‪(Shadow and Bone - ตํานานกรีชา)
‪(สร้างจากหนังสือชุดโดยลีห์ บาร์ดูโก)
‪นี่คือพลังของข้า
‪รู้สึกยังไง พร้อมจะเล่นงานแดนพยับเงารึยัง
‪รู้สึกว่าพร้อมจะรับมือทั้งโลก
‪ไม่ต้องรับมือคนทั้งโลกหรอก
‪แค่รับมือทุกคนที่ไล่ล่าเราอยู่ตอนนี้ก็พอ
‪ก็เท่ากับทั้งโลกไง
‪ข้าจะพาเราใช้เส้นทางเลี่ยงคนอื่น ‪แต่อย่างน้อยเราจะได้ไปกันตามลําพัง
‪ใครบอกว่าจะได้ไปกันตามลําพัง
‪ข้าจองแถวหน้าดูแสงตระการตาด้วย ขอบใจ
‪แถมกษัตริย์ก็อยู่อีกฝั่งของแดนพยับเงา
‪แปลว่าค่าจ้างข้าก็อยู่ที่นั่น
‪- ถ้าได้คลังอาวุธของเจ้าก็ดี ‪- หรือมีรถม้าหุ้มเกราะด้วยไหม
‪รถม้าเหรอ เดินทางภาคพื้นดินน่าเบื่อจะตาย
‪แถมต้องใช้เวลาหลายวัน
‪ตามมาสิ
‪เตรียมแยกส่วน!
‪โควู
‪ปล่อยเสากระโดงชั้นรอง
‪ใช้ใบเรือชั้นรอง
‪อาลีนา ต้องมาดูนะ
‪ไม่ต้องดู
‪เชื่อข้า เจ้าต้องดู
‪มาเร็ว
‪นี่เป็นไปได้ยังไง
‪น้อยกว่านี้ได้เหรอ
‪พูดเหมือนไม่เคยเจอข้า
‪ข้าออกแบบอยู่ตั้งหลายปี ‪ต้นแบบตกพังไปหลายสิบลํา
‪ตกเหรอ
‪ข้าเรียกลํานี้ว่าฮัมมิ่งเบิร์ด
‪กัปตัน เห็นแดนพยับเงาแล้ว
‪ป้ายต่อไป...
‪สู้ชะตา
‪ช่วงที่เราไม่อยู่ เพ็กกาเข้าเล่นงาน ‪อย่างอื่นนอกจากคลับโครว์อีก
‪- เขาซื้อฟิฟธ์ฮาร์เบอร์ทั้งหมดไปแล้ว ‪- อิเนจบาดเจ็บไม่เบา
‪เจ้าเด็กใหม่นี่แทบเสียหัว
‪ผู้บงการจิตก็โดนยิง แต่ไม่ต้องห่วง
‪อย่างน้อยเจ้าก็รู้เรื่องธุรกิจของเพ็กกาดีอยู่แล้ว
‪เราไม่อาจฆ่าสิงโตด้วยการตัดหาง
‪ชีวิตนี้เคยไปซาฟารีมาเมื่อไหร่
‪- เราเอาชีวิตไปเสี่ยง ‪- นึกว่าเจ้าชอบแบบนั้นเสียอีก
‪อิเนจจะหายดีหรือเปล่า
‪ข้าไม่ถือว่าตัวเองเป็นผู้เยียวยาที่เก่งที่สุด
‪แต่นางจะไม่ต้องอยู่ที่นี่ถาวรหรอก
‪แค่ยังไม่ต้อง
‪อันที่จริงสมัยนี้เขาไม่ฝังใครที่นี่แล้ว
‪ตอนเกิดไข้ฝีดาษระบาดเมื่อหลายปีก่อน
‪คนตายเยอะมากจนกระทั่งเมรุเผาศพไม่ทัน
‪เขาเลยต้องเอาศพไปทิ้งน้ําในอ่าว
‪พอแล้ว!
‪แอพเพลโบรคเหรอ
‪เพ็กกามีโรงงานกระจกที่นั่น ‪แต่แอพเพลโบรคไม่มีบ่อทราย
‪แค่ค่าขนวัสดุก็กินกําไรไปทั้งหมดแล้ว
‪ไปหาว่าที่จริงเขาทําอะไรแน่
‪ถ้าเจ้าอยากช่วย แทนที่จะพ่นพล่ามข้อมูล ‪ประวัติศาสตร์ไร้สาระ ไปกับเจสเปอร์
‪เจ้าก็ไม่ถามเลยนะ ‪แต่ควรคิดพักงานนางพรายของเจ้าไปก่อน
‪ข้าอยากเป็นผู้เยียวยาตั้งแต่เด็ก ‪ไม่ได้แปลว่าข้าเก่งทางนี้
‪ถ้าต้องใช้งานเจ้าอีก ข้าจะบอก
‪ผู้คุมนักโทษทุกคนที่เฝ้าสังเวียนที่เฮลเกท
‪ภักดีกับเพ็กกาและรับเงินของมัน
‪- เว้นแค่คนเดียว ‪- "สังเวียน" เหรอ
‪เฮลโชว์ เป็นอย่างที่เจ้าจินตนาการไม่มีผิด
‪ไปหาผู้คุมชื่อฮีมสตรา ‪เขามีปานเหมือนรอยไวน์เปื้อนบนคิ้ว
‪- ฝากข้อความไปถึงคนฟเยียร์ดาของเจ้าได้ ‪- ไว้ใจเขาได้เหรอ
‪ไว้ใจได้ว่าเขาไม่อยากให้เพ็กการู้ ‪ข้อมูลที่อยู่ในมือข้า
‪งานของเจ้าวันนี้ทําให้เจ้าเป็นสมาชิกโครว์แล้ว
‪อย่ากระโตกกระตาก
‪ตอนนี้เพ็กกาก็จะจับตาดูเจ้าเหมือนกัน
‪นี่เป็นการเล่นกับโอกาส
‪- เราทั้งคู่ต้องวางเดิมพันถึงจะเล่นได้ ‪- ฟังนะ เจ้าหนุ่ม
‪ถ้าอยากลงทุน ข้าจะไม่คิดค่านายหน้า
‪ข้าจะรวบรวมเงินมาลง เราอยากลงทุนแน่ๆ
‪ดีมาก คิดว่าจะลงได้เท่าไหร่
‪ข้ามีกําไรเหลือจากการขายไร่ของพ่อ
‪นี่จะทําให้เจ้ากับน้องชายมีอนาคตมั่นคง
‪จัดการเลย
‪อย่าให้มีแต่พวกคนรวยถึงจะมีโอกาสรวยยิ่งๆ ขึ้น
‪ขอเวลาสองสามวัน ข้าจะนําเงินนี้ไปใส่ตลาดหุ้น
‪อีกหนึ่งสัปดาห์กลับมาใหม่ ‪ข้าจะเตรียมกําไรส่วนต่างไว้ให้เจ้า
‪สับขาหลอกกันนี่
‪แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าไม่หลอกกันก็ไม่สนุกสิ
‪อิเนจ
‪ไม่ต้องทําลับๆ ล่อๆ
‪ถ้าจะไม่เข้ามาก็อย่ามากวนใจข้า
‪แค่อยากมาดูว่าท่านอยู่ได้สบายดี ท่านแม่
‪เจ้าขังข้าไว้กับผู้สร้างคลื่นน้ํานั่นหลายสัปดาห์
‪จะให้ข้าเชื่อว่าจู่ๆ เจ้าก็สนใจ ‪ความสะดวกกายสบายใจของข้าขึ้นมารึ
‪ต้องการอะไร
‪เคยมีครั้งหนึ่งที่เราสองคนมีศรัทธาแบบเดียวกัน
‪โลกอยากให้เราใช้ชีวิตด้วยความกลัว
‪แต่ท่านสอนข้าไว้ว่ากรีชาเหนือกว่าใคร
‪พวกนั้นต่างหากควรจะกลัวเรา
‪เวลาเปลี่ยนมุมมองของข้าไปแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้นกับสตรีนางนั้น
‪ผู้ยอมเผาทั้งหมู่บ้าน ‪เพื่อให้ลูกชายของนางปลอดภัย
‪ข้าพยายามปกป้องเจ้าในแบบเดียวที่ทําได้
‪ข้าสอนให้เจ้าแข็งแกร่ง เจ้าเล่ห์
‪แต่ไม่เคยสอนให้เห็นใจใคร
‪ข้าเพิ่งมาเห็นข้อผิดพลาดเมื่อสายเกินไป
‪ไม่มีข้อผิดพลาด มีแต่บทเรียน
‪ข้ากําลังจะสร้างประเทศใหม่เพื่อกรีชา
‪เราเริ่มเรื่องนี้มาด้วยกัน ‪แต่ท่านกลับจะปล่อยให้ข้าทําให้เสร็จตามลําพัง
‪ข้าได้ยินข่าวลือลอยมาตามลม
‪เหล่ากรีชาโดนลงทัณฑ์อีกแล้ว
‪ถูกขับไล่ออกจากราชวังที่เจ้าสร้างขึ้น ‪เพื่อปกป้องคุ้มครองพวกนั้น
‪ถูกฆ่าไม่เว้นหน้าด้วยฝีมือทหารของพระราชา
‪เวลาผ่านไปหลายร้อยปี
‪แต่เจ้ายังลากพวกเรากลับไปยังจุดเริ่มต้นใหม่
‪ข้าน่าจะปลิดชีพกษัตริย์คนแรกที่เจอ ‪แล้วชิงมงกุฎเขามาเสีย
‪นี่ไงบทเรียน เห็นไหม
‪ครั้งนี้ข้าจะไม่หยุดที่ราชวังเดียว
‪ทั้งประเทศจะต้องเป็นของเรา
‪อาณาจักรน้อย
‪ก็อาจจะใช่
‪แล้วแม่นักบุญนั่นล่ะ
‪ข้าจะหาตัวนางให้ได้ เจอเมื่อไร...
‪เคยมีครั้งหนึ่งที่เจ้าอาจได้รับรักจากนาง
‪แทนที่จะเข้ายึดครองพลังของนาง
‪นี่เป็นอีกบทเรียนใช่ไหม
‪หรือว่า
‪จะเป็นเพียงความผิดพลาดอีกเรื่อง
‪ข้าเกลียดที่นี่
‪ก็แค่ความมืดมิดกับอสูรกระหายเลือด
‪มีอะไรให้เกลียด
‪เหมือนฤกษ์งามยามดีจะได้ฆ่าโวลคราเล่น
‪ข้าอยากนอนแช่อ่างน้ําอุ่น ‪กับอ่านนบทกวีรักสักเล่มมากกว่า
‪แน่ใจนะว่าเจ้าพร้อม
‪ข้ารู้สึกแข็งแกร่งกว่าครั้งไหน
‪นี่เป็นโอกาสจะกําจัดมันให้สิ้นซาก
‪โดยถาวร
‪อาลีนา
‪เกิดอะไรขึ้น
‪- เจ้าทําเรื่องนี้โดยลําพังไม่ได้ ‪- อาลีนา!
‪อาลีนา
‪โควู พาเราออกจากที่นี่
‪ไม่เป็นไรนะ เจ้าไม่เป็นอะไร
‪เจ้าช่วยพวกเขาไม่ได้ อาลีนา
‪โควู เริ่มลงจอดเลย
‪เกาะให้ดี ระวังตอนลง
‪ทุกคนไหวรึเปล่า
‪แดนพยับเงาแข็งแกร่งเกินไป
‪นึกว่ามีเครื่องขยายพลังสองชิ้นจะ... แต่...
‪นั่นก็ยังไม่พอ
‪ดูท่าเราจะได้บันเทิงกับ ‪การต้อนรับขับสู้ตามธรรมเนียมราฟกา
‪เจ้าเข้าพรมแดนราฟกาโดยผิดกฎหมาย ‪แสดงตัวออกมา
‪ข้าจัดการเอง
‪ทําอะไรน่ะ
‪แสดงตัวเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นโดนยิง
‪ข้าเปลี่ยนไปขนาดนั้นเลยเหรอ เรฟสกี้
‪ข้ารู้ว่าเวลาผ่านไปหลายปี
‪แต่คนเขาสาบานว่าข้าหล่อใสกิ๊ง ‪หน้าเด็กเหมือนเดิม
‪ไม่จริงน่ะ
‪จริงแน่
‪เจ้าชาย
‪พวกเราแทบจะเลิกหวังแล้ว
‪นี่คือนิโคไล แลนท์ซอฟ
‪ผู้บังคับการกรมทหารที่ 22
‪นักรบในกองทหารพระราชา
‪แกรนด์ดยุคแห่งอูโดวา
‪และพระราชบุตรองค์รอง ‪ในใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท
‪กษัตริย์พียอเตอร์ที่สาม
‪ผู้ครองบัลลังก์อินทรีคู่
‪ล้อกันเล่นใช่ไหมนี่
‪เทพช่วย!
‪และในคําของท่าน ถ้าข้าจําไม่ผิด
‪ทหารเกณฑ์หน้าใหม่ไร้ประโยชน์ที่สุด ‪เท่าที่ดวงเฮงซวยต้องมาบังคับบัญชา
‪ยินดีรับใช้ ข้าอยากกลับมาให้เร็วกว่านี้
‪แต่ต้องพานางมาด้วย
‪ขอแนะนํา สหายผู้ร่วมเดินทางผู้มีเกียรติของข้า
‪อดีตช่างวัดรางทําแผนที่ ‪แต่บางทีก็เป็นนักบุญ อาลีนา สตาร์คอฟ
‪ราชินีสุริยะ ได้ข่าวว่าท่านสิ้นบุญแล้ว
‪ไอ้คนเหลือขอปลิ้นปล้อน!
‪นักรบใหม่ให้ทําตามคําสั่งนี้
‪เหล่าผู้สร้างคลื่นน้ํา พวกเจ้าต้องสร้างป่าหมอก ‪ที่จะช่วยบดบังเราจากสายตาศัตรู
‪เหล่าผู้บงการจิต ‪ให้เข้าร่วมกลุ่มค้นหากับผู้เรียกอัคคี
‪เจนยา ประหลาดใจดีจริง
‪เจ้าต้องหนีไป ก่อนที่เขาจะเห็น
‪อยู่ที่นี่ไม่ปลอดภัย เขาสร้างอสูร...
‪เงียบก่อน
‪เดวิด คอสติค
‪ขอต้อนรับกลับบ้าน สหาย
‪อาการประชวรของกษัตริย์ยังไม่ดีขึ้น
‪วาสิลีย์สั่งการกองพลที่หนึ่ง ‪ราวกับนั่นเป็นของเล่นของเขา
‪เขาสั่งให้เราทําสงครามกับเหล่ากรีชา
‪แต่กลับเมินเฉยต่อภัยคุกคามจากฟเยียร์ดา
‪พี่ข้าก็ไม่ได้ขึ้นชื่อเรื่องตัดสินใจโดยใช้หัวคิด
‪ท่านแม่ล่ะ สบายดีหรือไม่
‪สาส์นล่าสุดแจ้งว่าราชวงศ์ ‪ย้ายออกจากออสอัลตาเพราะกลัวถูกตอบโต้
‪และกําลังมุ่งหน้าไปยังสปินนิ่งวีล
‪วาสิลีย์คงไม่พอใจถ้ารู้ว่า ‪ข้าเปิดวังตรงนั้นเป็นที่พักพิงให้กรีชา
‪หากท่านขึ้นม้าไปตอนนี้ ท่านน่าจะไปถึงก่อน
‪อสูรเงา...
‪พวกนั้นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากแดนพยับเงารึ
‪ไม่ใช่จากแดนพยับเงา จากตัวข้า
‪นิเชียโวยาช่วยคุ้มครองข้า
‪พวกมันพิสูจน์ตัวเองแล้วว่ามีประโยชน์มาก
‪แต่การสร้างพวกมันทําให้ข้ามีอาการไอเรื้อรัง
‪และปวดร้าวกระบอกตาราวกับมีกริชร้อนปัก
‪ข้าเชื่อว่าปัญหาด้านนี้ ‪เหมาะกับสมองช่างวิเคราะห์ของเจ้า
‪นี่คือ...
‪ข้าคิดมาตลอดว่ามันเป็นข้อความไร้สาระ ‪ของจิตที่ไม่มั่นคง
‪ปรากฏว่าในช่วงท้ายโมโรโซวาเสียสติ
‪แต่ข้าคิดว่าเจ้าอาจกลั่นกรองหาทางช่วย
‪บรรเทาอาการป่วยของข้าได้
‪หาสิ่งบรรเทาผลกระทบจากเมอร์ซอสต์
‪ข้าแค่สงสัยนะ
‪ตอนนี้พวกมันอยู่กับท่านหรือไม่
‪ไม่เคยห่าง
‪แต่จะปรากฏตัวชัดในยามที่มีภัยคุกคามข้าเท่านั้น
‪เมื่อนั้นจะเกิดอะไรขึ้น
‪ข้ายังอยากรู้ด้วยว่าเจ้าค้นพบข้อมูลอะไรบ้าง
‪เกี่ยวกับความสัมพันธ์ ‪ระหว่างเครื่องขยายพลังกับผู้ใช้พลัง
‪ตัวอย่างเช่น ถ้า...
‪ถ้าอาลีนารอดชีวิตมา
‪ข้าจะสัมผัสได้หรือไม่
‪ไม่เคยมีใครเชื่อมพลัง ‪แบบที่ข้าทําให้ท่านกับอาลีนามาก่อน
‪เห็นแล้วว่ายังมีบางส่วนที่รบกวนท่าน
‪ข้าไม่โทษเจ้า เดวิด
‪มาเถอะ ข้าจะพาไปดูว่าจะทํางานที่ไหน
‪ข้าไม่ได้เจ็บขากรรไกรเท่าไหร่แล้ว ‪ขอบคุณที่ถามนะ
‪ไปบอกคนอื่นว่าถูกโวลคราชกเอาก็ได้
‪คงเป็นคําโกหกเบาที่สุดที่เคยหลุดจากปาก
‪ข้าอุตส่าห์นึกว่าจุดเริ่มต้นมิตรภาพของเรา ‪ออกจะงดงาม
‪เพื่อนไม่ปิดบังตัวตนจากกัน
‪เจ้าพูดเหมือนเรื่องมันง่ายดาย
‪เราต้องทําทุกอย่างที่จําเป็นเพื่อปกป้องคนที่เรารัก
‪เจ้าก็น่าจะมีประสบการณ์นั้น
‪เหตุผลของข้าก็เหมือนกัน
‪ในฐานะนิโคไล แลนท์ซอฟ ราชกุมารตัวสํารอง
‪ข้าทําอะไรเพื่อประชาชนที่รักไม่ได้
‪ประชาชนในประเทศที่ยากจน ‪และแตกแยกจากสงคราม
‪- แต่หากเป็นสเติร์มฮอนด์... ‪- เป็นโจรสลัด
‪สลัดหลวง ต้องให้ข้าย้ําอีก...
‪นั่นมันมีประโยชน์กว่าเป็นเจ้าชายได้ยังไง
‪ตําแหน่งเจ้าชายเป็นแค่นกน้อยในกรงทอง
‪สลัดหลวงมีอิสระที่จะไปสั่งสมพันธมิตร
‪พัฒนานวัตกรรม หาข้อมูลข่าวสารต่างๆ
‪อีกอย่างนะ เจ้าจะยอมขึ้นเรือของข้าเหรอ ‪หากเป็นเรือที่มีธงแลนท์ซอฟ
‪ข้าน่าจะเผาทิ้งเลยมากกว่า
‪ใช่ไหมล่ะ
‪แล้วข้าก็ต้องหาตัวเจ้าให้เจอ
‪ประเทศนี้ต้องหาตัวเจ้าให้เจอ
‪แต่เจ้าจะไว้ใจแค่สเติร์มฮอนด์เท่านั้น
‪เราเคยพยายามมาก่อนแล้ว
‪สเติร์มฮอนด์
‪ข้าเอง ข้าเป็นคนที่จ้างคาซ เบร็คเคอร์ ‪กับสมาชิกโครว์ของเขา
‪นั่นฝีมือท่านเหรอ
‪แสดงว่าที่ข้าโดนค่าหัวฟเยียร์ดา ‪นั่นก็ฝีมือท่านเหมือนกัน
‪ไม่ใช่ นั่นค่าหัวของจริง
‪เหมือนเรื่องที่พี่ข้าใช้ทัพกองพลที่หนึ่งสู้กับกรีชา
‪แต่เมื่อเรากลับมาแล้ว ‪เรื่องนั้นจะต้องหยุด ข้าสัญญา
‪ขอต้อนรับสู่สปินนิ่งวีล
‪โรงงานนวัตกรรมของข้า
‪ที่นี่กลายเป็นเหมือนที่พักพิงของกรีชา
‪- อาลีนา ‪- นาเดีย
‪เทพช่วย! ข้าดีใจมากที่เจ้ารอดชีวิต
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- ดีขึ้นเยอะเลยเมื่อเจ้ามาถึง
‪เฟดเยอร์ เจนยา กับอีกหลายคน ‪ยังหาตัวไม่เจอ
‪ข้าหวังว่าเจ้าจะพอมีคําตอบให้บ้าง
‪เกรงว่าไม่มีเลย แต่เดี๋ยวจะหาให้ได้
‪ข้ากับน้องชายได้ข่าวว่านิโคไลตั้งที่นี่
‪เป็นที่พักพิงให้กรีชา
‪ที่นี่ช่วยเหลือคนไว้เยอะมาก
‪เอดริคน้องข้าไม่ยอมเชื่อว่าเราเป็นเพื่อนกัน ‪พอใจหรือยัง
‪ถือเป็นเกียรติมาก
‪พี่ข้าก็ยังโกหกอยู่ดี แค่ไม่โกหกเรื่องนี้
‪มีกรีชาอยู่นอกราชวังน้อยเยอะมาก
‪กองพลที่หนึ่งบุกไปที่ราชวังน้อย
‪มีใครรอดมาอยู่ตรงนี้อีก
‪เจ้าอาจไม่ชอบคําตอบที่ได้
‪เจ้ากลับมา
‪ข้าบอกแล้วว่าจะกลับ
‪ครอบครัวของเจ้าในโนโวครีเบียสค์
‪ตกลงเจอกันไหม
‪ถ้าเจอข้าคงไม่มาอยู่ตรงนี้หรอก
‪เสียใจด้วยนะ ข้า...
‪ให้ตาย อาลีนา
‪ทําไมต้องขอโทษในเรื่องที่ไม่ใช่ความผิดเจ้า
‪ข้าเข้าใจความรู้สึกของการเสียคนที่เรารัก
‪เราทุกคนรู้จักความเศร้า
‪แต่ความรู้สึกผิดที่เขาฝากไว้ในใจ ‪จะทําให้เจ้าอ่อนแอ
‪เจ้าคือผู้เรียกสุริยะ เจ้าจะอ่อนแอไม่ได้
‪เพราะอย่างนั้นเจ้าถึงใจร้ายกับข้า ‪ตอนเราอยู่ราชวังน้อยเหรอ
‪พยายามสอนให้ข้าแกร่งหรือไง
‪เปล่า
‪นั่นคือความอิจฉา แถมข้ายังประมาทเจ้าเกินไป
‪ข้าจะไม่ทําแบบนั้นอีก
‪นี่เป็นคําขอโทษรึเปล่า
‪ราฟกากําลังจะล่มสลาย
‪แต่ละวันมีกรีชาตายเพิ่มทุกวัน
‪เจ้าไม่ต้องการคําขอโทษกลวงเปล่า ‪เจ้าต้องใช้พันธมิตร
‪ข้ามาเสนอตัวเป็นผู้ช่วย
‪เห็นๆ อยู่ว่าเจ้าต้องการความช่วยเหลือทุกทาง
‪สภาพนี้ดูเหมือนโรงงานกระจกไหม
‪เราก็ได้คําตอบแล้ว
‪ไม่มีโรงงานกระจกในแอพเพลโบรค
‪เรากลับไปบอกคาซว่า ‪เพ็กกาฟอกเงินจากคฤหาสน์ชนบท
‪คําถามคือยามพวกนั้นเฝ้าอะไรกัน
‪เจ้าจะบังคับให้ข้าเข้าไปสินะ
‪ย่องเบานี่แหละสนุกสุด
‪ข้าก็ยังอยากรู้นะว่าทําไมเจ้าไม่บอกข้า
‪บอกเรื่องอะไร
‪บอกว่าเราเคยเจอกันมาก่อน
‪เจ้าจําข้าไม่ได้ด้วยซ้ํา
‪ถ้าจะให้แก้ตัว คืนนั้นมันมืด
‪แล้วพอตื่นมาอีกที เจ้าก็หายไปแล้ว
‪(พ่อจ๋า)
‪เจ้าเป็นใคร
‪คุณหนูโรลลินส์ อัลบี้!
‪พวกท่านเป็นใคร มาทําอะไรที่นี่
‪ไฮน์ เข้ามาเร็วๆ
‪เรามาจากฮอบบ์แอนด์ซันส์ครับ
‪ปรับจูนและซ่อมเครื่องดนตรี
‪เขาส่งมาให้ซ่อมเปียโน คุณโรลลินส์จ้างมา
‪งั้นก็เลิกอ้อยอิ่งและรีบลงมือเข้า ‪คุณหนูโรลลินส์มีเรียนพรุ่งนี้
‪มีคนตัดสาย
‪ขาดเรียบร้อยเกินไป
‪นี่
‪เจ้าเป็นคนตัดสายรึเปล่า
‪กล้าดียังไงถึงโทษเขา คุณหนูยังเด็ก
‪ใช่ ข้าตัดเอง
‪อะไรนะ
‪ข้าเกลียดเปียโน
‪ท่านควรรู้ไว้ว่าอาวุธที่เขาใช้ตัดสาย ‪เป็นของมีคมมาก
‪ถ้าปัญหาอยู่ที่สายเปียโน ‪พวกท่านน่าจะมีของมาเปลี่ยนสินะ
‪มี แน่นอน
‪ไม่มี
‪วันนี้อากาศดีจังนะครับ
‪- ซ่อมได้ไง ‪- ตาข้า
‪นั่นมัน... เล่นเก่งมาก
‪- ใช่ ‪- เก่งจริงๆ
‪ข้าว่าถ้าซ้อมมากกว่านี้หน่อย
‪อาจจะเล่นจนกลายเป็นอะไรแบบนี้ได้
‪เจ้าเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่ใช่ไหม
‪ข้าคอยเก็บข้อมูลเรื่องนักฆ่าของเพ็กกา
‪พบว่าช่างตีดาบของข้า ‪ทํามีดหั่นกระดูกและมีดแล่ชิ้นเนื้อให้เขา
‪เป็นอุปกรณ์พวกทําสัตว์สตัฟฟ์
‪เขาชื่อโมเกนส์ ได้ที่อยู่เขามาแล้ว
‪- ข้อมูลนั้นคงต้องแลกมา ‪- มีดชุดใหม่
‪เขาตั้งใจจะจับเป็นข้า ‪จะได้เอากลับไปไว้ในซ่องเมอนาเจอรี
‪- ข้าไม่ยอมให้เกิดเรื่องนั้นแน่ ‪- ข้าจะเชื่อเจ้าได้ยังไง
‪พวกเราถูกซุ่มโจมตี คาซ
‪ไม่ว่ามันคืออะไร ‪ไอ้ความแค้นที่เจ้ามีต่อเพ็กกา โรลลินส์
‪ข้าไม่เชื่อว่ามันเป็นแค่เรื่องของคลับเฮงซวยนั่น
‪เจ้าเดิมพันด้วยชีวิตของพวกเรา ‪ข้าควรจะได้รู้เหตุผล
‪อย่างน้อยก็ควรให้กันได้
‪อิเนจ แขนเจ้า
‪เพ็กกา โรลลินส์ฆ่าพี่ชายข้า
‪งั้นเราจะทําลายชีวิตมัน
‪มีคนคอยปกป้องเจ้ารึเปล่า
‪ไม่เคยมีใครปกป้องเจ้าเลยรึ
‪คอยมองหาจุดอ่อนของโมเกนส์
‪ร่องรอยแผลเก่าที่ทําให้รู้ว่าเป็นจุดอ่อน
‪ท่าทางซ้ําๆ ช่วยบอกได้ว่าเขาจะใช้ท่าไหนต่อ
‪ข้ามีจุดอ่อนไหม
‪เจ้าทิ้งน้ําหนักลงขาด้านหลังก่อนพุ่งโจมตี
‪แล้วจุดอ่อนเจ้าล่ะ
‪ขากะเผลก ไม้เท้า
‪ไม่เคยมีใครฉลาดพอจะมองหาจุดอ่อนแท้จริง
‪เส้นทางปลอดภัยที่สุด ‪จากตรงนี้กลับไปสลัตคือเส้นไหน
‪โรเซนสตราทไปเข้าบายส์เบิร์ก ทําไม
‪เราต้องการคนเลือดใหม่
‪ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด
‪เชื่อเถอะ
‪เพราะข้าคิดว่าเขาปฐมพยาบาลไม่ได้เรื่องเลย
‪เจ้าน่าจะมีคนช่วยทําแผลก่อนข้าออกไปดูเฮลโชว์
‪ขอโทษนะ
‪คาซ เบร็คเคอร์
‪ประหลาดใจดีจริง
‪แพร์ ฮาสเคิลล์
‪เพ็กกาเสนอเงินก้อนโตให้ทุกแก๊ง ‪ที่นําส่งศพเละๆ ของเจ้าได้ เขาใช้คํานี้เลย
‪เจ้าน่าจะทําอะไรเกินตัวไปหน่อย
‪ข้าอยากได้ลูกมือหกคนไปช่วยงาน
‪ไม่คิดจ้างพวกขี้ขลาดหรือกินแรง
‪ต้องการได้คนกระหายอยาก
‪คนโหด
‪ข้าอยากได้นักฆ่า
‪คนอย่างข้า
‪เดร็กส์
‪ฆ่าไอ้หนูท่อบาร์เรลนี่ซะ
‪ไอ้สองคนนี้ เลิกเล่นได้แล้ว
‪ขาข้า!
‪ขอแนะนําให้ใช้ไม้เท้า
‪เจ้าคิดว่าจะปลอดภัย ‪ถ้ายอมหมอบราบคาบแก้วให้เพ็กกา โรลลินส์
‪เจ้าต้องใช้มากกว่าที่มีจึงจะชนะโรลลินส์ได้
‪ราคาของเมืองนี้จ่ายด้วยเลือด...
‪และข้ายินดีจะใช้เลือดของเจ้า
‪เจ้าอยากให้ใครยืนคุมประตูยามสิงโตหิวโซ
‪พวกเจ้าเป็นคนของข้าแล้ว
‪แค่สั่นกระดิ่งข้าก็เปิดให้นะ ตัวเล็ก
‪กิ๊งๆ
‪มีดใหม่เหรอ ไม่ต้องกลัว
‪ข้ารู้จุดเหมาะๆ ให้กรีด ‪จนเจ้าเคลื่อนไหวเร็วไม่ได้
‪มองหาจุดอ่อนของเขา ‪ร่องรอยที่เป็นจุดอ่อน
‪ไม่มีหรอก เขาไม่รู้จักความเจ็บปวด
‪ไม่รู้จักความเจ็บปวดก็เป็นจุดอ่อนหนึ่ง
‪เขาจะไม่รู้ว่าต้องหยุดตอนไหน ‪จนกระทั่งเจ้าเชือดให้เขาพ้นทุกข์
‪เจ้ารู้จุดเหมาะๆ ให้กรีดใช่ไหม
‪ข้าก็รู้จักจุดเหล่านั้นเหมือนกัน
‪"แซงค์ตา อาลีนา"
‪ถ้าเป็นนางจะทํายังไง
‪เรื่องที่นี่... ขึ้นอยู่กับข้า
‪ขอเหล่านักบุญต้อนรับเจ้า ‪และอภัยต่อบาปที่อภัยให้ได้
‪ฝ่ายสํารวจที่ประจําตอนใต้ของครีเบียสค์
‪รายงานว่ามีแสงวาบครั้งใหญ่ในแดนพยับเงา
‪นางกลับมาแล้ว ท่านแม่ทัพ
‪นางไม่สามารถทําลายแดนนั้นได้ด้วยตัวเอง
‪แต่อาจจะทําลายทุกอย่างที่เราสร้างขึ้นตรงนี้
‪กรีชาจะออกมาจากที่ซ่อนเพื่อรวมพลกับนาง
‪กรีชาแค่หยิบมือซึ่งอยู่ข้างนาง ‪ไม่ช่วยเปลี่ยนอะไร
‪มีเพียงสิ่งเดียวที่จะเปลี่ยนได้
‪ท่านต้องบอกข้ามาว่าจะหาวิหคเพลิงได้ที่ไหน
‪จะใช้สิ่งนั้นเป็นเครื่องต่อรองหรือ ‪เรียกแม่นักบุญน้อยให้กลับมาหาเจ้ารึ
‪ไม่ได้หรอก เจ้าเด็กโง่
‪มันเป็นชิ้นสุดท้ายที่นางต้องการ
‪นางได้มังกรทะเลแล้วรึ เจ้ารู้ได้ยังไง
‪ฝ่ายสอดแนมบอกว่านางกลับมาราฟกาตะวันออก
‪หลังจากล้มเหลวในแดนพยับเงา ‪ทั้งที่มีเครื่องขยายพลังสองชิ้น
‪บอกมาว่าท่านรู้อะไรเรื่องชิ้นที่สาม
‪ได้โปรด
‪ข้าไม่รู้เรื่องวิหคเพลิงเลย
‪แต่ข้ารู้ว่าถ้าเด็กนั่นหาได้ก่อนเจ้า
‪นางจะมีพลังอย่างน่าเกรงขามมากแน่
‪หากนางเสนอตัวคุ้มครอง ‪กรีชาจะพากันไปติดตามนาง กลัวนาง
‪เจ้าอยากให้คนกลัวเจ้ามากกว่า
‪ความกลัวเป็นพันธมิตรที่ทรงพลัง
‪เจ้าต่างหากคือฝ่ายที่กลัว อเล็กซานเดอร์
‪ไม่ต่างกับตอนเจ้าเป็นเด็ก
‪ข้าไม่ต้องการให้ท่านเผาหมู่บ้านให้แล้ว ท่านแม่
‪อันที่จริง...
‪เหลือเพียงสิ่งเดียวที่ข้าต้องการจากท่าน...
‪อะไร
‪กระดูกท่าน
‪โมโรโซวาใช้กระดูกนิ้วเป็นเครื่องขยายพลัง
‪เอาไปลองใช้หน่อย
‪- เขาเพิ่งตัดนิ้วบากรา ‪- เราต้องหนีกันเดี๋ยวนี้
‪เขาพูดอีกว่าอาลีนากลับมาที่ราฟกาตะวันออกแล้ว
‪งั้นเราก็ต้องหาตัวนาง นางต้องรู้
‪เรื่องที่เราทําลงไป เป็นเรื่องให้อภัยได้ยาก
‪รู้ไหมว่าคิริแกนมีอะไร เขามีนิเชียโวยา
‪เราไม่มีทางให้อภัยตัวเอง ‪ถ้าไม่ได้พยายามเตือนนางก่อน
‪ไม่ได้
‪มีซากโบราณ ตรงไปไม่ห่างจากที่นี่
‪- ไปเลย ‪- ได้
‪ไปรอข้าที่นั่น
‪เราได้รับรายงานว่า ‪มีหน่วยกองพลที่หนึ่งถูกสังหารหมู่
‪ที่จุดนี้ จุดนี้ และจุดนี้
‪ไกลเกินจะเป็นผู้ก่อการจากชู
‪หรือฟเยียร์ดา
‪มีหลักฐานว่าหน่วยเหล่านี้จับกรีชาเอาไว้
‪รายงานบางส่วนบอกว่าทหารถูกทําร้ายจนพิการ
‪บางคนร่างขาดเป็นสองท่อน
‪ฝีมือคิริแกนสินะ
‪เรายังหาฐานที่มั่นของเขาไม่เจอ
‪- เขาไม่มีทางรอดจากแดนพยับเงา ‪- เขาเคยรอดมาแล้ว
‪อีกอย่าง เขาเป็นคนเดียวที่ใช้พลังกรีดได้
‪บากราก็ทําได้ แต่นี่ฝีมือเขาแน่
‪หากเขายังไม่ตาย อีกไม่นานเขาต้องได้ข่าว ‪เรื่องที่เจ้าพยายามทําในแดนพยับเงา
‪"พยายาม"
‪ข้าไม่ได้ตั้งใจลบหลู่
‪ไม่ เจ้าพูดถูก
‪มันคือแค่นั้นจริงๆ ความพยายาม
‪ทั้งสองคนก็เห็นแสงที่ข้าใช้
‪มันรุนแรง เกรี้ยวกราด และคุมไม่อยู่จนอันตราย
‪ข้าอาจฝึกคุมพลังที่มีอยู่ได้ ‪แต่เกรงว่านั่นก็จะยังไม่พอ
‪- เราต้องหาเครื่องขยายพลังชิ้นที่สาม ‪- วิหคเพลิง
‪ยิ่งใช้เวลาค้นหานาน
‪เรายิ่งต้องพึ่งการคุ้มครองของเจ้าในประเทศนี้
‪งั้นจนกว่าจะเจอ ข้ามีข้อเสนอ
‪เราจะพยายามชะลอการล่มสลายของประเทศ
‪พร้อมกับบอกให้ทางฟเยียร์ดา ‪เลิกคิดเรื่องค่าหัวของเจ้า
‪คิดจะเสนอให้เราทํายังไง
‪ข้านําเจ้าเข้าสู่การคุ้มกันของราชวงศ์
‪ให้ชื่อของข้ากลายเป็นสิ่งที่ปกป้องเจ้า
‪และปักธงให้เราสร้างความเปลี่ยนแปลงได้
‪ชื่อของเจ้าเหรอ
‪เดี๋ยว
‪นี่มันคือ "ข้อเสนอ" ของจริง
‪- เจ้ากําลังเสนอให้แต่งงาน ‪- ข้าไม่ได้คิดจะจับคู่เพราะรัก
‪แค่เป็นพันธมิตรทางการเมืองระหว่างสองฝ่าย
‪ชีวิตสมรสทุกคู่ก็เป็นอย่างนั้นสินะ กลยุทธ์
‪ถูกต้อง
‪เราอาจไม่ต้องไปถึงวันแต่งงาน
‪แค่หมั้นกันก็เป็นสัญญาณ ‪ประกาศความร่วมมือที่ชัดเจนพอ
‪และจะทําให้เราสร้างความเปลี่ยนแปลง ‪ที่มีความหมายต่อกรีชาและราฟกา
‪ข้ารู้ดีว่าเจ้าสองคนมีความหมายต่อกันมาก
‪ข้าเข้าใจหากเจ้าจะปฏิเสธ ‪แต่หวังว่าจะลองชั่งใจดู
‪และพิจารณาข้อดีของวิธีนี้
‪เขาเสียสติไปแล้วชัดๆ
‪แต่งงานน่ะนะ เหมือนข้าเป็นเบี้ยบนกระดาน
‪ข้าแปลกใจนะที่เขาเดินออกไปได้ ‪โดยไม่โดนเจ้าชกเข้าให้
‪ข้าต้องการแค่เรา เจ้าก็รู้
‪ข้าก็เหมือนกัน
‪แต่จะไม่มีเราถ้าเราตายไปก่อน
‪เพราะทําตัวเป็นเด็กกําพร้าไร้กําพืด ‪ที่พยายามทําอะไรตามลําพัง
‪นั่นก็วิธีของเราไม่ใช่เหรอ
‪ใช่ มันได้ผลตอนเราอายุ 12
‪แต่ตอนนี้ ถ้าต้องสู้กับกองพลที่หนึ่ง ‪สู้กับฟเยียร์ดา...
‪และคิริแกน
‪เจ้ารู้ว่าข้ายอมสละชีวิตเพื่อปกป้องเจ้า
‪- มัล... ‪- อาลีนา เจ้าคือนักบุญเดินดิน
‪แต่ข้าคนเดียวอาจไม่พอ ‪เจ้าต้องใช้กําลังทั้งหมดที่นิโคไลมอบให้ได้
‪พร้อมกับเพื่อนๆ ในกองพลที่สอง ‪และเพื่อนข้าในกองพลที่หนึ่ง
‪มีคนดีๆ เคยคลานในสนามเพลาะข้างๆ ข้า
‪พวกนั้นไม่ควรตกเป็นเบี้ยของวาสิลีย์หรือคิริแกน
‪หากข้าหมั้นกับนิโคไลก็ต้องทําให้ดูเป็นของจริง
‪เจ้าจะต้องดูห่างๆ จากแถวทหาร ‪มองจากระยะ 13 เมตร
‪สําคัญแค่เราต้องรู้ว่าเรื่องจริงคืออะไร
‪และความจริงคือสิ่งนี้
‪นี่เป็นสิ่งที่เจ้าต้องเลือก
‪แค่รู้ไว้ว่าข้าอยู่ข้างเจ้า ‪ไม่ว่าเจ้าจะตัดสินใจยังไง
‪เดวิด! ข้ามาแล้ว
‪เจนยา! เจนยา หยุดแล้วตอบข้าเดี๋ยวนี้
‪หนีไป
‪เดี๋ยว
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪ข้าช่วยเจ้ามาจากปากเหวความตาย
‪แต่เจ้ายังทอดทิ้งข้า
‪ท่านหลอกใช้ข้าเพื่อให้กษัตริย์พึงพอใจ
‪ข้าควรเป็นสิ่งที่ท่านละอายแก่ใจที่สุด
‪ขอร้อง ปล่อยข้าไปเถอะ
‪เกรงว่าจะไม่ได้
‪ข้าจําเป็นต้องใช้เจ้า เจนยา
‪ไปหาตัวคุณคอสติค
‪ถ้านับว่าเป็นลูกเจ้าพ่ออาชญากรที่คนตามใจ ‪เด็กคนนั้นก็ไม่เลวนะ
‪แค่พลังงานล้นเหลือไปหน่อย
‪เด็กนั่นมันนิสัยเสีย
‪เราเอาเรื่องอัลบี้ไปบอกคาซไม่ได้
‪เด็กนั่นเป็นปีศาจ
‪แต่บอกไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา
‪ขอบใจ
‪ที่จริงเจ้าไม่ต้องมายุ่งเรื่องนี้นะ
‪เรื่องล้างมลทินของพวกเรา ‪หรือที่คาซมีความแค้นกับเพ็กกา
‪เจสเปอร์ ฟาฮี เจ้าเป็นห่วงข้าเหรอ
‪ข้าเห็นสีหน้าเจ้าตอนคลับโครว์ระเบิด
‪เจ้าไม่รู้หรอกว่าตัวเองกําลังจะเจอกับอะไร
‪ใช่ ก็...
‪ตอนนี้ข้ารู้แล้ว
‪และข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪เจ้าพูดแล้วเดินหนีเพื่อสร้างดราม่านี่นา
‪แก๊งเดร็กส์ตัดสินใจเข้าร่วมกับเรา
‪ว่าไง
‪เจ้าคิดถูก ‪ไม่มีโรงงานกระจก มีแต่คฤหาสน์ชนบท
‪ลูกชายเขาอยู่ที่นั่นไหม มันชื่ออะไร
‪ไม่ต้องแกล้งทําไขสือ
‪มันเปลี่ยนชื่อคลับโครว์เป็นเคลิชพรินซ์
‪เพ็กกาไม่มีทางมองตัวเองเป็นอย่างอื่น ‪ถ้าไม่ใช่พระราชา
‪เพราะงั้น...
‪เด็กนั่นชื่ออะไร
‪อัลบี้
‪อัลบี้ โรลลินส์
‪ไหนว่าจะไม่บอก
‪แล้วเจ้าจะทําอะไรเขา
‪คาซ เขายังเป็นแค่เด็ก
‪ข้าก็เคยเป็นแค่เด็ก
‪ว่างเปล่า
‪พวกนั้นหายไปแล้ว
‪คาซ
‪อัลบี้ โรลลินส์เลือกพ่อไม่ได้
‪แล้วเจ้า...
‪ก็ลงโทษเด็กเพราะเรื่องนั้นไม่ได้
‪ข้าไม่ช่วยเด็ดขาด
‪เจ้าไม่ต้องแตะเขาแม้แต่ปลายเส้นผม
‪แต่เจ้าต้องช่วยข้า ‪ระเบิดทุกอย่างที่เป็นที่รักของเพ็กกา
‪ไหนบอกว่าไม่ต้องระเบิดอะไรอีก
‪ไม่ใช่ระเบิดแบบนั้น
‪ในที่สุดข้าก็พบอาวุธที่จะจบเรื่องทั้งหมด
‪อาวุธแบบไหน
‪ความทรมาน
‪สัตว์นรกแบบไหนถึงทําอะไรโสมมแบบนี้
‪อาจเป็นตัวที่เพิ่งชนะ
‪- ป่าเถื่อนมาก ‪- ใช่
‪เพราะไอ้พวกจิตวิปริตจากเคตเทอร์ดัม ‪มาวางเดิมพันกันนั่นแหละ
‪เดเมียน เพื่อนร่วมห้องขังคนเก่าของข้า ‪เขาถูกตัวรินกาโมเต็นฆ่าตายคาสนาม
‪มังกรเลื้อยคลานน่ะนะ
‪ข้านึกว่ามันเป็นแค่เรื่องเล่าในนิทานพื้นบ้าน
‪ของจริง ข้ารับประกัน
‪น้ําลายกรดกัดเนื้อลึกลงไปถึงกะโหลกเขา
‪แต่เรากลับเป็นฝ่ายที่โดนเรียกว่า ‪พวกป่าเถื่อนและถูกจับขังกรง
‪ข้าเข้าใจเจ้า
‪- ที่นี่มีหมาป่า ‪- ใช่
‪- ข้าเห็นพวกมันผ่านไปมาเป็นสิบๆ ตัว ‪- ไม่
‪พวกนี้เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของเจล
‪เจ้าเป็นดรูสแคลเหรอ
‪เก็บเรื่องนั้นไว้ในใจจะดีกว่า น้องชาย
‪หานักสู้มาอีกคน
‪ให้ข้าลงสนาม
‪ข้าอยากเจอคนที่ควบคุมที่นี่ ‪จะได้รู้ว่าต้องสาปแช่งใครจากโลกหน้า
‪ถอยไป จะเอาไอ้ยักษ์มาสู้ ‪เจ้า ไปลงสนาม เดี๋ยวนี้!
‪ข้าไม่อยากสู้
‪เจ้าต้องทําทุกอย่างที่ข้าสั่ง ไปเร็ว
‪ศรัทธาในเจลไว้
‪มาเร็ว เร็วสิ!
‪ฮีมสตรา เบร็คเคอร์บอกว่า ‪เจ้าช่วยส่งสารถึงคนในคุกได้
‪อย่าเพิ่ง วันนี้โรลลินส์มา
‪สู้กันจบแล้วค่อยมาหาข้า
‪(คนกินคน)
‪ไม่นะ
‪แมทไธอัส
‪แมทไธอัส ขอร้อง
‪อย่านะ
‪ปล่อยข้า
‪หายากนะ ผู้บงการจิตที่รู้จักนักสู้ด้วยชื่อจริง
‪เฮลเกทไม่ใช่ที่ซึ่งคนฟเยียร์ดาจะหาเพื่อนได้
‪ถ้าเป็นผู้หญิงดีๆ ‪คงทําทุกทางเพื่อปล่อยคนรักให้เป็นอิสระ
‪เจ้าต้องการอะไร
‪พาตัวคาซ เบร็คเคอร์มาให้ข้า
‪ไม่อย่างนั้นข้าจะจัดการ ‪ให้นัดต่อไปของไอ้คนฟเยียร์ดาของเจ้า
‪เป็นการสู้ถึงตาย
‪เข้ามา
‪ท่านแม่ทัพ
‪ทันทีที่เจนยาได้สติ
‪พานางไปทําให้คนอื่นๆ เข้าใจว่าต้องเจอกับอะไร
‪หากละทิ้งความภักดีต่อข้า
‪ด้วยความยินดี
‪ข้ายอมรับว่าผิดหวัง
‪ข้ารู้สึกเห็นใจนางมาตลอด
‪กับเดวิดด้วย
‪บันทึกโมโรโซวาหายไปแล้ว
‪วลาดิมเชื่อว่าเดวิดเอาไป
‪และพร้อมกันนั้น ‪ก็สิ้นทางที่จะทําความเข้าใจ...
‪อาการของข้า
‪ออกไป
‪เจ้ากลับมาแล้ว นักบุญน้อย
‪ข้ารู้จักเจ้าดี อาลีนาของข้า
‪ดีเกินกว่าใครทั้งสิ้น
‪เจ้ายังฝันว่าจะเยียวยาประเทศนี้ได้
‪แต่เมื่อเจ้าได้รู้
‪กรีชากับออตคาซาสต์ยาไม่มีวันมีอนาคตร่วมกัน
‪ข้าจะรอรับเจ้า... ด้วยวงแขนเปิดกว้าง
‪ฝันดีนะ
‪ข้าตัดสินใจแล้ว
‪คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม