‪(Shadow and Bone - ตํานานกรีชา)
‪อย่าปฏิเสธเลย คุณสตาร์คอฟ ‪เจ้าคือผู้เรียกสุริยะ
‪เจ้าพูดถูก
‪(สร้างจากหนังสือชุดโดยลีห์ บาร์ดูโก)
‪น่าประทับใจ
‪ข้าไม่ได้พูดคํานั้นบ่อยๆ ด้วยนะ
‪ปล่อยเราไป ไม่อย่างนั้น ‪เจ้าจะเสีย 20 ล้านครูเกอและเสียเรือด้วย
‪แม้ข้ารู้ว่าเจ้าสามารถล่มเรือเราให้จมสู่ทะเลลึก
‪แต่เจ้าควรคิดเช่นกันว่าเราอยู่ไกลจากท่าแค่ไหน
‪อีกอย่าง ข้าไม่ได้จะส่งตัวเจ้าให้พวกฟเยียร์ดา
‪ไม่ส่งเหรอ
‪นักบุญโปรด ไม่หรอก
‪ขอโทษ อุทานแบบนั้นต่อหน้านักบุญเดินดิน ‪ถือเป็นการลบหลู่รึเปล่า
‪ก็ได้
‪ถ้าอย่างนั้นต้องการอะไรจากเรา
‪จากเจ้าเหรอ ไม่เอาอะไรทั้งนั้น
‪บอกตามตรง ข้าไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเจ้าเป็นใคร
‪แต่ผู้เรียกสุริยะ...
‪เจ้าต้องรู้ตัวสินะว่าเจ้ามีค่า
‪เจ้าเพิ่งพูดว่า ‪จะไม่จับนางไปแลกค่าหัว ไอ้โจรสลัด
‪สลัดหลวง
‪ข้าแค่พูดว่าจะไม่เอานางไปส่งให้พวกฟเยียร์ดา
‪ข้าไม่ได้พูดถึงพวกเคิร์ชหรือชู
‪ข้าลงทุนไปเยอะตอนจ้างเรือออกให้ท่าโล่ง ‪เจ้าจะได้มาขึ้นเรือของข้า
‪บอกตามตรงนะ ‪ข้าว่าพวกฟเยียร์ดาประเมินค่าหัวเจ้าต่ําไป
‪เจ้าพูดถูก ต่ําเกินไป
‪เพราะเจ้าเรียกค่าหัวข้า ‪จากกษัตริย์แห่งราฟกาได้เป็นสองเท่า
‪เจ้ารู้จักกษัตริย์ด้วยเหรอ
‪ข้าคือผู้เรียกสุริยะ
‪แต่จากข่าวทุกทาง ตอนนี้กองพลที่หนึ่ง ‪หันไปเล่นงานกรีชาแล้ว
‪จากผลงานที่เจ้ากับผู้สมรู้ร่วมคิด ‪ทําลงไปในแดนพยับเงา
‪เจ้าแห่งความมืดกับข้าไม่ได้ร่วมมือกัน
‪เจ้าอาจไม่เชื่อ
‪แต่เมื่อข้าทําลายแดนพยับเงา ‪และรวมราฟกาเป็นหนึ่ง
‪โลกจะเห็นเองว่าข้าไม่ใช่พันธมิตรของเขา
‪ช่วยเรา แล้วเจ้าจะได้รางวัลอย่างงาม
‪ช่วยทําลายแดนพยับเงาน่ะรึ
‪เจ้าคิดจะใช้วิธีไหนไม่ทราบ
‪ข้าจะล่ามังกรทะเลของโมโรโซวา
‪อาลีนา
‪ถ้าขนาดกวางป่านั่นยังมีจริง
‪มังกรทะเลกับวิหคเพลิงก็คงมีจริงเหมือนกัน
‪เจ้าทําไม่สําเร็จด้วยเครื่องขยายพลังชิ้นเดียว
‪แต่หากมีสองชิ้น
‪ไม่อยู่ใต้อาณัติของนายพลคิริแกน ‪ใช้พลังของข้าเอง
‪เจ้าจะช่วยเราหรือไม่
‪มีทั้งการผจญภัย อันตรายและเงินให้ด้วย
‪นี่ค่อยพูดภาษาเดียวกันหน่อย
‪โจรสลัดกับสลัดหลวงต่างกันยังไง
‪ยูริ! บอกแล้วว่ากินแอปเปิ้ลจะช่วยได้
‪เอาละ ฟังทางนี้ ทุกคน!
‪- เงียบหน่อย ‪- โอ๊ย พับผ่าสิ
‪เรามีแขก
‪ผู้เรียกสุริยะกับ... เจ้าเป็นใครนะ
‪- มัลเยน... ‪- แขกของผู้เรียกสุริยะ
‪ข้าหวังว่าจะให้เกียรติพวกเขา ‪ด้วยเกียรติเท่าที่หาได้
‪จากคนปลิ้นปล้อนโจรห้าร้อยอย่างพวกเจ้า
‪ตามมาเลยที่รัก มาเร็ว
‪พวกเจ้านอนเปลด้านหลังนี่แล้วกัน
‪นับเป็นห้องส่วนตัวที่สุดเท่าที่หาได้ละ
‪แล้วเจอกันตอนเช้านะ คุณสตาร์คอฟ
‪ยามกะค่ํา ข้าจะขึ้นดาดฟ้าไปช่วย
‪ครับ กัปตัน!
‪เจ้านอนเปลบนเลย
‪ระวังนะ
‪ไม่เหมือนโนวีเซมเลยนะ
‪ใช่
‪ข้าไม่ได้วางแผนคืนนี้ไว้แบบนี้ด้วย
‪แต่ทําเรื่องนี้แล้ว เราจะได้ใช้ชีวิตที่เหลือ ‪ไปชดเชยกับเวลาที่เสียไป
‪ข้าจะเฝ้ายามให้ก่อน
‪ลากเรากลับมาในอดีตทําไม
‪อดีตเป็นเครื่องกําหนดทุกอย่าง
‪เป็นแผลซึ่งไม่มีทางหายสนิท
‪อดีตของท่านคือต้นเหตุของความพินาศ
‪ส่วนอดีตของเจ้าทําให้คิดว่า ‪เจ้ามีเพื่อนกําพร้าเป็นครอบครัว
‪เจ้าคิดว่าเจ้าได้พบอนาคตที่หวัง
‪- ได้พบจริง ‪- ไม่ใช่
‪พลังของเจ้ามีแต่จะทวีความแก่กล้า
‪ส่วนเขามีแต่จะแก่ตัวไปเรื่อย
‪ท่านริษยาความรักของเรา
‪"รัก" งั้นรึ
‪ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกอย่างไร ‪ยามที่อยู่กับนักแกะรอยผู้นั้น
‪ข้าว่าไม่น่าจะรู้
‪ไม่ใช่ความโหยหาลึกๆ ในใจ ‪ที่เจ้ายังไม่อาจสลัดได้หมด
‪ความเดียวดาย
‪ความเข้าใจที่ลึกล้ําขึ้นทุกขณะ ‪เรื่อง... สถานการณ์ที่ไม่มีใครเหมือน
‪และความปวดร้าว
‪ข้าไม่รู้ว่าท่านพูดถึงอะไร
‪เรื่องนั้นจะไม่มีวันจางหาย อาลีนา
‪มีแต่จะเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ‪ไม่ว่าเจ้าจะหนีไปไกลหรือไปเร็วแค่ไหน
‪สุดท้ายเจ้าจะต้องทําใจรับว่า ‪มีแต่เจ้ากับข้าเท่านั้น
‪โลกนี้ไม่มีคนอื่นเหมือนเราแล้ว
‪จงเข้าใจด้วยว่าจะไม่มีทางมี
‪เราสองคนไม่เหมือนกัน
‪และข้าจะไม่สวมอาภรณ์สีของท่านอีก
‪ตอนนี้เจ้าคงเริ่มเข้าใจแล้วว่า ‪การโดนไล่ล่าให้ความรู้สึกอย่างไร
‪แต่เจ้ายังไม่รู้เลยว่าชีวิตเป็นอย่างไร ‪เมื่อต้องแสร้งตายนับครั้งไม่ถ้วน
‪ต้องสร้างตัวตนใหม่อีกครั้งเมื่อเกิดใหม่
‪ต้องเสียทุกคนที่รักในชีวิต ‪ให้ความป่วยไข้ ความสิ้นหวัง ความเกลียดชัง
‪และกาลเวลา
‪นี่คือข้อแก้ตัวของท่านเหรอ
‪ทําเพราะเหงา แผลที่ไม่มีวันหาย
‪เจ้ายังไม่เห็นภาพรวมทั้งหมด
‪อาลีนาของข้า
‪เจ้ายังใช้ชีวิตภายในห้วงกาลเดียว
‪ข้าอยู่ในห้วงกาลนับพัน
‪ท่านตายไปแล้ว
‪เข้ามาได้
‪เจนยา
‪ดีจริงที่ได้เห็นกรีชาเดินไปมาภายในนี้
‪ข้าแน่ใจว่าเจ้าของเดิมสั่งฆ่าเราทั้งหมด
‪เป็นปาฏิหาริย์แท้ๆ ที่ท่านรอดชีวิตมาได้
‪เราทุกคนเอาตัวรอดเก่ง
‪ไม่ใช่หรือ
‪แต่ปาฏิหาริย์จริงคงจะปรานีเรามากกว่านี้
‪นี่เป็นความทนทรหด
‪และเราจะเดินหน้าต่อไปด้วยสิ่งนั้น
‪เดินทัพ
‪เริ่มต้นใหม่
‪เดวิดล่ะ ได้ข่าวเขาบ้างไหม
‪อย่าเพิ่งหมดหวัง
‪ฝ่ายสํารวจเจอตัวกรีชาเพิ่มขึ้นทุกวัน
‪หากเขายังไม่ตาย ข้าจะหาตัวมาให้เจ้าจนได้
‪แต่อย่างที่เจ้าเห็น
‪ข้าจําเป็นต้องพึ่งพาสัมผัสพลังของเจ้า
‪ขออภัย ข้าทําได้แค่นี้...
‪อสูรเงาของท่านอยู่ตรงนี้ด้วย
‪นิเชียโวยาของข้า
‪พวกมันอยู่กับข้าเสมอ
‪ในความมืดมิด
‪เจ้าลองประเมินอาการอีกครั้งเถอะ
‪ข้าเกรงว่านั่นเกินกําลัง...
‪ลองก่อน
‪ขอร้อง
‪ได้ ข้าลองได้
‪ขอบคุณ
‪ข้าจะจัดห้องให้เจ้าอยู่ในปีกตึกนี้
‪ข้าอยากให้เจ้าอยู่ใกล้ข้าไว้
‪(เอ็มเมอรัลด์ พาเลซ)
‪คาซ
‪เราจะไปไหนกัน
‪พี่ไปรู้จักวาณิชคนหนึ่ง ‪เจค็อบ เฮิร์ตซูน บ้านเขาอยู่ตรงนั้นเอง
‪เขาบอกว่าทุกคนรวยได้
‪แค่ต้องมีโชคและเลือกคบเพื่อนถูกคน
‪นึกว่าพี่จะให้เราสมัครเป็นเด็กวิ่งของ
‪เด็กวิ่งของเหรอ
‪ดูที่ตรงนี้สิ
‪เขาต้องรู้เรื่องเงินดีแน่ๆ
‪รู้ตัวอีกที เราอาจย้ายมาอยู่แถวนี้เลยก็ได้
‪คุณเฮิร์ตซูน นี่คาซ น้องชายข้า
‪คุณไรต์เวลด์อีกคนสินะ ยินดีที่ได้รู้จัก คาซ
‪พี่ชายเจ้าเจอเรื่องดีๆ เข้าแล้ว
‪รู้สึกยังไงบ้าง เจ้าหนู
‪ตอนนี้รู้สึกว่าโชคดี
‪เหล้ามอลต์ตั้งหลายถังไปอยู่ไหน
‪ลองไปดูซิว่าอยู่ที่ท่ารึเปล่า
‪ไปสิ ป่านนี้น่าจะเอามาส่งแล้ว
‪ครับ เจ้านาย
‪ให้ไว ไอ้หลังยาว ข้ารู้ว่าเจ้าเดินได้เร็วกว่านั้น
‪นี่คลับเดร็กส์
‪ขอโทษที นั่นเป็นคําถามรึเปล่า
‪ข้ามาหาแพร์ ฮาสเคิลล์
‪ท่าทางจะหาเรื่องด้วยสินะ
‪เจ้าคุมแก๊งตัวเองจากตรงนี้
‪พวกที่ถูกขับไล่ไสส่งจากทุกแก๊งในบาร์เรล
‪ไอ้พวกเหลือขอ
‪ข้าได้ยินชื่อเสียงเจ้า
‪คาซ เบร็คเคอร์
‪ข้ากําลังหาหุ้นส่วนธุรกิจคนใหม่
‪คนที่รู้งานพอกัน เก็บความลับเป็นและมีลูกมือ
‪ขอให้โชคดีแล้วกัน
‪เจ้ายังฟังเหตุผลไม่ครบว่าทําไมจึงเป็นความคิดที่ดี
‪นับเลยก็ได้
‪หากเป็นคนอื่น ข้าพร้อมรับงานเสมอ ‪แต่ข้าจะไม่ร่วมงานกับเจ้า
‪เจ้าคงไม่ได้กลัวเพ็กกา โรลลินส์หรอกนะ
‪อย่างน้อยข้าก็รู้ดีพอจะไม่ระเบิดคลับของคู่แข่งทิ้ง
‪คืออย่างนี้ ความกลัว ‪หากมีเพียงเล็กน้อยก็เป็นสัญชาตญาณ
‪แต่เจ้าไม่มีสัญชาตญาณ
‪มีแต่อารมณ์โกรธและหยิ่งในศักดิ์ศรี ‪นั่นเป็นส่วนผสมที่ขมจนกลืนไม่ลง
‪อย่าได้เสนอหน้ามาที่นี่อีก
‪เริ่มสงสัยแล้วเชียวว่าข้าจําเวลาหรือที่นัดผิด
‪คาซบอกให้มาเจอกันที่นี่
‪บอกไว้ก่อน วันนี้แย่กว่าเดิมอีก
‪แย่ยังไงได้อีก ‪เมื่อคืนเราต้องนอนกับพื้นห้องเจ้าเด็กใหม่นั่น
‪ร่างข้าต้องการเตียงดีๆ นะ
‪เขาลือกันว่าพวกเราฆ่าตํารวจ
‪อะไรนะ นี่มีคําถามเต็มไปหมด
‪ยังไง ทําไม ใคร ที่ไหน เมื่อไหร่ คือว่า...
‪ก็ถามครบหมดนั่นละ
‪เมื่อคืน หลังจากที่เจ้าหนีจากรถคุมขัง
‪คนตายชื่อพลตํารวจเซม
‪โดนยิงด้วยอาวุธประจําตัว
‪หน่วยรักษาเมืองกําลังไล่บี้กับสายข่าวทุกคน
‪ข้าไม่มีทางใช้ปืนของเขายิง
‪นี่มันใส่ความแบบไม่เป็นเรื่องด้วยซ้ํา
‪วันนี้ได้เจอเขารึยัง
‪คิดว่าคงหลบหน้าเลี่ยงคําถาม
‪ใช่ จากเราทั้งคู่
‪ระเบิดคลับโครว์...
‪อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาพร้อมจะทําลายอะไรอีก
‪แน่ใจนะว่าไม่มีใครตามมา
‪- แน่นอน ‪- ถามได้
‪ที่นี่ยังมีอาหารเช้าไหม
‪เจสมีคําถาม
‪คืองี้ นับจากเมื่อคืนก็เกิดเรื่องเยอะแยะ
‪เราเพิ่งรู้ว่าเสียบ้านไป
‪แล้วเจ้าก็ระเบิดคลับทิ้ง ‪เพื่อกวนบาทาเพ็กกา โรลลินส์
‪แล้วไง
‪ได้ข่าวไหมว่าเรายิงตํารวจตาย ‪ด้วยปืนของเขาเองด้วย
‪หน่วยรักษาเมืองทุกคนใช้ปืนเหมือนกัน ‪เป็นของแจกมาตรฐาน
‪เพ็กกา โรลลินส์มันตอบโต้เราด้วยวิธีนี้
‪เพ็กกา โรลลินส์นี่เป็นใครกัน
‪ทุกครั้งที่พูดชื่อเขา ความดันเลือดเจ้าพุ่งสูงปรี๊ด
‪นั่นไม่ใช่ขอบเขตงานของเจ้า ผู้บงการจิต
‪ก็จริง แต่ข้ามักจะมีความเห็น นี่ก็ข้อหนึ่ง
‪ความโกรธทําให้ตัดสินใจได้ไม่ชัดเจน
‪เพ็กกา โรลลินส์คุมย่านบาร์เรล
‪เขาหลอกต้มตุ๋นคนจนร่ํารวยสร้างเป็นอาณาจักร
‪อย่าเรียกเจ้าพ่อ มันแค่รอยด่างบนผืนโลก
‪ถ้าเกลียดเขาขนาดนั้น ‪ทําไมไม่จ้างข้าฆ่าเขาให้มันจบๆ
‪หรือไม่ต้องจ้างข้าเลยก็ได้
‪จะนักแม่นปืนหรือแม่ผีพรายของเจ้า ‪ก็เก็บเขาได้ง่ายๆ
‪รู้สึกยังไงบ้าง เจ้าหนู
‪แค่ฆ่ามันยังไม่พอ
‪ฆ่ามันไปก็ไม่ช่วยล้างมลทินให้เรา
‪ดังนั้นข้าต้องใช้พวกเจ้าทุกคน ‪เพื่อจะได้โยนเรื่องทุกอย่างกลับไปที่มัน
‪งั้นเราก็เป็นเบี้ยบนกระดาน ‪ในการล้างแค้นส่วนตัวของเจ้าเหรอ
‪ชีวิตเราสามคนกําลังเข้าตาจนพอๆ กัน
‪ถ้าเราโดนจับได้ เราก็จะคุ้มกันเจ้าไม่ได้
‪ส่วนเจ้าก็ต้องหันไปพึ่งเพ็กกา ‪ถ้าอยากเข้าไปหาผู้ชาย
‪นั่นจะต้องมีเงื่อนไขที่ไม่น่าอภิรมย์ติดมาด้วยแน่
‪คิดอย่างนั้นแล้ว อิเนจกับข้าก็ยังจําเป็นต้องรู้แผน
‪ใช่ ข้าก็อยากรู้แผนเหมือนกัน
‪ถ้าจะหาอะไรมาต่อรองกับมัน ‪ข้าต้องรู้ขอบข่ายธุรกิจของมันทุกซอกทุกมุม
‪มีสองทางที่จะได้ข้อมูลมา
‪ทางแรกคือแกะรอยคนขับรถของมัน ‪หาว่าวันๆ มันทําอะไรบ้าง
‪ทางที่สอง ตามนักบัญชีของมัน เฮนริค แวน โพล
‪ถ้าได้เห็นบัญชีทั้งหมดของเพ็กกา ‪ตัวเลขจะบอกทุกอย่างที่ต้องรู้
‪ดังนั้น เราต้องเข้าไปในตึกนั่น
‪นั่นสํานักงานบัญชีของมัน
‪แต่ไม่มีทางรู้ว่าอยู่ห้องไหน
‪นั่นคืองานของเรา
‪ดูเหมือนอาคารสํานักงานธรรมดา ‪แต่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครแฝงอยู่
‪แสดงว่าไม่มีอะไรให้ข้ายิง
‪ยิงกลอนประตูก็ได้ ถ้าทําแล้วจะสบายใจ
‪เจ้าแซะข้า แต่จําได้นะ ‪ข้าเคยต้องยิงกลอนช่วยเจ้าตอนคับขัน
‪ที่นั่นให้ความสําคัญกับการรักษาความลับ
‪ประตูไม่มีเลขที่ ไม่มีชื่อหรือป้ายบอก
‪ห้องเหล่านี้ไม่ได้มีไว้รับรองลูกค้าทั่วไป
‪แต่มีไว้สําหรับคนที่ชอบความเป็นส่วนตัว
‪ดังนั้น เจสเปอร์ ไวแลน ‪พวกเจ้าไปตามดูคนขับรถ
‪อิเนจ ข้าอยากให้เจ้าซุ่มดูจากดาดฟ้า
‪เจ้าต้องอยู่กับข้าตอนทําสําเนาบัญชีของเฮนริค
‪เสียงปืนจะโฉ่งฉ่าง แต่ผู้บงการจิต...
‪มีทักษะหลากหลาย ใช่ เช่นสิ่งนี้
‪ชั้นสอง ประตูรองสุดท้ายทางซ้ายมือ
‪อะไรนะ
‪สํานักงานของเฮนริคไง ส่งมาหน่อย
‪เจ้ารู้ได้ยังไง
‪ถามเด็กเสิร์ฟมาสิ
‪แล้วนางรู้ได้ยังไง
‪คนทํางานในที่แบบนั้นก็กินข้าวในที่แบบนี้
‪บางทีก็สั่งอาหารให้ไปส่ง ข้าเลยบอกว่า
‪"ขอโทษนะ พอดีมีของต้องไปส่ง ‪แต่อ่านที่อยู่ไม่ออก"
‪แต่นแต๊น
‪ชอบให้นางอยู่ด้วยละ
‪ส่วนข้าชอบความจริง ‪เจ้าบอกจะพาข้าเข้าไปหาแมทไธอัส
‪พวกมันไปเอากุ้งล็อบสเตอร์ในตลาดโดยไม่จ่าย
‪กุ้งพวกนี้ตายตั้งแต่ยังไม่ต้ม
‪เนื้อเน่าแล้ว
‪ช่วยหน่อยเถอะ อย่าไปกิน
‪แต่ขนมปัง...
‪แข็งอย่างกับกําแพงป้อมไอซ์คอร์ต
‪เจ้ามาจากฟเยียร์ดาเหรอ
‪ผู้คุมอยากให้พูดภาษาเคิร์ชมากกว่านะน้องเอ๋ย
‪ข้าได้บทเรียนราคาแพงมา
‪เอ้า
‪ใช้น้ํานี่ จุ่มให้ขนมปังนิ่มลง
‪ช่วยเติมรสชาติได้หน่อยด้วย
‪เออ เดี๋ยวก็ชินไปเอง
‪ข้าไม่คิดจะอยู่ที่นี่นาน
‪เจ้าชินกับระบบกฎหมายฟเยียร์ดา
‪ที่นั่นไม่ลืมนักโทษ
‪แม้จะลงโทษเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง
‪แต่ที่นี่...
‪ที่นี่ชอบปล่อยให้เราเน่าอยู่ในนี้ชั่วนิรันดร์
‪งั้นเราก็ต้องทําให้ระบบรู้จักจํา
‪ให้รู้ว่าพวกเราฟเยียร์ดาหัวรั้นได้แค่ไหน
‪เงียบหน่อยโว้ย!
‪ข้าจะทําใจยอมรับง่ายๆ ได้ยังไง ‪ว่านี่คือชะตาของข้า
‪โทสะของข้าก็เคยแทบทําให้ไม่รอด
‪แต่พอดีมีนักโทษใหม่มาร่วมห้องขัง
‪เดเมียน
‪ร่างใหญ่เหมือนหมี แต่ใจเย็นมาก
‪ไม่มีอะไรทําให้เขาหวั่นไหวได้
‪เพราะเขาศึกษาวิถีแห่งเจล
‪พระเจ้าของเราจะอภัยและนําทางให้ ‪แมทไธอัส ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪พระเจ้าไม่มีทางอภัยบาปให้ข้าหรอก
‪ให้ไว ขึ้นมาดาดฟ้าเร็ว
‪เร็วเข้า
‪เกือบเสร็จแล้ว
‪เวลาอยู่ใกล้สเติร์มฮอนด์ก็เปิดหูเปิดตาไว้หน่อย
‪ข้าว่าเขาซ่อนความลับอะไรไว้อยู่
‪เราก็ไม่ได้มาผูกมิตรกับเขา
‪เรื่องนั้นเขาแสดงออกชัดเจน
‪ไม่คิดจะจําชื่อข้าด้วยซ้ํา ชื่อก็ไม่ได้ยาวขนาดนั้น
‪เขามีลูกเรือเป็นทั้งออตคาซาสต์ยากับกรีชา
‪ไม่มีแบ่งกองพลที่หนึ่งหรือสอง แค่...
‪เท่าเทียม ลองนึกว่าถ้าค่ายทหารเราแบ่งแบบนี้ ‪รวมกองพลที่หนึ่งกับสองเข้าด้วยกัน
‪อาหารคงอร่อยขึ้นมาก
‪อย่าได้แตะเด็ดขาด
‪เอาละ คุณสตาร์คอฟ
‪เราสองคนไปวางแผนล่าชะตา ‪ตามหามังกรทะเลกันดีกว่า
‪ต้องวางแผนกับข้า ข้าคือนักแกะรอย
‪นี่เข็มทิศนําโชคของข้า
‪พาผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้วหมด
‪เอาละ นักแกะรอย ทิศเหนืออยู่ทางไหน
‪ข้าบอกได้หลายวิธีนะ
‪ดูจากตําแหน่งดวงอาทิตย์และเงาข้า
‪ดูจากทิศทางที่กําลังแล่นเรือไป หรือดูจาก...
‪อยู่ทางนั้น
‪ข้าจะพาไปรู้จักต้นหนเรา
‪เมื่อกี้เจ้าว่าเจ้าชื่ออะไรนะ
‪ผู้เรียกสุริยะ มานั่งกับเราสิ
‪- แปลว่าอะไร ‪- ไม่รู้จักคํานี้รึ
‪แปลว่า "ชนะ" ในภาษาชู
‪ข้าพูดภาษาชูไม่ได้
‪ก็เข้าใจได้อยู่
‪เรารู้ว่าคนราฟกามองลูกครึ่งอย่างเรายังไง ‪ส่วนในชูฮัน...
‪พวกนั้นก็คอยย้ําว่าเรามีเลือดแม่ชาวราฟกา
‪ยังไงสายเลือดก็คือสายเลือด ‪มีแต่คนโง่ถึงจะคิดเป็นอื่น
‪เพราะอย่างนี้ถึงเลือกมาอยู่กลางทะเลเหรอ
‪เพราะทะเลเข้าใจเรื่องพรรค์นั้น
‪นั่นคือเหตุผลที่เราเลือกสเติร์มฮอนด์
‪เขาเข้าใจ
‪ข้าหวั่นใจเลยนะ
‪เกิดมาเพิ่งเคยเล่นไพ่กับนักบุญราฟกา
‪นางเป็นนักบุญแห่งชูด้วย
‪นั่นฟันฉลามใช่ไหม ‪เจ้าเป็นกรีชา อยู่ภาคีไหน
‪โทลยากับข้าไม่แบ่งแบบนั้นหรอก
‪แต่ถ้าอยู่ในราฟกา เราคงเป็นผู้บงการจิต
‪แต่ข้าได้ฟันฉลามมา ถือว่าข้าชนะ
‪ถ้าเพียงแต่ข้าจะเร็วกว่านี้แค่ 30 วินาที
‪ชีวิตเจ้าก็อย่างนี้แหละ น้องพี่
‪เขาบอกว่าเจ้าเองก็ตามหาเครื่องขยายพลัง
‪มังกรทะเล จริงหรือเปล่า
‪ครอบครองเครื่องขยายพลังสองชิ้น ‪นั่นแหกกฎทุกข้อ
‪คนพูดเป็นดูราสท์ที่จะหลอมมัน ถ้าเราหาเจอ
‪เท่ากับข้ามีส่วนได้ส่วนเสียกับแผนของเจ้า
‪แต่ข้าไม่อยากตายระหว่างทาง
‪เชื่อเถอะ ข้าก็ไม่อยากตายเหมือนกัน
‪ตอนที่รวมร่างกับเครื่องขยายพลัง ‪มันเผยจังหวะสุดท้ายของชีวิตให้เห็นไหม
‪โทลยาว่ายนําไปตอนที่ข้าปลิดชีวิตมัน
‪กวางป่าฉายภาพอะไรให้เจ้าเห็น
‪ภาพสุดท้ายที่มันเห็นคือตัวข้า ‪เอื้อมมือไปลูบจมูกมัน
‪อย่างที่ควรจะเป็น
‪เพราะข้าเคยฝันถึงมันมาตลอด
‪แต่ตอนนี้ข้าฝันถึงมังกรทะเลกับวิหคเพลิงด้วย
‪เจ้าคิดว่าทั้งสามเชื่อมโยงกันรึ
‪ข้าคิดว่า... พวกมันกําลังจะเชื่อมโยงกัน
‪ผ่านตัวข้า
‪เพื่อให้ข้าทําลายแดนพยับเงาได้
‪แต่ก็ไม่อาจมั่นใจจนกว่าจะได้ลองสักตั้ง
‪จนกว่าเราจะได้ลอง
‪น่านน้ํานั้นไม่เคยมีใครล่วงเข้าไป
‪แต่พวกเรานี่แหละผู้เชี่ยวชาญ ‪น่านน้ําที่ไม่เคยมีใครเข้าไป
‪แจกไพ่เลย น้องพี่
‪ใครพร้อมจะวัดค่าพลังบ้าง
‪วลาดิมใช่ไหม
‪ใช่ครับ
‪วลาดิม กุลาฟ อัลเคมี
‪แล้วข้าช่วยเจ้ามาจากค่ายกักกันใดนะ
‪อุเดมยา
‪ข้าดีใจมากที่เจ้ามาถึงนี่ วลาดิม
‪ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้เติบใหญ่ที่ราชวังน้อย
‪ใช่ คนในหมู่บ้านซ่อนตัวข้าไว้ ‪เพื่อให้ข้าช่วยพวกเขา
‪แล้วเจ้าได้ช่วยพวกเขาหรือไม่
‪ช่วยอยู่หลายปี
‪ส่วนใหญ่ปรุงยาแก้ปวดกล้ามเนื้อ ‪ถนอมอาหาร กรองน้ํา...
‪ข้าไม่อยากรู้ประวัติชีวิตเจ้า วลาดิม
‪ข้าอยากให้เจ้าช่วย
‪ข้า... เจ็บปวด
‪ปวดราวกับหัวจะแตกเป็นเสี่ยง
‪ข้าสามารถปรุงยาที่แก้ได้ชะงัดนัก ‪แต่จะส่งผลแค่ชั่วคราว
‪เข้าใจแล้ว
‪ข้าขออนุญาตพูดตรงๆ ได้ไหม
‪เชิญเลย
‪ข้าเดาว่าปัญหาสุขภาพท่าน ‪น่าจะเป็นผลจากการสร้าง... อสูรเงาเหล่านั้น
‪ข้าไม่ตัดสินท่านอยู่แล้ว
‪ว่ากันว่า "เมอร์ซอสต์" ‪เป็นการละเมิดกฎวิทยาศาสตร์
‪ทําแล้วไม่อาจแก้ไข
‪ข้าเคยได้ยินเรื่องพรรค์นี้มาแล้ว วลาดิม
‪ที่เจ้าพูดมาก็ดูเหมือนจะไม่ช่วยอะไร
‪ข้าคิดว่าทางเดียวที่จะช่วยบรรเทา ‪ผลจากเมอร์ซอสต์
‪คือสร้างเมอร์ซอสต์เพิ่ม
‪ถ้าหากมีทางให้ข้าศึกษาเพิ่มได้
‪ข้าไม่กล้ารับปากว่าจะย้อนผลได้ แต่...
‪ข้าไม่ต้องการย้อนผล
‪การตัดใจทําเรื่องยากย่อมมีสิ่งที่ต้องแลกกันเสมอ
‪แค่เพียงอย่าให้แลกมาได้เป็นความเสียดาย
‪ได้ข่าวว่ายังไงบ้าง
‪มียามเฝ้าประตูแม้แต่นอกเวลาทําการ ‪และมียามตรวจตราตามทางเดินอีกคู่หนึ่ง
‪แต่ข้าพาเจ้าโรยตัวไปตามหน้าต่างได้ ‪ถ้านีน่าคอยดูต้นทางหน้าตึกให้
‪ถ้างานนี้ล้มเหลว ‪บอกให้ทุกคนกลับไปรวมตัวกันที่เกาะแบล็กเวล
‪เรียกผู้บงการจิตมา อีกสิบนาทีออกเดินทาง
‪ไม่
‪เจ้าต้องบอกมาก่อนว่าเคยมีเรื่องอะไรกับเพ็กกา
‪รู้แค่ข้ามีเหตุผลก็พอ
‪แค่นี้กลุ่มของเราก็มีความลับมากพอแล้ว
‪ความลับเป็นทางเดียว ‪ที่จะเอาตัวรอดในบาร์เรลได้ อิเนจ
‪ปิดบังความจริงจากข้าคือการเอาตัวรอดงั้นเหรอ
‪เจ้าเริ่มเข้าใจแล้วสินะ
‪การเอาตัวรอดของข้าหรือของเจ้าล่ะ
‪ตรงข้ามกับความลับคือความไว้ใจนะ คาซ
‪อย่าลืมเสียล่ะ
‪อาจไม่ใช่ข่าวดีนัก
‪แต่อย่างน้อยท่านก็ยังแข็งแรงดี
‪จ้างมาแต่งบัญชีก็ทําแค่นั้น เฮนริค
‪ทั้งค่าซ่อมแซมและค่าเสียโอกาส
‪โดนระเบิดรอบนี้ ‪จะทําให้ข้าเสียเงินประมาณสองแสนห้า
‪ไอ้เบร็คเคอร์
‪เจอข้อหาฆาตกรรมเข้าไป ‪ไอ้เด็กนั่นน่าจะไปกบดานเงียบๆ แล้ว
‪เอ็ดดิค ทําไมยังหาตัวลูกน้องมันไม่เจอ
‪พวกนั้นก็คงไปกบดานเหมือนกันครับนาย
‪แต่ข้าเป็นเจ้าของย่านบาร์เรล
‪- เจ้านาย... ‪- หน่วยรักษาเมืองก็คอยสอดส่องที่เหลือ
‪นางผีพรายเป็นหูเป็นตาให้มัน
‪ถ้าเก็บนางนั่นได้ พวกนั้นก็หูหนวกตาบอด ‪เรียกมอเกนส์มาจัดการเสีย
‪- ช่างสตัฟฟ์สัตว์น่ะนะ ‪- ใช่
‪เขาจะอยากได้ของที่ระลึก
‪นางกลับไปอยู่เมอนาเจอรีเมื่อไหร่ ‪ให้มันไปเอาตรงนั้น
‪ถ้าไอ้หนูสกปรกนี่อยากเล่นบทเจ้าพ่อบาร์เรล
‪ก็ถึงเวลาที่เราจะมองมันจริงจังเสียที
‪มัลบอกให้เจ้าเปลี่ยนทิศเหรอ
‪เปล่า คนสั่งคือกัปตัน
‪ทําไม
‪แค่ออกนอกเส้นทางนิดเดียว ‪รับกระแสลมตะวันออก จะทําเวลาได้ดีกว่า
‪นักแกะรอยของเจ้าไม่บอกสาเหตุ
‪แต่ในบรรดาหมู่เกาะทั้งหมด ‪เขาเชื่อว่ามังกรทะเลอยู่ตรงนี้
‪- เจ้าอยากจะอธิบายแทนไหม ‪- ไม่อยาก
‪ทําไมกัน
‪ข้าเป็นคนจ้าง
‪ไม่เคยมีลูกค้าคนไหนมีข้อแม้เยอะขนาดนี้
‪ไม่มีลูกค้าคนไหนมีพลังเหมือนกับข้า
‪ก็จริง
‪แต่เหตุผลจริงๆ ไม่ใช่เรื่องนี้ใช่ไหม
‪หมายความว่ายังไง
‪ความไว้ใจสําหรับเราทั้งคู่มันยากยิ่งกว่าแหย่รูเข็ม
‪เจ้าต้องไว้ใจก่อนว่าข้าไม่มีเป้าหมายอื่นแอบแฝง
‪ข้าก็ต้องไว้ใจว่าเราไม่ได้ไล่ตามตํานานเลื่อนลอย
‪แต่เราต่างกันตรงที่ ‪เจ้าทําตัวเหมือนคนเคยโดนหักหลัง
‪นั่นจะทําให้เจ้าทํางานตรงหน้าได้ลําบาก
‪เพราะเจ้าทําทุกอย่างตามลําพังไม่ได้
‪เจ้าจําเป็นต้องมีข้า
‪แล้วเจ้าก็จําเป็นต้องมีข้าหากหวังจะได้ค่าจ้าง
‪เราต่างรู้ว่าเราดีต่อกันได้ ‪ตราบใดที่ข้ายังมีค่าต่อเจ้า
‪แหม เจ้าเป็นสินค้ามูลค่าสูงลิบ นั่นเรื่องจริง
‪แต่เจ้ารู้สาเหตุที่แท้จริงหรือเปล่าล่ะ
‪ไม่ใช่แค่เพราะเจ้าจะทําลายแดนพยับเงา
‪แต่เพราะเจ้ากลายเป็นสัญลักษณ์
‪เจ้าไม่ใช่แค่แสงตะวันกลางใจนะ
‪เจ้าคือความหวังแห่งอนาคต
‪ดูเหมือนข้าไม่ใช่ฝ่ายที่ต้องเชื่อเรื่องนั้น
‪แต่เป็นเจ้าต่างหาก
‪เกือบถึงแล้ว
‪ถึงช่วงโปรดของข้าแล้ว
‪ด้วยการนําทาง ‪จากสหายนักแกะรอยของผู้เรียกสุริยะ
‪เราเดินทางตามทางสายกระดูก ‪มาจนถึงเกาะเจลกา
‪ส่วนเจ้ามังกรทะเล ‪เรามีภาพวาดจากนิทานปรัมปรา
‪ดูไม่ออกหรอกว่าหน้าตาแท้จริงเป็นยังไง
‪กฎเหล็กเมื่อต้องเผชิญเรื่องที่ไม่รู้
‪จัดหนักจัดเต็ม!
‪โจรสลัดมีอาวุธหนักแบบนี้ทุกลําเลยไหม
‪- สลัดหลวง ‪- ไม่เห็นจะต่างกันตรงไหน
‪ต่างกันที่ข้ามีตราอนุญาต
‪และรักการประดิษฐ์นวัตกรรมใหม่
‪ของเล่น ของวิเศษ อะไรที่ระเบิดได้ตูมตาม
‪พอจะสนใจอะไรบ้างไหม
‪มี
‪หยิบมาสิ ติดมือไปตอนสํารวจเล่น
‪เลือกได้เยี่ยมมาก
‪รสนิยมด้านอาวุธดีจริงๆ มัล
‪สายฉมวกเป็นงานฝีมือของนักประดิษฐ์
‪ทนแรงดึงได้ถึง 80,000
‪- จุดคราก 50 ‪- เป็นไปไม่ได้
‪เวลาคนพูดว่า "เป็นไปไม่ได้" ‪ปกติมักแปลว่า "ไม่น่าเป็นไปได้"
‪ไม่ใช่ข้าหรอก นี่มันน่าทึ่งจริง
‪ข้าออกแบบเองเลย
‪ที่จริง รอบตัวเจ้ามีแต่สิ่งประดิษฐ์ของข้า
‪แค่ต้องรู้ว่าจะมองหาตรงไหน
‪เราจะค่อยๆ เข้าไปเงียบๆ
‪และเมื่อคุณสตาร์คอฟสั่ง ‪ต้องเล่นงานให้มันบาดเจ็บ ให้เจ้าสังหาร
‪ข้าไม่คิดจะฆ่ามัน
‪ต้องฆ่าจึงจะชิงพลังมาได้ ‪นั่นคือหลักการของเครื่องขยายพลัง
‪ตอนกวางป่าก็ไม่จําเป็น ‪ข้าว่าข้าเรียกพลังได้โดยไม่ต้องฆ่า
‪ถึงจะฟังแล้วดีต่อใจ แต่ข้าจะไม่ส่งลูกเรือเข้าไป
‪ปราบสัตว์วิเศษในตํานาน ‪โดยใช้แค่อวนกับความตั้งใจดี
‪นี่คืองานที่ข้าจ้างเจ้ามาทํา สลัดหลวง
‪เราต้องจับเป็น
‪ถึงเกาะแล้ว
‪งั้นก็ลุยกันเลย
‪เกาะทะมึนไม่ค่อยเป็นลางเลย
‪มันจะอยู่ตรงไหนในนั้นก็ไม่รู้
‪เข้าไปทางเวิ้งน้ําตรงนั้น
‪แน่ใจเหรอ
‪มีเสียงคลื่นความถี่ ข้าเคยได้ยินมาก่อน
‪มันอยู่ในนั้นแน่
‪ได้ยินเขาแล้วนี่ เราจะขึ้นฝั่ง
‪ฟรูสซี่ เจ้ามาได้เร็วดี
‪ข้ามาทันทีที่ได้รับสารจากท่าน
‪ดี จากนี้ขอให้เจ้าอยู่ข้างข้า
‪มีคนบอกว่าท่านตายในแดนพยับเงา
‪อย่างนั้นรึ
‪- แต่ข้ารู้ว่าต้องใช้มากกว่า... ‪- ขอที ลุกเถอะ
‪ได้เวลาแล้ว
‪ท่านมาเอาบันทึกหรืออีกสิ่งหนึ่ง
‪ข้าไม่เคยเปิดอ่านเลย
‪ตามสัญญาที่ให้ท่านไว้
‪ความลับของโมโรโซวายังอยู่กับท่าน
‪ทีนี้ อีกสิ่งหนึ่ง
‪แน่ใจรึ
‪สวัสดี ท่านแม่
‪เจ้านําข้ามาขังไว้ในขุมนรกนี้ตั้งหลายสัปดาห์
‪แต่สารรูปของข้ายังดูดีกว่าเจ้า
‪- อาจจะเป็นตรงนี้ ‪- เกรฟเวน มีอะไรในน้ําไหม
‪มีหลุมที่พื้นถ้ําใต้น้ํา
‪แต่ละก้าวต้องระวัง นอกนั้นก็ไม่
‪ไม่คือเจ้าไม่รู้ หรือไม่ ไม่มีอะไร
‪เลือกเอาที่สบายใจ
‪ใครอยากสบายใจกัน
‪หว่านอวน เล็งฆ่ามันเลย!
‪ไม่ อย่านะ
‪ข้าไม่เห็นตัว มันล่อพวกเราเล่น
‪ประหยัดกระสุนไว้ ‪ไม่งั้นถึงเวลาจําเป็นกระสุนจะหมด
‪มันพรางตัวได้
‪เสียงก้องเหมือนอยู่ทั่วไปหมด
‪มันตายแล้ว
‪ไม่ ข้าแก้ไขเรื่องนี้ได้
‪เจ้าแก้ไขเรื่องนี้ไม่ได้
‪คืนนี้ปิดแล้ว
‪ข้าขอเข้าไปแป๊บเดียว ต้องเข้าห้องน้ํา
‪เดินต่อไปหน่อย ไปเข้าที่ผับแมนนี่ ยังเปิดอยู่
‪เขาไม่ยอมให้ข้ากลับไปที่นั่นแล้ว
‪ตั้งแต่ดื่มดวลจนคนชงเหล้าเมาหลับใต้โต๊ะ
‪ข้าชอบสาวที่คอแข็งดื่มอึดนัก
‪แต่ข้าก็ไม่อาจอึดได้ทุกอย่าง
‪ขอข้าเข้าไปหน่อยนะ
‪คืนนี้ไม่ได้จริงๆ ขอโทษนะที่รัก
‪โอเค
‪ขอโทษนะที่รัก
‪รถม้าจับหนู
‪ไหนบอกว่ามีเพื่อนหาให้
‪เพื่อนไม่สนิท นางเอาหนูออกให้แล้ว ‪ก็ยังดีไหมล่ะ
‪เจ้ามารู้จักคาซได้ยังไง
‪ข้าพูดไม่ได้เต็มปากหรอกว่ารู้จักคาซ
‪เขามาขอให้ข้าทําระเบิดฟอสฟอรัสให้
‪- ข้าก็ไม่ได้อยากทํา ‪- ทําไมล่ะ
‪เพราะข้ารู้ว่าเขาจะเอาไปใช้ก่อเรื่องแบบนี้น่ะสิ
‪- ว่าแต่ได้ผลไหม ‪- ได้ผลดีมาก
‪ไม่ค่อยมีคนสู้กับนายพลคิริแกน ‪แล้วรอดชีวิตกลับมาเล่าได้หรอกนะ
‪เขาไปเจอเจ้าที่ไหนเนี่ย
‪ตอนนั้นข้าเป็นศิษย์ฝึกหัดที่โรงฟอกหนัง
‪นั่นคงทําให้เขารู้ว่าข้าใช้สารเคมีได้เก่ง
‪โรงฟอกหนังเหรอ ฟังแล้วคุ้นๆ ‪เราเคยเจอกันมาก่อนไหม
‪หน่วยรักษาเมือง
‪พ้นแล้ว
‪ขอบใจ
‪ข้ารู้นะว่าเจ้าไม่ปลื้มที่ต้องจับคู่กับข้า
‪แต่ขอให้รู้ไว้ว่าเจ้าไว้ใจข้าได้
‪บอกตรงๆ ข้าไว้ใจเจ้าเพราะคาซไว้ใจเจ้า
‪แล้วเจ้าไว้ใจคาซเหรอ
‪คืองี้ ข้าจะไม่วิเคราะห์ ‪ความสัมพันธ์ในหน้าที่การงานระยะยาว
‪กับคาซ เบร็คเคอร์ให้คนแปลกหน้าฟัง
‪จับตาดูคนขับของเพ็กกาไว้
‪คืนนี้อากาศดีนะ เบร็คเคอร์
‪ทํางานดึกดื่นเลยสินะ
‪เขาเลี้ยวหัวมุมแล้ว
‪ตามไป
‪เขา... หายไปแล้ว
‪หายไปแล้ว
‪ไม่ใช่ละ
‪ข้าคิดว่ามาดักก่อนจะได้ไม่ต้องตาม
‪เจ้าไม่อาจโผล่หน้าไปที่คลับหรือที่ซ่อง ‪เพื่อที่จะขู่ข้าได้
‪งั้นเจ้าจะไปที่ไหนได้
‪ถอยออกมาจากโต๊ะ
‪ทําไม
‪ไม่อยากให้เลือดเปื้อนเครื่องเรือน
‪เดี๋ยวเจ้าคนทําบัญชีก็เรียกเก็บเงินจากข้าอีก
‪แล้วเจ้าก็ทําให้ข้าเสียเงินไปเยอะแล้ว ‪จากที่ระเบิดคลับข้า
‪คลับของข้าต่างหาก
‪ก่อนจะฆ่าเจ้า
‪บอกเอาไว้ก่อนว่า ‪ข้าเรียกคนบ้ามาจัดการกับนางผีพรายของเจ้า
‪ขอโทษ
‪นางผีพรายของข้า
‪สวัสดี แมวป่าน้อย
‪ข้าซ่อมห้องใต้ดินที่ซ่องเมอนาเจอรีแล้ว
‪ซื้อตรวนของดีที่สุดเท่าที่เงินจะซื้อได้
‪และสั่งคนไปวางกับดักมือแม่นปืนของเจ้าด้วย
‪ได้เวลากลับซ่องเมอนาเจอรีแล้ว เจ้าตัวเล็ก
‪ไปถึงที่นั่นแล้ว ข้าจะได้เก็บชิ้นส่วนไป
‪ไม่เอาอะไรที่จะด้อยค่าตัวเจ้าหรอก
‪ถ้าเลือดในตัวเหลือน้อย...
‪แล้วเจ้าก็หมดใจจะสู้เอง
‪เดี๋ยว เราเคยเจอกันมาก่อนจริงๆ สินะ
‪ใช่ แค่...
‪เจ้าเอาสโตรปวาเฟิลมาให้ข้ากินด้วย
‪มานึกออกตอนนี้เนี่ยนะ
‪เอาเฮนเรียตต้าออกมา
‪- เจสเปอร์ ‪- เดี๋ยวนี้เลย
‪ล้างกระดาน เบร็คเคอร์
‪จะเหลือเพียงแค่แม่แมงมุมตัวน้อย
‪กลับเข้าไปอยู่ในกรง
‪คืนนี้ข้าหลับฝันดีแน่
‪ผู้บงการจิต
‪ขอแนะนําสมาชิกคนล่าสุดในคณะของข้า
‪หลับฝันดีนะ
‪แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าคนอื่นๆ ไม่เดือดร้อน
‪ไม่รู้หรอก
‪งั้นก็ต้องไปแบล็กเวลสินะ
‪สุสานน่ะเหรอ
‪ผู้บงการจิต
‪ไม่เห็นจะน่ากลัวยามที่...
‪มันจบแล้ว เบร็คเคอร์! เบร็คเคอร์!
‪หลบ!
‪แน่ใจนะเขาบอกให้มาที่นี่
‪นี่มันสุสานศพโรคระบาด ไม่มีใครมากัน
‪ก็แปลว่าเราจะปลอดภัย
‪พวกเจ้าก็ถูกเล่นงานเหมือนกันสินะ
‪ใช่ เยอะจนข้านับไม่หมด
‪ข้าได้สิ่งที่ต้องการมาแล้ว ‪ที่เหลือระเบิดของไวแลนก็จัดการหมด
‪พานางเข้าไป
‪อิเนจจะเป็นอะไรไหม
‪- เดี๋ยวก็หาย ‪- แล้วเราที่เหลือจะหายด้วยไหม
‪เรื่องนี้จบไม่สวยหรอกนะ คาซ
‪ไม่สวยแน่ แต่ข้าจะเป็นคนจบเอง
‪เราจะถือว่าต้องทําภารกิจนี้ให้ลุล่วง
‪เพื่อให้แน่ใจว่าสหายที่สละชีพไม่ได้ตายเปล่า
‪และขอให้เกียรติการเสียสละขั้นสูงสุดของเขา
‪ในการตามล่าหาตัวมังกรทะเล
‪ขอทุกคนก้มศีรษะคํานับลูกเรือที่สละชีพในวันนี้
‪ให้ทะเลพัดพาพวกเขาไปยังที่ปลอดภัย
‪และขอให้เหล่านักบุญต้อนรับสู่ฝั่งที่เจิดจ้ากว่านี้
‪ขอเหล่านักบุญต้อนรับพวกเขา
‪อาลีนา เราพร้อมแล้ว
‪พร้อมนะ
‪พร้อม
‪ไม่เป็นไรแน่นะ
‪ข้าไม่เป็นอะไร ขอเกล็ดที่สอง
‪ถอยไป!
‪อาลีนา!
‪เอาละ ไปไหนต่อดี ผู้เรียกสุริยะ
‪ราฟกาตะวันออก แล้วไปแดนพยับเงา
‪เจ้ายังไม่ตาย
‪พลังแข็งกล้าจริงๆ
‪เจ้าแข็งแกร่งกว่าเดิมอีก อาลีนาของข้า
‪คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม