‪(Shadow and Bone: ตํานานกรีชา)
‪(สร้างจากหนังสือชุดโดยลีห์ บาร์ดูโก)
‪หนีเร็ว!
‪มันมาแล้ว
‪อาลีนา
‪ไม่เป็นไรนะ ไม่มีอะไรแล้ว
‪ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ
‪เหมือนในภาพที่วาดให้ข้าดูรึเปล่า
‪แย่กว่านั้นอีก
‪เล่าใหม่สิ
‪คิริแกนตายแล้ว
‪ข้าเห็นโวลคราขย้ําเขาไปกับตา ‪ไม่มีใครรอด
‪ข้าเห็นแดนพยับเงาขยายอาณาเขต
‪บางครั้งแค่เพียงเล็กน้อย
‪แต่บางครั้งก็โถมรุกใหญ่
‪ข้าไม่รู้ว่านั่นแปลว่าอะไร
‪มาคิดถึงอนาคตกันดีกว่า
‪กําลังจะเทียบท่าเวดเดิล!
‪นี่เป็นครั้งแรกที่เราสองคนได้ออกจากราฟกา
‪เจ้าไม่ได้กินอิ่มนอนหลับมาราวสองสัปดาห์
‪แต่จะไม่เป็นแบบนั้นอีก
‪ที่นี่เขาใช้หินร้อนประคบให้ที่นอนอุ่นด้วย
‪ต้องยอมให้เราเข้าประเทศก่อนนะ
‪แค่ทําตัวกลมกลืนไว้
‪ผ่านจุดตรวจไปได้ เราก็จะเป็นอิสระ
‪มีอะไรให้ทําเยอะมาก
‪ใช่
‪จริงด้วย
‪เตรียมเอกสารให้เรียบร้อย
‪ชั้นหนึ่ง เชิญแถวซ้าย
‪พลเมืองเซเมนี เข้าแถวสีเขียว
‪หวังว่าเราจะดูเหมือน ‪นักท่องเที่ยวจากเคตเทอร์ดัม
‪ถ้าเอกสารที่คาซออกให้ใช้ได้น่ะนะ
‪นี่เอกสารปลอม
‪- ข้ามีบัตรของแท้ ถูกกฎหมาย ‪- มาเร็ว ไปได้
‪เราจะทําตามแผนของข้า
‪หามังกรทะเลให้เจอ นี่คือจุดประสงค์ที่เรามา
‪เครื่องขยายพลังชิ้นเดียวอาจไม่พอ ‪ข้าต้องการชิ้นที่สอง
‪อาลีนา
‪เรายังไม่รู้ความเสี่ยงของการลองวิธีนี้
‪ไม่เคยมีกรีชาคนไหนทํามาก่อน ต่อให้เป็นนักบุญ
‪ไม่เคยมีใครทําลายแดนพยับเงามาก่อนเหมือนกัน
‪ข้ารู้ว่าสักวันเจ้าจะทําได้ เจ้าจะทําสําเร็จ
‪แต่ว่า
‪ไม่อยากให้ความพยายามคร่าชีวิตเจ้าไปเสียก่อน
‪หินร้อนเหรอ
‪ผู้ลี้ภัยจากราฟกา มาแถวนี้
‪ผู้ลี้ภัย
‪- เดี๋ยวมา ‪- อาลีนา เดี๋ยว
‪ขอโทษนะ เกิดอะไรขึ้น สงครามเหรอ
‪แดนพยับเงา มันเคลื่อนเปลี่ยนทิศชั่วข้ามคืน
‪กลืนหมู่บ้านเราไปครึ่งหนึ่ง
‪และยังขยายตัวเรื่อยๆ
‪นั่นไม่ใช่ฝันร้าย มันเกิดขึ้นจริงแล้ว
‪งั้นก็ต้องไปหามังกรทะเล ‪เจ้าไปหาข้อมูลในห้องสมุด
‪ข้าจะไปถามชาวประมง ‪ตอนพวกเขานําปลากลับเข้าฝั่ง
‪ขอบคุณ
‪คนต่อไป
‪มาจากไหน
‪เคตเทอร์ดัม
‪(โนวีเซม)
‪(ทะเลจริง)
‪(เคตเทอร์ดัม)
‪บ้านเราแสนสุขใจ
‪เพิ่งขึ้นเรือที่มาจากราฟกา
‪แถมยังไม่มีใครรอฆ่าเราทันทีที่กลับมาถึง
‪เย้ นั่นสัญญาณดีนะ
‪ว่าจะไปฉลองกับลูกเต๋าร้านร่านโลกีย์สักหน่อย
‪- ห้ามร่าน ‪- แค่ลูกเต๋าก็ได้
‪ไม่ให้เล่น เรามีที่ต้องไป
‪ไปที่ไหนก่อน ทานต์ เฮลีนเหรอ
‪ต้องไปที่คลับโครว์
‪ป้ายของเราหายไปไหน
‪มีคนเปลี่ยน
‪"เจ้าชายแห่งเคล"
‪ใครมันตั้งชื่อแบบนั้น
‪ไอ้พวกไดม์ไลออนส์
‪เพ็กกา โรลลินส์เป็นเจ้าของคลับโครว์แล้วรึ
‪แล้วพวกเราจะทํายังไง
‪จะบอกว่าเราไม่มีบ้านให้กลับเหรอ
‪รู้สึกยังไงล่ะ เจ้าหนู
‪ชุดข้า ไหนจะหมวกอีก
‪แยกกันเร็ว นี่ไม่ปลอดภัย
‪หยุดนะ! เจ้าทั้งสามคน ยกมือขึ้น!
‪คาซ เบร็คเคอร์
‪เจสเปอร์ ฟาฮี
‪และอิเนจ กาฟา
‪นึกแล้วว่าไม่ช้าก็เร็วพวกเจ้าต้องโผล่มา
‪- มีปัญหาอะไรรึ ‪- พวกเจ้ามีปัญหาแน่
‪พวกเจ้าเป็นผู้ต้องหาฆาตกรรม
‪อะไรนะ เราเพิ่งกลับมากันเอง
‪เว้นแต่ถ้าฆ่าโวลคราจะเป็นความผิด
‪ตลกตายละ นักแม่นปืน
‪ทีนี้ ค่อยๆ ส่งปืนมาให้หมด
‪ส่วนเจ้า เอาไม้เท้ามา
‪และเจ้า แม่นักสอดแนม...
‪หายไปไหน
‪นั่นแหละ นิสัยนาง
‪ได้สองคนก่อนก็ยังดี มาเร็ว
‪ไปนอนเฮลเกท รอพิจารณาคดี
‪"ทุกคนกลับเคตเทอร์ดัมกันดีกว่า ‪น่าสนุกเนอะ" เขาว่า
‪ตอนนี้เลยต้องไปเฮลเกท
‪เฮลเกท
‪ที่นั่นอยู่ใต้เงื้อมเงาอิทธิพลของเพ็กกา
‪ถ้าไปจบที่นั่น ก็เหมือนจบชีวิตเลย
‪หัวหน้า
‪คาซ
‪เฮ้ย หยุดรถก่อน!
‪- หุบปากเลย ‪- หยุดเดี๋ยวนี้!
‪นั่งนิ่งๆ
‪เจ้าสองคน ออกมา
‪ทุกท่าน ยินดีที่ได้พบ มาเร็ว
‪ระวังเสื้อด้วย
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪มีคนจ่ายเงินอย่างงาม ‪เพราะอยากเจอพวกเจ้าเป็นการส่วนตัว
‪พวกอาชญากร
‪ดรีเซน
‪ขอคุยลําพังสิบนาที
‪ออกไปเลย
‪เจ้าจะยอมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ข้าฟังไหม
‪เรื่องที่เราถูกใส่ร้ายคดีฆาตกรรมน่ะเหรอ
‪ข้าไม่ได้จะถามเรื่องนั้น ‪อาลีนา สตาร์คอฟอยู่ไหน
‪ไม่ได้อยู่กับเรา
‪ก็เห็นอยู่
‪เจ้าออกจากที่นี่พร้อมกับ ‪เงินมัดจําของข้าหนึ่งล้านครูเกอ
‪เดินทางด้วยเรือของข้า
‪แล้วยังกล้ากลับมามือเปล่า
‪เราตกลงกันไว้ว่า ‪ต้องพาตัวผู้เรียกสุริยะกลับมาหนึ่งคน
‪แลกกับเงินมัดจําล่วงหน้า
‪แต่เจ้ากลับขึ้นเรือมา ‪โดยไม่มีคนผู้นั้นในครอบครอง
‪เจ้าต้องมีของมีค่าสักอย่างมาให้ข้า ‪ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้า...
‪นั่นไม่ใช่เงินของเจ้า ดรีเซน
‪เจ้าถูกเรียกมาเป็นนายหน้าคนกลาง
‪เป็นคนที่จะจ้างคนอย่างเรา
‪แต่เรื่องทั้งหมดนี้ไม่ใช่งานของเจ้า
‪เป็นงานของเขา
‪ใช่ไหมล่ะ
‪เหลวไหล เจ้า...
‪ใช่ ตบตาได้เนียนที่สุด
‪ขอบใจ ดรีเซน จากนี้ข้าคุยต่อเอง
‪นั่นพูดอย่างสุภาพบอกให้ไสหัวไปซะ
‪ไปสิ
‪แบบนี้ง่ายกว่ากันเยอะ
‪บอกหน่อย ดูออกได้ยังไง
‪แต่งตัวดีเกินกว่าจะเป็นองครักษ์
‪แถมยังตั้งใจฟังทุกคํา ‪อย่างกับมีส่วนได้ส่วนเสียในเงินนั้น
‪เจ้าอยากรู้เรื่องของเรา แต่เราไม่ได้รู้จักเจ้า
‪เรารู้จักเขา
‪เจ้าจึงรักษาฉากหน้าจนถึงตอนนี้ แต่คําถามก็คือ
‪เจ้าเป็นใครกันแน่
‪อะไร นึกไม่ออกเหรอ หันข้างแล้วจําได้ไหม
‪อ้าว ไม่รู้อีก
‪ก็ได้ ข้าชื่อสเติร์มฮอนด์
‪ชื่อนี้เคยได้ยิน
‪ก็ควรอยู่
‪เป็นโจรสลัดที่รวยอื้อซ่า
‪เรียกสลัดหลวงเถอะ มันต่างกันเยอะอยู่
‪แต่ก็ยังมีคําถาม
‪สลัดหลวงสนใจอะไรกับผู้เรียกสุริยะนักหนา
‪เจ้าอาจไม่รู้ แต่คนครึ่งโลกกําลังตามหาตัวนาง
‪หรือขอคํายืนยันว่าตายไปแล้วก็ยังดี
‪แถมรางวัลที่ได้ก็สูงขึ้นอีก
‪ยี่สิบล้าน ถ้าสามารถนําตัวนางไปส่งให้ฟเยียร์ดา
‪ปรากฏว่าพวกนั้นก็ไม่ค่อยชอบใจ
‪แผนของคิริแกนกับผู้เรียกสุริยะ ‪ที่จะใช้แดนพยับเงาเป็นอาวุธ
‪อาลีนาไม่เคยมี... ว่าต่อสิ
‪เรียกชื่อต้นกันเสียด้วย ตอนนี้นางอยู่ที่ไหน
‪เจ้าของเรือนพักบอกว่าห้องสมุดอยู่ตรง...
‪พระเจ้า
‪ปิ่นทองชิ้นเดียวแลกได้ทั้งหมดนี้เลยเหรอ
‪มีห้องอาบน้ําส่วนตัวด้วย
‪ทุกอย่างดู... น่าสบาย
‪สบายจริงด้วย
‪เจ้านอนเตียงไป ข้าจะนอนตรงนั้นเอง
‪พูดอะไรน่ะ เตียงใหญ่พอให้นอนทั้งสองคน
‪ถ้าเจ้าต้องการน่ะนะ
‪สบายดีจัง
‪ตอนอยู่เคตเทอร์ดัม ข้าไม่ได้พนันอะไรสักครูเกอ
‪ยามใดที่เราไม่ต้องหนี ‪ยังมีโลกทั้งใบให้เราได้เห็น
‪ใช่ ไปดูวิหารที่อัมรัตเจน ถ้าชีวิตนี้ได้ไปถึงชูฮัน
‪อยากไปดูทุกอย่างจะแย่แล้ว
‪ได้ดูแน่
‪นี่ความผิดเจ้าเลยนะ
‪ผิดยังไง
‪ก็...
‪ตอนเราเป็นเด็ก เจ้าวาดแผนที่
‪นั่นทําให้ข้าสงสัยใคร่รู้สิ่งที่อยู่นอกหน้ากระดาษนั้น
‪และตอนที่ข้าย่ําโคลนถึงเข่าในสนามรบ ‪ถือปืนไรเฟิลในมือ
‪ข้าคอยแต่นึกภาพนั้น
‪สถานที่ที่จะมีความหวัง
‪ที่ซึ่งเราไปกันได้ถ้ารอดจากสงคราม
‪แล้วข้าก็นึกเสียดายโอกาสที่ไม่เคยคว้าไว้
‪งั้นก็คว้าไว้ตอนนี้สิ
‪เรือประมงกลับมากันแล้ว
‪ใช่ ข้าควร...
‪ไปดูที่ท่าเรือก่อนดีกว่า ‪จะได้เริ่มแกะรอยหามังกรทะเล
‪อาทิตย์ตกดินกลับมาเจอกันที่นี่นะ
‪ข้ามาแน่
‪เราไม่รู้ว่าอาลีนาอยู่ไหน นางไปแล้ว
‪หนีไปได้เหรอ
‪ข้ารู้ว่าเจ้าสะเดาะกุญแจมือได้แล้ว ‪ถ้ามีเวลามากกว่านี้คงต้องขอให้สอนหน่อย
‪ขอบใจ
‪สายข่าวแจ้งมาว่าผู้เรียกสุริยะสวมสร้อยนี้
‪ขณะเข้าไปในแดนพยับเงา
‪มาจากชุดเครื่องประดับในพระราชินี
‪ชิ้นนี้โด่งดังด้วยนะ
‪โกเมนแห่งไอเวทส์ในตํานาน
‪ดังนั้นถ้านางไม่ได้ถอดให้เจ้าเป็นค่าปิดปาก
‪พวกเจ้าก็บังเอิญไปเจอศพนาง ‪แล้วขโมยมาจากคอเหมือนแร้งลง
‪กล้าดียังไง นี่เจ้า...
‪เราไม่ใช่แร้ง เราคือกา
‪ถ้ารู้บริบทจะเข้าใจดีกว่านี้น่ะ
‪แต่ประเด็นคือเราไม่ใช่โจรหากินกับศพ
‪แปลว่านี่เป็นค่าปิดปาก
‪พวกเจ้ารู้ว่านางไปไหน
‪ถ้ายอมบอก ข้าจะให้เวลาตามลําพัง 20 วินาที
‪ก่อนหน่วยรักษาเมืองจะกลับเข้ามา
‪- ติดสินบนเราไม่ได้หรอก ‪- วางสร้อยเอาไว้
‪- ให้เวลา 20 วินาที แล้วข้าจะบอก ‪- คาซ
‪สินบนที่นางจ่ายเป็นค่าปิดปาก ‪ไม่ให้บอกว่านางจะไปไหน
‪แลกกับข้อมูลที่ว่านางจะไปไหน
‪ข้าชอบนะ
‪แต่ว่าเพชรนิลจินดาของหลวง ‪เอาไปขายในตลาดมืดก็คงลําบาก
‪คาซ
‪เจ้าทั้งสองเพิ่งขึ้นจากเรืออีดัมคืนนี้ ‪นางมาพร้อมเจ้ารึเปล่า
‪นางอยู่สักแห่งในเมืองนี้หรือไม่
‪นางอยู่บนเรือต่อ ตรงไปโนวีเซม
‪ขอให้โชคดีนะ
‪ท่านสุภาพบุรุษ
‪คิดจะช่วยกันบ้างไหม
‪โยนเหรียญมาให้เอาไปทําอะไรไม่ทราบ
‪เจ้ารู้
‪เรื่องที่เจ้าเป็นดูราสท์น่ะเหรอ
‪ตอนปืนลั่นบนรถไฟของอาร์เคน ‪เจ้าแก้ได้โดยไม่ขยับตัว
‪เจ้าซ่อมไม้เท้าให้ข้าทั้งที่ไม่มีเครื่องมือ
‪และยิงปืนครั้งใด
‪เจ้าไม่เคยพลาด
‪มีเหรอที่ข้าจะไม่รู้
‪รู้แล้วก็ไม่ต้องพูดต่อนะ
‪ข้าก็ไม่อยากให้คนอื่นรู้ความลับของเจ้า
‪แต่เอาความลับอาลีนาไปบอกคนอื่นได้ง่ายๆ
‪เขาสรุปได้เองอยู่แล้ว
‪เขารู้ชื่อเรือที่เราขึ้นกลับมา
‪ตอนนั้นทางเลือกที่ดีสุดคือเรียกเงินคืน
‪แล้วอาลีนาล่ะ
‪นางล่วงหน้าไปครึ่งวัน เขาเป็นโจรสลัด ‪เราควรเตือนนางก่อน
‪เตือนยังไง และคิดจะติดป้ายเตือนที่ไหน
‪ป่านนี้นางไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้
‪แค่นี้เราก็วุ่นวายมากแล้ว
‪นั่นไง เจ้าตั้งสมาธิให้ดีจะดีกว่า
‪พวกอาชญากร
‪ท่าน
‪คนเช่นเดียวกันดึงดูดกันเอง คุณสตาร์คอฟ
‪ประโยคนั้นหลอกข้าไม่ได้แล้ว ‪เรื่องนี้หลอกข้าไม่ได้อีก
‪เจ้าคิดว่า "เรื่องนี้" คืออะไร
‪ก็เรื่องเดิมๆ ‪ถ้อยคําแฝงข่มขู่และสัญญาลมๆ แล้งๆ
‪คําสัญญาของข้าเป็นจริงทั้งสิ้น มั่นใจได้
‪คิดว่าตอนนี้เจ้ารู้จักตัวเองดี ‪เพราะเจอความทุกข์ทรมานชั่วขณะงั้นรึ
‪เจ้าไม่มีทางเข้าใจความลึกล้ําแท้จริงในจิตวิญญาณ
‪จนกว่าความทรมานนั้นทําให้เจ้าต้องสละบางสิ่ง
‪แล้วท่านสละอะไรไปบ้าง ‪นอกจากชีวิตของผู้บริสุทธิ์
‪สักวันชาวราฟกาจะได้เห็นฟ้าใสจากจุดนี้
‪ด้วยพลังของข้า
‪เป็นเป้าหมายที่องอาจนัก
‪แต่ก็ยังตอบไม่ได้
‪เจ้าจะยอมสละสิ่งที่ล้ําค่าต่อเจ้ามากที่สุดหรือไม่
‪ตรงนี้ปลอดภัย
‪อย่าออกไปสักชั่วโมง
‪เรารอจนกว่าเซอร์เกจะกลับมา
‪- แน่ใจเหรอว่ารอได้ ‪- แน่
‪แน่สิ อยู่โนวีเซมเราปลอดภัย
‪แดนพยับเงามาไม่ถึงตรงนี้หรอก
‪เจอแผนที่ที่ตามหาหรือยังจ๊ะ
‪มีแผนที่ทะเลที่เก่ากว่านี้ไหมคะ ‪ขอเก่าที่สุดเท่าที่จะหาได้เลย
‪ท่านเป็นดูราสท์
‪ชาวเซเมนีไม่ใช้คําจํากัดความแคบๆ แบบนั้น
‪เราทุกคนคือ "โซวา" ผู้มีพรสวรรค์
‪นั่น... ดีมากเลย
‪การเป็นกรีชาเป็นเรื่องมหัศจรรย์ ‪เรื่องอันงดงาม
‪แต่เราก็โชคดีนักที่ปลอดภัยอยู่ในโนวีเซม
‪ข้าสงสารเหล่ากรีชาของราฟกา
‪ขอเหล่านักบุญของเขาคุ้มครอง
‪เมื่อก่อนนางเป็นนักบุญเดินดิน
‪ด้วยเหตุนั้นข้าจึงเสียคาทิน่าไป
‪นางกับเจ้าแห่งความมืด ‪ทําให้เราต้องมาที่นี่อย่างสิ้นไร้
‪เจ้าพูดถูก นางน่าจะหยุดเขาได้
‪พวกเขาผิดด้วยกันทั้งคู่
‪ขอเหล่านักบุญดลบันดาล ‪ให้โวลคราฉีกร่างพวกมันเป็นชิ้นๆ
‪ข้าเก็บให้
‪นี่ผู้เรียกสุริยะ
‪แล้วตรงนี้ล่ะ
‪ไม่ๆ เชื่อข้าสิ อยู่นี่
‪ไม่มีปลาฝูงไหนว่ายผ่านตรงนี้
‪ทําไมกัน
‪ในน่านน้ํานี้มีสัตว์นักล่าเหรอ ‪หรือมีตัวอะไรที่มีค่าน่าจับ
‪อย่าได้รนหาที่ตาย ไอ้หนู
‪ฟังทางนี้!
‪กองพลที่หนึ่ง เก็บของ อีกห้านาทีออกเดินทาง
‪ไปเอากระสุนมาด้วย พลทหาร
‪ข้าช่วยนะ ไอ้หนู
‪ขอบคุณครับ
‪- เราเคยเจอกันรึเปล่า ‪- ไม่เคย ขอโทษนะ
‪ข้าจําทหารใต้บังคับบัญชาทุกคนได้
‪จําพวกหนีทัพได้หมดด้วย โอเร็ตเซฟ
‪มาคนเดียว หรือผู้เรียกสุริยะอยู่กับเจ้า
‪ไม่อยู่ครับ
‪งั้นก็ลงเรือกลับราฟกากัน ทหาร
‪- เจ้าต้องไปขึ้นศาลทหาร ‪- ข้า...
‪นั่นดูโบรฟ
‪- ตามมันไป! ‪- ตามมันไป!
‪ไอ้จอมโกหก
‪อย่าให้หนีไปได้
‪ระวังหน่อยสิ
‪เฮ้ย! นั่นตั้ง 25 เนเรดี เฮ้ย
‪ข้าขอโทษ
‪หยุดนะ!
‪นี่!
‪- ทีนี้คนเลยรู้กันหมดว่าข้าเป็นใคร ‪- ใช่ ทําได้เนียนมาก
‪นึกแล้วพวกเจ้าจะเดินทางเป็นคู่
‪ยกมือขึ้น
‪โดยเฉพาะเจ้า สตาร์คอฟ
‪ได้เวลาจับตัวส่งทางการ
‪ไปเร็ว
‪นี่มันอะไรกัน หลีกไปนะ
‪ทางนี้
‪หลบสิ! นั่นผู้ร้ายหลบหนีข้อหาทรยศชาติ!
‪"เราสู้" ผู้เรียกสุริยะ
‪- อย่ามาขวาง หลบไปเดี๋ยวนี้ ‪- ขอบคุณ
‪เริ่มตรงไหนกันดี
‪- ไม่เอาผับทุนเด ‪- ผับทุนเด ทําไมล่ะ
‪ไม่ได้ เพราะรอบที่แล้ว ‪เจ้าเล่นจนเราโดนไล่ออกมา
‪ก็คนเรือฟเยียร์ดาหน้าด้าน ‪ถามมาได้ว่าทําไมผู้หญิงมีสิทธิ์พกอาวุธ
‪แล้วมันก็ได้บทเรียน
‪ทําให้คิดถึงวรรคทองในแคนโตของราบินอฟ...
‪เอาละ ทหาร ฟังให้ดี
‪คนร้ายลอยนวลไปได้ ‪แต่ข้าสั่งตั้งด่านสกัดตามถนนแล้ว
‪ทางเดียวที่จะหนีไปได้ ‪มันต้องหาทางลงเรือสักลําในท่านี้
‪เราจะจับนางส่งทางการ เอารางวัลมาแบ่งกัน
‪แต่ต้องหยุดพวกมันให้ได้ก่อนจะลงเรือ
‪เข้าใจไหม
‪ครับท่าน
‪ฟังดูเป็นเรื่องสําคัญ ไม่ก็อันตราย ‪ข้าแยกไม่เคยออก
‪- เรื่องสําคัญแน่ๆ มาเร็ว อย่า ‪- แต่...
‪เอสชานา
‪อิเนจ กลับมาแล้วเหรอ
‪เวลานี้มาอยู่ข้างนอกมันอันตรายนะ
‪บอกหน่อยว่าทําไม ใครถูกฆ่า ‪แล้วใครใส่ร้ายพวกเรา
‪สภาพนี้เรียกว่าตกต่ําก้นตุ่มบาร์เรลแท้ๆ
‪หน่วยรักษาเมืองไม่ลงมาตรวจที่นี่ ปลอดภัยกว่า
‪อิเนจ ได้ข่าวอะไรมาบ้าง
‪เราถูกตั้งข้อหาฆ่าทานต์ เฮลีน
‪เดี๋ยว อะไรนะ
‪แต่เราไม่ได้ทํา
‪เดี๋ยวนะ หรือว่าเจ้าทํา
‪ฝีมือของเพ็กกา โรลลินส์ใช่ไหม
‪เขาใส่ความว่าเราเป็นคนฆ่า
‪เขาอยากเอาเรื่องเรา
‪เพราะกล้ารับงานทั้งที่เขาห้ามเจ้าแล้ว
‪แต่ทําไมเอาไปลงกับทานต์ เฮลีน
‪เพราะนางถือกรรมสิทธิ์คลับโครว์
‪เราตกลงกันไว้เพื่อให้อิเนจได้ออกมา ‪ช่วยเราเรื่องผู้เรียกสุริยะ
‪โรลลินส์เลยฆ่านาง
‪เขาเป็นเจ้าของคลับแล้ว
‪ทุกคนที่ยังทํางานอยู่ที่นั่น ‪ตอนนี้ทํางานให้เพ็กกา โรลลินส์
‪มีอีกเรื่อง
‪ซ่องเมอนาเจอรี
‪ตอนนี้ก็เป็นของเขาเหมือนกัน
‪ได้ทุกอย่างที่เป็นกรรมสิทธิ์ของเมอนาเจอรีด้วย
‪หน่วยรักษาเมืองตระเวนไปทั่ว ‪แถมเพ็กกายังครองอํานาจ
‪เกิดมาไม่นึกว่าจะคิดถึงแดนพยับเงา
‪นี่อะไรกัน
‪เราไม่ใช่พวกเดียวที่โดนใส่ร้ายป้ายสี
‪นักบุญของเจ้าก็มีค่าหัวอีกแล้ว ‪รอบนี้มาจากฟเยียร์ดา
‪พวกมันคิดว่านางร่วมมือกับเจ้าแห่งความมืด
‪นั่นคือใบผ่านทางให้เจ้าไปคุ้มกันนาง
‪ไปที่ท่าเธิร์ดฮาร์เบอร์ หากุลีเรือชื่อยารี
‪เขาจะช่วยเจ้าหลบขึ้นเรือสินค้าออกไปจากที่นี่
‪- ไล่ข้าไปเหรอ ‪- สัญญาไว้ว่าเจ้าจะเป็นอิสระ
‪นี่ไม่ใช่อิสรภาพ คาซ
‪สัญญาผูกมัดของข้าเป็นกรรมสิทธิ์ของเพ็กกา
‪ข้าจะจัดการเอง
‪นี่ไม่ใช่ศึกของเจ้า
‪แต่เป็นศึกของข้า
‪ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไปไหน
‪ไม่ไปตอนนี้
‪จะเกิดอะไรขึ้นกับเหล่านักบุญ ขึ้นกับชะตา
‪จะเกิดอะไรขึ้นตรงหน้า ขึ้นอยู่กับเรา
‪ก็ได้ แต่หลบอยู่ในเงามืดต่อไป
‪ทั้งคู่เลย
‪กลับมาเจอกันตอนตีสองที่ปลายถนนโรเซนสตราท
‪หาโกดังในซอยด้านหลัง
‪แล้วเจ้าจะไปไหน
‪ข้าต้องหาผู้บงการจิตมาช่วยเรื่องต่อจากนี้
‪คนที่ไม่ได้ทํางานให้เพ็กกา
‪เปิดหูเปิดตาให้ข้าด้วย
‪"ผู้บงการจิต" เหรอ
‪- ข้าไปหาเอง ‪- "เรื่องต่อจากนี้" เหรอ
‪เดี๋ยว ต่อจากนี้มีอะไร
‪มันหนีไปได้
‪ปรากฏว่ามันทําให้เจ้าเดือดร้อนกว่าที่คิด
‪มันหลบได้ไม่นานหรอก ‪ข้าส่งคน 60 คนไปลาดตระเวนหาตัวอยู่
‪ดีมาก
‪เจ้าทําสิ่งที่ข้าจะขอให้ทําไปแล้ว
‪แต่ต้องเอาให้แน่ว่าคนของเจ้าเข้าใจ
‪ไอ้หนูก้นบาร์เรลกับคนของมัน ‪เป็นเรื่องสําคัญของข้า
‪แน่นอน
‪ข้าก็เข้าใจนะ
‪เจ้าวางแผนไว้แล้ว คิดว่าแผนจะเป็นในทางหนึ่ง
‪ข้าก็ดีใจที่เราเข้าใจแผนนี้ตรงกัน
‪เพราะถ้ากําจัดมันได้ ‪จะเป็นประโยชน์มากต่อเราทั้งคู่
‪อาจจะเป็นประโยชน์ต่อเจ้ามากกว่าข้า
‪รู้ไหมว่านี่อะไร
‪ปืนประจําตัวของหน่วยรักษาเมือง
‪ใช่แล้ว
‪คิดถึงเสียงกลองศึกที่จะลั่นฝ่าความมืดสิ
‪เมื่อชายในเครื่องแบบทุกคนได้ข่าว
‪คาซ เบร็คเคอร์ฆ่าพวกเจ้าด้วยปืนของเจ้าเอง
‪แต่เขาไม่ได้ฆ่า เขา...
‪ลากศพเขาไปไว้ในตรอก
‪บอกลูกน้องว่าเป็นฝีมือเบร็คเคอร์
‪ข้าจ่ายเงินสูงลิ่วให้เจ้าทํางานของตัวเอง
‪จะให้เราทําอะไรเหรอ เจ้านาย
‪ไปบอกให้พวกไดม์ไลออนส์ออกล่า ‪เบร็คเคอร์กับคนของมัน
‪รับทราบ
‪ไวแลน
‪เจ้ายังไม่ตาย
‪ส่วนหนึ่งก็ต้องขอบใจเจ้า
‪หน่วยรักษาเมืองล่าตัวเจ้าอยู่
‪เจ้าอัดฟอสฟอรัสเข้าไปในระเบิดวาบมากแค่ไหน
‪ทางหนีตอนเผชิญกับเจ้าแห่งความมืดน่ะ
‪แล้วจําเป็นต้องใช้ไหม ใส่ไว้พอรึเปล่า
‪เกือบพอ
‪ข้าอยากให้เจ้าทําระเบิดใหม่ให้หน่อย
‪ไหนบอกว่านั่นแค่ครั้งเดียว ‪ไม่ใช่ให้ก้าวเข้าไปในโลกของเจ้า
‪- ตอนนั้นข้าถังแตกนิดหน่อย ‪- แล้วตอนนี้ล่ะ
‪เจ้าได้กินอะไรมื้อสุดท้ายเมื่อไหร่
‪อย่าแตะขวดนั้น
‪ไม่งั้นจะคันไปหลายวัน
‪ยกมือขึ้น นางผีพราย
‪จะมาฆ่าข้าเหรอ
‪เปล่า เจ้าทํางานที่ซ่องเมอนาเจอรี
‪เจ้าก็เป็นสมบัติของนายเรา
‪- เขามีสิทธิ์ฆ่าเจ้าได้ ‪- ไม่มีใครมีสิทธิ์ทั้งนั้น
‪แต่สงสัยว่าคืนนี้ข้าอยากเปลืองคําสวด ‪ไปกับการกะซวกเจ้ารึเปล่า
‪โห กลัวตายใจสั่น
‪นั่นฝีมือข้า หวังว่าเจ้าจะไม่ถือ
‪ผู้บงการจิต
‪เจ้านี่เองที่ตามข้ามา
‪เจ้าขึ้นเรือมาจากออสเคอร์โวพร้อมเรา
‪เจ้ามากับนายปืนตลกกับนายหมวกขี้โมโห
‪เรื่องที่เจ้าทําลงไป ‪ทั้งน่าประทับใจและผิดกฎหมายสุดๆ
‪แปลว่า ขอบใจนะ
‪ข้าต้องขอให้เจ้าช่วย
‪ตอนอยู่บนเรือ ข้าแอบได้ยินนายของเจ้า ‪บอกว่าต้องการใช้งานคนอย่างข้า
‪เราน่าจะอยู่ในสภาพคับขันเหมือนกัน
‪อาจจะพอตกลงช่วยเหลือกันได้
‪ก่อนไอ้นักเลงพวกนี้จะได้สติก็ดีนะ
‪งานนี้สนุกแน่
‪เจ้าอยากให้ช่วยเรื่องอะไร
‪เจ้ารู้จักคุกเฮลเกทบ้างไหมล่ะ
‪นักโทษใหม่ แมทไธอัส เฮลวาร์
‪(ฆาตกร)
‪ไม่นะ ข้าไม่ผิด!
‪ไม่! ข้าไม่ได้ค้าทาส!
‪เมืองท่าแต่มีเรือจอดแค่สองลําน่ะนะ ‪มีอะไรไม่ชอบมาพากล
‪โบห์ดันอาจสั่งให้เรือออกจากท่าหมด
‪แต่กองพลที่หนึ่งไม่มีอํานาจสั่งการที่นี่
‪แค่โอกาสที่จะได้ 20 ล้านครูเกออาจมากพอ
‪ให้เราเข้าไปใช้ท่าได้
‪ถ้ามันยังไม่ตายคงดี จะได้ตั๊นหน้าอีกสักรอบ
‪เพราะเขา ตอนนี้ทั้งโลกมองว่า ‪ข้าเป็นคนเลวทรยศชาติ
‪พวกนั้นคิดผิด
‪ขอบคุณที่รักษาเกียรติกัน ‪แต่ข้าว่าเขาพิมพ์ไว้มากกว่าหนึ่งใบ
‪แล้วเอายังไงกันต่อดี
‪หามังกรทะเลให้เจอ
‪เดี๋ยวนะ
‪เรือลํานั้นไม่มีธงติดอยู่เลย เป็นเรืออิสระ
‪แปลว่าจ้างได้
‪โอเค ไปกันเถอะ
‪ไม่ปล่อยโอกาสให้หายไปอีกแล้ว
‪ผูกเงื่อนเรียบร้อย
‪หยุดก่อน เราอยากเช่าเรือออกจากท่าทันที
‪ข้ามีเงินจ่าย
‪นี่ทองแท้
‪ก็พอใช้ได้
‪มาเลย เร็วเข้า ข้าจะพาไปคุยกับกัปตัน
‪ขอบคุณ
‪เจ้า หยุดเดี๋ยวนี้
‪อยากมีเรื่องเหรอ ราฟกา
‪ชายคนนั้นเป็นทหารหนีทัพจากกองพลที่หนึ่ง
‪เขาต้องอยู่ในความควบคุมของเรา
‪อย่างนั้นรึ ตามใจ
‪ราฟกาอยากมีเรื่อง!
‪ข้าไม่อยากทะเลาะวิวาทกับชูฮัน
‪เราไม่ได้สู้ให้ชูฮัน เราทํางานอิสระ
‪ประหยัดกระสุนไว้สู้ในสงครามดีไหม ตาแก่
‪กองพลที่หนึ่งควรหัดเจียมตัวบ้าง
‪(เวดเดิล)
‪(ครีเบียสค์)
‪กรีชาหักหลังเรา!
‪แม่ทัพของมันกับผู้เรียกสุริยะเป็นผู้ก่อให้เกิดสิ่งนั้น
‪เราอุตส่าห์สู้เพื่อพวกเจ้า
‪เราสละชีพทหารแนวหน้าให้พวกเจ้า
‪แต่ตอนนี้แดนพยับเงากลับจะมากลืนกินเรา
‪เพราะพวกเจ้า!
‪ไหนว่ากรีชาคือชาวราฟกา
‪ไหนว่าภักดีต่อกษัตริย์
‪กษัตริย์องค์เดียวกับที่พวกกรีชาวางยาพิษ
‪นึกไม่ถึงใช่ไหมล่ะ
‪ข้าเป็นผู้เยียวยา ข้าช่วยรักษาทหารเจ้าได้
‪ถ้าทิ้งเราไว้ตรงนี้ เท่ากับเจ้าฆ่าเราทุกคน
‪ตอนนี้เจ้าไม่ควรต้องกลัวพวกเราแล้ว
‪กลัวไอ้ตัวที่อยู่ในแดนพยับเงานั่นเถอะ
‪นั่นอะไร
‪มายังไง โวลคราออกจากแดนพยับเงาไม่ได้
‪คิริแกนตายแล้ว
‪ถอย!
‪ข้ากลับมาแล้ว
‪อีกทั้งยังมีเพื่อนใหม่มาด้วย
‪เอาอีกแล้วรึ
‪จับพวกเราขังกรง
‪ข้าคงต้องโค่นบัลลังก์กษัตริย์เสียแล้ว
‪เจนยา
‪ดีใจนักที่เจอเจ้า
‪ท่านรอดมาได้
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪ข้าเคยไม่รอดด้วยรึ
‪แต่ข้าหิวไส้จะขาด
‪ข้าว่าจะเข้าเมือง
‪กําจัดกองพลที่หนึ่งในเมืองนั้น
‪แล้วทํามื้อค่ํากิน
‪มีใคร... อยากมากับข้าไหม
‪ตามมา
‪สวัสดี มีใครอยู่ไหม
‪หวัดดี ไม่นึกว่าเจ้าจะมา
‪แล้วเจ้าคือ...
‪เราเคย...
‪ไวแลน
‪ไม่ ข้าหมายถึงทําไมคาซถึงนัดเรามาที่นี่
‪ข้าน่าจะเป็นมือระเบิดของพวกเจ้านะ
‪เจ้าเนี่ยนะ
‪- นิ้วยังอยู่ครบนี่นา ‪- อ้าว ข้าก็หัดระวัง
‪คนเราจะหัดระวังก็หลังจากเสียนิ้วไปแล้ว
‪เจ้าอ่อนหัดคนนี้บอกข้าว่า ‪เขาเป็นมือระเบิดคนใหม่ของเรา
‪ราสเกเก่งกว่านะ หรือจ้างพิมก็ยังดี
‪แต่ข้าก็ยังเลือกจ้างไวแลน
‪เจ้าควรไปเรียนมหาวิทยาลัยให้จบ
‪ไม่รู้สินะ แล้วไปทํางานเอกสารไม่ดีกว่าเหรอ
‪มาแล้ว
‪- มากับผู้บงการจิตคนใหม่ ‪- นีน่า เซนิค ยินดีรับใช้
‪- นีน่า เซนิค ‪- นีน่า เซนิค
‪แหม ตื่นเต้นอะไร
‪มีนีน่า เซนิคชื่อดังที่ข้าไม่รู้จักหรือไง
‪มีใครอยากดื่มชาไหม
‪เจ้าเคยทํางานกับอาร์เคน
‪เจ้าบอกว่ามีสายที่จะพาเข้าไปในวังได้ ‪ผู้บงการจิต
‪นีน่าเติบโตที่นั่น
‪เรียกว่าเป็นพันธมิตรที่มีขีดจํากัดจะดีกว่า
‪เจ้าไว้ใจเขาไหม
‪ไอ้ปลิ้นปล้อนนั่นน่ะนะ ไม่มีทาง
‪พลิกลิ้นวันละสามเวลาเห็นจะได้
‪เจ้าต้องการอะไรตอบแทน
‪ข้าพยายามแก้ปัญหาด้วยวิธีทางกฎหมายแล้ว
‪แต่ทนายทุกคนในเมืองพูดเหมือนกัน
‪"อีกหกเดือน ผู้พิพากษาถึงจะพิจารณา"
‪แสดงว่าเจ้ากําลังหาทางที่ไม่ได้อยู่ในกฎหมาย
‪เพื่อทําอะไรกันแน่
‪ข้ารู้มาว่าเจ้าช่วยคนออกมาจากเฮลเกทได้
‪ข้าพูดประหนึ่งเขาเป็นใครก็ไม่รู้ ‪แต่ที่จริงเขาเป็นคนที่ข้ารักสุดชีวิต
‪ข้าช่วยนักโทษจากเฮลเกทไม่ได้
‪แต่ช่วยให้เข้าไปเยี่ยมได้
‪แลกกับความช่วยเหลือของเจ้า
‪จะให้ข้าทําอะไร
‪เรื่องหลังจากนั้น
‪ตามมา
‪เขาชอบทํางี้แหละ
‪ถามจริง
‪อิฐทีละก้อน
‪นั่นอะไรน่ะ
‪คลับโครว์
‪ข้าเก็บหมวกแจ่มๆ ไว้ในนั้นตั้งเยอะ
‪ระเบิดของเจ้ารึเปล่า
‪นี่เราเข้าสู่ช่วง "หลังจากนั้น" แล้วใช่ไหม
‪ทําแบบนี้ช่วยล้างมลทินเราไม่ได้นะ คาซ
‪นี่คือการประกาศสงครามกับเพ็กกา โรลลินส์ ‪ราชาแห่งย่านบาร์เรล
‪ย่านบาร์เรลไม่ได้เป็นของราชา
‪แต่เป็นของไอ้พวกเหลือขอ
‪มีคนขอเช่าเรือ กัปตัน
‪เช่าด่วน
‪แปลว่าต้องออกจากท่าเดี๋ยวนี้
‪มาทําความเข้าใจกันสองข้อ
‪บนเรือข้า ข้าไม่รับคําสั่งจากใคร
‪และเราออกจากท่ามาแล้ว ‪ยินดีที่พวกเจ้ามาร่วมเดินทาง
‪หากจะกรุณา ช่วยจุดแสงในห้อง ‪ให้สว่างขึ้นหน่อยได้ไหม
‪เพราะถึงยังไง เจ้าก็คืออาลีนา สตาร์คอฟ
‪นักบุญค่าหัว 20 ล้านครูเกอ
‪จับเป็นหรือจับตายไม่ต่างกัน
‪คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม