję szczęścia.
Jess.
JESTEŚ SPALONY WIEJ
Szlag!
Przepraszam za spóźnienie.
Co?
Nic.
Chodźmy.
Sądziłeś, że nie miałem swojego człowieka u McEwena?
Kogoś, kto cię przypilnuje?
Po 20 latach w branży wiem, że ostrożności nigdy za wiele.
Jest moją tajną bronią.
Wyobraź sobie moje zdziwienie,
gdy Gordon pokazał, co sprzedałeś McEwenowi.
Nie lewe oprogramowanie, jak się umawialiśmy,
tylko moje oryginalne projekty.
Prawdziwy EXR!
Skradziony z moich serwerów, spod mojego nosa!
Co więcej, sprzedałeś go McEwenowi za 3 miliony euro.
Ale w twoich torbach znalazłem 27 milionów.
Co oznacza, że sprzedałeś go wszystkim!
Tu chodzi o moją reputację i pozycję!
Przez ciebie wyszedłem na amatora.
Tak to jest zatrudnić naciągacza.
Złodziejskie nasienie.
Skąd czerpałeś informacje?
I co ona ma z tym wspólnego?
Kompletnie nic.
Gadaj.
Gadaj!
Zostaw ją! Powiem!
Mam speca.
Złamał twoje zabezpieczenia.
Znalazł na serwerze tylną furtkę.
Bułka z masłem. Powinieneś zwolnić informatyka.
Użyłeś mojego loginu. I hasła.
- Komputer sprawdza wszystkie kombinacje. - Gówno prawda!
To coś co kwadrans generuje nowe hasło.
Nie spuszczam go z oka.
- Jak to zrobiłeś? - Musztarda po obiedzie.
Dobra.
Gadaj!
- Chcę wiedzieć! - Puść ją!
- Jak?! - Puść ją!
- Jak?! - Dzięki niej!
Dzięki niej. Zadowolony?
Dzięki niej.
Ale o niczym nie wiedziała.
Nic a nic.
Dobra.
Miałeś szczelną ochronę.
Bardziej, niż przypuszczałem.
Chciałem złamać klucz, ale nie potrafiłem.
Na imprezie zobaczyłem Jess.
Gdy dowiedziałem się, że jesteście parą,
wpadłem na pomysł.
Wykorzystałem ją.
Manipulowałem nią.
Istnieje cała nauka wzbudzania zaufania.
W przypadku kobiet, chodzi o emocje i więź.
Oczekują, że będę czuł
to samo, co one.
Marzą o tych bzdetach od najmłodszych lat.
W jej przypadku wykorzystałem wspólne wspomnienia.
Znajoma twarz. Wytrącenie z równowagi. Rozładowanie napięcia.
Ależ schudłeś.
Dyskusja o sprawach sercowych.
To je rozbraja.
Potem się otwierają. Wiesz o tym,
gdy mimowolnie zaczynają cię naśladować.
Potakują.
Gestykulują. Synchronizacja.
W socjologii nazywamy to Reakcją Gauchaisa.
Potem zadajesz zabójczy cios.
Mówisz im, jak bardzo się zmieniłeś.
Zmieniłem się.
Że postrzegasz świat inaczej.
Zaciskasz pętlę.
Talizman.
Wręczasz prezent,
który utwierdza ją w uczuciach.
Naszyjnik był bezprzewodowym koniem trojańskim.
Musiała jedynie wejść do twojego pokoju.
Gdy to zrobiła, dopiąłem swego.
Sczytałem uderzenia klawiatury.
Zalogowałem się na twój komputer
i ściągnąłem wszystko na temat EXR.
Przykro mi.
To nie była jej wina.
Nie miała pojęcia.
Wykorzystałem ją.
Powinieneś ją puścić.
Ze mną możesz robić, co ci się żywnie podoba.
Chyba mu odbiło.
To was bawi?
Kolejna ściema.
Z czego się cieszycie?
Kolejne kłamstwa.
Z czego się cieszycie?
Z czego?
Garriga nie jest moim facetem.
- Co? - Prawie go nie znam.
To zwykła blachara.
Czyli kto?
- Widziałem was... - Nie.
Widziałeś to, co miałeś zobaczyć.
Sam mnie tego nauczyłeś.
Rozgrzała mnie do czerwoności.
Kręciła się, flirtowała, kusiła.
Próbowałem zaprosić ją na górę, ale...
- Boli mnie głowa. - Mam skurcze.
Ten dzień miesiąca.
Wyjątkowo brutalny.
Ale mam Scrabble.
Ból głowy.
Okres.
Najdłuższy okres, jaki widział świat.
Nigdy nie była w moim pokoju.
Co?!
Mamy przerąbane.
Odbiło ci?
Próbowałam...
Do reszty cię pogięło?!
Chciałam ukraść mu zegarek.
- Ten? - Nie mów, że nadal to robisz.
To Piaget Emperador.
Wart 200 tysięcy.
Czaiłam się przez cały tydzień. Czekałam na okazję.
Wtedy zjawiłeś się ty.
- Stać cię na więcej, niż zegarki. - Lubię to i jestem w tym niezła!
To się nie trzyma kupy. Przyszłaś do mojego hotelu, bo cię pobił.
To jego robota.
Okradała go.
Przyłapał mnie, gdy robiłam zakupy na koszt Garrigi i porządnie nastraszył.
W pale się nie mieści.
Tyle zachodu, żebym poczuł zazdrość?
Chciałam się zemścić za Nowy Orlean.
Owszem, miałeś poczuć zazdrość.
Jak mogłaś mnie oszukać?
- I kto to mówi? - Nie do wiary.
- Nie wierzysz, że cię oszukałam? - Nie.
- Nadęty dupek z ciebie. - Naprawdę?
- Dla ciebie liczy się tylko przekręt. - Próbowałem ocalić ci życie!
Kłamiąc. Wiecznie kłamiesz, Nicky!
Nie wiem, kiedy mówisz prawdę. A teraz zginiemy.
Szlag.
Ma rację.
Masz rację.
Z kłamstwami jest jeden mały kłopot.
Pozbawiają cię opcji. Zapędzają do narożnika.
Co ty bredzisz? Postradałeś rozum?
Wtedy przychodzą do głowy najgłupsze pomysły.
- Chcesz umrzeć? - Jeśli zginę, to z prawdą na ustach.
Jeśli mam kłamać, chcę kłamać jak zwykły człowiek.
Gdy moja żona zapyta: "Czy nie wyglądam zbyt grubo w tych dżinsach?",
odpowiem:
"Nie, skarbie. Wyglądasz świetnie. Pasują jak ulał".
Tak chcę kłamać.
Jednak teraz...
Skoro już po mnie...
Zamierzam wyznać prawdę.
Zatem, panie Garriga, wyznam prawdę.
I nie przypadnie ona panu do gustu.
Jakiś rok temu odebrałem telefon...
- Co ty wyprawiasz?! - Nicky?!
Nie mogłem go, kurwa, słuchać.
Jesteś następna.
Zgłupiałeś?
Na mózg ci padło?
Pieprz się!
Zastrzeliłeś człowieka.
Ja umywam ręce.
Patrz na mnie. Będzie dobrze.
To twój bajzel! Posprzątaj i do niczego mnie nie mieszaj.
Nie wiem, co robić...
Błagam, nie odchodź.
Patrz na mnie.
Będzie dobrze. Patrz mi w oczy.
Kocham cię, słyszysz?
Proszę, nie rób tego.
Proszę.
Ufam ci.
Nie zostawiaj mnie ponownie.
Nie zostawiaj.
Proszę.
Porąbało cię?! Chcesz, żeby tu zdechł?
Jaką trzeba być pierdołą, na miłość boską?
Nie powiedział ci, że byłem jego wtyczką?
Jezu.
Pewnie jesteś przerażona.
Damy radę. Nie umrze.
Słyszałaś? Nie umrze.
Chyba.
Grunt to strzelić pomiędzy trzecie i czwarte żebro.
W jedenastą godzinę od lewego sutka. Tutaj.
Mocno uciskaj.
W ten sposób omijasz serce i główne arterie.
Niestety, przebijasz płuco.
To lecimy.
Katapulta z Toledo?
Może jednak nie jesteś pierdołą.
Bez reanimacji ma 10 minut,
zanim utonie we własnej krwi.
Ale jeśli go połatamy,
wyrównamy ciśnienie w klatce piersiowej...
Boże.
A potem...
Jest nieźle. Doskonale.
Udało się.
Mój chłopiec.
- Jezu. - Mój chłopiec.
Żyjesz?
- Jezu. - Tak trzymaj.
Obserwuj go. Jeśli straci oddech, odciągnij tłok.
Dobrze.
Nie do wiary, że kazałeś do siebie strzelić.
Tylko po to, by robić cielęce oczy do jakiejś blachary.
- Nie jest blacharą. - Nie jestem.
Wiem, że trzeba grać do końca, Misiu,
jednak dzisiaj igrasz ze śmiercią.
Wal się. Nie jestem misiem.
Jesteś jego ojcem?
W najgorszym tego słowa znaczeniu.
Mów mi Bucky.
Podobasz mi się, mała. Jesteś twarda.
Do dzieła.
Zrobimy tak: ty ukradniesz furę, ja zbiorę forsę.
Nie potrafię.
Pracowałem dla tego durnego Latynosa przez 3 lata,
a mimo to nie powiedział, że ma wtyczkę u McEwena.
Co się stało z zaufaniem?
Daleko jeszcze?
Wychodziłem z siebie, by zdobyć ten cholerny EXR
i wtedy przywiało babę.
Nie bądź dupkiem.
Tak się zwracasz do ojca?
Żaden z ciebie ojciec. Odszedłeś.
Znalazłem cię na ulicy.
Przekazałem ci całą swoją pasję.
3 pokolenia umiejętności.
I mimo moich szczerych chęci i ciężkiej pracy
wyrosłeś na dobrego człowieka.
Ja tylko...
Przecież wiesz.
Zostawiłem cię na ulicy, bo miałem dobry powód.
- Byłem za miękki. - Czyli niewiele wiesz,
tępy zasrańcu.
Razem było nam fajnie.
Aż pewnego dnia
7 lat później grałem w pokera w Bostonie
i jakiś facet wyciągnął gnata.
Pieprzonego Glocka.
W życiu takiego nie widziałem.
Stałem jak wryty.
Myślałem jedynie o swoim dzieciaku.
Tamtej nocy odszedłem.
W tej branży miłość to wyrok.
Brak na nią miejsca.
Nie daje szczęścia.
Wśród złodziei obowiązuje kodeks honorowy.
Ale z ciebie żaden złodziej, Misiu.
Podjąłeś decyzję.
Dlatego zabieram pieniądze.
Wszystkie.
To wiele tłumaczy.
Cały tatuś.
- Nie! - Tak!
Widzimy się w Boże Narodzenie.
Na 3?
Doskonale.
Prawie jesteśmy.
Nie wiem, co teraz zrobimy.
Damy radę.
Niby jak?
Zaufaj mi.
Trzymam cię.