‪(SHADOW AND BONE: ตํานานกรีชา)
‪ทําไมต้องเล่นบททูตอยู่เรื่อย นิโคไล
‪ให้กรีชามาร่วมโต๊ะกับทหารราฟกา ‪ไม่ใช่เรื่องที่เราจะกล้ํากลืนฝืนทนได้ง่ายๆ
‪(สร้างจากหนังสือชุดโดยลีห์ บาร์ดูโก)
‪- ทุกคนที่นี่เป็นชาวราฟกา ‪- ไม่จําเป็นต้องแยกพวกเขาพวกเรา
‪แม่ทัพคิริแกนก็น่าจะคิดได้แบบนั้น
‪ก่อนจะพยายามสังหารท่านพ่อและก่อกบฏ
‪ถึงอย่างนั้น เมื่อไม่มีเจ้าแห่งความมืด ‪พวกกรีชาก็จัดการง่ายขึ้นหน่อย
‪ที่ว่า "จัดการง่าย" ‪แปลว่า "ประหารง่าย" หรือเปล่า ฝ่าบาท
‪ชะตาแบบนั้นมีไว้ให้พวกทรยศบัลลังก์ ‪คุณสตาร์คอฟ
‪หากกองพลที่สองจําเป็นต้องมีผู้นําที่ภักดีต่อบัลลังก์
‪พวกเขาจึงยอมศิโรราบ งั้นข้าจะนําทัพเอง
‪ข้าจะเชื่อได้อย่างไรว่าเจ้าภักดีกับตระกูลข้าจริง
‪วันนี้คือจุดเริ่มต้นยุคใหม่แห่งการปรองดอง
‪ระหว่างราชวงศ์แลนท์ซอฟกับกรีชา
‪ข้ายินดีจะประกาศข่าว ‪การหมั้นหมายของข้ากับอาลีนา สตาร์คอฟ
‪ผู้เรียกสุริยะ ‪และแม่ทัพคนใหม่ของกองพลที่สอง
‪เมื่อร่วมมือกัน ‪เราจะสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิมให้ราฟกา
‪เยอะไปหน่อยนะ
‪ทําอะไรเล็กๆ จะทําไปทําไม
‪นั่นก็เรื่องใหญ่เหมือนกันนะ
‪นางรับมือได้
‪เรียกแสงตะวันได้ก็ใช่ว่าจะคุมกองทัพได้
‪- นางเพิ่งเป็นกรีชาได้ไม่ถึงปี ‪- กรีชาเป็นกันตั้งแต่เกิด ไม่ต้องฝึก
‪แปลว่าเจ้าจะไม่ยอมทําตามคําสั่งนาง
‪ต้องทําตามอยู่แล้วสิ
‪ถ้าเราเพิกเฉย เราจะถูกเหมารวมกับคิริแกน ‪และโดนกล่าวหาเป็นคนทรยศ
‪และข้าอยากเห็นเขาล้ม
‪แน่ใจแล้วรึ โซบัชกาของแม่
‪แม่เข้าใจว่าต้องหาพันธมิตรทางการเมือง
‪แต่นี่จะดีต่อจุดยืนระยะยาวของลูกรึ
‪มันดีที่สุดแล้วต่อชีวิตลูกและราฟกา ท่านแม่
‪ลูกชายอีกคนของแม่กําลังทุ่มเท ‪ผลักไสประเทศนี้เข้าสู่สงครามกลางเมือง
‪ข้าตั้งใจจะขวางเขาให้ได้
‪งั้นแม่ก็ควรวางแผนจัดพิธีเฉลิมฉลองสินะ
‪เวลานี้ไม่เหมาะจะจัดงาน
‪พิธีเช่นนั้นเสี่ยงให้โจมตีได้ง่าย ‪ภัยคุกคามจากคิริแกนยังหนักหน่วง
‪เจ้าเป็นรัชทายาทแลนท์ซอฟคนหนึ่ง
‪ถ้าเราไม่ฉลอง ‪นั่นจะดูเหมือนเราทําอะไรลับๆ ล่อๆ
‪แม่จะจัดเล็กๆ เฉพาะญาติสนิทและครอบครัว
‪ข้าจะให้ช่างตัดชุด ‪เตรียมอาภรณ์ที่เหมาะสมให้เจ้า
‪แผลพวกนั้นมาจากเมอร์ซอสต์ แม่หนู
‪พยายามปรับแต่งไปก็เสียแรงเปล่า ‪มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวเจ้าแล้ว
‪อัปลักษณ์
‪ความทุกข์ทรมานมันต่ําตมเหมือนดิน ‪และพบพานได้มากจนดาษดื่น
‪สําคัญแค่เจ้าจะเปลี่ยนความทุกข์เป็นสิ่งใด
‪เจ้าตกลงเป็นแม่ทัพกองพลที่สองทําไม ‪ที่หมั้นก็เพื่อจะปกป้องเจ้า
‪- ไม่ใช่ให้ไปอยู่แนวหน้า ‪- แล้วกรีชาที่ต้องการการคุ้มครองล่ะ
‪ราฟกากําลังจะเกิดสงครามกลางเมือง
‪พวกที่ฆ่ากรีชาไม่ใช่ทหารแตกแถว ‪แต่ทําตามคําสั่งของวาสิลีย์
‪บัญชาการกองพลที่สองไปก็ไม่ช่วยอะไร
‪มีแต่จะทําให้เจ้าถูกหมายหัวหนักขึ้นอีก
‪ตอนนี้กรีชาทุกคนถูกหมายหัว ‪ข้าแค่พยายามสร้างความหวังให้ผู้คน
‪ถ้าเจ้าอยากช่วยกรีชา ‪เราก็ต้องตั้งใจตามหาวิหคเพลิง
‪เมื่อเจ้าทําลายแดนพยับเงาแล้วก็จะไม่เหลือเหตุ ‪ให้ทําสงครามหรือเกลียดกรีชาอีก
‪เมื่อแดนพยับเงาหมดไป ‪ค่อยให้คนอื่นมานํากองพลที่สอง
‪ให้นิโคไลไปหาเจ้าสาวคนใหม่ด้วย
‪แต่เรามาที่นี่เพื่อรวมแผ่นดินราฟกา
‪เจ้าต่างหากมาเพื่อราฟกา
‪ข้ามาที่นี่เพื่อเจ้า
‪เจ้าคือธงชัยในใจข้า อาลีนา
‪เจ้าคือชาติที่ข้าเชื่อมั่น ไม่ใช่บึงเกรอะตรงนี้
‪บึงเกรอะตรงนี้มีค่าควรกอบกู้
‪ข้าต้องเชื่อแบบนั้น เจ้าเชื่อในตัวข้าเถอะนะ
‪เชื่อเถอะว่าเมื่อเรื่องนี้จบลง ‪จะเหลือแค่เราสองคน
‪และมีโลกทั้งใบให้เราไปสํารวจ
‪เจ้าโง่หลงตน เจ้าพยายามทําเรื่องนอกรีต
‪ท่านเป็นเครื่องขยายพลัง
‪ท่านต้องรู้อยู่แก่ใจว่ากรีชาคนอื่นปรารถนา ‪ขอแค่ได้พลังของท่านแม้เศษเสี้ยวก็ยังดี
‪สิ่งใดในโลกนี้ไร้ที่สิ้นสุด จักรวาล...
‪และความโลภของมนุษย์
‪ยังชอบเทศนาไม่เปลี่ยน ท่านแม่
‪มะเดื่ออบ
‪ของโปรดของท่าน
‪คิดว่าจะชนะใจข้าได้ด้วยผลไม้อุ่นๆ งั้นรึ
‪พาตัวนางไป
‪เจ้าจะทําอะไรกับแม่สาวปรับแต่งร่างคนนั้น
‪นางเป็นคนทรยศ และจะเป็นเยี่ยงอย่างที่ดี ‪สําหรับคนที่อาจคิดหักหลังข้า
‪นางรับใช้เจ้าอย่างภักดีมาตั้งแต่ยังเด็ก
‪ยอมทุกข์ทนกับการโดนทารุณหลายปี ‪ตามคําสั่งของเจ้า
‪แต่เจ้ากลับลดค่าให้นางเป็นแค่เยี่ยงอย่างงั้นรึ
‪โถ อเล็กซานเดอร์ เรื่องนี้จะไปจบที่ใดกัน
‪มันจะจบเมื่อราฟกาเป็นของข้า ‪และอาลีนาอยู่เคียงข้างข้า
‪แปลว่าจะฆ่าพลเรือน ‪ทําร้ายกรีชา สังหารแม้แต่พวกเดียวกันรึ
‪ทุกสิ่งที่ข้ารู้ ข้าล้วนร่ําเรียนมาจากแม่
‪ข้าช่างโง่เขลาที่คิดว่าจะช่วยเปลี่ยนทิศ ‪นําเจ้าไปสู่หนทางไถ่บาป
‪เลิกพล่ามความคิดคร่ําครึกับข้าเถอะ ท่านแม่
‪มันสายไปแล้ว
‪คาซ
‪คาซ!
‪ไวแลนเอาสารที่ต้องการมาแล้ว ‪เจสเปอร์กําลังช่วยยก
‪ในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เมื่อเป็นไปตามแผน
‪ข้าจะสบายใจได้บ้าง หากรู้ว่าเจ้าอยู่กับข้า
‪ในเงามืด
‪ข้าไปแน่
‪แต่ถ้าผิดแผน สัญญาเรื่องนี้กับข้า
‪หนีออกจากเมืองนี้โดยเร็วที่สุด ‪ไปหาพี่ชายเจ้าให้เจอและอย่าหวนกลับมา
‪ข้าสัญญาได้แค่เพ็กกาจะต้องร้องขอความตาย
‪ในที่ส่วนใหญ่ งานซังต์เอเมอเรนส์ ‪เป็นแค่เทศกาลเก็บเกี่ยวเฉยๆ
‪ไม่ได้จัดใหญ่ระดับนี้
‪แต่ในย่านบาร์เรล นักบุญแห่งชาวเบียร์ ‪ต้องได้รับการบูชาให้สมเกียรติ
‪ซังต์เอเมอเรนส์ตายในไซโลธัญพืช ‪ตอนพยายามไล่หนู
‪วันสําคัญที่มีทั้งเบียร์เย็นๆ ‪กับได้สวมบทเล่นอะไรเล็กน้อยข้าก็ชอบทั้งนั้น
‪ระวังสิ
‪ขืนทําแตก เจ้าจะได้รับบทที่เล่นแล้วไม่สบายตัว
‪ยาวเก้าถึง 12 ชั่วโมงแน่
‪น้อมนําคําเตือน
‪แต่อันตรายมันสนุก
‪คนเราไม่ได้ใส่จะงอยแล้วดูดีกันทุกคน
‪ลองสิ ตาเจ้า
‪อย่าลืมถุงมือ
‪เหมาะเหม็ง
‪ปิดได้ทั้งหน้า
‪แต่ข้าชอบหน้าเจ้านะ
‪อ้าว
‪กลิ่นเหมือนไม่ได้ซักมาตั้งแต่ปีที่แล้ว
‪มันจะเหมือนในทุกทางใช่ไหม
‪ดี
‪เจ้าจะพูดว่างานนี้ขาดข้าไม่ได้ใช่ไหม
‪แล้วเจ้าก็ไม่ชอบเลยเวลาเราโกรธกัน ‪แต่บางทีพี่น้องก็ทะเลาะกันได้
‪และเมื่อจบเรื่องนี้แล้ว
‪เจ้าจะเปิดบัญชีให้ข้าในผับที่ข้าเลือกได้ตามใจ
‪เพราะถ้าไม่มีเพ็กกา ‪เจ้าก็จะกลับมาครองทุกอย่าง
‪เจ้ากําลังจะพูดงั้นแน่ๆ
‪ใช่ไหมล่ะ
‪เปิดบัญชีให้ แต่จํากัดยอด
‪นอกจากนั้นก็ใช่ ในทุกทาง
‪งั้นไปโค่นราชากัน
‪แผนคือตามนี้
‪เจสเปอร์กับไวแลน ‪เจ้าสองคนไปแจกชุดแฟนซีคอเมดี้บรูท
‪พร้อมกับขวดสารนี้ให้สมาชิกแก๊งเดร็กส์ทุกคน
‪- แก๊งของแพร์ ฮาสเคิลล์ ‪- เป็นแก๊งของเราแล้ว
‪เมื่อตะวันตกดิน ถนนจะคลาคล่ํา ‪ไปด้วยคนที่มาฉลองวันซังต์เอเมอเรนส์
‪เราจะได้ฉากหน้าที่ต้องการ
‪เล่นงานกิจการของเพ็กกาทั้งหมด ‪ทั้งผับ ทั้งซ่อง
‪ทําลายชื่อเสียงของเพ็กกาให้สิ้น
‪อิเนจจะดูส่วนของฟิฟธ์ฮาร์เบอร์
‪และเมื่อความโกลาหลบังเกิด
‪นางจะส่งจดหมายให้คนขับของเพ็กกา
‪ข้ากับนีน่าจะจัดการเอ็มเมอรัลด์พาเลซ
‪เจอกันที่นั่น
‪จะไม่มีใครต้องเสียใจ
‪ไร้งานศพ
‪ทําไมต้องพูดลากันแบบนั้น
‪แค่พูด "โชคดีนะ" ‪หรือ "ขอให้ปลอดภัย" ไม่ได้เหรอ
‪เราชอบคาดหวังต่ําๆ ไว้ก่อน
‪เจ้าเงียบเชียว
‪พร้อมนะ
‪ไม่ได้ความเอาเสียเลย
‪เครื่องขยายพลังชิ้นที่สอง
‪ตอนใช้กวางป่า ‪ข้าเรียกพลังได้ง่ายเหมือนหายใจ
‪รอบนี้เหมือนต้องคุมความโกลาหล
‪ตอนข้ามแดนพยับเงาก็เป็นหายนะ
‪นี่ เดี๋ยวก็ทําได้น่า
‪ถ้าจะช่วย ข้าเอาไม้ตีหัวเจ้า
‪- แล้วเรียกนังโง่อีกรอบก็ได้ ‪- อาจต้องทําจริง
‪ทําไมถึงรู้สึกว่าเครื่องขยายพลังชิ้นที่สอง ‪มันเกินตัวข้า
‪แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่ายังขาดชิ้นที่สามไป
‪ตอนนี้ ใส่ใจกับเรื่องที่แก้ไขได้ก่อน ‪อย่างเช่นการเล็งเป้า
‪ในฐานะแม่ทัพกองพลที่สอง ‪ข้าต้องมีอาวุธมากกว่านี้
‪ข้าต้องหัดใช้พลังกรีด
‪นั่นมันวิถีของคิริแกนนะ บงการคนด้วยความกลัว
‪เจ้าใช้หัวใจดีกว่า
‪กองพลที่สองก็จะรับมือได้ดีกว่า
‪เจ้าพูดดีมีเหตุผล
‪แต่ข้าคงไม่ปฏิเสธความกลัวโดยสิ้นเชิง
‪มีนับครั้งไม่ถ้วนที่คนมองอาวุธข้าแวบเดียว
‪แล้วก็ถอดใจไม่คิดสู้
‪ข้าใช้พลังกรีดไม่เป็น ‪นั่นเป็นกระบวนท่าอิธีเรียลคิขั้นสูง
‪แต่ข้าควบคุมทิศของพลังได้
‪อยู่ที่ความตั้งใจล้วนๆ
‪ข้าชอบนึกภาพหน้าของคนที่อยากจะขยี้
‪ลองสิ
‪อย่าลืมว่าใครเป็นคนคุม
‪ไม่ ไม่ใช่เจ้า
‪พวกนี้เป็นคนทรยศ
‪ไม่ใช่พลังกรีด แต่ก็ใช้ได้เหมือนกัน
‪ข้ารู้ ไม่ให้ใครรบกวน ‪แต่เขาอยากให้ท่านไปที่ห้องยุทธการ
‪เดวิด
‪เจ้ารู้จักเขาจริงๆ สินะ
‪เขาอ้างว่าหนีมาจาก ‪เงื้อมมือของนายพลคิริแกนที่ยังไม่ตาย
‪เขามอบตัวโดยไม่ต่อสู้ ‪เราพบว่าเขาพกสิ่งนี้มาด้วย
‪เขาบอกว่าเป็นบันทึกฉบับหนึ่งของโมโรโซวา
‪ข้าคนหนึ่งแล้วที่อยากรู้มากกว่านี้ ‪แต่เขายืนกรานจะคุยกับเจ้าคนเดียว
‪อาลีนา
‪ข้ารู้ว่าข้าทําผิดต่อเจ้า
‪เชื่อเถอะ ข้าเสียใจที่ทําอย่างนั้นจริงๆ
‪เจ้ามีเหตุผลที่จะไม่ไว้ใจข้า ‪แต่ข้าไม่ได้ภักดีต่อนายพลคิริแกนเลย
‪เขารอดจากโวลครามาได้เหรอ
‪เกรงว่าจะใช่
‪เขารู้ด้วยว่าเจ้าก็รอดมาได้ ‪และกลับมาอยู่ราฟกาตะวันออก
‪บอกมาว่าเขาอยู่ไหน
‪ไม่ได้
‪พูดไปจะแย่มาก...
‪เจ้าจะให้เราไว้ใจได้ยังไง ‪หากไม่ยอมบอกข้อมูลเราบ้าง
‪การไปสู้กับเขาตรงๆ จะเป็นการฆ่าตัวตาย
‪คิริแกนใช้เมอร์ซอสต์ ‪สร้างตัวประหลาดขึ้นมาในแดนพยับเงา
‪อสูรนั่นทําตามคําสั่งเขา ตัวใหญ่เท่าคนสองคน
‪ก่อกําเนิดจากเงาบริสุทธิ์
‪มันไม่มีลมหายใจให้หยุด
‪ไม่มีหัวใจให้บีบเค้น ไม่มีเลือดให้หลั่ง ‪แต่มันกลับมีชีวิต
‪มีชีวิตและเข่นฆ่า
‪มันคือนิเชียโวยา
‪ความว่างเปล่า
‪กระสุน คมดาบ ไฟ ทะลุผ่านร่างมันไปเฉยๆ
‪แถมยังเดินใต้แสงตะวันได้อย่างอิสระ
‪ข้ากลัวว่าเมอร์ซอสต์จะเป็นทางเดียวที่กําจัดมันได้
‪งั้นเจ้าหนีมาได้ยังไง
‪เจนยา
‪เราพยายามหนีมาด้วยกัน แต่ไอ้นิเชียโวยา
‪นางสละตัวเองเพื่อให้ข้าหนีมา
‪ข้าไม่รู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
‪- สายลับที่ฉลาดจะเล่นบทเหยื่อก่อนเสมอ ‪- ไม่ๆ
‪เจ้าพูดดีมีเหตุผล โทลยา
‪ในฐานะแม่ทัพกองพลที่สอง เจ้าต้องตัดสินใจ
‪เจ้ารู้จักเดวิดมานานที่สุด เจ้าคิดยังไง
‪คิริแกนเก็บเขาไว้ใกล้ตัวเสมอ
‪นําตัวไปขัง
‪ขอเวลาให้เราคุยตามลําพังก่อน
‪ได้เลย
‪เจ้าไว้ใจเขารึเปล่า
‪ข้าไม่รู้
‪ไม่ไว้ใจเต็มที่
‪ไอ้อสูรเงานั่น...
‪แต่เขาจะโกหกทําไม
‪คิริแกนก็เป็นศัตรูที่กล้าแกร่ง
‪แต่ถ้าเรื่องนี้เป็นจริง ยิ่งต้องไปล่าวิหคเพลิง
‪หรือข้าอาจทําอะไรได้ตอนนี้เลย ‪เพื่อช่วยขยายพลังอีกทางหนึ่ง
‪อีกทางหนึ่งเหรอ
‪เขาสร้างนักรบเงา
‪ไม่แน่...
‪ข้าอาจทําลายแดนพยับเงาได้ ‪ด้วยการสร้างนักรบแสง
‪ใช้อะไรสร้าง เมอร์ซอสต์เหรอ
‪เจ้าแห่งความมืดใช้วิธีนั้น ‪ทําให้เราเจอกับแดนพยับเงา 400 ปี
‪แต่ตอนนี้เขามีอสูรอยู่เคียงข้าง
‪ขอเวลาให้ข้าไปตามหาวิหคเพลิง
‪การใช้เมอร์ซอสต์ต้องแลกกันเสมอ ‪ไม่คุ้มที่จะเสี่ยง
‪อาลีนา
‪เจ้าต้องสั่งให้เขาปล่อยข้า ‪ข้าช่วยเจ้าได้ถ้าเจ้าอนุญาต
‪เอาทีละเรื่อง
‪ได้
‪ข้าอยากรู้ว่าเมอร์ซอสต์ทํางานยังไง
‪ไม่ได้
‪ถ้าเจ้าไม่ได้ภักดีต่อคิริแกนจริง ‪งั้นก็ช่วยข้าหาวิธีกําจัดเขา
‪ในบันทึกไม่ได้พูดถึงผลสําคัญที่สุดที่ตามมา ‪สิ่งที่ต้องแลกกัน
‪เจ้าถามคําถามผิดแล้ว
‪ถึงแม้ว่ามีเรื่องที่เจ้าควรจะรู้ไว้
‪ข้าไม่อยากพูดต่อหน้าคนอื่น
‪ว่ามา
‪แม้แต่ตอนนี้ยังอาจมีเยื่อใยระหว่างเจ้ากับเขา
‪สายสัมพันธ์ที่ยังคงอยู่นอกเหนือจาก ‪เหตุการณ์ในแดนพยับเงา
‪ข้าไม่มีเยื่อใยใดๆ กับคิริแกน
‪อย่ามั่นใจไป
‪เศษกระดูกหลุดพ้นจากมือของเขา
‪แต่ยังมีพลังคงค้างจากกวางป่า
‪เขาถามข้าถึงสายใยนั้น
‪แสดงว่าเจ้ากับเขายังเชื่อมกันทางใดทางหนึ่ง
‪หัวใจเขาเต้นสม่ําเสมอ
‪เขาเชื่อว่าพูดเรื่องจริง
‪ข้าเปิดอ่านหาเบาะแสวิหคเพลิง
‪แล้วก็นึกถึงตํานานดาบแห่งชูฮัน
‪- เนเชนเยอร์ ดาบมิรู้เหนื่อย ‪- เจ้ารู้จักด้วยเหรอ
‪ต้องรู้สิ มันเป็นนิทานพื้นบ้าน
‪นักประดิษฐ์นามว่าโค ‪สร้างกองทัพอมตะจากไม้และกระดูก...
‪จนกระทั่งนักประดิษฐ์เนยาร์ ‪ตีดาบเนเชนเยอร์ขึ้นมา
‪"ยามเนยาร์สู้ ‪ดาบของนางเปล่งประกายสุกใส
‪ผู้ที่ได้เห็นสาบานว่านางกุมสายฟ้าในกํามือ"
‪ดาบคมกริบจนสามารถตัดผ่านเงาได้
‪นั่นแค่นิทานก่อนนอน ‪วัฒนธรรมข้ามีตํานานเล่าขานสนุกที่สุด
‪มังกรทะเลก็เคยเป็นแค่ตํานาน
‪กวางป่าก็เหมือนกัน แต่นั่นเป็นเรื่องจริง ‪นางฆ่ากองทัพที่ไม่อาจสังหารได้
‪นี่อาจเป็นอาวุธที่เราจําเป็นต้องมี ‪เอาไว้สู้กับอสูรของคิริแกน
‪แล้วหนังสือเล่มนี้บอกว่ามันอยู่ในวิหารที่อัมรัตเจน
‪ไม่ ข้าว่าไม่ใช่
‪ดาบที่ตั้งแสดงที่นั่นลือกันว่าเป็นของปลอม
‪แล้วเราจะหาของจริงได้จากที่ไหน
‪ใครมีทั้งเงินและความรู้มากพอ ‪ที่จะหาอาวุธมีค่าได้ล่ะ
‪ดาบที่อัมรัตเจนเป็นของเลียนแบบจริงๆ
‪ของแท้ถูกขโมยไปนานแล้ว ‪ข้าคิดว่ามันน่าจะไม่เคยออกจากชูฮัน
‪ถ้ามันเคยโผล่มาในตลาดมืด ‪สเติร์มฮอนด์คงต้องได้ข่าวแล้ว
‪นี่อาจเป็นอาวุธชิ้นเดียว ‪ที่จะฆ่าอสูรเงาของคิริแกนได้
‪เราต้องไปหามัน
‪ดาบโบราณนั่นมีค่ามาก ข้าไม่เถียง
‪แต่ไม่ได้แปลว่าตํานานจะเป็นจริง
‪โอกาสเพียงนิดก็ยังดีกว่าไม่มีโอกาสเลย
‪พูดได้เหมือนสเติร์มฮอนด์มากนะ
‪หากเขาอยู่ตรงนี้ เขาคงชื่นชมเจ้าแน่
‪มันน่าขนลุกหน่อยๆ ที่เจ้าพูดถึงเขา ‪ราวกับเขาเป็นคนอื่น
‪แล้วเขาก็คงแนะว่า ‪มิตรสหายที่เรามีร่วมกันในเคตเทอร์ดัม
‪อาจเป็นกลุ่มคนที่เหมาะกับงานนี้ที่สุด
‪บอกเจ้านายว่าข้านําสิ่งที่เขาต้องการมาแล้ว
‪รับมือผู้บงการจิตไม่ไหวสินะ เบร็คเคอร์
‪ผู้เป็นนายตัวจริงจะรู้วิธีเลี้ยงคนให้จงรักภักดี
‪- ใช่ไหม พวกเรา ‪- ใช่แล้ว
‪ดีมาก นางหนู ข้ารับช่วงต่อเอง
‪นี่
‪ถ้าขยับได้มือขาดแน่
‪ข้าจะทําให้เจ้านึกเสียใจที่คิดเป็นศัตรูกับข้า
‪สวัสดี
‪ช่วยพวกเราด้วย
‪เฮ้ย!
‪ไม่เป็นไรนะ ข้าจะพาพวกเจ้าออกจากเรือนี้
‪ตามข้ามา
‪ตามมาสิ
‪ลากตัวมันขึ้นมา
‪เราตกลงกันไว้ ข้าทําส่วนของข้าแล้ว
‪เดี๋ยวจะจัดการให้
‪แต่ก่อนอื่น
‪ข้าต้องเชือดไอ้หนูสกปรกตัวนี้เป็นเยี่ยงอย่าง
‪เจ้าจะต้องชดใช้ นางแม่มดนกสองหัว
‪ไม่ต้องหรอก
‪ซ้อมเจ้าเสร็จเมื่อไร
‪ข้าจะเอาศพไปเสียบประจานเตือนใจ
‪ให้คนที่ลืมนึกได้ว่า...
‪ข้าคือราชาแห่งเมืองนี้
‪ทําได้ก็เอา
‪ไม่ให้ลงเงินแล้ว
‪หน้าไปโดนอะไรมา
‪ไม่นะ!
‪พวกเขาเป็นฝีดาษ!
‪ไข้ฝีดาษ!
‪หนีเร็ว
‪เขาเปิดหวอทําไม
‪ไข้ฝีดาษจ้ะ มากับเรือของราฟกา
‪เจ้านาย ไข้ฝีดาษกลับมาระบาด
‪เราทุกคนได้ยินเสียงหวอ เอ็ดดิค
‪- หวังว่ามีข่าวมากกว่านั้น ‪- ว่ากันว่าเริ่มที่เรือดราโกนาชา
‪- ฟิฟธ์ฮาร์เบอร์ ‪- จอดอยู่ที่... ใช่
‪กรมเจ้าท่าสั่งปิดท่าแล้ว ห้ามเรือเข้าออก
‪บัดซบ!
‪เชย์บอกว่าทั้งที่ซ่องเมอนาเจอรี ‪และสวีทชอปโดนหนักทั้งคู่
‪- สวีทชอปด้วยรึ ‪- ใช่
‪นั่นไม่ใกล้ท่าเลย
‪จะมีการระบาดในกิจการทุกแห่งของเจ้า
‪เฉพาะของเจ้าเท่านั้น
‪เส้นทางระบาดจะชัดเจนมาก
‪เรือที่ท่าของเจ้าแพร่เชื้อไปยังคลับของเจ้า
‪ทําอะไรลงไป ไอ้หนู
‪มันโกหก ไม่มีใครมีอํานาจ ‪พอจะปล่อยนักโทษจากเฮลเกทได้
‪แม้แต่เพ็กกาเอง
‪การเต้นของหัวใจเขาก็บอกอย่างนั้น
‪แต่ถ้าข้าไม่นําตัวไปส่ง...
‪เขาทําอย่างที่ขู่ว่าจะทํากับแมทไธอัสได้
‪เมื่อเพ็กกาพ้นทางไปแล้ว
‪ข้าจะจ่ายเงินผู้คุมกันให้แมทไธอัสไม่ต้องลงสู้
‪แต่ข้ามีเรื่องต้องให้เจ้าช่วย ‪ต้องทําให้ดูสมจริงด้วย
‪ข้าต้องการสิ่งที่เลียนแบบไข้ฝีดาษ
‪เป็นแบบแป้ง จะได้กระจายตัวง่ายๆ
‪ดูแล้วมันจะให้ความรู้สึกเหมือนไข้ฝีดาษ ‪แต่จะหายภายในวันสองวัน
‪แต่ก็นานพอ ก่อนที่ใครจะรู้ว่ามันไม่ใช่ของจริง
‪ในประเทศเกาะแบบนี้ ‪สิ่งที่คนกลัวสุดคือโรคระบาด
‪หอการค้าจะอยากสอบสวนอย่างเป็นทางการ
‪เจ้าเรียกความสนใจข้าได้
‪แต่เจ้าไม่คุ้มกับเวลาที่ต้องเสียไป ‪ในการยิงกระสุนเข้าหัว
‪ฟิฟธ์ฮาร์เบอร์ถูกสั่งปิด ‪กิจการของเจ้าเสียชื่อเสียง
‪กิจการของข้าอยู่ได้
‪- แต่เจ้า ‪- ถ้าเป็นข้าจะคิดใหม่
‪ถ้าอยากเจอเจ้าชายเคลิชอีกครั้ง
‪จะทําอะไร จะระเบิดที่นั่นอีกรอบเหรอ
‪ต้องหัดใช้มุกใหม่บ้างแล้ว
‪เจ้าชายเคลิชที่เป็นคน
‪คนที่ชอบของหวาน ผมทอง
‪อัลบี้
‪ข้าจะฆ่าทุกคนที่เจ้ารัก เบร็คเคอร์
‪เราก็แค่ต้องไม่รักใครทั้งสิ้น
‪เจ้าพลาดตรงที่ปล่อยให้มีคนเข้ามาในใจ
‪คนที่เจ้ายอมสละทุกอย่างให้เขาได้ ‪นั่นทําให้เจ้าอ่อนแอ
‪งั้นข้าแค่ฆ่าเจ้าก็พอ
‪ทําสิ
‪แล้วเจ้าจะไม่มีวันหาตัวลูกชายได้ทัน
‪เจ้าทําอะไรลงไป
‪ข้าฝังเขาไว้
‪ลึกจากผิวดินหกฟุต
‪เขายอมเข้าโลงไปอย่างว่าง่ายมาก
‪ไม่ร้องด้วยซ้ํา
‪จนข้าเอาสิ่งนี้มาจากเขา
‪ลูกชายข้าอยู่ไหน
‪เลือกให้ดี
‪แล้วเจ้าอาจไปหาลูกได้ก่อนอากาศจะหมด
‪ไอ้เศษสวะบาร์เรล
‪- จะเอาอะไรกันแน่ ‪- ข้าอยากให้เจ้าจําให้ได้
‪ตื่นสิ
‪จําอะไร
‪จอร์ดี้ ตื่นสิ
‪ตอนที่เจ้าวางแผนหลอก...
‪- ตื่นสิ! ‪- เด็กชาวไร่สองคน
‪- เด็กกําพร้า ‪- ตื่นสิ จอร์ดี้!
‪สัญญาว่าจะมาแทนครอบครัวที่พวกเขาเสียไป
‪ก่อนจะหลอกให้เด็กทั้งคู่เสียทุกสิ่งทุกอย่าง
‪สองคนนั้นต้องกลายเป็นเด็กจรจัด ‪แล้วตายไปทั้งคู่
‪แต่มีคนหนึ่งได้เกิดใหม่
‪ฆ่าคนบริสุทธิ์มากเกินจะจําได้สินะ
‪ข้าจะช่วย
‪เจคอบ เฮิร์ตซูน
‪นั่นมันตั้งนานแล้ว
‪ทั้งหมดทําเพราะเรื่องนั้นเหรอ
‪รวมถึงสายตาที่เจ้ามองข้าเหมือนฉลาม ‪จ้องจะฆ่าแกงกันให้ตายนั่นด้วย
‪เจ้ามันแค่นกพิราบสองตัวที่ข้าบังเอิญจับมาถอนขน
‪ต่อให้ไม่ใช่ข้า คนอื่นก็จะหลอกพวกเจ้าแทน
‪งั้นอัลบี้ก็โชคร้ายที่มันเป็นฝีมือเจ้า
‪เจ้า... บอกมาว่าเอาลูกข้าไปไว้ไหน
‪ยื่นหมูยื่นแมวกันง่ายๆ โรลลินส์
‪พูดชื่อพี่ชายข้าออกมา
‪แล้วลูกเจ้าจะรอด
‪บอกใบ้อีกนิดแล้วกัน
‪ตอนนั้นเจ้าเรียกชื่อลูกสาวว่าแซสเกีย
‪นางมีโบประดับผม
‪อ้อ เด็กชายสองคนจากเมืองลิจ
‪ใช่
‪มีมรดกก้อนเล็กขี้ปะติ๋ว
‪พี่เจ้าหลงนึกว่าตัวเองเป็นนักลงทุน
‪อยากรวยเร็วเหมือนพวกโง่ทุกคน
‪ที่ก้าวเข้ามาในบาร์เรล
‪ข้าอยากให้เจ้าพูดชื่อเขา
‪- พูดสิ! ‪- ข้า...
‪ข้าจําชื่อเขาไม่ได้
‪ข้าแค่ต้องการตัวลูก เขาคือทุกอย่างของข้า
‪ข้ายอมให้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการเลย เบร็คเคอร์
‪ขอร้องละ
‪ยอมจริงเหรอ
‪คําสารภาพคดีฆาตกรรมทานต์ เฮลีน ‪กับนายตํารวจเซม
‪และสัญญาปล่อยอิเนจ กาฟาให้เป็นอิสระ
‪เซ็นทั้งสองฉบับ หากยังอยากเจอลูกชายเป็นๆ
‪ลูกข้าอยู่ไหน
‪สุสานแบล็กเวล
‪คงต้องใช้คนทั้งหมดที่มีถึงจะขุดได้ทัน
‪หากจะมีใครหาดาบเนเชนเยอร์ได้ ‪ข้าว่าก็ต้องเป็นพวกนั้น
‪พวกโครว์สนิทเป็นกลุ่มเป็นก้อน
‪ฉลาดด้วย
‪ข้ามแดนพยับเงามาได้ด้วยรถไฟหุ้มเกราะ
‪ตอนข้าไปเคตเทอร์ดัมครั้งล่าสุด
‪ไม่มีโอกาสแวะกินออมเล็ตที่คูเพอรอม
‪อาสาเพราะอย่างนี้สินะ
‪หากข้าไม่ไปด้วย ใครจะคอยห้ามเจ้า ‪ไม่ให้เดินตามปากไปจนตกหน้าผา
‪ไหนว่าจะออกตอนตีสาม
‪โทลยากําลังพยายามยัดรวมบทกวีทั้งหมดให้ได้
‪บทกวีเหรอ
‪"ขอราตรียืนยาวมืดมิด..."
‪ไม่เอา! ข้าไม่ยอมเด็ดขาด
‪เอาเนเชนเยอร์กลับมาให้อาลีนา
‪นั่นมาจากฉันท์ราบินอฟเชียวนะ
‪ผลงานชิ้นสําคัญ
‪เออ ทีนี้ทวนรายการขนมที่ต้อง ‪ซื้อกลับมาจากชูฮันหน่อย
‪มัลเยน โอเร็ตเซฟ
‪ไอ้คนหนีทัพ
‪เอาตัวมันไปส่งฐานที่อูเลนสก์ ‪เพื่อให้ขึ้นศาลทหารทันที
‪เป็นอย่างไรบ้าง มอยมิลายา ดีขึ้นไหม
‪ยังยกแขนไม่ขึ้นอยู่ดี
‪ข้าจะเปลี่ยนคอร์เซ็ตให้
‪ให้ตาย!
‪มาช่วยปลดไหมที่รัดคอร์เซ็ตหน่อย
‪ถึงจะยอมรับว่านั่นเป็นทักษะที่ข้าเชี่ยวชาญ ‪แต่ข้าคิดว่าคงไม่เหมาะสม
‪ข้าอยากให้เจ้าเรียกว่าวาสิลีย์มากกว่า
‪อย่างน้อยก็เวลาอยู่กันตามลําพัง
‪มีอะไรให้ข้ารับใช้ ฝ่าบาท
‪- ทีน้องข้า เจ้ายังเรียกชื่อต้นได้ ‪- เราเจอกันในสถานการณ์ไม่เหมือนกัน
‪อ้อ ข้าก็ได้ยินว่าบางคนคิดว่า ‪การเล่นเรือโจรสลัดของเขานั้นน่ารัก
‪ขอตัวก่อน ข้ามี...
‪แต่เขาต้องรู้สิ ไม่ว่าจะมีเป้าหมายอะไร ‪เขาก็เป็นได้แค่ลูกชายคนรอง
‪มีเพียงข้าที่แต่งตั้งเจ้าเป็นราชินีได้
‪ข้ารับรองได้ว่าไม่ต้องการเช่นนั้น
‪จริงรึ
‪คนรู้กันกว้างขวางว่าท่านรู้สึกอย่างไรกับกรีชา
‪มาเสนอตัวเป็นพันธมิตรกับข้าทําไม
‪ข้ายืนยันตามคําประกาศก่อนหน้านี้
‪คนราฟกาเบื่อเต็มที ‪กับการโดนทรราชกรีชาจับเป็นตัวประกัน
‪แต่ก็อาจบังเอิญว่ามีกรีชาบางคนเป็นคนดี
‪เจ้าจะได้ช่วยข้าในด้านนั้น
‪ท่านจะหาเวลามาจากไหน
‪ลือกันว่าท่านยุ่งไม่ใช่น้อยเมื่ออยู่คาร์เยวา
‪ไหนจะดูแข่งม้า ไหนจะเที่ยวหอคณิกา
‪เจ้ามีพันธมิตรแท้จริงกี่คนกันเชียว สตาร์คอฟ
‪แค่เศษกรีชาไม่กี่คน
‪ในฐานะแม่ทัพกองพลที่สอง
‪ข้านึกว่าเจ้าจะอยากได้ ‪ผู้บัญชาการกองพลที่หนึ่งเป็นพันธมิตร
‪เจ้าเป็นผู้หญิงฉลาด ลองคิดถึงทางเลือกดู
‪จนกว่าจะถึงตอนนั้น
‪หาต่อไป!
‪หลุมนี้เพิ่งขุด!
‪- ตรงไหน ‪- ตรงนั้น!
‪ทางนี้!
‪เอาพลั่วมา! เอามา!
‪เพ็กกา โรลลินส์!
‪ลูกชายข้าอยู่ไหน
‪ขอจับเจ้าในข้อหาฆ่าทานต์ เฮลีน
‪ไป กลับ
‪ลูกข้าอยู่ไหน ลูกพ่อ!
‪พ่อ
‪พ่อ!
‪นี่ รู้สึกยังไงที่ได้เป็นอิสระอีกครั้ง
‪- ยอดเยี่ยม ‪- เหรอ
‪เหมือนโลกนี้เต็มไปด้วยความเป็นไปได้
‪เช่นอะไร
‪คืนสุดเหวี่ยงในเมือง ‪ไปเที่ยวคลับคิวมูลัสก็มักจะสนุกไม่น้อย
‪ป็อปปี้เพื่อนข้าเพิ่งมีโชว์ใหม่ที่บลูพาราไดซ์
‪ซึ่งข้าอยากไปดูตั้งนานแล้ว ก็...
‪เจ้าจะมาด้วยกันก็ได้
‪แหง
‪เจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่
‪คืนที่เราเจอกันเป็นครั้งแรก
‪ข้าไปก่อนเพราะคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่เจ้าจะทํา
‪ก็ได้ ได้นะ
‪เปล่า ข้านึกว่าคนอย่างเจ้า ‪คงไม่ต้องการอะไรมากกว่านั้น
‪ยิ่งเมื่อผ่านไปแค่คืนเดียว ข้าก็เลย...
‪ข้าคิดว่าไปเสียตอนยังไม่เจ็บจะดีกว่า
‪ข้าเข้าใจ
‪จริง คือชื่อเสียงของข้าก็ไม่ใช่ไม่มีที่มา
‪ข้าชอบความโกลาหล
‪ชีวิตในบาร์เรลที่ต้องเสี่ยงเดิมพัน
‪ไม่มีทางรู้ว่าจะเจออะไรต่อจากนั้น
‪ถ้าเจ้าไม่ไป ข้าก็อาจทิ้งเจ้าก่อนอยู่ดี
‪แต่นั่นมันก่อนที่ข้าจะได้ทําความรู้จักเจ้า
‪ข้าให้สัญญาอะไรไม่ได้หรอกนะ
‪ไม่สามารถทํานายได้ด้วยว่า ‪จะเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา
‪แต่ข้าบอกได้ว่า...
‪ข้าอยากรู้
‪เจ้าอาจจะพอดูนิสัยข้าออกอยู่แล้ว ‪แต่ความเงียบ
‪ไม่ใช่เรื่องที่ข้าชอบเลย
‪ดีกว่ารอบที่แล้วเยอะเลย
‪สงสัยต้องเตือนความจําแบบจัดเต็ม
‪ไปอยู่ไหนมา
‪เรือดราโกนาชาแอบขนทาสผิดกฎหมาย
‪- ข้าต้องปล่อยพวกเขา ‪- เราวางแผนไว้
‪เรื่องไม่คาดฝัน ข้าต้องตัดสินใจเฉพาะหน้า
‪- เจ้าเลือกคนแปลกหน้าแทนพรรคพวก ‪- ข้าส่งจดหมายถึงคนขับแล้ว
‪นีน่าบอกว่าทุกอย่างก็เป็นตามแผน
‪ข้าไม่รู้ว่าเจ้าอยู่ไหน
‪ไม่รู้ว่าเพ็กกาส่งนักฆ่ามาเก็บเจ้าอีกแล้วรึเปล่า
‪- ข้าไม่รู้ว่าเจ้า... ‪- ข้าไม่เป็นอะไร
‪หน้าเจ้า
‪ขอโทษนะที่ข้าไม่ได้อยู่ด้วย
‪ข้ายอมให้คนในกลุ่มมีจุดอ่อนไม่ได้
‪แค่ทําโดยไม่ปรึกษาครั้งเดียว ‪ข้ากลายเป็นจุดอ่อนเลยเหรอ
‪- ไม่ได้พูดจริงใช่ไหม ‪- ข้าต้องไว้ใจอีกาของข้าได้
‪ถ้าเราพึ่งพากันไม่ได้ เราก็ไม่เหลืออะไร
‪ง่ายๆ อย่างนั้น ให้ข้าออกเลยเหรอ
‪เจ้าเป็นอิสระแล้ว
‪ตอนนี้ทาสติดสัญญาในเคิร์ชทุกคน ‪มีนางผีพรายของตัวเองแล้ว
‪เจ้าดูงดงามอัศจรรย์
‪เหมือนแสงอาทิตย์แรกของฤดูใบไม้ผลิ
‪ขอบคุณ
‪กรีชาของเจ้ามีน้ําใจช่วยข้าทําชุดนี้ ‪แทนที่จะใส่...
‪ข้าว่าข้ามีเครื่องประดับที่เข้ากับชุดนี้พอดี
‪ของขวัญ
‪มรกตแห่งแลนท์ซอฟ
‪"ทําอะไรเล็กๆ จะทําไปทําไม"
‪ข้าชอบจังเวลาที่เจ้ายกคําข้ามาพูด
‪โปรดสบายใจที่ได้รู้ว่า ‪หากเจ้าชกข้าโดยใส่แหวนวงนี้
‪เผลอๆ จะทําข้าตาบอดได้เลย
‪แล้วข้าอยากให้เจ้าทํา
‪สวมแหวนนะ ไม่ใช่ชกข้า
‪ขออนุญาต
‪ได้
‪ท่านแม่เจ้าต้องไม่พอใจที่เอามามอบให้คนสามัญ
‪ถ้าท่านแม่รังเกียจคนสามัญเท่าที่ปากว่า
‪ข้าคงไม่ได้เกิดมาใช่ไหมล่ะ
‪หากจะนําทัพ ‪เจ้าต้องซ่อนความคิดในใจให้เก่งกว่านี้
‪ตอนแรกข้าไม่แน่ใจ
‪ข้าได้ยินคนกระซิบลือกันตั้งแต่เด็ก
‪ถ้าเจ้าเอาไปพูดข้าก็จะปฏิเสธ
‪แต่ความจริงข้าก็ไม่สนหรอก ‪ว่ามีเลือดแลนท์ซอฟอยู่ในตัวหรือไม่
‪ดูจากที่แต่งกันเองในตระกูล
‪เป็นลูกนอกสมรสก็อาจจะดีต่อชีวิตข้าด้วยซ้ํา
‪ดีนะ เวลาที่เจ้าไม่ต้องวางท่า แค่เป็นตัวเอง
‪ข้าเป็นเจ้าชาย อาลีนา
‪การเป็นตัวของตัวเอง ‪เป็นความสุขที่ทําได้ไม่บ่อยนักหรอก
‪วาสิลีย์มองว่าบัลลังก์เป็นรางวัลของเขา ‪เหมือนของเล่นชิ้นโปรด
‪เจ้าต่างหากใส่ใจราฟกาจริงๆ
‪เจ้าจะเป็นกษัตริย์ที่ดี
‪คํานั้นจากปากเจ้าถือว่ามีความหมายมาก
‪ทีนี้เจ้าจะทําตัวไม่ไหวจะทนแล้วสินะ
‪แค่นี้ตัวข้าก็ไม่ไหวจะทนอยู่แล้ว
‪บ้านเจ้าเรียกอย่างนี้ว่า ‪งานเลี้ยงกันเองเล็กๆ เหรอ
‪ข้าเองก็ไม่นึกว่าจะเป็นแบบนี้
‪มัลอยู่ไหน
‪ข้ารู้ว่ามีข้าอยู่ข้างๆ ก็ไม่สําคัญอะไร
‪แต่อย่างน้อยทําเป็นดีใจหน่อยได้ไหม
‪เจ้าเยลลี่กวางตัวนั้น ‪ถึงกับพลีชีพเพื่อให้เจ้าพอใจเชียวนะ
‪ก็แค่... ไม่ใช่นิสัยเขา
‪อย่าถือถ้าเขาจะมาสายนิดหน่อย
‪งานนี้คงเหมือนการทรมานเขา
‪ข้าว่าเดี๋ยวเขาก็มา
‪ไม่แน่ นักแกะรอยผู้ภักดีของเจ้า ‪อาจไม่ได้กระตือรือร้นแบบเดียวกัน
‪กับงานฉลองยินดี
‪ขอตัวก่อน ฝ่าบาท
‪เรากําลังอยากได้แชมเปญเพิ่มพอดี เอาด้วยไหม
‪ไม่เอา
‪เดี๋ยวมานะ
‪- เห็นมัลรึเปล่า ‪- ไม่เห็น
‪ข้าอุตส่าห์ส่งช่างเสื้อส่วนตัวไปให้ ‪นางไม่คิดจะขอบคุณสักคํา
‪มิเลนกีของแม่ คิดใหม่ก็ยังไม่สายนะ
‪เราตกลงกันไว้ว่าจะจัดงานเล็กๆ
‪ท่านแม่เชิญแขกกี่คนกันแน่
‪วาสิลีย์เชิญคนเพลินไปหน่อย
‪แม่ก็ไม่ค่อยชอบใจ ‪ที่ลูกชวนเพื่อนกลุ่มคาร์เยวามาด้วย
‪แต่ก็ต้องยอมรับว่า ‪ช่วยสร้างบรรยากาศงานฉลองดีเหมือนกัน
‪พี่เผยพิกัดของเราให้พวกนักพนันกับเพื่อนกิน ‪ที่พี่เรียกว่าเพื่อนเหรอ
‪ช่างพูดได้นะ ทั้งที่ตัวเองก็เป็นโจรสลัด
‪เจ้าทําตัวไร้สาระ
‪เจ้าแห่งความมืดยังไม่ตาย
‪เราจะเสี่ยงมากถ้าเขารู้พิกัดของเรา
‪พี่กําลังเอาชีวิตทุกคนไปเสี่ยง ‪กับความโอหังและโง่เง่าของพี่
‪สามหาวไปละ ไอ้ลูกไม่มีพ่อ
‪ดื่มฉลองหน่อย!
‪ข้าอยากกล่าวอะไรเล็กน้อยเกี่ยวกับน้องชาย
‪นิโคไล
‪ใช่ เราทุกคนรู้ดีว่าน้องเป็นคนของประชาชน
‪ช่างสร้างภาพ มองคนอื่นต่ําไปหมด
‪แต่เขามีคุณสมบัติอื่นซ่อนอยู่เหมือนกัน
‪คู่หมั้นของเขาควร...
‪ไม่มีหัวใจ ไม่มีเลือด
‪สิ่งมีชีวิตทุกชนิดมีจุดอ่อน
‪ไม่นะ ลูกแม่!
‪ไม่ได้ผลเลย!
‪เห็นหรือเปล่า มันต้องรวมร่างก่อน ‪จึงจะจับเหยื่อได้
‪นั่นเป็นจุดที่มันจะอ่อนแอลง
‪นิโคไล!
‪ข้ารู้ทางหนี
‪ถ้านี่เป็นอสูรของคิริแกน ‪ตัวเขาต้องอยู่ใกล้พอที่จะคุมได้
‪ถ้าเขาอยู่แถวนี้ เราอาจยุติมันได้เลย
‪ไม่ได้ กลับไปรวมพลกันที่อื่นแล้วค่อยตอบโต้
‪มาเร็ว! ไปเลย!
‪อาลีนาอยู่ไหน
‪ดีใจที่ได้เจอนะ อาลีนา
‪- ท่านไม่ใช่ตัวจริง ‪- มังกรทะเลทําให้เจ้าแกร่งขึ้น
‪ข้าพูดมาตลอดว่าชะตาของเจ้ายิ่งใหญ่กว่านั้น
‪- อํานาจเหมาะกับเจ้า ‪- อย่าเข้ามา
‪ข้าแค่พยายามคุ้มครองเจ้าจากการต่อสู้
‪เจ้าล่อข้าให้ออกห่างจากเพื่อนๆ
‪- เพื่อให้เจ้าปลอดภัย ‪- เพื่อจะฆ่าพวกนั้น
‪ฆ่าแค่พวกแลนท์ซอฟ
‪แต่บางทีสิ่งที่ข้าสร้างก็ควบคุมไม่ได้
‪ไม่ต่างจากเจ้า
‪ออกไปจากหัวข้านะ
‪ทําไมต้องทําตัวยากขนาดนี้
‪ข้ายังทําเช่นนี้แค่เพราะข้าห่วงใยเจ้า
‪ให้ข้าช่วยเถอะ
‪อาลีนา!
‪แล้วข้าจะกลับมารับ
‪อาลีนา
‪กรีชาของคิริแกนล้อมวังนี้ไว้หมดแล้ว ‪เราต้องไปให้ถึงอุโมงค์เดี๋ยวนี้
‪รักษาสิ
‪หมอบไว้
‪มาเร็ว
‪เราต้องหามัลให้เจอ
‪อุโมงค์อยู่อีกไม่ไกล
‪ออกไปจะเจอถ้ํา เราซ่อนในนั้นก่อนได้
‪มันนําไปถึงไหน
‪มีประตูลับอยู่หลังซุ้มประตูตรงนั้น
‪เจ้าสองคนไปสิ เราจะคุ้มกันให้
‪เอดริค!
‪ต้องพาไปให้ถึงผู้เยียวยา เลือดออกมากเกินไป
‪- เห็นเขารึเปล่า ‪- เห็น
‪ข้าไม่คิดจะทําร้ายเจ้า
‪ป่านนี้เจ้าน่าจะรู้แล้ว
‪ขออภัย ถ้าข้าไม่เชื่อคําของเจ้า
‪ข้าพูดความจริงในสิ่งที่มีความหมายเสมอ
‪เช่นเรื่องสร้างแดนพยับเงาน่ะเหรอ
‪เจ้าหมกมุ่นกับแดนพยับเงาเป็นเด็กๆ
‪ต่อให้ทําลายมันได้ก็ไม่อาจแก้ปัญหาให้ราฟกา
‪พวกมันเกลียดและไล่ล่าเรา ‪มานานก่อนจะมีแดนพยับเงาเสียอีก
‪ข้าเคยอยู่ในยุคนั้น
‪ทีนี้ หยุดได้แล้ว
‪มากับข้า เราจะปกครองเคียงข้างกัน
‪ข้าสัญญาไว้แล้วว่าเจ้ากับข้าจะเปลี่ยนโลก
‪และข้าตั้งใจจะทําตามคําสัญญานั้น
‪เรื่องนั้นไม่มีทางเป็นไปได้
‪เจ้าคิดว่าเรื่องนี้จะจบยังไง
‪เจ้ากับเจ้าชายแลนท์ซอฟ ‪มีความสุขกันไปชั่วฟ้าดินสลายเหรอ
‪และนักแกะรอยผู้ภักดี ‪ขดตัวอยู่ที่แทบเท้าบัลลังก์หรือไร
‪ข้าเคยเห็นตัวตนแท้จริงของเจ้าแล้ว
‪แต่ข้าไม่เคยหันหน้าหนี
‪และจะไม่มีวันไปไหน
‪พวกนั้นพูดแบบเดียวกันได้ไหม
‪เขาไม่ใช่คนที่หมกมุ่นกับอํานาจและการควบคุม
‪เราต้องควบคุมอํานาจ
‪และเจ้ากําลังเอาพลังมาเล่นเกมอันตรายมาก
‪เจ้าไม่อยากให้ข้าทําลายแดนพยับเงา
‪เพราะถ้าข้าทําได้ ‪ข้าจะทําลายสิ่งสุดท้ายที่เจ้าเหลืออยู่
‪ก็ตามใจ
‪ไปช่วยนาเดียพยุงเอดริค
‪หนีเร็ว!
‪อาลีนา เร็วเข้า เราต้องไปกันแล้ว
‪คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม